14. Part : ฝึกเสือให้เป็นแมว

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ฝึกเสือให้เป็นแมว

--------------------------------------------------------------------------

ชั้นล่างของบ้าน...

ทั้งคู่ลงมารับอาหารเช้าด้วยกัน และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่พวกเขาลงมาจากด้านบนห้องด้วยสีหน้าที่สดใสไม่ต่างกัน ซึ่งมันก็เป็นภาพที่แปลกตาสำหรับแม่บ้านและบอดี้การ์ดของยูมิมาก เพราะทุกครั้งสีหน้าของโจอิจะเคร่งขรึมอยู่ตลอด ส่วนยูมิเองก็มีสีหน้าอมทุกข์ทุกครั้งเมื่อต้องร่วมโต๊ะทานข้าวเช้ากับพี่ชาย แต่วันนี้บรรยากาศทุกอย่างดูเปลี่ยนไป…

“รับอะไรดีคะ?”

“ฉันขอกาแฟดำ”

“ยูมิเอาขนมปังทาแยมสตอเบอร์รี่สองแผ่น กับนมกล้วยค่ะ^^” เสียงยูมิพูดสั่งป้าแม่บ้านด้วยใบหน้าสดใสที่เป็นตัวตนของเธอ ซึ่งเป็นภาพที่คนในบ้านไม่ได้เห็นมานานตั้งแต่นายใหญ่หรือพ่อของเธอเสียไป

“รอสักครู่นะคะ ไปเตรียมอาหารให้นายหญิงเร็ว...” เสียงหัวหน้าแม่บ้านออกคำสั่งกับสาวใช้ผู้เป็นลูกน้อง

“กินข้าวเสร็จแล้วเดี๋ยวเราไปโรงพยาบาลกันนะ” โจอิพูดบอกยูมิถึงกิจกรรมในวันนี้

“ไปทำไมคะ?”

“ไปฉีดยาคุม”

“พี่โจอิต้องฉีดยาคุมด้วยเหรอคะ” ยูมิถามไปอย่างไม่รู้ความ เพราะไม่ชอบศึกษาหาความรู้เนื่องจากเป็นคนความจำสั้น จึงเกลียดการเรียนเป็นที่สุด

“เธอต่างหากที่ต้องฉีด” โจอิกระตุกขำและส่ายหัวให้กับสิ่งที่ยูมิพูดถามตน

“ไม่ฉีดค่ะ ยูมิกลัวเข็ม”

“ไม่ฉีดแล้วถ้าท้องขึ้นมาตอนนี้จะทำยังไง พร้อมเป็นแม่คนแล้วเหรอ...” คำพูดของโจอิทำลูกน้องบอดี้การ์ดรวมถึงหัวหน้าแม่บ้านที่ยืนอยู่ตรงนั้นตาเบิกโตไปตามๆ กัน

“งั้นพี่โจอิก็ฉีดแทนยูมิสิ พี่โจอิไม่กลัวเข็มหนิ”

“ฉีดแทนกันได้ที่ไหน ฉันไม่มีมดลูกสักหน่อย...ลืมสมองไว้ที่โรงเรียนเหรอ?” โจอิเผลอเค้นเสียงและทำหน้าหงุดหงิดใส่ยูมิ เพราะเขาไม่ชอบใจในความโง่ของเธอ

“...ก็ยูมิไม่รู้หนิ ทำไมต้องดุด้วย” เธอพูดเสียงหงอยสีหน้าน้อยใจ

“เธอต้องฉีดป้องกันไว้เข้าใจไหม” เขาเปลี่ยนน้ำเสียงและพูดบอกกับเธออีกครั้ง แต่นั่นยิ่งทำให้ยูมิน้อยใจ

“เธอเหรอ?”

“เฮ้อ ไม่เอาน่ายูมิ...”

“พี่โจอิต้องพูดว่า ยูมิครับ”

โจอิทำใจอยู่นานก่อนจะพูดอย่างที่เธอบอก “...ยูมิ ครับ”

“พูดแบบนั้นถูกแล้วค่ะ แต่ว่าอย่าทำหน้าขมวดคิ้วได้ไหมคะ เหมือนว่าพี่โจอิไม่เต็มใจทำ”

“ยูมิครับ”

“เก่งมากค่ะ แบบนั้นแหละ^^” เธอเริ่มฝึกเสือให้เป็นแมวหลังจากที่จับมันถอดเล็บคมออก “ยูมิยอมฉีดก็ได้ค่ะ แต่ว่าพี่โจอิต้องเข้าไปในห้องกับยูมิด้วยนะ”

“โอเค”

