30. Part : ล้างแค้นแทนผัว

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ล้างแค้นแทนผัว

--------------------------------------------------------------------------

ก๊อกๆ!

“อาหารมาเสิร์ฟแล้วครับ” สิ้นเสียงนั้นประตูห้องลับก็ถูกเปิดออกซึ่งเจ้าของเสียงก็เป็นลูกน้องของยูมิ ที่เธอเตรียมมาเป็นเซอร์ไพรส์พิเศษให้กับโยชิถึงสี่คนตามจำนวนที่เขาเคยส่งไปทำร้ายโจอิ

“อย่ามาแตะต้องผัวของยูมิอีก” คนตัวเล็กเค้นเสียงโกรธเตือนโยชิ ก่อนจะลุกถอยจากร่างของเขา และออกคำสั่งกับลูกน้องทั้งสี่คนที่ยืนรออยู่ด้านหลัง

“กระทืบมัน!” คนตัวเล็กตะโกนเสียงดังในตอนที่ออกคำสั่ง สายตาคู่สวยเต็มเปี่ยมไปด้วยความแค้นต่อชายเบื้องหน้า ส่วนโยชินั้นก็เกิดความแค้นขึ้นไม่ต่างกัน เมื่อตนรู้ว่าตัวเองเดินมาติดกับของสาวที่แสร้งทำตัวว่าใสซื่อเช่นยูมิ

“ครับนายหญิง!” / “ครับนายหญิง!”

ด้านหน้าร้านอาหาร...

ยูมิเดินออกจากร้านมาพร้อมกับลูกน้องของโจดินที่เดินเข้าไปรับเธอด้านในห้อง และปล่อยให้ลูกน้องของเธอจัดการเอาคืนโยชิ ส่วนเธอก็เดินมาขึ้นรถที่จอดรออยู่ด้านหน้าร้าน รถที่มีพี่ใหญ่อย่างโจดินนั่งรออยู่ภายในนั้น

“เรียบร้อยดีใช่ไหมยูมิ?” เสียงทุ้มเข้มของชายหนุ่มน่าเกรงขาม เอ่ยถามน้องสาวของเขาเมื่อเธอขึ้นมานั่งบนรถ

“ค่ะพี่โจดิน”

“งั้นไปรับไอโจอิกัน...”

โรงพยาบาล...

ทันทีที่ลิฟต์เปิดออกในชั้นที่เป็นห้องพักฟื้นของโจอิ คนตัวเล็กก็รีบวิ่งนำหน้าโจดินเพื่อไปหาแฟนของเธอที่ห้องพักฟื้นด้วยความคิดถึง

กึก กึก! คืด!

“พี่โจอิยูมิมาแล้ว~ อ้าวหายไปไหน?” เสียงหวานตะโกนเรียกหาคนรักของเธออย่างสดใสพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้ม และเธอก็ต้องแปลกใจที่ไม่เห็นว่าเขานอนอยู่บนเตียง

“พี่อยู่นี่…” เสียงของโจอิดังขึ้นที่ด้านหลัง เขาเดินออกจากห้องน้ำมาพร้อมกับชุดธรรมดาที่เตรียมพร้อมจะกลับบ้าน

ฟุบ!

“ยูมิคิดถึงพี่โจอิค่ะ ฮึก” คนตัวเล็กพุ่งเข้าสวมกอดแฟนของเธอหลังจากที่แบกความกลัวกับเรื่องแก้แค้นที่แอบเขาไปทำมา เธอปล่อยทิ้งความกลัวนั้นไปเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขา

“เมียใครขี้แยจริง…” โจอิประคองกอดของคนตัวเล็กมาที่เตียงผู้ป่วย ก่อนจะพูดบอกเธอในสิ่งเดียวกัน “พี่ก็คิดถึงยูมิครับ คิดถึงจนใจจะขาดอยู่แล้ว”

“อย่าเจ็บตัวอีกนะคะรู้ไหม ยูมิไม่อยากเห็นพี่โจอิเจ็บตัว ฮึก” เธอขอร้องเขาด้วยน้ำตาของความเป็นห่วงคนที่รัก

“...ครับ พี่จะไม่เจ็บตัวอีกแล้ว” โจอิคิดอยู่นานก่อนจะพูดบอกคำนั้นออกไป เพราะคิดว่าเขาควรจะหยุดเรื่องเกเรไว้เพียงแค่นี้ และโฟกัสเพียงแค่สาวสวยที่เป็นความสุขของเขา

“ดีมากค่ะ ฮึก”

“ไม่ร้องนะครับ” จุ๊บ~ คนหน้าร้ายประคองใบหน้าสวยเข้ามาจูบ ก่อนจะบอกรักเธอด้วยความรู้สึกนั้นที่มีอยู่เต็มอก

“...พี่รักยูมินะ”

“ยูมิก็รักพี่โจอินะคะ”

“จะหวานกันอีกนานไหม กลับบ้านได้แล้วมั้ง” พี่ใหญ่ที่ยืนมองน้องทั้งสองคนอยู่ไม่ไกลพูดบอกกับทั้งคู่เมื่อทนมองภาพนั้นอยู่นานจนเริ่มคิดถึงเมียของตน

“ให้ผมอ้อนเมียบ้างไม่ได้หรือไง นานๆ จะได้เมียเด็ก”

“แล้วเมื่อก่อนได้เมียแก่เหรอคะ?”

