تسجيل الدخولห้องสัมภาษณ์งานมีคนนั่งรอหลายคน เป็นผู้สมัครที่ถูกเรียกตัวมาเช่นกัน เมญ่าและเต้นั่งรอบนเก้าอี้ด้านหน้า มองดูเพื่อนผู้ร่วมสัมภาษณ์เดินเข้าไปในด้านใน บางคนใช้เวลา 20 นาที บางคนใช้เวลามากกว่านั้น ทว่าพอเดินออกมาก็หน้าหงอยคอตก
“ผ่านไหมครับ” เต้เอ่ยถามเพราะอยากรู้ “ไม่ผ่าน” The Grand Orchid Hotel จะแจ้งผลหลังจากสัมภาษณ์ทันที นั้นหมายความว่าเพื่อนๆ ที่เข้าไปก่อนยังไม่มีใครผ่านสักคน กระทั่งถึงคิวของเต้ ถูกผู้จัดการของโรงแรมเรียกตัวเข้าไปด้านใน ชายหนุ่มลุกขึ้น กระตุกชุดสุภาพให้เข้าที่ สูดหายใจสร้างความมั่นใจแล้วเดินเข้าไปนานเกือบ 30 นาที ขณะที่เมญ่านั่งกุมมือตัวเองแน่น ตื่นเต้นจนต้องระบายลมทางปาก มือชื้นเหงื่อทั้งที่มีอากาศเย็นจากแอร์ เต้เปิดประตูออกมาพร้อมรอยยิ้ม เมญ่ายังไม่ทันได้ถามก็ถูกเรียกเข้าไปก่อน หญิงสาวลุกขึ้น ลูบเส้นผมที่มัดรวบไว้อย่างเรียบร้อย สูดหายใจรวบรวมสมาธิ จากนั้นผลักประตูเข้าไปด้วยท่าทางแสนมั่นอกมั่นใจ ภายในห้องเย็นฉ่ำ เมญ่ากระชับเสื้อสูทบนกายราวต้องการไออุ่น แล้วเดินต่อด้วยท่าทางทะมัดทะแมง เธอยืนด้านหน้าโต๊ะทำงานขนาดใหญ่และหรูหรา มองชายหนุ่มร่างสูงปละหันหลังคุยโทรศัพท์ด้วยท่าทางเคร่งเครียด เมญ่าแอบประหม่า เม้มริมฝีปากหลวมๆ ครุ่นคิดกับตัวเองต้องนั่งรอหรือให้อีกฝ่ายเชิญนั่งก่อน เธอทำตัวไม่ถูก ได้แต่ขบริมฝีปากเม้มเข้าหากันอยู่อย่างนั้น ฟังอีกฝ่ายตะคอกคนในสายด้วยสุ้มเสียงน่าตกใจ “ไม่ได้เรื่อง !” เขาตะเบ็งเสียงตำหนิ พร้อมตบโต๊ะดังปัก ทำคนด้านหลังตกใจร้องว๊ายออกมา เสียงแหลมที่ดังทำชายหนุ่มที่อารมณ์เสียจัด หมุนตัวกลับมาโดยฉับพลัน เป็นจังหวะที่คนทั้งคู่ประสานดวงตากันโดยไม่ตั้งใจ เมญ่าตาเบิกกว้าง คนตรงหน้าคือธาวิน ผู้ชายที่เธอเผลอปล่อยตัวให้ได้เชยชมในคืนนั้น ขณะที่อีกฝ่ายก็ย่นคิ้วหนาจรดกัน งุนงงที่ได้เห็นหญิงสาวก้นขาวมีไฝบนแก้มก้นข้างซ้าย แหม…ยังอุตส่าห์จำได้นะธาวิน “คุณ…” “ฉันธาวิน กนกวาณิชย์ เป็นผู้บริหารเดอะแกรนด์ออคิตโฮเทลแต่เพียงผู้เดียวและเป็นผู้บริหารร่วมของ Nestfest Group “ ชายหนุ่มยืดอก แนะนำตัวเองด้วยท่าทางราวโอ้อวดแต่คือเรื่องจริง ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกง 2 ข้างขยับกายยืนพิงขอบโต๊ะด้านหน้าแล้วสั่งเมญ่าหย่อนก้นลงเก้าอี้ “สัมภาษณ์เลยไหมคะ” “ดูเกร็งๆ นะ ไม่เหมือนวันนั้นเลย” ได้ยินก็ขึงตามองอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ มันจะเหมือนได้ยังไง วันนั้นเมาและพร้อมทอดกายในสถานการณ์อันไร้ซึ่งสติ แต่วันนี้เธอปกติดีและมีสัมปชัญญะครบทุกประการ “สัมภาษณ์สิคะคุณธาวิน” เจ้าของชื่อหัวเราะ ราวกับว่าเธอพูดมันเป็นเรื่องน่าขำ ขณะที่เมญ่าก็ตัวลีบเล็กมากกว่าเดิม เมื่อผู้ชายที่เผลอปล่อยตัวเพราะความเมามายและใจง่าย กำลังจะเป็นเจ้านายเธอในอนาคต “เรียกฉันคุณวินก็ได้” “ค่ะคุณวิน”“วันนี้เสียงเหมือนลูกแมวเชื่องๆ วันนั้นเสียงอย่างกับนางแมวยั่ว เอ๊ย! นางแมวป่า” เมญ่านั่งฟังพลันก้มหน้า ขบริมปากแน่น ไม่เข้าใจทำไมผู้บริหารที่นี่ถึงชอบพูดเรื่องที่ผ่านมาและไม่ยอมสัมภาษณ์กันเสียที “ฉันชื่อเมริษา เจริญมนตรี อายุยี่สิบห้าปี จบปริญญาตรีสาขา-” เธอแนะนำตัว ครั้นชายหนุ่มยังเพิกเฉยต่อการสัมภาษณ์งาน “คุณรัศมีเข้ามาหน่อย!!” ธาวินเรียกผู้จัดที่อยู่ด้านนอก เพียงไม่กี่วินาทีรัศมีก็เปิดประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว “ค่ะคุณวิน” “ผมรับคุณเมริษาเข้าทำงาน จัดการต่อได้” “ได้ค่ะ” เมญ่าอ้าปากค้าง ยังไม่ทันสัมภาษณ์อะไรก็ถูกรับเข้าทำงานแบบงงๆ เธอลุกกายจากเก้าอี้ เหลือบดวงตามองชายหนุ่มเพียงชั่วครู่ กำลังจะเดินตามผู้จัดการพลันนั้นเสียงทุ้มก็เอ่ยขึ้น “ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะ” “…” ดวงตากลมเหล่มองผู้บริหารยืนดุนดันลิ้นข้างกระพุ้งแก้มแล้วมองตอบ รีบย่างเท้าออกไปด้านนอก ทั้งดีใจที่ได้เป็นพนักงานของที่นี่ อีกใจก็คิดว่าโลกกลมอะไรขนาดนี้ มาเจอคนที่เคยนอนด้วยกันในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง อับอายไหมล่ะเมญ่า สายตาคุณธาวินเขามองเย้ยหยันน่าดู แต่ก็ช่างเหอะ ได้กันครั้งเดียวไม่เก็บมาใส่ใจ20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช
ด้านหลังโรงแรมเป็นลานจอดรถของผู้บริหารและพนักงาน เมญ่าโดนเพื่อนสาวลากตัวออกมาคุยกันตามลำพังและตรงนี้ปลอดภัยเพราะไม่มีคนเดินพลุกพล่านนอกจากพนักงานด้วยกันเองมาเอารถส่วนตัวเพื่อขับกลับบ้าน แต่ตอนนี้เหมือนว่าเพื่อนร่วมงานจะทยอยกลับไม่เหลือแล้ว “อะไรจุ๊บ” “ไปไงมาไง ถึงมากับคุณวินได้” “ก็อย่างที่เห็น”
หลังจากที่หายไปนานเกือบหนึ่งเดือน ธาวินก็เข้ามานั่งเก้าอี้ผู้บริหารโรงแรมอีกครั้ง รถคันหรูที่เพิ่งเอากลับมาจากบ้านของมุตา โดยใช้บริการรถยกมาส่งถึงที่ในเมื่อวาน วันนี้เขาได้ขับมาทำงานโดยหนีบคนรักอย่างเมญ่ากลับมาด้วยมือหนากระชับมือขาวแน่น เดินผ่านเคาน์เตอร์รับลูกค้า ท่ามกลางสายตาพนักงานหลายคนตกตะลึง
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านสีขาวบาง เข้ามาในห้องนอนอันคุ้นเคย เมญ่าขยับตัวเล็กน้อยบนเตียงนุ่ม กลิ่นอ่อนๆ ของน้ำหอมปรับอากาศลอยอบอวล เปลือกตาสวยลืมขึ้นช้าๆ สะบัดขนตาพลิ้วไหวท่ามกลางแสงแดดที่ลอดผ่านเข้ามากระทบ จากที่พร่าเบลอเพราะเพิ่งตื่นก็ปรับโฟกัสชัดเจนขึ้น ภายใต้รู้สึกถึงความเงียบสงบและปลอดภัยโอบล
ภายในช่องทางรู้สึกปั่นป่วน มวนท้องไม่ต่างจากรูด้านหน้า ก่อนที่เมญ่าจะรู้สึกว่ามันเป็นความแปลกใหม่ที่น่าลิ้มลอง จากที่ยกก้นหนีเพราะไม่ชิน กลับหย่อนก้นลงมาเบาๆ ขยับขึ้นลงราวกับขย่มท่อนนิ้วในจังหวะนั้นภาษากายบ่งบอกชัดเจน ธาวินซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาว เกร็งนิ้วมือไม่ต่างจากท่อนไม้ คดหลังมือเพื่อสอดใส่ช่


![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