“ได้ครับ พี่โจอิต้องพูดแบบนี้นะ”

โจอินิ่งไป ก่อนจะกระตุกขำออกมาเพราะเขาคิดว่าควรจะพูดคำที่เธอบอกเพื่อไม่ให้เธองอแง ถึงแม้ลึกๆ จะไม่อยากพูดมัน “...ได้ครับ”

“ดีมากค่ะ^^” ยูมิพูดชื่นชมเขาก่อนจะลุกออกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ไปนั่งบนตักของโจอิ ฟอด “ถ้าพี่โจอิไม่ดุแบบนี้ ยูมิก็จะไม่ดื้อกับพี่โจอิค่ะ ดีไหม^^”

“ดีครับ” คนหน้าขรึมเผลอยิ้มตามคนตัวเล็ก ทว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่แค่ทั้งสองคนที่รู้เรื่องนี้ เพราะบริเวณนั้นมีคนอื่นอยู่ด้วย

“อุ๊ย...” ยูมิรีบลุกขึ้นจากตักของโจอิ เมื่อหันไปมองหน้าลูกน้องและแม่บ้านของเธอ ที่แสดงออกถึงความแปลกใจกับสิ่งที่เห็น

หมับ!

คนหน้าดุคว้าตัวยูมิลงมานั่งบนตักเช่นเดิม ก่อนจะพูดออกคำสั่งกับลูกน้องทุกคนที่ยืนอยู่บริเวณนี้ “ถ้าใครมันพูดมาก กูจะไล่ให้ไปอยู่รับใช้แก๊งอื่นให้หมด”

“ครับนาย!” / “ครับนาย!” เสียงลูกน้องของยูมิและโจอิขานรับคำสั่งนั้นพร้อมเพียงเสียงหนักแน่น

“พี่โจอิ”

“ไม่เป็นไรหรอก อีกไม่นานพี่ก็ต้องเป็นนายของพวกมันทั้งหมดอยู่ดี”

“ถ้างั้น...ยูมิจะหอมแก้มพี่โจอิเมื่อไหร่ก็ได้ใช่ไหมคะ?”

“มากกว่าหอมก็ได้” ว่าแล้วโจอิก็ทำให้สาวสวยดูเป็นตัวอย่าง ว่าต่อจากนี้เธอสามารถทำทุกสิ่งที่อยากทำได้ตามใจ ไม่ว่าจะกอด หอม หรือจูบ อย่างที่เขาทำอยู่ตอนนี้

จ๊วบ~

“อยากทำอะไรก็ทำได้เลย โอเคไหม”

“ไหมครับ...” ยูมิพูดชี้นำประโยคที่โจอิควรจะพูด

“โอเคไหมครับ”

“โอเคค่ะ^^” เธอตอบกลับเสียงใสด้วยภาพลักษณ์ที่เป็นตัวตนของเธอ เมื่อเห็นว่าโจอิยอมทำตามที่เธอขออย่างไม่อารมณ์เสีย

โรงพยาบาลเอกชล...

เมื่อทั้งคู่มาถึงที่โรงพยาบาล ยูมิก็ไม่ปล่อยมือออกจากแขนของโจอิเลย และมีแต่จะยิ่งเกาะเขาแน่นขึ้นเมื่อใกล้เวลาที่จะต้องเข้าไปพบหมอ

“กลัวเหรอ”

“ค่ะ ยูมิกลัวเข็ม”

“ก็แค่เข็ม...”

“พี่โจอิก็พูดได้สิ โดนทิ่มมาทั้งตัวแล้วหนิ” เธอรู้ว่าเขาพูดออกมาได้ง่ายดายเพราะผ่านการถูกเข็มแทงมาทั้งร่างกายแล้ว แถมยังเข้าออกโรงพยาบาลให้หมอทำแผลเป็นว่าเล่น จนหมอห้องฉุกเฉินจำชื่อและนามสกุลได้ขึ้นใจ

ภายในห้องตรวจ...

หลังจากที่ตรวจเช็กร่างกายของยูมิ ก็ได้ข้อสรุปในการรักษา “ฉีดเข้ากล้ามเนื้อบริเวณช่วงสะโพก อาจจะเจ็บหน่อยนะครับ”

“เจ็บหน่อยเหรอคะ หน่อยแค่ไหนคะ?” คนกลัวเข็มเอ่ยถามตาเบิกโต

“บริเวณนั้นอาจจะเจ็บนิดนึงทนหน่อยนะครับ...”