โจอินิ่งไปเพราะไม่แน่ใจว่ายูมิถามเพียงแค่สงสัยในคำตอบ หรือต้องการหาเรื่อง ซึ่งคำตอบที่คาดว่าเธอน่าจะถูกใจคงไม่พ้นการด่าสาปส่งเมียเก่า

“ทั้งแก่แถมชั่วอีกต่างหาก อย่าไปสนใจเลย เรากลับบ้านดีกว่า...”

บ้านยูมิเวลาต่อมา...

เมื่อทั้งสามคนกลับมาถึงที่บ้านของยูมิ โจดินก็ตั้งใจที่จะนอนค้างที่นี่หนึ่งคืนเพื่อรอต้อนรับแขกที่คาดว่าจะเดินทางมาหาน้องสาวคนเล็กของตน ส่วนทั้งโจอิและยูมิเวลานี้ก็ใช้เวลาอยู่ด้วยกันที่ห้องนอนชั้นบนของบ้าน ทดแทนกับช่วงที่พวกเขาต้องอยู่ห่างกัน…

“สั่งคนของเราเข้ามาคุ้มกันที่นี่เพิ่ม”

“ครับท่าน” / “ครับท่าน” เสียงลูกน้องของโจดินตอบรับคำสั่งนายของเขา

ปัง! เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดที่หน้าบ้าน ซึ่งมันก็ทำให้โจดินรู้ในทันทีว่าแขกคนสำคัญของเขานั้นเดินทางมาถึงแล้ว

“มากันแล้วครับท่าน...” เสียงลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าบ้านวิ่งเข้ามาบอก เมื่อเห็นว่าโยชิขนกองทัพมาที่นี่

ด้านหน้าบ้าน...

“มีธุระอะไร?” โจดินเอ่ยถามโยชิด้วยใบหน้านิ่งขรึม ซึ่งสภาพชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของเขาไม่ต่างจากน้องชายของเขาในวันนั้น เพียงแค่ยังมีสติดีและความห้าวหาญเต็มเปี่ยม

“ผมมีเรื่องจะคุยกับยูมิ” โยชิเอ่ยบอกโจดินด้วยคำพูดห้วน ๆ ที่แสดงถึงความไม่เคารพต่ออำนาจของคนเบื้องหน้า

โจดินวาดตามองไปที่ลูกน้องที่โยชิพามาด้วยก่อนจะกระตุกขำ “พาลูกน้องมาน้อยไปหรือเปล่า?”

“เหอะ! พี่โจดินเห็นสภาพผมไหมครับ เป็นเพราะยัยเด็กนั่น”

“กูว่ามันยังน้อยไปด้วยซ้ำ” โจดินพูดสวนกลับ

ร่างสูงใหญ่เดินล้วงกระเป๋าเข้าไปหาชายที่ยืนถือปืนอยู่ในมืออย่างไม่เกรงกลัวแม้ว่าตนจะมีเพียงมือเปล่า สายตาดุจ้องตาคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง

“มึงรอบกัดน้องกูได้ ก็สมควรแล้วที่จะโดนเอาคืน”

“...” แม้ว่าความแค้นในใจของโยชิจะมีมากแค่ไหนก็ต้องยอมถอยให้กับอำนาจของโจดิน เพราะตนรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเป็นฝ่ายที่เริ่มเกมส์เดือดนี้ก่อน ซึ่งหากเรื่องนี้เข้าหูของแก๊งอื่นไม่เพียงแค่จะถูกตราหน้า แต่อาจจะเดือดร้อนไปทั่วทุกธุระกิจที่แก๊งของเขาถือครองอยู่ และธุระกิจมืดที่ได้รับการช่วยเหลือจากแก๊งใหญ่ของโจดิน

“…กลับ”

“ถ้ามันกล้าแตะต้องน้องกูทั้งสองคน ฆ่ามันได้เลย...” โจดินตั้งใจพูดออกคำสั่งนั้นเสียงดัง เพราะต้องการให้คนที่กำลังจะก้าวขาขึ้นรถได้ยิน และคำสั่งนั้นก็ไม่ใช่เพียงแค่คำพูดขู่เด็ก

“ครับท่าน” เสียงลูกน้องโจดินตอบรับกันอย่างพร้อมเพียง

โยชิที่หยุดยืนนิ่งอยู่ปล่อยทิ้งความแค้นและขึ้นรถออกไปจากพื้นที่นั้น เพราะเขารู้ว่าตัวเองไม่มีทางอยู่เหนืออำนาจของโจดินได้ เพราะถ้าหากจะทำเช่นนั้นคงต้องยอมแลกด้วยชีวิต

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds