เข้าสู่ระบบแชร์
Chapter 12 โลกกลมอีกแล้ว
วันที่เผยแพร่:
2026-04-16 14:50:29ตั้งแต่มาถึงกรุงเทพ เมญ่าแจ้งนิติคอนโดเพื่อคืนห้องและเร่งเก็บของข้าวบางส่วนส่งกลับไปยังบ้านเกิด บางส่วนเก็บใส่กระเป๋าเดินทาง และบางส่วนต้องทิ้งเพราะเอาไปด้วยไม่ได้
เมื่อได้งานใหม่ที่ภูเก็ตก็จำเป็นต้องการย้ายที่อยู่ถาวร คอนโดหรูที่อยู่มานานหลายปี ถึงเวลาต้องคืนและให้คนอื่นเช่าต่อ กระเป๋าเดินทางสีครีมรูดซิปปิดสนิทและยกตั้งไว้กลางห้อง ดวงตาสีน้ำตาลตวัดขึ้น มองทุกอย่างตรงหน้าอย่างเสียดาย ตรงนี้ไม่ต่างจากบ้านหลังหนึ่ง เป็นที่พักพิงในยามทุกข์และสุข บ่อยครั้งนอนร้องไห้เพราะน้อยใจชายที่แอบรัก และบ่อยครั้งก็ใช้เป็นที่ดื่มด่ำเพียงลำพังยามเหงาใจเธอรู้สึกผูกพันกับห้องกว้างๆ นี้ไม่น้อยเลยใจหาย เมญ่าลากกระเป๋าออกจากห้อง ประตูที่แนบสนิทกับวงกบก็ดังแกรกพร้อมกับบรรยากาศเงียบเชียบกะทันหัน นับจากนี้เจ้าของห้องไม่ใช่เธออีกต่อไป ในใจพลันวูบโหวง สีหน้าอ่อนลง ดวงตาติดเศร้าเล็กน้อย มองไปซ้ายมือเป็นบันไดหนีไฟ ขวามือเป็นทางเดินไปยังห้องฟิตเนสชั้น 5 ได้แต่เม้มปากแล้วมองด้วยสายตาละห้อย ก่อนจะเดินลากกระเป๋าลงลิฟต์ไปยังชั้นล่างของคอนโด “คีย์การ์ดค่ะ” “ค่ะ...ชำระค่าเสียหายบางส่วนในห้องแล้ว นี่ใบเสร็จค่ะ” “ขอบคุณค่ะ” เมื่อคืนคีย์การ์ดและกุญแจสำรอง และรับใบเสร็จค่าเสียหายบางส่วนที่เกิดความเสียหายภายในห้อง ก็ลากกระเป๋าเดินทางมายืนรอรถแท็กซี่หน้าตึก ร่างขาวสวมเสื้อสายเดี่ยวสีดำ กางเกงยีนส์ขาบอลลูนเอวต่ำ เห็นหน้าแบนราบและขาวเนียน ผมยาวสลวยรวบเป็นหางม้าและสวมแว่นตาดำรอจนรถมาถึง “ผู้โดยสารไปสนามบินนะครับ” “ใช่ค่ะ” คนขับรถเปิดประตูลง ช่วยยกกระเป๋าใบใหญ่ไว้ด้านหลัง ส่วนเมญ่าขึ้นนั่งประจำตำแหน่งผู้สายโดยสารนั่ง ไม่นานนักแท็กซี่ก็เริ่มเคลื่อนตัว “กระเป๋าใบใหญ่มาก ไปเที่ยวต่างประเทศเหรอครับ” “เปล่าค่ะ...ย้ายไปภูเก็ต” “...” คนขับรถมองเมญ่าผ่านกระจกหลัง “ไปทำงานค่ะ” “อ๋อครับ” “ช่วยเร็วกว่านี้นะคะ เดี๋ยวตกเครื่อง” เมญ่ามีเวลาเพียงชั่วโมงครึ่งในการเดินทาง หากไปช้ากว่านี้ 40 นาที เธออาจขึ้นเครื่องไม่ทันและต้องซื้อตั๋วใหม่ พลันนั้นคนที่อยู่หลังพวงมาลัยก็เร่งเหยียบคันเร่งและใช้ทางด่วนเป็นเส้นทางหลักในการเดินทาง The Grand Orchid Hotel เสียงปลายปากกาเคาะลงโต๊ะ ผู้บริหารโรงแรมจ้องเอกสารนิ่วหน้าคิ้วขมวด พลางสบถคำหยาบเพราะงานไม่ได้ดั่งใจหลายอย่าง พนักงานลาออกไปพร้อมกัน เป็นเหตุไม่เพียงพอต่อการบริการลูกค้า ดังนั้นมักจะโดนลูกค้าร้องเรียนค่อนข้างมาก และนั้นไม่ใช่ผลดีโรงแรมเสียเท่าไหร่ “ให้มันได้แบบนี้ จะหน้าไฮซีซันแล้วด้วย” นี่คือสิ่งที่ผู้บริหารอย่างเขากังวล เป็นหนุ่มเจ้าสำราญ ชีวิตดูสนุกสนานตลอดเวลา ทว่าตอนทำงาน ธาวินเคร่งเครียดและจริงจังมากที่สุด ชายหนุ่มนวดขมับสองข้าง ปิดเปลือกตาเป็นการพัก หายใจเข้าออกให้ได้จังหวะสม่ำเสมอ เพราะเวลาเครียดขั้นสุดจะมือสั่นจนทำงานต่อไม่ได้ แต่เวลานี้เอกสารก่ายกองตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นใบเสนอราคาของนักท่องเที่ยวต่างชาติ เรือยอช์ตลำใหม่ที่เพิ่งสั่งซื้อเพิ่มอีก 2 ลำ และอื่นๆ ในเครือของ NESTFEST Group กำลังเล่นงานและกดดันไม่น้อย ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูทำชายหนุ่มเปิดเปลือกตา ธาวินขยับนั่งตัวตรง เปิดแฟ้มงานตรงหน้าแล้วจรดปลายปากกา ตวัดลายเซ็นของตนลงไป “เอกสารค่ะคุณวิน” รัศมี ผู้จัดการโรงแรมวางแฟ้มสีดำ ด้านในเป็นเอกสารตำแหน่งของพนักงานใหม่ เงินเดือน สวัสดิการและรายละเอียดอื่นๆ ที่จำเป็นต้องมีและส่งกลับไปยังแผนกฝ่ายบุคคลของ NESTFESR Group ผู้บริหารหนุ่มดันแฟ้มในมือออกและหยิบแฟ้มจากรัศมีเปิดดู สายตาเครียดๆ และยุ่งเหยิงตรวจความเรียบร้อยทีละแผ่น กระทั่งคนสุดท้ายคือเมญ่า “เมริษา” “เมริษาทำไมเหรอคะ” “จริงๆ ผมมีความคิด อยากได้พนักงานที่สามารถทำได้ครอบคลุม” ประโยคนั้นทำรัศมีขมวดคิ้วโค้งโก่งจรดเข้าหากัน อะไรคือพนักงานครอบคลุม ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยถาม เจ้านายของเธอก็ใช้ปากกาเขียนเครื่องหมายบวกต่อท้ายตำแหน่งพนักงานต้อนรับ (Receptionist) แล้วเพิ่มตำแหน่งสแตนด์บายทั่วไป “ตำแหน่งอะ-” “ตามนี้” มือหนาหันแฟ้มให้รัศมีอ่านออก หัวคิ้วที่เพิ่งแยกจากกันก็จรดเข้าหากันใหม่ “สแตนด์บายทั่วไป โรงแรมเรามีตำแหน่งนี้ด้วยเหรอคะคุณวิน” “ถ้าไม่มีผมจะเขียนทำไม” “...” “เมริษาเป็นพนักงานต้อนรับหน้าเคาน์เตอร์และสแตนด์บายงานอื่นๆ ได้เมื่อจำเป็น ส่วนเงินเดือนเพิ่มสิบเปอร์เซ็นต์” รัศมียกยิ้มฝีปากยิ้มเจื่อนๆ ใบหน้าแสดงความงุนงงแต่ก็ทำเป็นแสร้งเข้าใจ ทำงานที่นี่จากพนักงานทั่วไป