บทที่ 8/1 ปล่อยมือ

“อย่าหนีนะ”

ความทรงจำเมื่อครั้งที่มีศรันย์อยู่ข้างๆ ไล่ตามมาจากด้านหลัง พิยดาวิ่งหนีอดีตจับราวบันไดขึ้นชั้นสองไปนั่งกอดเข่าในซอกเล็กๆ ข้างเตียง เอามือปิดหูปิดตาไม่อยากคิดถึงความทรงจำทั้งช่วงเจ็บปวดและหวานแหวว เรือนร่างเล็กบางของเด็กสาววัยอ่อนต่อโลกในชุดกระโปรงสั้นเสมอเข่าตัวใหม่เอี่ยม ที่ศรันย์เพิ่งจะซื้อให้ก่อนพามาเที่ยวทะเล ออกวิ่งไปบนผืนทราย หลบหนีการโอบกอดระยะประชิดกดดันให้หล่อนตกอยู่ภายใต้วงแขนกว้างของแฟนหนุ่ม

“จับได้แล้ว มาให้หอมซะดีๆ”

“พี่รันเอาเปรียบพิม ไม่ใช่แค่หอมแล้วมั้ง จุ๊บพิมตั้งหลายครั้ง”

“ก็พิมน่าจุ๊บ”

“จริงเหรอคะ”

“จริงที่สุดค่ะ”

ทั้งที่เพิ่งจะพบเจอเหตุการณ์สะเทือนใจที่ควรจะย้ำเตือนให้หล่อนพาตัวเองออกห่างจากเพศตรงข้าม หากไม่อยากตกอยู่ในสถานะเดียวกับแม่ ที่ไม่มีสิทธิ์ไม่มีเสียงจะถูกใครทำอะไรตามใจชอบก็ได้

หล่อนไว้ใจศรันย์มาก ยอมให้เขาหอมแก้มเลยเถิดไปถึงจูบดูดดื่มใต้แสงอาทิตย์ที่จวนจะลาลับขอบฟ้า การตอบรับทั้งหมดมาจากการยินยอมพร้อมใจคำเดียว เชื่อว่าที่เขาลดตัวลงมาคุยด้วยมาขอคบเป็นแฟน ถึงแม้จะเป็นได้แค่แฟนในความลับก็ยังมั่นใจว่านี่คือ ‘ความรัก’ เพียงแค่รอเวลาเหมาะสม ให้หล่อนกับเขาเติบโตมากกว่านี้จึงจะป่าวประกาศบอกคนอื่นถึงสถานะ

การจูบครั้งที่สอง ครั้งที่สาม ครั้งที่สี่จึงตามมาไม่รู้จบ เม็ดฝนหล่นลงจากฟากฟ้า ทั้งสองหักห้ามใจตัวเองจูงมือกันวิ่งตัวเปียกปอนกลับไปที่รถ

“ฝนตกหนักมาก เราจะกลับบ้านได้ไหม”

“กลับตอนนี้จะอันตราย พิมว่าเราหาที่หลบฝนกันก่อนดีไหมคะ”

“อืม ไปเซเว่นกัน หิวแล้วด้วย หมดแรง เพราะวิ่งไล่จับใครบางคน”

“ไม่ได้ขอให้ไล่จับสักหน่อย”

อยู่ต่างจังหวัดพวกเขาจับมือกันเดินได้ ไม่ต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนตอนอยู่กรุงเทพฯ อาหารกล่องจากร้านสะดวกซื้อริมชายหาดอร่อยขึ้นมาร้อยเท่าพันเท่าเมื่อมีศรันย์คอยอยู่ข้างๆ

“พี่กดดูที่พักในแอป มีว่าง พิมลองดู อยากพักที่ไหน”

“โห ทำไมแพงนักล่ะคะ คืนละตั้งสามพัน”

“ไม่เป็นไร จองสองห้อง พี่จ่ายได้”

“มันแพงเกินไป พิมว่าเราถามห้องแถวนี้ก็ได้นะคะ อาจมีว่าง”

เกรงใจเขาไปหมดทุกอย่าง เขาจะซื้อข้าว ซื้อน้ำ จองโรงแรมดีๆ ให้นอนก็เกรงใจ เลือกพักโรงแรมถูกๆ ที่อยู่ใกล้ เข้าพลอตละครน้ำเน่ามีว่างห้องเดียวก็ยอมพักด้วยกัน เพื่อช่วยเขาประหยัดเงิน เขาจ่ายให้แค่นี้ซาบซึ้งใจไปกับเขา คิดไปเองว่าเขาใจดีด้วยเพราะเขารัก หน้าโง่มาก หารู้ไม่ กับผู้หญิงคนอื่นเขาลงทุนมากกว่านี้

ถ้าหากเขาจำเป็นต้องแบ่งเกรดพิยดากับผู้หญิงคนอื่น หล่อนคงจะอยู่อันดับท้ายที่สุด อาจจะไม่มีคุณค่ามากที่สุดสำหรับเศรษฐีอย่างเขา

“ฮือ... ฮือ... พี่รัน... ช่วยพิมด้วย... พิมเจ็บ...”

