LOGIN"พี่จงท่านมาก็ดีแล้วข้าต้องการทำเรื่องแยกบ้านให้กับอาซานพี่ช่วยดำเนินการให้ข้าทีขอรับ" เหอหานตงที่มีอายุน้อยกว่าอีกฝ่ายอีกทั้งเขาเองก็นับถือชายชราตรงหน้าเป็นอย่างมากเอ่ยบอกกับอีกฝ่าย
"ได้สิ เพียงแต่ภรรยาของเจ้ากับคนในตระกูลคนอื่น ๆ เล่าเจ้าจะทำเช่นไร" จงฟานตู้เองก็รับรู้มาโดยตลอดถึงชีวิตที่ยากลำบากของครอบครัวเหอบ้านเล็ก เพียงแต่เขาเองก็เป็นคนนอกไม่สามารถยื่นมือเข้าไปช่วยเหลืออะไรได้มากจึงทำได้เพียงเฝ้ามองดูอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น
"ข้าเป็นผู้นำตระกูลข้าสามารถตัดสินใจเองได้เลยขอรับพี่จง ส่วนใครที่ไม่เห็นด้วยก็ช่างหัวพวกเขา!" เหอหานตงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังจนทำให้นางจางที่เป็นภรรยาและชอบออกคำสั่งกับผู้เป็นสามีนั้นแทบจะไม่กล้าส่งเสียงออกมาด้วยนี่เป็นครั้งแรกที่สามีของตนนั้นมีสีหน้าและน้ำเสียงจริงจังถึงเพียงนี้
"ข้าไม่ติดที่อาซานจะแยกบ้านออกไป...เพียงแต่สมบัติและเงินทองข้าคงให้ได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นเพราะพวกบ้านใหญ่เองก็มีอีกหลายชีวิตที่ต้องเลี้ยงดู เจ้าคงจะเข้าใจแม่ใช่หรือไม่อาซาน" แต่นางจางก็ยังคงเป็นนางจางอยู่วันยังค่ำมีหรือที่นางจะยอมเสียผลประโยชน์ที่ควรจะเป็นของตนเองไปนางจึงได้กล้าเอ่ยปากขึ้นมาเช่นนี้
"ขอรับท่านแม่ ข้าแล้วแต่ท่านพ่อกับท่านแม่จะมอบให้ขอรับ.." ซึ่งเหอหลวนซานนั้นก็ไม่มีทางโต้แย้งสิ่งใดกับมารดาของตนได้ด้วยเขายังคงให้ความเคารพนางจางในฐานะมารดาผู้ให้กำเนิดอยู่นั่นเอง
"ดี! เช่นนั้นท่านพี่ก็มอบที่ดิน 4 หมู่ท้ายหมู่บ้านติดตีนเขาให้กับอาซานก็แล้วกันคงจะเพียงพอสำหรับการปลูกบ้านและเพาะปลูกเลี้ยงครอบครัว ส่วนข้าวสารก็แบ่งเอาไปจากส่วนกลางของบ้านห้ากระสอบก็แล้วกันน่าจะพอดีถึงเวลาเก็บเกี่ยวค่อยให้เพิ่ม เพียงแต่ตอนนี้บ้านของเรานั้นไม่ค่อยมีตำลึงเหลืออยู่มากข้าคงมอบให้ได้เพียงสองตำลึงเท่านั้น เจ้าตกลงหรือไม่อาซาน" นางจางรีบเอ่ยรวบรัดเกี่ยวกับส่วนแบ่งที่จะมอบให้กับบุตรชายคนเล็กพร้อมทั้งยังไม่ยอมให้โอกาสอีกฝ่ายได้เอ่ยแย้งแม้แต่น้อย
เมื่อจบคำพูดของหญิงชราใบหน้าของคนบ้านเล็กต่างก็จ้องมองไปยังร่างอ้วนท้วมของนางจางอย่างไม่เชื่อสายตา ข้าวสารให้เพียงห้ากระสอบเนี่ยนะทั้งที่ความจริงแล้วข้าวสารของบ้านยังเหลืออยู่เกือบสามสิบกระสอบ อีกทั้งที่ดินก็มีมากมายแต่กลับแบ่งให้พวกตนเพียง 4 หมู่เท่านั้นแบบนี้มันจะต่างอะไรกับไม่ให้กันเล่า