ไต่เต้าจนได้เป็นผู้จัดการ ไม่เคยเห็นใครได้ตำแหน่งครอบคลุมแบบนี้ “ได้ค่ะคุณวิน” “เอกสารพวกนี้ ผมเซนต์แล้ว คุณจัดการต่อได้เลย” “ได้ค่ะคุณวิน” รัศมีพูดคำเดิม ยังทำหน้าสงสัย ทว่าเจ้านายก็ลุกสวมสูทแล้วเดินออกจากห้องทำงาน เหลือไว้เพียงเธอยังมองเอกสารแผ่นนั้นพร้อมคำถามในหัวมากมายเหลือเกินเอาเถอะรัศมี มันเป็นความต้องการของซีอีโอธาวิน Anna Apartment เมื่อต้องย้ายมาภูเก็ตถาวร เมญ่าเลือกใช้ที่พักแห่งใหม่อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงาน อะพาร์ตเมนต์ 5 ชั้น เช่าเดือนละ 5,500 ไม่ได้ใหญ่โตเท่าที่เดิมแต่เมญ่าก็อยู่ได้ “โอเคใช่ไหม” “ดีเลย นึกว่าจะเล็กกว่าที่คิด” “ยินดีต้อนรับกลับภูเก็ตนะเพื่อน” จุ๊บแจงยื่นแก้วไวน์ให้เมญ่า พร้อมกับการชนแก้วเป็นการเฉลิมฉลอง เมญ่าควงแก้วแล้วยกดื่มหมดในครั้งเดียว แล้วมองห้องใหม่กว้างขวางไม่น้อย “ขอบใจนะจุ๊บ ช่วยหางานแล้วยังช่วยหาที่พักให้อีก” “ขอบใจอะไร แกช่วยฉันออกบ่อย ไม่มีเงินทีไรยืมแกได้ตลอด” “แต่ตอนนี้ คงไม่มีให้ยืมแล้วล่ะ” “เออ...เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร” พูดจบก็รินไวน์ลงแก้ว นั่งดื่มกัน 2 คน พลางถามไถ่และเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาให้กันฟัง เมญ่าไม่ปิดบังว่าตัวเองทำงานกลางคืน แต่ไม่ได้พูดออกมาทั้งหมด ขณะที่จุ๊บแจงก็เข้าใจว่า เพื่อนสาวเป็นเพียงพนักงานพีอาร์ดูแลลูกค้าเข้าร้านเท่านั้น แม้อันที่จริงงานเก่าที่เพื่อนทำ มันเปลืองตัวขั้นสุด บรรยากาศในห้องใหม่ไม่ได้เงียบเหงา เสียงหัวเราะของคนดื่มแอลกอฮอล์แบบได้ที่ก็ลั่นกึกก้องอยู่ภายใน จากที่คิดว่าอยู่ที่นี่ต้องเหงา แต่เปล่าเลย มันสนุกมากกว่าที่คิดเสียอีก บทสนทนาไหลลื่นไปเรื่อย ๆ เพื่อนสนิทที่ไม่ได้นั่งจับเข่าคุยกันนานหลายปี ขยับปากอย่างออกอรรถรส จนกระทั่งนาฬิกาบนผนังชี้เวลา 4 ทุ่มพอดี “สี่ทุ่มแล้วเหรอ!” จุ๊บแจงแทรกด้วยประโยคอย่างตกอกตกใจ รสไวน์ทำเจ้าตัวเผลอดื่มไปมากและยังนั่งคุยกับเพื่อนจนลืมดูเวลา “จะกลับแล้วเหรอ” “ต้องกลับแล้วล่ะญ่า พรุ่งนี้เข้างานกะเช้า” “อ๋อ...