5.เสียงในหัว

 

เธอหลบสายตาของเขาไม่ได้เลย..ความร้อนแรงที่แฝงอยู่ในดวงตาคู่นั้นทำให้ณิรินรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังถูกสะกดเอาไว้

ความฝันและความจริงมันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เธอและเขายืนอยู่ข้างๆ กันก็จริงอยู่ แต่ทว่าหากได้ลองมองดูดีๆ ก็จะเห็นความเหลื่อมล้ำระหว่างเราทั้งสองคน

เขามักจะยืนอยู่ข้างหน้าของเธออยู่เสมอ ส่วนเธอก็จะต้องยืนอยู่ด้านหลังและคอยทำตามที่เขาสิ่งที่เขาสั่งอยู่ตลอดเวลา

เธอที่เขาเห็น ไม่ใช่ตัวเธอจริงๆ แม้แต่นิดเดียว หากเขาจะชื่นชอบณิรินที่ไม่ว่าเขาจะสั่งอะไร เธอก็จะตอบว่า “ค่ะท่าน” นั่นก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนเลยว่าเขาไม่ได้ชื่นชมหรือว่าชื่นชอบที่ตัวของเธอ เขาแค่ชอบที่เธอว่าง่ายและไม่คิดจะถกเถียงเขาเลยแม้แต่นิดเดียว..

“จะทำแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะคะ ยังมีงานอีกมากมายที่ณิรินต้องกลับไปทำ..คำว่าไปเที่ยวมันห่างไกลจากความจริงมากเกินไปหน่อย”

ธีรักษ์เริ่มขยับเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น จากที่เขาใช้เพียงแค่ปลายนิ้วเท่านั้นที่สัมผัสเธอ ในยามนี้เขากำลังใช้ฝ่ามือและอ้อมแขนเพื่อโอบ กอดณิรินเอาไว้อย่างถือวิสาสะ

“เรื่องนั้นผมพูดจริงนะ..ถึงยังไงณิรินก็เป็นเลขาผมนี่ เจ้านายและเลขาจะออกไปพักผ่อนด้วยกัน โดยที่เรากล่าวอ้างว่านั่นมันคือการดูงาน..แบบนั้นก็คงจะไม่แปลกหรอกใช่ไหม”

เธอปรายสายตามองมือที่กำลังโอบไหล่ของเธอเอาไว้ ลมหายใจของณิรินติดขัดเล็กน้อย เมื่อเขาเข้ามาใกล้ ทุกลมหายใจของเธอสั่นไหวพร้อมๆ กับร่างกายที่กำลังพยายามถอยหนี

“เรื่องไปเที่ยวท่านไปก่อนเถอะค่ะ แล้วก็..นี่ดึกมากแล้ว คงถึงเวลาที่ณิรินควรจะกลับ”

จากฝ่ามือที่กำลังโอบไหล่ แปรเปลี่ยนมาเป็นการกุมข้อมือของณิริณเพื่อรั้งเธอเอาไว้

“เมื่อครู่ไม่ใช่ว่าคุณดื่มไปอย่างนั้นหรือ? ดื่มมากขนาดนั้นจะขับรถกลับไปยังไง”

นั่นสินะ เธอดื่มไปสองแก้วแต่ว่าไวน์นั่นมีฤทธิ์ทำลายล้างที่มากมายพอสมควรเลย

“อา..นั่นสินะคะ เดี๋ยวณิริณไปเอาโทรศัพท์มาเรียกรถกลับก็ได้ค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะท่าน ราตรีสวัสดิ์..อุ๊บ!!”

เขาเหนื่อยแล้วละสิ ทั้งเหนื่อยและทั้งเบื่อมากแล้วสำหรับการเสแสร้งและแกล้งทำเป็นคนดี เพราะอย่างนั้นจากนี้ไป ธีรักษ์ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าเขาจะไม่ทำอะไรที่เป็นการฝืนตัวเองอีกแล้ว

เขาจะทำตามใจตัวเอง และณิริณ..มีหน้าที่ต้องตามใจเขา

สิ่งที่เกิดขึ้น..มันทำให้ณิรินรู้สึกสับสนเล็กน้อยว่านี่มันคือเรื่องจริงหรือว่าเธอกำลังฝันไปกันแน่

ท่านประธานผู้สุดแสนจะสมบูรณ์แบบ เขาที่อยู่ไกลจนสุดเอื้อมมือในวันนี้กลับเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเธออย่างนั้นหรือ? ท่านประธานเนี่ยนะ?

คำถามกำลังวนเวียนในหัวซ้ำไปซ้ำมา และนั่นทำให้ณิริณกำลังจมอยู่กับทั้งความสับสนและความมึนงง

เขาจรดริมฝีปากลงมา แนบริมฝีปากลงมาแช่ค้างแล้วผ่อนลมหายใจเบาๆ จนริมฝีปากที่กำลังแนบชิดกันสั่นระริก ปลายลิ้นนั้นกำลังละเลียดชิมอย่างอดทน ก่อนที่เขาจะเริ่มงัดง้างเพื่อเปิดริมฝีปากออก

ขณะที่ณิรินกำลังสับสน เธอก็เปิดปากออกโดยไม่อาจขัดขืนเขาได้ ร่างกายของเธอถูกยกขึ้นมานั่งบนโต๊ะที่เมื่อครู่ยังมีแก้วไวน์วางเอาไว้ แต่ทว่าในยามนี้แก้วไวน์ทั้งสองแก้ว หล่นร่วงลงไปแตกกระจายลงสู่พื้น เพราะเมื่อครู่ เขาพึ่งจะมือปัดทุกสิ่งทุกอย่างให้พ้นทาง

