มันกินได้

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดเหอฟ่านชิงก็เอ่ยบอกกับพี่ชายทั้งสองของตนเองเกี่ยวกับเห็ดหูหนูดำที่อยู่ตรงหน้าเพื่อให้ทั้งสองคนนั้นคลายความตึงเครียดลงไป

"ทานพี่เจ้าคะ เห็ดที่อยู่ตรงหน้าพวกเรานั้นมีชื่อเรียกว่า เห็นหูหนูมันสามารถนำไปทำอาหารได้หลากหลายมาก อีกทั้งเจ้าเห็ดนี่ยังมีประโยชน์ไม่น้อย พวกท่านเชื่อข้านะเจ้าคะว่ามันสามารถกินได้"

"แล้วเจ้ารู้ได้ยังไงว่ามันกินได้น่ะ" เหอชงอี้เอ่ยถามกับเด็กสาวตรงหน้าพวกเขา

"พวกท่านลืมไปแล้วหรือเจ้าคะว่าข้าเคยไปที่ไหนมา ที่นั่นเองก็มีเห็นแบบนี้อีกทั้งผู้คนยังกินมันอย่างเอร็ดอร่อยมากเลยนะเจ้าคะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยตอบด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

"ถ้าเป็นอย่างที่ชิงเอ๋อร์ว่ามางั้นพวกเราก็ลองเก็บพวกมันกลับไปทานดูก็คงไม่เป็นอะไรหรอก" เหอชงหยวนที่เชื่อคำพูดของน้องสาวตนเองมากเอ่ยขึ้นเพื่อเป็นการตัดสินใจในเรื่องนี้

"เช่นนั้นก็เอาตามที่พี่ใหญ่เอ่ยมาก็ได้ขอรับ"

"ขอบคุณพี่ใหญ่ที่เชื่อข้าเจ้าค่ะ" คำพูดจากน้องสาวน้องชายที่เอ่ยออกมาหลังจากที่ชายหนุ่มพูดจบ เมื่อได้ข้อสรุปที่ตรงกันแล้วเหอฟ่านชิงจึงได้นั่งลงไปเก็บเห็ดหูหนูตรงหน้าใส่ในตะกร้าด้านหลังที่แบกเอาไว้จนหมด จากนั้นทั้งสามคนก็รีบเร่งเดินทางกลับบ้านที่อยู่ไม่ไกลในทันทีด้วยเกรงว่ามารดาและบิดาจะเป็นห่วงเอาได้

สามพี่น้องสกุลเหอใช้เวลาในการเดินกลับบ้านราว ๆ 1 เค่อ พวกเขาก็กลับมาถึงบ้านที่เป็นกระท่อมที่มีที่ดินติดภูเขาที่ได้รับมาจากท่านปู่ 7 หมู่ ที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านพอสมควร แต่เหอฟ่านชิงกลับรู้สึกขอบคุณท่านปู่ของนางที่เลือกมอบที่ดินผืนนี้ให้ ด้วยนางนั้นชอบความสงบ ไม่วุ่นวายและที่สำคัญที่ดิน 7 หมู่ของนางนี้ยังเป็นผืนเดียวกันทอดยาวไปจนสุดลำธารสายเล็กที่ไหลมาจากภูเขามันจึงเป็นเรื่องที่ดีที่ครอบครัวของนางจะสามารถเพาะปลูกได้ตลอดปีโดยไม่ต้องรอฝนตกตามฤดูกาล

เพราะเพียงแค่เรารู้จักจัดการน้ำให้เป็นระบบเพียงเท่านี้ครอบครัวของนางก็ถือได้ว่าได้ที่ดินทำเลทองแล้ว อีกทั้งต้นไผ่ก็มีมากมายนางจะใช้ใบปริญญาวิศวกรรมให้เป็นประโยชน์ก็คราวนี้แหละ ส่วนใบปริญญาเครื่องสำอางนั้นเอาไว้นางค่อยนำมาใช้หลังจากจัดการบ้านให้แล้วเสร็จเสียก่อน 

ด้วยในชาติก่อนนั้นเหอฟ่านชิงเป็นเด็กที่หัวไวและเรียนเก่งนางจึงเลือกสอบเข้าที่คณะวิศวกรรมโยธาของมหาลัยขึ้นชื่อของประเทศและติดอันดับสามพอจบมานางกลับมีความสนใจเกี่ยวกับผิวพรรณและใบหน้านางจึงตัดสินใจไปเรียนต่อโท สาขาวิทยาศาสตร์เครื่องสำอางที่ประเทศจีนอีก 3 ปี จนในที่สุดเรียนจบมาเหอฟ่านชิงก็ได้สร้างแบรนด์เครื่องสำอางของตัวเองออกมา และได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก

กลับมาที่ปัจจุบันหลังจากที่กลับมาถึงบ้านก็เป็นช่วงต้นยามเว่ย (13.00-14.59 น.)แล้ว เหอฟ่านชิงจึงคิดที่จะทำมื้อเที่ยงให้กับทุกคนได้ทานกัน เพราะฉะนั้นร่างบอบบางของเด็กสาวที่เริ่มโตเป็นสาวแล้วนั้นก็ได้ถือตะกร้าใส่เห็ดหูหนูและปลานิลอีกสองตัวเดินตรงไปยังครัวชั่วคราวเพื่อเริ่มทำอาหารในทันที

วันนี้นางเลือกทำรายการอาหารที่ง่าย ๆ อย่างแกงปลาใส่เห็ดหูหนู เมื่อเดินมาถึงครัวเหอฟ่านชิงก็จัดการนำปลาทั้งสองตัวไปล้างทำความสะอาดพร้อมทั้งคว้านเอาเครื่องในปลาออกให้เสร็จเรียบร้อยก่อนจะหั่นครึ่งแล้วพักไว้เตรียมตั้งหม้อต้ม

หลังจากจัดการกับปลาเสร็จเหอฟ่านชิงก็ไปจัดการจุดเตาไฟแล้วนำหม้อใส่น้ำขึ้นตั้งเอาไว้ให้น้ำเดือด เสร็จจากขั้นตอนนี้แล้วเหอฟ่านชิงก็เดินถือมีดไปด้านหลังของบ้านที่อยู่ติดกับตีนเขาเพื่อจะเก็บผักป่าอย่างตะไคร้ ซึ่งนางบังเอิญเจอตอนเดินกลับมานั่นเอง 

อีกทั้งยังมีผักป่าอีกหลายอย่างที่เกิดขึ้นเองอย่าง ต้นหอมป่า ต้นกระเทียมป่า และที่น่าเหลือเชื่อคือมันมีต้นกะเพราเกิดขึ้นมาด้วย เหอฟ่านชิงใช้เวลาในการเก็บที่ต้องการไม่นานก็ได้ครบ จากนั้นนางก็เดินกลับไปยังครัวที่ต้มน้ำร้อนเอาไว้และมันก็กำลังเดือนได้ที่พอดี 

เห็นแบบนั้นเหอฟ่านชิงก็นำตะไคร้ไปล้างจนสะอาดก่อนจะใช้ไม้ทุบ 2-3 ครั้งแล้วจับลงไปในหม้อต้มน้ำเพื่อดับกลิ่นคาวของปลา เมื่อตะไคร้ส่งกลิ่นหอมแล้วนั้นนางก็จัดการนำปลาที่เตรียมเอาไว้ใส่ลงไปในหม้อก่อนจะปิดฝา

เสร็จแล้วเหอฟ่านชิงก็เดินไปหยิบเห็ดหูหนูตามต้องการก่อนจะนำไปล้างทำความสะอาดแล้วเดินกลับมาที่หม้อต้มปลาก่อนจะใช้มือเปิดฝาหม้อแล้วเทเห็ดหูหนูลงไป ใส่เกลือเล็กน้อยเพื่อสร้างรสชาติจากนั้นก้ต้มทิ้งไว้อีกเล็กน้อยจนคิดว่าได้ที่แล้วก็ใส่ใบกะเพราลงไปปิดท้ายแล้วยกหม้อลงมาพักไว้ก็เป็นอันเสร็จ เนื่องด้วยวัตถุดิบนั้นมีไม่มากนางจึงทำเพียงประทังชีวิตไปก่อนอีกทั้งก็ไม่ได้สนใจวิธีการทำต่าง ๆ มากนัก

ขอเพียงอาหารที่ทำออกมานั้นกินได้ อิ่มท้องก็เพียงพอแล้วในตอนนี้ เมื่อจัดเตรียมพื้นที่กินข้าวเสร็จเรียบร้อยหญิงสาวจึงได้เอ่ยเรียกทุกคนในครอบครัวให้ออกมาทานข้าวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

"ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่เจ้าคะมื้อเที่ยงเสร็จแล้วออกมาทานข้าวได้แล้วเจ้าค่ะ" หลังจากจบคำเรียกของนางทุกคนในบ้านต่างก็เดินตามกลิ่นหอมของกับข้าวออกมาอย่างไม่รอช้า ด้วยพวกเขาไม่ได้ทานอาหารที่มีกลิ่นหอมเช่นนี้มาก่อนจึงทำให้ทุกคนรู้สึกตื่นเต้นกับหน้าตาของกับข้าวที่บุตรสาวและน้องสาวทำเป็นครั้งแรก

"ว้าว...น้องเล็กกับข้าวฝีมือเจ้าช่างหอมชวนน้ำลายพี่รองหกยิ่งนัก" เหอชงอี้เป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้นเมื่อทุกคนนั่งลงที่พื้นสำหรับทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

"จริงหรือเจ้าค่ะ เช่นนั้นทุกคนก็ทานกันเยอะ ๆ ยังมีในหม้ออีกเยอะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกกับทุกคนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"เอ๊ะ!..นี่มันเนื้อปลาไม่ใช่รึ พวกเจ้าไปเอาปลาจากที่ใดมาทำอาหารกัน" เหอหลวนซานเอ่ยทักขึ้นด้วยสีหน้าแปลกใจที่วันนี้กับข้าวเป็นปลาที่น้อยคนนักจะสามารถจับมันขึ้นมาจากแม่น้ำได้ อีกทั้งยังมีขนาดตัวใหญ่อีกด้วย

"ท่านพ่อ ก็ฝีมือของน้องเล็กอย่างไรเล่าที่จับปลาเหล่านี้มาได้ ท่านพ่อต้องเห็นตอนที่นางจับปลาด้วยตะกร้าใบเดียวเหมือนข้ากับพี่ใหญ่ ข้าเดาได้เลยว่าท่านพ่อจะต้องตกตะลึงไม่แพ้พวกข้าอย่างแน่นอน" เหอชงอี้ที่ได้ทีอวยน้องสาวเขาจึงได้เอ่ยเล่าถึงเหตุการณ์ที่น้องสาวจับปลามาได้อย่างไรให้กับบิดาและมารดาได้รับรู้

"ชิงเอ๋อร์ของพวกเราฉลาดจริง ๆ " นางมี่ซือเองหลังจากฟังเรื่องราวจบก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมบุตรสาวของตนด้วยความภาคภูมิใจ

"ใช่แล้ว เพียงแต่เรื่องนี้ห้ามพวกเจ้าแพร่งพรายออกไปเข้าใจหรือไม่" เหอหลวนซานเองก็รู้สึกดีใจที่บุตรสาวของเขามีความสามารถเช่นนี้ แต่เขาก็รู้สึกเป็นกังวลเกี่ยวกับตัวของบุตรสาวเพิ่มมากขึ้นด้วยนางนั้นยังไม่ได้ออกเรือนเกรงว่าถ้ามีข่าวเช่นนี้ออกไปอาจจะมีชายหนุ่มที่หวังผลประโยชน์มาสร้างเรื่องให้กับนางก็เป็นไปได้

"เจ้าค่ะ/ขอรับ" สามพี่น้องเองก็ตระหนักถึงสิ่งที่บิดาเป็นกังวลได้จึงได้เอ่ยตอบรับอย่างไม่อิดออดเพื่อความสบายใจของผู้เป็นบิดา

"เอาละ ๆ เรื่องอื่นเอาไว้ก่อนพวกเรามาทานมื้อเที่ยงกันก่อนเสร็จแล้วค่อยพูดคุยกันอีกที" เมื่อเห็นว่าลูก ๆ เอ่ยรับคำอย่างดีเหอหลวนซานจึงได้เลิกสนใจเรื่องราวอื่นก่อนแล้วบอกให้ทุกคนทานอาหารตรงหน้าเสียก่อนที่มันจะเย็น

"เจ้าค่ะท่านพ่อ เพียงแต่หลังจากทานข้าวเสร็จข้าขอพูดเรื่องสำคัญอีกเรื่องด้วยนะเจ้าคะ ทุกคนเลย" เหอฟ่านชิงที่คิดได้ว่ายังมีเรื่องที่ต้องเอ่ยกับทุกคนจึงได้เอ่ยปิดท้ายก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะเริ่มทานข้าวมื้อเที่ยงที่แสนอร่อยและมีความสุข

**********************************************************************************************

เรื่องสำคัญอะไรกันนะ ยัยน้องจะเริ่มทำอะไรต่อไปมาช่วยลุ้นและให้กำลังใจยัยน้องกันด้วยนะคะ (มีรีดที่น่ารักท่านไหนทายถูกกันบ้างว่ายัยน้องเจอเห็ดหูหนูอิอิ)