ข้อสรุปเรื่องการแยกบ้าน

"พี่จงท่านมาก็ดีแล้วข้าต้องการทำเรื่องแยกบ้านให้กับอาซานพี่ช่วยดำเนินการให้ข้าทีขอรับ" เหอหานตงที่มีอายุน้อยกว่าอีกฝ่ายอีกทั้งเขาเองก็นับถือชายชราตรงหน้าเป็นอย่างมากเอ่ยบอกกับอีกฝ่าย

"ได้สิ เพียงแต่ภรรยาของเจ้ากับคนในตระกูลคนอื่น ๆ เล่าเจ้าจะทำเช่นไร" จงฟานตู้เองก็รับรู้มาโดยตลอดถึงชีวิตที่ยากลำบากของครอบครัวเหอบ้านเล็ก เพียงแต่เขาเองก็เป็นคนนอกไม่สามารถยื่นมือเข้าไปช่วยเหลืออะไรได้มากจึงทำได้เพียงเฝ้ามองดูอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น

"ข้าเป็นผู้นำตระกูลข้าสามารถตัดสินใจเองได้เลยขอรับพี่จง ส่วนใครที่ไม่เห็นด้วยก็ช่างหัวพวกเขา!" เหอหานตงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังจนทำให้นางจางที่เป็นภรรยาและชอบออกคำสั่งกับผู้เป็นสามีนั้นแทบจะไม่กล้าส่งเสียงออกมาด้วยนี่เป็นครั้งแรกที่สามีของตนนั้นมีสีหน้าและน้ำเสียงจริงจังถึงเพียงนี้

"ข้าไม่ติดที่อาซานจะแยกบ้านออกไป...เพียงแต่สมบัติและเงินทองข้าคงให้ได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นเพราะพวกบ้านใหญ่เองก็มีอีกหลายชีวิตที่ต้องเลี้ยงดู เจ้าคงจะเข้าใจแม่ใช่หรือไม่อาซาน" แต่นางจางก็ยังคงเป็นนางจางอยู่วันยังค่ำมีหรือที่นางจะยอมเสียผลประโยชน์ที่ควรจะเป็นของตนเองไปนางจึงได้กล้าเอ่ยปากขึ้นมาเช่นนี้

"ขอรับท่านแม่ ข้าแล้วแต่ท่านพ่อกับท่านแม่จะมอบให้ขอรับ.." ซึ่งเหอหลวนซานนั้นก็ไม่มีทางโต้แย้งสิ่งใดกับมารดาของตนได้ด้วยเขายังคงให้ความเคารพนางจางในฐานะมารดาผู้ให้กำเนิดอยู่นั่นเอง

"ดี! เช่นนั้นท่านพี่ก็มอบที่ดิน 4 หมู่ท้ายหมู่บ้านติดตีนเขาให้กับอาซานก็แล้วกันคงจะเพียงพอสำหรับการปลูกบ้านและเพาะปลูกเลี้ยงครอบครัว ส่วนข้าวสารก็แบ่งเอาไปจากส่วนกลางของบ้านห้ากระสอบก็แล้วกันน่าจะพอดีถึงเวลาเก็บเกี่ยวค่อยให้เพิ่ม เพียงแต่ตอนนี้บ้านของเรานั้นไม่ค่อยมีตำลึงเหลืออยู่มากข้าคงมอบให้ได้เพียงสองตำลึงเท่านั้น เจ้าตกลงหรือไม่อาซาน" นางจางรีบเอ่ยรวบรัดเกี่ยวกับส่วนแบ่งที่จะมอบให้กับบุตรชายคนเล็กพร้อมทั้งยังไม่ยอมให้โอกาสอีกฝ่ายได้เอ่ยแย้งแม้แต่น้อย

เมื่อจบคำพูดของหญิงชราใบหน้าของคนบ้านเล็กต่างก็จ้องมองไปยังร่างอ้วนท้วมของนางจางอย่างไม่เชื่อสายตา ข้าวสารให้เพียงห้ากระสอบเนี่ยนะทั้งที่ความจริงแล้วข้าวสารของบ้านยังเหลืออยู่เกือบสามสิบกระสอบ อีกทั้งที่ดินก็มีมากมายแต่กลับแบ่งให้พวกตนเพียง 4 หมู่เท่านั้นแบบนี้มันจะต่างอะไรกับไม่ให้กันเล่า