“งั้นก็ช่วยเบามือที่สุด อย่าให้ผมได้ยินเสียงแฟนผมร้องสักแอะเดียว ไม่งั้นหัวหมอกระจุยแน่” โจอิไม่พูดขู่เปล่า เขาควักปืนที่เหน็บอยู่ด้านหลังกางเกงออกมาจ่อหัวหมอพรางทำหน้าเข้มดุ เพื่อหวังว่าหมอจะเบามือกับแฟนสาวของเขามากที่สุดเท่าที่จะเบาได้

“พี่โจอิคะ! ทำอะไรเนี่ย พกปืนออกมานอกบ้านทำไมคะ” ยูมิพูดเสียงสั่นเพราะกลัวว่าโจอิจะพลาดทำใครในโรงพยาบาลถึงแก่ชีวิต เพราะอาวุธที่เขาพกติดตัวมาด้วย

“หมอเขาจะได้ไม่ทำยูมิเจ็บตัวไง ฉีดเลยครับหมอ...”

“พี่โจอิทำแบบนี้หมอก็กลัวสิคะ ถ้าปืนลั่นขึ้นมาจะทำยังไงคะ”

“ชะช่วยเอาปืนหันไปทางอื่นได้ไหมครับ หมอจะเบามือให้สุดๆ เลยครับ” หมอหนุ่มพูดตะกุกตะกักเพราะความหวาดกลัว มือที่ถือเข็มอยู่ก็สั่นรัวจนน่ากลัวว่าจะทำคนไข้สาวสวยเจ็บตัว

โจอิหันปลายกระบอกปืนชี้ขึ้นฟ้าตามคำขอของหมอ และจ้องมองสีหน้าของแฟนสาวเพื่อสังเกตอาการของเธอในตอนที่ได้รับการรักษาจากคุณหมอหนุ่ม

“จะเจ็บนะนิดนึงนะครับคนไข้” วินาทีเสี่ยงตายเริ่มขึ้น ไม่เพียงแค่คนไข้ที่เกร็งรับความเจ็บ แต่หมอที่ทำการรักษาก็เกร็งไม่ต่างกัน

มือที่สั่นรัวของคุณหมอเพิ่มความเจ็บปวดให้คนไข้อย่างไม่ตั้งใจ ตากลมเบิกโตขึ้น คิ้วสวยขมวดไม่เป็นรูปทรงเมื่อปลายเข็มผ่านชั้นผิวหนังช่วงสะโพกเข้ามา น้ำใสเอ่อล้นขึ้นดวงตาสวยแม้เวลานั้นปากของเธอยังคงปิดสนิทและไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา แม้จะรู้สึกถึงความเจ็บปวดจนอยากจะกรีดร้องแค่ไหน แต่เธอก็ต้องเก็บกดความเจ็บนั้นไว้ เพื่อไม่ให้หมอมีอันเป็นไปเพราะเสียงงอแงของเธอเป็นต้นเหตุ

“เฮ้อ เรียบร้อยครับ”

“อ่าส์~ เสร็จแล้ว”

“ทำไมน้ำตาไหลล่ะ เจ็บเหรอ?”

“ไม่ค่ะ ไม่เจ็บเลยสักนิด ยูมิแค่ดีใจที่คุณหมอมือเบามาก ก็เลยร้องไห้ออกมาค่ะ^^”

“งั้นเหรอ...” คนหน้าดุเหน็บปืนกลับเข้าด้านหลังและยกยิ้มออกมา ไม่ใช่ว่าเขาเชื่อกับคำพูดของเธอที่ว่าไม่รู้สึกเจ็บ แต่เพราะเขาเห็นว่าเธอเก่งที่อดทนกับความเจ็บเพียงเล็กน้อยนั้นได้ และไม่แสดงท่าทางงอแงออกมา

“ช่วงแรกประจำเดือนอาจจะมาไม่สม่ำเสมอหรือมากะปริดกะปรอย ต่อมาจะค่อยๆ ลดลง และอาจจะหายไปได้ คนไข้ไม่ต้องแปลกใจนะครับ...”

“ค่ะคุณหมอ”

“หลังจากนั้นสามเดือนค่อยกลับมาฉีดใหม่นะครับ”

“สามเดือนเองเหรอคะ?!” แม้จะเป็นเวลาที่รวดเร็วแต่เธอก็ไม่อาจงอแงต่อหน้าโจอิ “...งั้นไว้เจอกันใหม่นะคะคุณหมอ”

“เจอกันอีกเหรอครับ เอ่อ...” แม้ลึกๆ หมอจะอยากปฏิเสธแต่ก็ไม่อาจพูดเช่นนั้นได้ เพราะสายตาของโจอิที่จ้องมองเขาอยู่

“...ครับ ไว้เจอกันนะครับ” - -'

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds