บอกความจริง

หลังจากที่ครอบครัวของเหอฟ่านชิงแยกออกมาอยู่ยังกระท่อมที่สร้างขึ้นใหม่ในที่ดินของตนเองแล้วนั้นพวกเขาทั้ง 5 คนต่างก็ช่วยกันระดมความคิดว่าจะเอาเช่นไรต่อไปดี

ซึ่งเหอฟ่านชิงนั้นในชาติก่อนนางก็ถือได้ว่าใช้ชีวิตมาไม่น้อยก่อนที่นางจะตายลงไปในวัย 32 ปีด้วยอุบัติเหตุครั้งล่าสุด อย่างน้อย ๆ นางก็ถือว่ามีความสามารถทางด้านการยิงธนูมาไม่น้อย ด้วยสมัยยังเรียนอยู่มัธยมปลายนางเคยเป็นตัวแทนนักกีฬายิงธนูของจังหวัดไปแข่งระดับประเทศจนสามารถคว้าแชมป์ระดับประเทศมาได้

เพียงแต่หลังจากจบการแข่งขันในครั้งนั้นเหอฟ่านชิงก็เลิกเล่นกีฬายิงธนูแล้วหันกลับมาตั้งใจเรียนเพื่อสอบเข้ามหาลัย แต่ถ้ามีเวลาว่างนางก็มักจะไปฝึกฝีมืออยู่บ้างเพื่อไม่ให้หลงลืมวิชาไป โดยเหอฟ่านชิงนั้นเรียนจบปริญญาตรีสาขาวิศวกรรมโยธาและได้ไปเรียนต่อเฉพาะทางด้านเครื่องสำอางและความงามจากประเทศจีน หลังเรียนจบหญิงสาวจึงได้สร้างแบรนด์เครื่องสำอางเป็นของตัวเองจนมีชื่อเสียงโด่งดัง

ภายหลังเมื่อหญิงสาวอายุได้ 30 ปีจึงได้ผันตัวกลายมาเป็นยูทูบเบอร์ทำช่องเกี่ยวกับการใช้ชีวิตธรรมดา ๆ ในประเทศจีนตามที่ตนเองชื่นชอบและชอบดู มีทั้งวิธีการทำอาหารและงานฝีมือต่าง ๆ จนอายุได้ 32 ปีก็ตายลง แล้วมาสวมร่างของเด็กสาวที่ชื่อว่าเหอฟ่านชิงนั่นแหละ

กลับมาที่ปัจจุบันในตอนนี้ภายในหัวของเหอฟ่านชิงนั้นกำลังคิดหาหนทางที่จะสามารถทำให้ครอบครัวของนางนั้นผ่านพ้นช่วงฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงนี้ไปให้ได้เสียก่อน หลังจากนั้นค่อยมาคิดหาวิธีการในการเอาชีวิตรอดหรือหาอาชีพสร้างรายได้ในภายหลัง

"ทุกคนเจ้าคะ ข้าคิดว่าในตอนนี้สิ่งแรกที่พวกเราควรจะเป็นกังวลน่าจะเป็นการเอาชีวิตรอดให้พ้นจากหน้าหนาวที่กำลังจะมาถึงในอีกสองเดือนนี้ก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ" เหอฟ่านชิงที่เห็นว่าทุกคนภายในบ้านนั้นยังคงเงียบเพื่อใช้ความคิดกันจึงได้เอ่ยถึงเรื่องที่ต้องคำนึงถึงเป็นอันดับแรก

และเมื่อจบคำพูดของเด็กสาวทุกคนในบ้านก็แสดงสีหน้าคล้ายจะนึกขึ้นได้ถึงเรื่องสำคัญนี้เช่นเดียวกันจนเหอหลวนซานที่เป็นหัวหน้าครอบครัวได้เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าหม่นหมอง

"เป็นความผิดของพ่อเอง พ่อทำให้พวกเจ้าทุกคนต้องมาลำบากเช่นนี้"

"ไม่เลยเจ้าค่ะท่านพี่ เป็นเพราะว่าพวกเรายังมีท่านพี่อยู่จึงได้มีชีวิตที่ไม่อดตายนะเจ้าคะ" นางมี่ซือที่เห็นสีหน้าของผู้เป็นสามีดูจะเศร้าหมองและเอ่ยกล่าวโทษตนเองก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปลอบใจสามีที่แสนดีของตนเอง

"ใช่แล้วขอรับท่านพ่อพวกข้าไม่เคยคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี้เป็นความผิดของท่านพ่อเลยนะขอรับ" เหอชงหยวนเองก็เอ่ยสนับสนุนคำพูดของมารดาเพื่อให้บิดานั้นได้เลิกกล่าวโทษตัวเองเสีย

"ใช่ขอรับ / ใช่เจ้าค่ะ" เหอชงอี้กับเหอฟ่านชิงเองก็เอ่ยขึ้นเพื่อแสดงว่าทั้งสองนั้นก็เห็นด้วยกับคำพูดที่มารดาและพี่ชายคนโตได้เอ่ยไปเมื่อสักครู่นี้เช่นเดียวกัน

"ขอบใจทุกคนมากนะที่ยังไม่ทอดทิ้งชายขาเป๋เช่นนี้ อีกทั้งในตอนนี้ยังจะมาเป็นภาระให้กับทุกคนต้องดูแลอีก" เหอหลวนซานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด

มันก็ไม่แปลกที่เขาจะรู้สึกว่าตนเองเป็นภาระของครอบครัว ด้วยเมื่อก่อนนั้นเขายังคงเป็นหัวหน้าครอบครัวที่สามารถหาเลี้ยงภรรยาและลูก ๆ ของตนเองได้ แต่ดูสภาพของเขาในตอนนี้สิ แค่จะเดินให้มั่นคงยังไม่สามารถทำได้เลย นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองนั้นช่างไรประโยชน์และไร้ค่าเป็นอย่างมาก

"ท่านพ่อเจ้าคะ ที่พวกเรายังคงยืนหยัดกันมาถึงตอนนี้ก็เพราะพวกเรามีท่านเป็นที่พึ่งพิงนะเจ้าคะ ท่านพ่ออย่าได้ด้อยค่าตัวเองเช่นนั้น ข้าสัญญาว่าข้าจะต้องหาหมอที่เก่งและมีฝีมือมารักษาท่านจนหายดีให้จงได้ท่านพ่ออดทนรอก่อนนะเจ้าคะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกกับบิดาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมทั้งรอยยิ้ม ทำให้จิตใจอันเศร้าหมองของเหอหลวนซานนั้นสามารถสงบลงได้ในที่สุด 

"เช่นนั้นวันนี้ข้าขอขึ้นเขาไปสำรวจดูว่าพอจะมีสิ่งใดที่นำมากักตุนเป็นเสบียงให้พวกเราอยู่รอดผ่านพ้นช่วงหน้าหนาวนี้ไปได้ก่อนนะเจ้าคะ" เมื่อเห็นว่าบิดาได้ผ่อนคลายลงไปมากแล้วเหอฟ่านชิงจึงได้เอ่ยบอกถึงสิ่งที่ตนเองคิดที่จะทำเป็นสิ่งแรกในทันที

"ไม่ได้!!!" เสียงร้องของทุกคนต่างก็ร้องขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกันหลังจากจบคำพูดของเหอฟ่านชิง จนใบหน้าเล็กนั้นขมวดเข้าด้วยความสงสัยก่อนที่เด็กสาวจะเอ่ยถามออกไป

"ทำไมหรือเจ้าคะ?"

"มันอันตราย" เป็นเหอชงหยวนที่เอ่ยที่บอกกับน้องสาวของตนเอง ด้วยบนภูเขานั้นต่างก็เต็มไปด้วยสัตว์มากมายเขาเกรงว่าถ้าน้องสาวของตนขึ้นเขาไปเพียงลำพังอาจจะเกิดเหตุร้ายขึ้นได้

"พี่ใหญ่ข้าไม่ได้จะไปคนเดียวเสียหน่อยท่านกับพี่รองก็ต้องไปกับข้าด้วยเจ้าค่ะ..หรือว่าพวกท่านทั้งสองเพียงแค่น้องสาวตัวเล็ก ๆ คนเดียวก็ปกป้องไม่ได้อย่างนั้นหรือเจ้าคะ?" เหอฟ่านชิงเองก็ไม่ได้คิดที่จะขึ้นเขาเพียงลำพังมาตั้งแต่แรกเอ่ยขึ้น อีกทั้งนางยังเป็นเพียงเด็กสาวตัวผอมเล็กจะเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนวิ่งหนีสัตว์ร้ายกัน

"ถ้ามีพี่ชายทั้งสองของเจ้าไปด้วยพ่อกับแม่ก็หมดห่วงแล้วละ" นางมี่ซือเอ่ยขึ้นเมื่อรู้ว่าบุตรสาวของตนเองไม่ได้จะขึ้นเขาไปเพียงลำพังดั่งที่พวกเขาคิดก็รู้สึกวางใจขึ้น