"นางแก่! อย่าทำให้ผู้คนหัวเราะเยาะเจ้านักเลยที่ดินบ้านเรามีตั้งมากจะแบ่งให้เจ้าเล็กเพียงแค่ 4 หมู่ได้เช่นไรกัน อีกอย่างเจ้าเองก็รู้ดีที่สุดว่าข้าวสารบ้านเรานั้นได้มามากก็เพราะบ้านเจ้าเล็กทั้งสิ้นจะให้เพียงห้ากระสอบได้หรือ" กลับเป็นผู้เฒ่าเหอที่รับไม่ได้กับสิ่งที่ภรรยาเอ่ยออกมาจนต้องเอ่ยแย้งอีกฝ่ายด้วยในตอนนี้ไม่ได้มีเพียงพวกเขากับผู้นำหมู่บ้านเท่านั้นที่รับฟัง ยังมีเหล่าชาวบ้านอยู่อีกไม่น้อยที่กำลังร่วมฟังเรื่องราวในครั้งนี้

"ท่านพี่! แล้วท่านต้องการเช่นไรกันเจ้าคะ" ถึงแม้นางจางจะอยากเอ่ยค้านผู้เป็นสามีมากเพียงใดแต่ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้นางจำเป็นต้องไว้หน้าเขาอยู่มาก นางจึงทำได้เพียงเอ่ยถามสามีของตนด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่

"แบ่งที่ดินให้เจ้าเล็กกับครอบครัวจาก 4 หมู่เป็น 7 หมู่ตรงที่มารดาเจ้าเอ่ยมา ส่วนข้าวนั้นให้ไปสิบกระสอบ ตำลึงอีกห้าตำลึงก็แล้วกัน"

"ท่านพี่เจ้าคะมันจะไม่มากเกินไปหรือ! ท่านอย่าลืมว่าท่านยังมีบุตรชายอีกตั้งสองคนไหนจะหลาน ๆ อีกนะเจ้าคะ!" จบคำพูดของเหอหานตงนางจางก็เข่าแทบทรุดจนไม่สามารถยอมได้ นางจึงได้เอ่ยแย้งผู้เป็นสามีโดยการยกเอาบุตรชายและหลาน ๆ มาเพื่อหวังให้สามีของตนเองนั้นเปลี่ยนใจ แต่มันกลับไร้ผลเพราะชายชรายังคงยืนยันหนักแน่นถึงคำพูดที่กล่าวมาเมื่อครู่นี้

"บ้านเรายังมีอยู่ไม่น้อยเอาตามที่ข้าเอ่ยมานั่นแหละพี่จงท่านสามารถช่วยทำการแยกที่ดินออกเป็นหนังสือให้กับอาซานได้เลยหรือไม่ขอรับ" ประโยคแรกนั้นเหอหานตงเอ่ยบอกกับภรรยาของตนเอง ส่วนประโยคถัดมานั้นเขาได้หันไปเอ่ยถามกับผู้นำหมู่บ้านที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ 

"ย่อมได้ ในเมื่อได้ข้อสรุปแล้วเจ้ากับอาซานก็ตามข้าไปทำเรื่องที่บ้านของข้าได้เลย" เมื่อเห็นว่าได้ข้อสรุปในเรื่องนี้แล้วจงฟานตู้จึงได้เอ่ยบอกกับเหอหานตงและเหอหลวนซานเพื่อไปทำเรื่องให้แล้วเสร็จ

"ท่านแม่! พวกเราจะยอมให้พวกมันได้สมบัติของพวกเราไปมากมายถึงเพียงนี้ได้หรือเจ้าคะ พวกเรายังมีค่าเล่าเรียนของอาจิ้นที่ต้องจ่ายอยู่นะเจ้าคะท่านแม่!" นางจูซือเองที่ภายในใจไม่ยินยอมให้บ้านเล็กได้สมบัติและข้าวของไปมากมายเช่นนั้นจึงคิดจะเป่าหูแม่สามีให้จัดการกับเรื่องนี้แต่กลับถูกหญิงชราตะคอกกลับมาแทนเสียอย่างนั้น