"นางแก่! อย่าทำให้ผู้คนหัวเราะเยาะเจ้านักเลยที่ดินบ้านเรามีตั้งมากจะแบ่งให้เจ้าเล็กเพียงแค่ 4 หมู่ได้เช่นไรกัน อีกอย่างเจ้าเองก็รู้ดีที่สุดว่าข้าวสารบ้านเรานั้นได้มามากก็เพราะบ้านเจ้าเล็กทั้งสิ้นจะให้เพียงห้ากระสอบได้หรือ" กลับเป็นผู้เฒ่าเหอที่รับไม่ได้กับสิ่งที่ภรรยาเอ่ยออกมาจนต้องเอ่ยแย้งอีกฝ่ายด้วยในตอนนี้ไม่ได้มีเพียงพวกเขากับผู้นำหมู่บ้านเท่านั้นที่รับฟัง ยังมีเหล่าชาวบ้านอยู่อีกไม่น้อยที่กำลังร่วมฟังเรื่องราวในครั้งนี้
"ท่านพี่! แล้วท่านต้องการเช่นไรกันเจ้าคะ" ถึงแม้นางจางจะอยากเอ่ยค้านผู้เป็นสามีมากเพียงใดแต่ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้นางจำเป็นต้องไว้หน้าเขาอยู่มาก นางจึงทำได้เพียงเอ่ยถามสามีของตนด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่
"แบ่งที่ดินให้เจ้าเล็กกับครอบครัวจาก 4 หมู่เป็น 7 หมู่ตรงที่มารดาเจ้าเอ่ยมา ส่วนข้าวนั้นให้ไปสิบกระสอบ ตำลึงอีกห้าตำลึงก็แล้วกัน"
"ท่านพี่เจ้าคะมันจะไม่มากเกินไปหรือ! ท่านอย่าลืมว่าท่านยังมีบุตรชายอีกตั้งสองคนไหนจะหลาน ๆ อีกนะเจ้าคะ!" จบคำพูดของเหอหานตงนางจางก็เข่าแทบทรุดจนไม่สามารถยอมได้ นางจึงได้เอ่ยแย้งผู้เป็นสามีโดยการยกเอาบุตรชายและหลาน ๆ มาเพื่อหวังให้สามีของตนเองนั้นเปลี่ยนใจ แต่มันกลับไร้ผลเพราะชายชรายังคงยืนยันหนักแน่นถึงคำพูดที่กล่าวมาเมื่อครู่นี้
"บ้านเรายังมีอยู่ไม่น้อยเอาตามที่ข้าเอ่ยมานั่นแหละพี่จงท่านสามารถช่วยทำการแยกที่ดินออกเป็นหนังสือให้กับอาซานได้เลยหรือไม่ขอรับ" ประโยคแรกนั้นเหอหานตงเอ่ยบอกกับภรรยาของตนเอง ส่วนประโยคถัดมานั้นเขาได้หันไปเอ่ยถามกับผู้นำหมู่บ้านที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ
"ย่อมได้ ในเมื่อได้ข้อสรุปแล้วเจ้ากับอาซานก็ตามข้าไปทำเรื่องที่บ้านของข้าได้เลย" เมื่อเห็นว่าได้ข้อสรุปในเรื่องนี้แล้วจงฟานตู้จึงได้เอ่ยบอกกับเหอหานตงและเหอหลวนซานเพื่อไปทำเรื่องให้แล้วเสร็จ
"ท่านแม่! พวกเราจะยอมให้พวกมันได้สมบัติของพวกเราไปมากมายถึงเพียงนี้ได้หรือเจ้าคะ พวกเรายังมีค่าเล่าเรียนของอาจิ้นที่ต้องจ่ายอยู่นะเจ้าคะท่านแม่!" นางจูซือเองที่ภายในใจไม่ยินยอมให้บ้านเล็กได้สมบัติและข้าวของไปมากมายเช่นนั้นจึงคิดจะเป่าหูแม่สามีให้จัดการกับเรื่องนี้แต่กลับถูกหญิงชราตะคอกกลับมาแทนเสียอย่างนั้น
"แล้วมันเป็นเพราะใครกัน! ไม่ใช่เพราะความโง่งมของเจ้าหรอกรึที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นเช่นนี้ จะทำสิ่งใดได้อีก ไม่เห็นรึว่าตาแก่พูดเด็ดขาดมาแล้วนะหะ!" นางจางที่รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมากแต่ไม่สามารถทำสิ่งใดได้ ทำให้ในตอนนี้ภายในอกของนางนั้นแทบจะระเบิดออกมาจนต้องรีบเดินสะบัดหน้าไปยังบ้านใหญ่โดยไม่หันกลับมามองพวกของฟ่านชิงอีกต่อไป
ส่วนทางด้านผู้นำหมู่บ้าน เหอหานตง เหอหลวนซานและเหอชงหยวนก็ได้เดินตามผู้นำหมู่บ้านเพื่อไปทำเรื่องการแยกบ้านตามที่ชายชราเอ่ยบอก ส่วนชาวบ้านคนอื่น ๆ ที่เห็นว่าเรื่องราวทุกอย่างได้จบลงไปแล้วนั้นต่างก็พากันแยกย้ายกับไปบ้านของตนเองในทันที
ดังนั้นในตอนนี้จึงเหลือเพียงเหอฟ่านชิงกับมารดาของนางและนางจูซือที่ยังไม่ยอมจากไปไหนยังคงยืนจ้องมองมายังสองแม่ลูกด้วยสายตาโกรธแค้น และในที่สุดนางจูซือก็เอ่ยประโยคทิ้งท้ายไว้ให้กับสองแม่ลูกแล้วจากไปด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์
"ครั้งนี้พวกแกเพียงแค่โชคดี แต่จำเอาไว้ว่าข้าไม่มีทางจะให้พวกแกได้อยู่กันอย่างสงบสุขอย่างแน่นอนจำเอาไว้!"
"แล้วคิดว่าข้าจะปล่อยให้ท่านได้รังแกพวกข้าตามอำเภอใจเช่นนั้นรึท่านป้าใหญ่..." ประโยคนี้ฟ่านชิงทำได้เพียงพูดอยู่ภายในใจไม่ได้เอ่ยออกมาให้มารดาของนางได้รับรู้ถึงความคิดที่อยู่ภายในใจด้วยรู้ว่ามารดาของตนนั้นต้องไม่เห็นด้วยกับนางอย่างแน่นอน
"ชิงเอ๋อร์พวกเราเข้าบ้านกันเถิด เจ้าเพิ่งจะหายป่วยยังต้องพักผ่อนอีกมากนัก" เมื่อทุกอย่างจบลงนางมี่ซือจึงได้เอ่ยบอกกับบุตรสาวคนเล็กด้วยความเป็นห่วง
"เจ้าค่ะท่านแม่" ซึ่งฟ่านชิงเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของมารดาจึงได้เอ่ยตอบรับอย่างง่ายดาย จากนั้นสองแม่ลูกก็พากันเดินเข้าห้องของตนเองไปในที่สุด
หลังจากนั้นอีกสามวันครอบครัวเหอบ้านเล็กก็ได้พากันย้ายออกจากตระกูลเหอไปอยู่ที่ดินท้ายหมู่บ้านที่พวกเขาได้ทำการสร้างกระท่อมชั่วคราวเพื่อใช้ในการอยู่อาศัยก่อน เพราะนางจางนั้นยื่นคำขาดให้พวกเหอหลวนซานนั้นย้ายออกจากบ้านใหญ่ภายในสามวัน
ดังนั้นตลอดสองวันที่ผ่านมาพวกเหอฟ่านชิงจึงต้องช่วยกันทำกระท่อมเอาไว้สำหรับหลับนอนกันไปก่อนจนแล้วเสร็จและย้ายไปอยู่ในวันนี้อย่างรวดเร็ว และในวันนี้เหอฟ่านชิงเองก็ต้องการที่จะขึ้นเขาไปสำรวจหาผักป่าเพื่อมาทำอาหาร เพราะตลอดเกือบสองอาทิตย์ที่ผ่านมานางได้กินเพียงน้ำข้าวต้มจืดชืดเท่านั้น ช่างเป็นการทรมานนางอย่างแท้จริงจนเหอฟ่านชิงนั้นแทบจะทนต่อไปไม่ไหวแล้วนั่นเอง
**********************************************************************************************
ในที่สุดยัยน้องก็แยกบ้านเสร็จแล้ว ต่อไปก็คงต้องใช้ความสามารถของตนเองมาช่วยครอบครัวให้อยู่รอดไปได้แล้ว ทุกคนช่วยเป็นกำลังใจให้กับยัยน้องด้วยนะคะ
หลังจากที่นางจูซือและเหอลี่ถิงถูกจับตัวไปนั้นก็ได้รับโทษโบยคนละสี่สิบไม้ ก่อนที่นำตัวไปขังยังคุกตลอดชีวิต ด้วยข้อหาที่นางสองแม่ลูกได้จ้างวานฆ่าผู้อื่นนั้นมีโทษหนักเป็นอย่างมากอยู่แล้ว ซึ่งเรื่องของเหอลี่ถิงนี้เองที่ทำให้นางจางนั้นเป็นทุกข์อย่างมาก แต่นางก็ยังคงใช้ชีวิตเช่นเดิมของตนเองต่อไปส่วนเหอซือไฉกับบุตรชายของเขานั้นต่างก็ใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบากด้วยถูกผู้คนนั้นพูดจาดูถูกเหยียดหยาม และนินทาลับหลัง แต่พวกเขาก็ต้องฝืนใช้ชีวิตอยู่ต่อไป จนในที่สุดพวกเขาก็ทนไม่ได้จนต้องกลับมาให้นางจางผู้เป็นมารดานั้นเลี้ยงดูอีกครั้งส่วนเหอหานตงเองหลังจากจบเรื่องของสะใภ้คนโตเขาก็ได้จัดการเรื่องแยกบ้านให้กับบุตรชายคนรองเพื่อให้พวกเขานั้นสามารถมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นจากเดิม ส่วนตัวเขาเองก็ได้ไปอาศัยอยู่กับบุตรชายคนเล็กตามคำชักชวนของบุตรชาย ด้วยเขานั้นไม่สามารถอยู่ที่บ้านหลังนั้นได้อีกต่อไป ด้วยว่านางจางนั้นยิ่งนับวันจะยิ่งมีนิสัยที่เลวร้ายลงไปทุกวันจนเขาทนอยู่ต่อไปอีกไม่ไหวด้านนางมี่ซือเองหลังจากที่ฟืนคืนสติกลับมาอีกครั้งนางก็จดจำได้แล้วว่าตนเองนั้นเคยเป็นใครมาก่อน เพียงแต่นางกลับเลือกที่จะไม่เอ่ย
"ถิงเอ๋อร์!"นางจางที่เห็นว่าหลานสาวสุดรักถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตาก็รีบวิ่งเข้าไปดูอาการของหญิงสาวด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับส่งเสียงเรียกอีกฝ่ายด้วยความตกใจ"อย่าคิดที่จะทำร้ายชิงเอ๋อร์!"หยางฉีไม่ได้สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้นเขากลับยิ่งมองร่างของเหอลี่ถิงด้วยสายตาเหยียบเย็นพร้อมกับเอ่ยวาจาที่ทำเอาทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ถึงกับหนาวสะท้านด้วยความหวาดกลัวต่อรังสีที่แผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่มผู้มาใหม่"สารเลว! เจ้ามันเป็นบุรุษประสาอะไรถึงได้กล้ารังแกสตรีไร้ทางสู้เช่นนี้กัน!"คงมีเพียงแค่นางจางเท่านั้นที่ไม่ได้รับรู้ถึงความน่ากลัวที่แฝงอยู่ในคำพูดของชายหนุ่มตรงหน้า มิหนำซ้ำหญิงชรายังเอ่ยต่อว่าหยางฉีอย่างไม่พอใจ"ไร้ทางสู้?.....เมื่อครู่นางยังตั้งใจจะเข้ามาทำร้ายชิงเอ๋อร์อยู่เลยมิใช่รึ แบบนั้นข้าไม่คิดว่านางจะเป็นสตรีที่บอบบางไร้ทางสู้หรอกนะขอรับท่านย่าจาง"หยางฉีเอ่ยตอบหญิงชราอย่างเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตนเองได้ทำลงไปก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย"ใครเป็นย่าของเจ้ากัน! แล้วเจ้าเป็นใครถึงได้มาเสนอหน้าออกรับแทนนังเด็กโสโครกนั้นกัน นางมีคู่หมั้นอยู่แล้วเจ้าไม่รู้หรืออย่างไรกัน หรือว่านางไปล่อลวงเ
หลังจากเหตุการณ์เลวร้ายในวันนั้นก็ผ่านมาแล้วสามวันที่นางมี่ซือยังคงนอนหลับไม่ได้สติ สร้างความปวดใจให้กับครอบครัวเหอบ้านเล็กเป็นอย่างมากเหอฟ่านชิงเองหลังจากที่กลับออกมาจากป่าได้นางก็รีบจัดการกับตัวเองแล้วเร่งเดินทางเข้ามาในตัวเมืองเพื่อดุอาการของมารดาพร้อมกับเหอชงหยวนเมื่อเหอหลวนซานและเหอชงอี้เห็นหญิงสาวก็ถึงกับโผล่เข้ามาสวมกอดด้วยความดีใจที่หญิงสาวกลับมาได้อย่างปลอดภัยจากนั้นเหอหลวนซานจึงได้เอ่ยบอกอาการของภรรยารักให้กับลูกทั้งสองได้รับรู้ จนในตอนนี้ก็ผ่านมาแล้วถึงสามวันแต่ก็ยังไร้วี่แววว่านางมี่ซือจะลืมตาฟื้นขึ้นมาจากการนอนหลับใหลแต่ครอบครัวเหอบ้านเล็กก็ยังคงมีความหวังว่านางมี่ซือจะต้องตื่นขึ้นมาในเร็ววันนี้อย่างแน่นอน หลังจากเกิดเรื่องขึ้นกับครอบครัวสกุลเหอบ้านเล็กรุ่งเช้ามาทั่วทั้งหมู่บ้านเป่าหนิงจึงได้พูดคุยกันและแวะเวียนมาสอบถามความเป็นอยู่ของพวกเขาเพื่อแสดงถึงความเห็นใจเป็นจำนวนมาก แม้แต่นางจางเองก็ยังอุตส่าห์ติดตามสามีมาดูว่าครอบครัวของบุตรชายคนเล็กนั้นเป็นเช่นไรบ้างเพราะถึงแม้นางจะไม่ได้รักใคร่ครอบครัวของบุตรชายคนเล็กมากมายนัก แต่พอเกิดเรื่องนี้ขึ้นก็ทำให้นางจางต้องมาแสดง
เพียงแต่ยังไม่ทันที่เหอฟ่านชิงจะได้ทำอะไรต่อไป มือหนาของชายหนุ่มก็วางทาบทับลงมาที่ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ของนาง ก่อนที่เขาจะบังคับให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับตนเองเสี้ยวนาทีที่ดวงตาของเหอฟ่านชิงสบเข้ากับชายหนุ่มนั้นหยางฉีก็ได้โน้มใบหน้าหล่อเหลาของเขาลงมาประกบจูบลงที่ริมฝีปากบางของเหอฟ่านชิงในทันทีจากนั้นชายหนุ่มก็ได้ตักตวงเอาความหวานจากปากของหญิงสาวครั้งแล้วครั้งเล่าอย่าเอาแต่ใจ ส่วนเหอฟ่านชิงที่ตั้งรับไม่ทันก็รู้สึกตกใจกับการกระทำของชายหนุ่มเป็นอย่างมากแต่ไม่นานนางก็ยอมตามใจของอีกฝ่ายเพราะรู้หัวใจตัวเองดีว่าเจ้าของร่างหนาตรงหน้านั้นได้เข้ามาเป็นเจ้าของหัวใจของนางจนเต็มไปหมดทั้งดวงแล้วนั่นเองส่วนหยางฉีเองก็รู้สึกไม่ต่างจากที่เหอฟ่านชิงรู้สึก