เธอทำได้เพียงรับจุมพิตนั้นแล้วโอบล้อมรอบลำคอของเขาเอาไว้ กลิ่นอายของเขาชำแรกแทรกซึมเข้ามา ความหวานที่แผ่กระจายนั้นมันเกินความจริง นี่ช่างดีกว่าความหวานที่เคยลิ้มลองจากที่ใดๆ

รสฝาดเฝื่อนและหอมหวานที่เป็นรสชาติของไวน์..เธอรู้สึกถึงลิ้นของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน น้ำหนักของรสจูบที่เขากดแนบลงมามันหนักแน่นจนทำให้หัวใจของเธอหลอมละลาย ณิรินรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่อุ่นร้อนภายในปาก ปลายลิ้นของเราทั้งคู่กำลังเกี่ยวหวัดกันจนเกิดเป็นเสียงดังชัดเจน

เธอกัดที่ปลายลิ้นของเขาเบาๆ ราวกับกำลังหยอกเย้าเกลียวลิ้นที่พยายามสอดลึกเข้าไปในริมฝีปาก..

“....!!”

เขาจูบเธออย่างล้ำลึก ราวกับต้องการจะซึมซับทุกอณูของความรู้สึกที่ถูกส่งผ่านริมฝีปาก แต่ทว่าอยู่ๆ ณิรินกลับเบือนหน้าหนีไป

คราวนี้เป็นธีรักษ์แล้วที่ไม่เข้าใจ ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขามั่นใจว่าจูบของเขามันดีมากอย่างแน่นอน แต่ว่าทำไม..ณิรินกลับเลือกที่จะปฏิเสธมันล่ะ

“..เป็นอะไรรึเปล่าณิริน?”

เป็นสิ! เป็นมากด้วย..เธอเคลิบเคลิ้มและเสียสติไปกับจุมพิตนั้นของเขาจนควบคุมตัวเองไม่ได้เลย

“คือว่า..ณิรินควรจะกลับได้แล้วค่ะ”

ไม่ได้นะโว้ย! ต่อให้ร่างกายจะสั่นไหวและจูบของเขามันจะดีมากจนเธอคงลืมมันไม่ลงแต่ว่า..เพราะอีกฝ่ายคือเจ้านายนะ เขาคือท่านประธานและเธอไม่ควรรู้สึกเกินเลยหรือว่าทำอะไรที่มันเป็นการเกินเลยอะไรทั้งนั้น

ไม่อย่างนั้นหลังจากนี้ไปเราจะมองหน้ากันแบบไหนล่ะ จะคาดหวังให้เขามาคบหากับเธอ เรื่องนั้นมันคงเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน..

ให้มันจบลงที่ตรงนี้ดีที่สุดแล้ว เธอไม่ควรก้าวข้ามเส้นที่ตัวเองพยายามแทบตายที่จะขีดมันเอาไว้..ไม่อย่างนั้นมันจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมอย่างแน่นอน

“จะกลับงั้นเหรอ? ณิรินคุณจะทิ้งผมเอาไว้ในสภาพเช่นนี้เหรอ ทั้งที่คืนนี้ผมต้องการคุณมากจริงๆ ..ได้โปรดเถอะณิรินแค่คืนนี้เท่านั้นช่วยอยู่กับผมเถอะนะ”

อารมณ์ของเขาแค่กำลังไม่มั่นคง สายตาที่กำลังเว้าวอนอยู่นั้นไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษใดๆ หรอก

“ในช่วงเวลานี้แหละที่ผมอยากได้ยินคำว่า “ค่ะท่าน” มากที่สุด..คุณพูดคำนั้นออกมาไม่ได้เหรอครับ”

เธอขบเม้มริมฝีปากไปมาเพราะไม่รู้ว่าควรจะพูดคำไหนออกไปดี คำพูดติดปากที่เคยพูดออกมาบ่อยๆ ในตอนนี้เธอกลับพูดมันออกมาไม่ได้ซะอย่างนั้น

เขาจับมือของเธอขึ้นมาแล้วพรมจูบลงไปบนนิ้วมือเรียวยาวนั้นเบาๆ ..

“เราไม่ใช่เด็กแล้วนะณิริน จะมามัวลังเลอะไรกัน..คุณและผมไม่ได้อยู่ในสถานะที่มีคนรักสักหน่อย เรื่องที่เราทั้งคู่กำลังจะทำต่อไปนี้มันไม่ใช่เรื่องที่ผิดเลยนะ..ลองเชื่อมั่นในความต้องการของตัวเองดูสักครั้งไม่ได้งั้นเหรอ ไม่ต้องคำนึงถึงเหตุผลอะไรทั้งนั้น แค่เชื่อมั่นกับเสียงที่มันกำลังดังก้องออกมาจากหัวใจ..”

เขาแลบลิ้นออกมาก่อนจะเลียลงไปตามเรียวนิ้วของเธอเบาๆ และนั่นทำให้หัวใจของณิรินมันเต้นไม่เป็นจังหวะยิ่งกว่าเดิม

เธอควรจะเอาอย่างไรดีนะ สถานการณ์เช่นนี้หากว่าเธอเชื่อเสียงหัวใจของตัวเองจริงๆ มันจะไม่..เกิดเป็นความยุ่งยากขึ้นมางั้นเรอะ!