"เจ้าค่ะ...ว่าแต่ท่านพ่อสามารถทำคันธนูให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ" เหอฟ่านชิงที่นึกขึ้นได้ว่าเข้าป่าไปทั้งทีย่อมต้องล่าสัตว์กลับมาบ้าง ถึงจะไม่ได้ก็ต้องลองพกติดตัวไปด้วย เพราะในตอนนี้บ้านของนางนั้นจำเป็นต้องมีอาหารเอาไว้สำหรับหน้าหนาว

"เจ้าจะเอาไปทำสิ่งใดกัน พ่อไม่เคยรู้ว่าเจ้ายิ่งธนูได้นะชิงเอ๋อร์" เหอหลวนซานเอ่ยถามบุตรสาวด้วยสีหน้างุนงง ไม่ใช่เพียงแค่เขาที่รู้สึกงุนงงและแปลกใจกับท่าทางและนิสัยที่ดูจะแปลกไปของเด็กสาวหลังจากที่นางฟื้นขึ้นมาหลังจากจมน้ำไปในครั้งนั้น

'มาแล้วสินะคำถามที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้'

เหอฟ่านชิงได้แต่นึกคนเดียวอยู่ภายในใจถึงคำถามที่นางคาดว่าคงจะได้ยินในวันใดวันหนึ่ง นั่นก็เพราะนิสัยเดิมของเด็กสาวกับนิสัยของนางนั้นค่อนข้างที่จะแตกต่างกันมาก เหอฟ่านชิงคนเก่านั้นเป็นเด็กที่เงียบ ๆ ขี้กลัว ไม่สู้คน ไม่ร่าเริง ไม่ยิ้มแย้ม

แต่นางในตอนนี้กลับพูดเก่ง ร่าเริง ยิ้มแย้ม อารมณ์ดี มีความคิดความอ่านราวกับผู้ใหญ่ ซึ่งนางก็เป็นผู้ใหญ่มาก่อนย่อมไม่แปลกที่จะติดนิสัยเดิมของตนเองมาด้วย

"ทุกคนเจ้าคะ...ความจริงแล้วข้านั้นเคยตายไปแล้วครั้งหนึ่งในตอนที่จมน้ำในครั้งนั้น ซึ่งในช่วงเวลาที่วิญญาณกำลังล่องลอยอยู่นั้นก็ได้มีท่านยายสวมชุดขาวที่ดูงดงามได้มาพบข้า"

"แล้วจากนั้นท่านก็พาข้าไปยังสถานที่หันห่างไกลและทำให้ข้าได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมายจนข้าคิดว่าตนเองอยากจะกลับมาหาพวกท่านและนำความรู้ที่ได้เรียนรู้เหล่านั้นมาช่วยครอบครัวของเรา"

"ท่านยายที่ภายหลังข้ามารู้ความจริงว่าท่านยายคือท่านเทพบนสวรรค์ที่สงสารข้าจึงได้มอบพรให้ข้าก่อนจะส่งข้ากลับมายังร่างเดิมจนข้าฟื้นขึ้นมาในตอนที่พี่ใหญ่นำร่างของข้าขึ้นมาจากน้ำนั่นแหละเจ้าค่ะ"

เหอฟ่านชิงเองสามารถเอ่ยเล่าเรื่องราวที่คิดว่าสมเหตุสมผลที่สุดให้กับทุกคนในครอบครัวได้รับรู้เอาไว้ จะได้ไม่ต้องแตกตื่นตกใจกับความรู้ความสามารถที่นางจะต้องนำมาใช้ในโลกนี้นั่นเอง

"ชิงเอ๋อร์ลูกแม่...อึก นี่แม่เกือบจะเสียเจ้าไปตลอดกาลแล้วอย่างนั้นหรือ เป็นเพราะแม่ไม่เอาไหนเองจึงทำให้เจ้าต้องถูกรังแกจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดเช่นนี้" นางมี่ซือที่เมื่อฟังคำบอกเล่าจากปากของบุตรสาวนางก็ไม่คิดที่จะสงสัยในสิ่งที่เด็กสาวพูดมาแม้แต่น้อง

แต่นางกลับรู้สึกเสียใจและกล่าวโทษตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องบุตรสาวของตนเองจากผู้คนที่มีจิตใจโหดร้ายพวกนั้นได้ แต่ก็ยังถือว่าสวรรค์ยังเมตตาส่งบุตรสาวของนางกลับคืนมาให้ นางมี่ซือจึงรู้สึกขอบคุณท่านเทพในคำกล่าวอ้างของบุตรสาวเป็นอย่างมาก

************************************************************************************************

ยัยน้องจำเป็นต้องแต่งเรื่องขึ้นเพื่อไม่อยากให้ครอบครัวเสียใจ น่าสงสารจัง