เพราะเขานั้นได้มอบหัวใจทั้งดวงให้กับคนตัวเล็กในอ้อมกอดไปตั้งนานแล้วยิ่งเกิดเรื่องขึ้นเมื่อคืนในตอนที่เขาตามหาหญิงสาวไม่พบนั้นเขารู้สึกถึงอาการบีบรัดที่หน้าอกของตัวเองราวกับว่ามันกำลังถูกสิ่งที่มองไม่เห็นบีบรัดจนหายใจแทบไม่ออกนั้นได้อย่างชัดเจนและภาพที่ร่างของเหอฟ่านชิงตกลงไปในน้ำก็ยังคงเด่นชัดอยู่ภายในหัวของเขาตลอด ความรู้สึกในตอนที่เห็นร
ร่างของหยางฉีนั้นจมดิ่งลงไปภายใต้แม่น้ำพร้อมทั้งรีบเพ่งสายตามองหาร่างของหญิงสาวด้วยความเป็นกังวลเป็นอย่างมากจนในที่สุดเขาก็เห็นว่าหญิงสาวกำลังใช้เรี่ยวแรงของตนเองที่เหลืออยู่เพื่อว่ายทวนกระแสน้ำนำพาร่างของตัวเองเข้าไปยังฝั่ง แต่กลับหมดแรงเสียก่อนในจังหวะที่เขาว่ายมาถึงตัวของหญิงสาวพอดีหลังจากที่ชายหนุ่มรวบร่างบางเข้ามากอดเอาไว้ได้แล้วนั้นก็รีบพาหญิงสาวว่ายขึ้นฝั่งในทันที ก่อนที่คนทั้งคู่จะนอนหมดแรงอยู่บนฝั่งได้สำเร็จเหอฟ่านชิงที่หลังจากชายหนุ่มพาขึ้นมาบนฝั่งได้แล้วก็หมดสติไปในทันทีด้วยความเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุดส่วนหยางฉีนั้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวได้หมดสติไปแล้วก็ได้ลุกขึ้นแล้วรีบอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบอกในท่าเจ้าสาวก่อนจะเร่งพาคนในอ้อมกอดไปหาที่นอนพักในค่ำคืนนี้เพราะว่าตอนกลางคืนในป่านั้นล้วนมีแต่สัตว์ป่าดุร้ายที่กำลังออกหากินจึงเป็นการดีกว่าที่เขาจะหาที่พักค้างคืนเอาแรงเสียก่อนและจุดหมายที่ชายหนุ่มพาเหอฟ่านชิงไปนั้นก็คือถ้ำในครั้งก่อนที่พวกเขาเคยใช้หลบฝนนั่นเอง ใช้เวลาเพียงไม่นานหยางฉีพร้อมด้วยหญิงสาวในอ้อมกอดก็ได้มาถึงภายในถ้ำแต่อากาศด้านในถ้ำช่วงกลางดึกแบบนี้ช่างหนาวเหน็บยิ่งนัก
"ใครจ้างพวกเจ้าให้มาทำร้ายพวกข้ากัน!"เหอฟ่านชิงเมื่อได้ยินคำพูดจากคนร้ายชุดดำ นางก็คิดขึ้นมาได้ในทันทีว่าจะต้องมีคนจ้างวานพวกมันให้มาสังหารครอบครัวนางอย่างแน่นอน เพียงแต่นางเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใครกัน แต่ในตอนนี้จะต้องคิดหาทางรอดให้กับครอบครัวของนางเสียก่อน นางจึงได้เอ่ยถามคนร้ายที่เป็นคนตอบคำถามของบิดาเมื่อครู่นี้ในทันที"หึ เจ้านี่ก็ฉลาดไม่เบานะแม่สาวน้อย อีกทั้งยังดูงดงามอย่างที่หญิงนางนั้นบอกเอาไว้เสียด้วยสิ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะก่อนที่เจ้าจะตายข้าจะพาเจ้าขึ้นสวรรค์ก่อนเพื่อเป็นคำปลอบใจจากข้าก็แล้วกันนะสาวน้อย"แต่แทนที่มันจะตอบคำถามของเหอฟ่านชิงกลับกลายเป็นว่ามันนั้นค่อย ๆ เดินตรงมายังร่างของเหอฟ่านชิงที่นั่งกอดร่างของผู้เป็นมารดาเอาไว้ พร้อมกับปากก็พร่ำเอ่ยวาจาที่น่ารังเกียจจนทำให้หญิงสาวรู้สึกรังเกียจบุรุษร่างใหญ่ตรงหน้าเป็นอย่างมาก"อย่าทำอะไรลูกสาวของข้านะ!"เสียงร้องห้ามของเหอหลวนซานดังขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นว่าไอ้หัวหน้าคนร้ายนั้นมีความคิดที่จะย่ำยีบุตรสาวของเขา ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ เขาขอแลกชีวิตกับมันอย่างแน่นอน"จะตายอยู่แล้วยังจะมาปากดีอีกนะ ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าก
ซ่า! ซ่า! ซ่า! เสียงฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหนักทำให้เหอฟ่านชิงกับหยางฉีต้องติดฝนกันอยู่ภายในถ้ำที่ทั้งสองวิ่งมาหลบฝนกัน จนในตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบสองชั่วยามแล้วแต่ยังคงไม่มีวี่แววว่าฝนลูกนี้จะหยุดลงเลยแม้แต่น้อยอีกทั้งนางยังรู้สึกว่ามันจะตกแรงขึ้นเรื่อย ๆ เสียมากกว่าแถมอากาศภายในถ้ำนั้นทั้งอับชื้นแล
"ฮ่า ฮ่า พวกเจ้านี่ช่างน่าสนใจจริง ๆ เอาละ ๆ ถ้าเจ้าไม่อยากจะเอ่ยถึงก็ไม่เป็นไร แล้วพวกเจ้าจะรับเป็นตำลึงเงินทั้งหมดหรือไม่เล่า" ตู้หมิงเองก็ไม่คิดจะถามซักไซร้ให้สามพี่น้องรู้สึกอึดอัดใจเช่นเดียวกันจึงได้เอ่ยเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเรื่องอื่นแทน"…" และก็เกิดความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยเมื่อสักครู่นี้พ
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดเหอฟ่านชิงก็เอ่ยบอกกับพี่ชายทั้งสองของตนเองเกี่ยวกับเห็ดหูหนูดำที่อยู่ตรงหน้าเพื่อให้ทั้งสองคนนั้นคลายความตึงเครียดลงไป"ทานพี่เจ้าคะ เห็ดที่อยู่ตรงหน้าพวกเรานั้นมีชื่อเรียกว่า เห็นหูหนูมันสามารถนำไปทำอาหารได้หลากหลายมาก อีกทั้งเจ้าเห็ดนี่ยังมีประโยชน์ไม่น้อย พวกท่านเชื
"สิ่งนี้รึที่เรียกว่าจอมปลวก" เหอชงหยวนเอ่ยขึ้นหลังจากที่พวกเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าสิ่งที่ตามหา"ใช่แล้วเจ้าค่ะ พี่รองท่านช่วยขุดสิ่งนี้ออกมาให้ข้าทีเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยตอบพี่ชายคนโตก่อนที่นางจะหันไปหาพี่ชายคนรองพร้อมกับเอ่ยบอกอีกฝ่าย"ได้ ๆ " หลังจากเอ่ยตอบรับคำของน้องสาวเหอชงอี้ก็วางตะกร้าที่