วันที่ถูกราเมศวร์ทุบตีจนเรือนร่างน้อยล้มลง น้ำตาไม่เหือดหายไปจากหน้าร้องขอความช่วยเหลือ แต่สิ่งที่ได้กลับมากลับกลายเป็นความว่างเปล่า ตอกย้ำให้พิยดาจำให้ขึ้นสมองว่าคนรวย จะทำดีเฉพาะคนที่เท่ากันหรือสูงกว่า แต่กับคนที่ฐานะต่ำกว่าจะไร้คุณค่าเสมอในสายตาของพวกเขา ยืนยันได้จากการกระทำของคุณไกรสร ราเมศวร์ และศรันย์ที่ต่างก็ใจร้าย

หล่อนอาจจะโกรธเขาน้อยกว่านี้ ถ้าคืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในเมื่อเขาคิดจะจบความสัมพันธ์แต่แรก หัวเด็ดตีนขาดอย่างไรก็ยืนยันจะไปเรียนต่อ ผลักไสหล่อนสักนิดได้ไหม อย่าปล่อยให้หล่อนโง่เขลารั้งเขาด้วยการเอาตัวเข้าแลก ถูกย่ำยีกายในตอนกลางคืนเช้ามาถูกย่ำยีทางใจต่อเนื่อง จากผู้ชายคนที่พร่ำบอก ‘รัก’ หลายครั้งจนหล่อนเชื่อหมดทั้งกายและใจ

บทลงโทษของผู้ชายที่ข่มขืนแม่ต่อเนื่องมาเป็นระยะเวลาสิบกว่าปีไม่มี แต่บทลงโทษของเด็กที่เกิดจากการถูกข่มขืนกลับรุนแรงถึงขั้นเลือดตกยางออก เข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลนับสัปดาห์ เฝ้าประตูเหมือนหมาเฝ้าบ้านรอคอยให้ศรันย์มาเยี่ยม

แต่เขาก็ไม่มา...

คนที่มาเยี่ยมในเช้าวันที่หกกลับเป็นราเมศวร์ พี่ชายชั่วที่ทารุณกรรมหล่อนสารพัด

พิยดามีแม่กับยายคอยอยู่ข้างๆ เข้ามารั้งศีรษะดึงหล่อนเข้าไปกอดเมื่อราเมศวร์ก้าวเข้ามา หล่อนมองราเมศวร์แววตาเคียดแค้น เกลียดเหลือเกินไม่อยากอยู่ร่วมโลกกับมัน ราเมศวร์ยังไม่ทักทายสักคำว่ามาเยี่ยมด้วยเหตุผลอะไร ตรงเข้ามาตบลงบนหน้าผากโทษฐานที่พิยดากล้ามองเขาด้วยแววตาชิงชัง

“พ่อกูเกือบตายเพราะมึง! กูไม่กระทืบมึงให้ตายคาตีนกูก็บุญหัวมึงแล้วอีคนชั้นต่ำ!”

“พอเถอะค่ะคุณเมศ! อย่าให้ยายเหลืออดเหลือทนถึงขั้นแจ้งความเลยนะคะ! พ่อคุณยังเจ็บ คุณก็ควรจะไปดูแลท่านไม่ใช่มาหาเรื่องคนอื่น!”

“แต่คนอื่นที่ยายพูดถึง มันเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด!”

กับแม่นมที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่แบเบาะราเมศวร์ก็ไม่เคยให้ความเคารพ ชี้หน้ายายอย่างใจร้ายก่อนตบหัวน้องสาวคนเล็กซ้ำสอง

“มึงมองทำไม! เก็บความแค้นไว้ในใจมึงเถอะ ถึงจะแค้นให้ตาย คนอย่างมึงก็ไม่มีปัญญาลุกขึ้นมาเอาชนะกู กูแค่จะมาอัปเดตแผนการจับผัวรวยของมึง บอกให้มึงรู้ว่ามันล่มไม่เป็นท่า เพราะไอ้รันมันจะไปเรียนต่อเมืองนอกวันนี้ รู้ไว้ซะ ว่ามันไม่ได้จริงจังกับมึงเลย มันแค่หลอกนอนกับมึงแค่นั้น เพราะมึงมันหน้าโง่!”

ฟาดฝ่ามือหนักฉบับชายฉกรรจ์ลงบนหน้าผากพิยดารอบสาม ท่ามกลางการต่อสู้น้อยๆ เพื่อปกป้องลูกสาวของนังพิการบ้าใบ้ราเมศวร์จึงยอมล่าถอย คนเจ็บร้องไห้จนตาบวม ฉวยโอกาสตอนแม่นอนหลับและยายไปเยี่ยมคุณไกรสรซึ่งยังอยู่ในห้องไอซียูหนีออกจากโรงพยาบาล เพื่อพบกับความจริงหน้าคฤหาสน์อรัญรัตนา ที่ว่าถ้อยคำพร่ำเพ้อบอกรักต่างๆ นานาจากศรันย์ ไม่มีความจริงเลยแม้แต่ประโยคเดียว

แค่กลัวความสัมพันธ์ลับๆ ระหว่างเขากับเด็กรับใช้จะล่วงรู้ไปถึงหูผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ถึงขั้นรีบเก็บข้าวของเลื่อนกำหนดการเดินทางไปต่างประเทศเข้ามาให้เร็วขึ้น เด็กสาวหน้าชาจนเอาสมุดหนาๆ มาตบใส่แก้มก็ไม่เจ็บ อยากเอาช่วงเวลาที่คอยมองประตูห้องพักฟื้นไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนเพื่อเฝ้ารอเขากลับคืนมา จากมุมนี้เด็กสาวมองเห็นคนรับใช้ในบ้านทยอยยกกระเป๋าเดินทางหลายใบขึ้นท้ายรถตู้หรู

ไม่นานนัก คุณเขมราช คุณนฤมล ออกมาจูบแก้มบอกลาลูกชายคนโต โบกมือให้เขา ก่อนศรันย์จะขึ้นรถไปสนามบินกับน้องสาว ม่านน้ำใสเอ่อเคลือบดวงตาคู่หม่นหมอง ไม่ได้หลบเลยด้วยซ้ำทว่ารถตู้คันใหญ่กลับขับผ่านไปโดยไม่สนใจ