โอเค” จุ๊บแจงพูดพลางหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย ขณะที่เมญ่าลุกขึ้นเดินเคียงกันออกไปยังทางเดินหน้าห้อง มาส่งเพื่อนสาวถึงหน้าลิฟต์ชั้นสุดท้ายของอะพาร์ตเมนต์ “เจอกันพรุ่งนี้” “โอเค” เมื่อจุ๊บแจงก้าวเข้าไปในลิฟต์และประตูกำลังปิด เมญ่าก็ยังยืนมองอยู่จนบานประตูเลื่อนปิดสนิท ทิ้งไว้เพียงความเงียบและแสงไฟสว่างจ้าของโถงหน้าลิฟต์ที่ยังอุ่นไปด้วยความสนุกสนาน เจ้าตัวที่กำลังหมุนกลับก็ประจันหน้ากับชายหญิงคู่หนึ่งเดินโอบไหล่ไม่ต่างจากคนรัก พลันนั้นดวงตากลมก็เบิกกว้างอย่างตกอกตกใจ คุณธาวินทำไมมาอยู่ที่นี่ ชายร่างสูงเองไม่ต่าง ออกอาการงงไม่น้อยที่เห็นเมญ่าอยู่ตรงนี้ พลันนั้นยังไม่มีคำถามหรือคำทักทายตามประสาคนรู้จัก นอกจากคนตัวเล็กกว่าขยับกายหลีกทางให้คนทั้งคู่ไม่รู้สึกเกะกะ “มาหาหยงใหม่นะ แล้วอย่าลืมเรื่องคอนโดและค่าเทอมด้วยนะคะ” “เข้าห้องเถอะ ไม่ต้องลงไปส่ง” “ค่ะ” หญิงสาวตอบตกลงอย่างว่าง่าย ทว่าก่อนเข้าห้องก็ไม่วายแสดงความรักด้วยการหอมแก้มต่อหน้าอีกคนที่ยืมมองไม่พูดไม่จา แล้วเดินกลับห้องในทันที เมญ่าเสดวงตาไปทางอื่น แสร้งทำไม่เห็นแต่ก็เห็นเต็มตา บุคลิกแบดบอยของธาวิน ไม่แปลกเลยหากเขาจะมีเด็กนักศึกษาเอาไว้เลี้ยงต้อยให้ชุ่มชื่นหัวใจ แต่ไม่นึกว่าโลกมันจะกลมได้ขนาดนี้
บทล่าสุด
พ่ายธาวิน Chapter 56 พ่ายธาวิน
20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
พ่ายธาวิน Chapter 55 ไม่นานเกินรอ
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
พ่ายธาวิน Chapter 54 ที่รักของธาวิน Nc
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
พ่ายธาวิน Chapter 53 ใครก็ห้ามไม่ได้
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
พ่ายธาวิน Chapter 52 ว่าที่ลูกสะใภ้
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
พ่ายธาวิน Chapter 51 พามาพบผู้ใหญ่
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช
บางทีคุณอาจจะชอบ
เสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก217.4K viewsเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก390.1K viewsCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI87.7K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์202.7K viewsบ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก
อาเป่า272 viewsบทเรียนลับกับเพื่อนพี่ชาย
จินต์พิชา25 viewsแฟนเก่าหนูคือวิศวะปากหมา
แอดอ้วน นามปากกาเงินล้าน63 viewsมารรักซาตานเถื่อน
Sainam.สายน้ำ71 views