"แล้วมันเป็นเพราะใครกัน! ไม่ใช่เพราะความโง่งมของเจ้าหรอกรึที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นเช่นนี้ จะทำสิ่งใดได้อีก ไม่เห็นรึว่าตาแก่พูดเด็ดขาดมาแล้วนะหะ!" นางจางที่รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมากแต่ไม่สามารถทำสิ่งใดได้ ทำให้ในตอนนี้ภายในอกของนางนั้นแทบจะระเบิดออกมาจนต้องรีบเดินสะบัดหน้าไปยังบ้านใหญ่โดยไม่หันกลับมามองพวกของฟ่านชิงอีกต่อไป

ส่วนทางด้านผู้นำหมู่บ้าน เหอหานตง เหอหลวนซานและเหอชงหยวนก็ได้เดินตามผู้นำหมู่บ้านเพื่อไปทำเรื่องการแยกบ้านตามที่ชายชราเอ่ยบอก ส่วนชาวบ้านคนอื่น ๆ ที่เห็นว่าเรื่องราวทุกอย่างได้จบลงไปแล้วนั้นต่างก็พากันแยกย้ายกับไปบ้านของตนเองในทันที

ดังนั้นในตอนนี้จึงเหลือเพียงเหอฟ่านชิงกับมารดาของนางและนางจูซือที่ยังไม่ยอมจากไปไหนยังคงยืนจ้องมองมายังสองแม่ลูกด้วยสายตาโกรธแค้น และในที่สุดนางจูซือก็เอ่ยประโยคทิ้งท้ายไว้ให้กับสองแม่ลูกแล้วจากไปด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์

"ครั้งนี้พวกแกเพียงแค่โชคดี แต่จำเอาไว้ว่าข้าไม่มีทางจะให้พวกแกได้อยู่กันอย่างสงบสุขอย่างแน่นอนจำเอาไว้!"

"แล้วคิดว่าข้าจะปล่อยให้ท่านได้รังแกพวกข้าตามอำเภอใจเช่นนั้นรึท่านป้าใหญ่..." ประโยคนี้ฟ่านชิงทำได้เพียงพูดอยู่ภายในใจไม่ได้เอ่ยออกมาให้มารดาของนางได้รับรู้ถึงความคิดที่อยู่ภายในใจด้วยรู้ว่ามารดาของตนนั้นต้องไม่เห็นด้วยกับนางอย่างแน่นอน

"ชิงเอ๋อร์พวกเราเข้าบ้านกันเถิด เจ้าเพิ่งจะหายป่วยยังต้องพักผ่อนอีกมากนัก" เมื่อทุกอย่างจบลงนางมี่ซือจึงได้เอ่ยบอกกับบุตรสาวคนเล็กด้วยความเป็นห่วง

"เจ้าค่ะท่านแม่" ซึ่งฟ่านชิงเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของมารดาจึงได้เอ่ยตอบรับอย่างง่ายดาย จากนั้นสองแม่ลูกก็พากันเดินเข้าห้องของตนเองไปในที่สุด

หลังจากนั้นอีกสามวันครอบครัวเหอบ้านเล็กก็ได้พากันย้ายออกจากตระกูลเหอไปอยู่ที่ดินท้ายหมู่บ้านที่พวกเขาได้ทำการสร้างกระท่อมชั่วคราวเพื่อใช้ในการอยู่อาศัยก่อน เพราะนางจางนั้นยื่นคำขาดให้พวกเหอหลวนซานนั้นย้ายออกจากบ้านใหญ่ภายในสามวัน

ดังนั้นตลอดสองวันที่ผ่านมาพวกเหอฟ่านชิงจึงต้องช่วยกันทำกระท่อมเอาไว้สำหรับหลับนอนกันไปก่อนจนแล้วเสร็จและย้ายไปอยู่ในวันนี้อย่างรวดเร็ว และในวันนี้เหอฟ่านชิงเองก็ต้องการที่จะขึ้นเขาไปสำรวจหาผักป่าเพื่อมาทำอาหาร เพราะตลอดเกือบสองอาทิตย์ที่ผ่านมานางได้กินเพียงน้ำข้าวต้มจืดชืดเท่านั้น ช่างเป็นการทรมานนางอย่างแท้จริงจนเหอฟ่านชิงนั้นแทบจะทนต่อไปไม่ไหวแล้วนั่นเอง

**********************************************************************************************

ในที่สุดยัยน้องก็แยกบ้านเสร็จแล้ว ต่อไปก็คงต้องใช้ความสามารถของตนเองมาช่วยครอบครัวให้อยู่รอดไปได้แล้ว ทุกคนช่วยเป็นกำลังใจให้กับยัยน้องด้วยนะคะ