ยังไงก็ต้องเป็นเธอ นิยายชุด Only One รักเดียว

ยังไงก็ต้องเป็นเธอ นิยายชุด Only One รักเดียว

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-25
Oleh:  M_MORINE'Tamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
69Bab
1.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ยังไงก็ต้องเป็นเธอ นิยายชุด Only One โดย M_Morine เขา..คือซูเปอร์สตาร์ระดับโลก ผู้เคยมีทุกอย่าง ยกเว้น “เธอ” เธอ...คือ ดีไซเนอร์สาว ผู้หนีจากบางอย่างในอดีต โดยคิดจะไม่หันกลับไป สองปีแห่งการหายตัวหนึ่งคำถามที่ไม่เคยได้คำตอบ และโชคชะตาที่พาเขามายืนตรงหน้าเธออีกครั้ง—ในวันที่เธอไม่ใช่ "เธอคนเดิม"

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 เธอผู้ไม่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว...

남해시, 정진 별장.

오늘은 정씨 집안 어르신의 칠순 잔칫날이다.

정씨 일가의 자손들은 각각 생신 예배를 올리며 일제히 "어르신의 만수무강을 기원합니다."라고 말했다.

어르신은 상석에 앉아 얼굴이 붉히며 답했다.

"그래, 그래. 참으로 착한 아이들이구나. 오늘 이 할아버지의 기분이 몹시 좋아 너희들의 소원을 하나씩 들어주겠다, 원하는 것이 있으면 얼마든지 말해보거라!"

"할아버지, 바닷가 인근에 아파트 한 채를 가지고 싶어요, 고작 2억 원 남짓해요."

"할아버지, 샤넬 한정판 백을 사주세요."

"할아버지, BMW 스포츠카가 가지고 싶어요."

"할아버지, 롤렉스 시계를 사고 싶어요.”

"그래, 다 사주마!" 어르신은 시원시원하게 그들의 요구를 다 들어주었다.

입을 연 손아랫사람들은 너무 기뻐서 무릎을 꿇고 절을 하고 싶었다.

그때 문득 정 씨 집안의 데릴 사위로 들어온 김예훈은 앞으로 나서 입을 열었다.

"할아버지, 장을 볼 수 있게 전기 스쿠터 한 대 사주시면 안 될까요?"

말이 끝나자 집안 분위기는 싸해졌고 모두가 어안이 벙벙하여 멍하니 김예훈을 바라보았다.

혹시 저 데릴사위가 미쳐버린 건가? 오늘이 어떤 날인데 별 볼 것 없는 데릴사위가 입을 열었다니?

게다가 어르신의 칠순 잔치에 김예훈은 아무런 선물도 준비하지 않았다, 그런데 이제 와서 자신도 선물을 달라고 하다니? 진정 원하는 것이 전기 스쿠터인지 아니면 어르신의 체면을 깎기 위함인지 의심이 들었다.

3년 전, 정 씨 일가의 증조할아버지는 가난뱅이 차림을 한 김예훈을 집으로 데려왔다, 그리고 정민아를 그에게 시집보냈다.

결국 결혼식 당일, 증조할아버지는 기뻐할 겨를도 없이 세상을 떠났고 그때부터 이 집안에서는 아무도 이 데릴사위를 존중하지 않았다.

3년 동안 김예훈은 발 씻는 물을 가져오거나 화장실 청소를 하거나 요리를 해왔다, 개보다 못한 취급을 받으면서 살았다.

김예훈이 오늘 전기 스쿠터를 사달라고 말한 것은 별다른 방법이 없었기에 꺼낸 말이었다.

어제 장을 보는 도중 스쿠터의 배터리를 누군가가 훔쳐 갔었다. 게다가 그는 무일푼 신세이기 때문에 어쩔수 없이 이 기회를 틈타 입을 열었다.

어쨌든 어르신의 기분은 몹시 좋아 보였고, 전기 스쿠터 한 대쯤은 어르신께서 분명히 사줄 거라고 생각했다.

방금까지 자애롭던 어르신의 얼굴이 갑자기 어두워질 줄은 몰랐다.

그는 손에 들고 있던 지팡이로 식탁에 세게 내리치며 호통을 쳤다.

"이놈아! 넌 생일을 축하해 주러 온 것이냐, 아니면 분위기 망치려고 온 것이냐!"

김예훈의 아내 정민아 창백한 얼굴로 김예훈을 자신의 뒤로 잡아끌었다.

“할아버지, 오늘은 큰 경사 날이에요. 제발 화내지 마세요, 화병은 건강에 안 좋아요."

그녀는 이렇게 말하면서 김예훈을 한쪽으로 끌어내려 했다.

그때 정민아의 사촌동생인 정가을은 그녀를 비웃으며 말했다.

"민아 언니, 언니도 알다시피 오늘은 큰 경사 날이죠, 근데 이 염치없는 언니 남편을 좀 봐요, 할아버지 칠순 생신에 빈손으로 온 주제에 감히 뭘 사달라고 입을 열다니요? 간이 배 밖으로 튀어 나온 거 아니에요?”

"그러니까, 자기 주제도 모르고 입을 놀리다니. 이 자리에 온 많은 손님들을 보지 못한 것도 아니고 정말 우리 정씨 집안의 체면을 혼자 다 구기네!"

말을 하는 사람은 어르신이 가장 예뻐하는 손자 정지용이다. 그는 정민아를 항상 못마땅하게 보았다, 마침 이 기회를 잡아 빈정거리기 시작했다.

"이런 쓸모없는 자식은 무슨 자격으로 우리 집에 있는 거야?"

"맞아, 우리 정 씨 집안의 체면을 자기 혼자 다 망쳐먹네!"

"혹시 일부러 우리 골탕 먹이려고 그러는 거 아니야?"

"쓸데없는 놈, 우리 집안에 일꾼들이 이렇게 많은데 설마 장 볼 사람 하나 없을 가봐?"

"발전도 없고, 염치도 없고, 정말 자기가 뭐라도 되는 줄 아나 봐?"

"빨리 안 꺼져! 한 번만 더 우리 정 씨 집안의 체면을 구기면 내가 네 머리를 비틀어버릴거다!"

정씨 집안의 모든 사람들이 자신을 겨냥하고 욕설을 퍼붓고 있자 김예훈은 절로 고개를 숙였다.

3년 전, 증조할아버지가 자신을 거두지 않았다면, 그는 이미 길거리에서 죽었을 것이다. 그래서 3년 동안 이 집안에서 소처럼 말처럼 묵묵히 일했고 불평이 없었다.

"할아버지, YE 투자 회사의 박동훈 대표님이 생신을 축하드리러 왔습니다!"

바로 이때, 입구에서 누군가가 나타나 입을 열었다.

키가 크고 잘생긴 남자가 웃음을 머금고 로비로 들어섰다.

YE 투자 회사는 경기도 제일의 명문가인 YE 가문의 산업이었다.

그리고 박동훈은 바로 YE 투자 회사의 업무 담당자이다. 소문에 의하면 박동훈은 뒷배경이 어마어마했고 회사에서도 권위가 높은 사람이라고 한다. 남해시에서 수많은 가문에서 그에게 아부하고 싶어 했지만 마땅한 기회를 찾지 못했다. 그런데 그가 오히려 어르신의 생신을 축하하러 올 줄이야.

"어르신, 이건 제 축하 선물입니다!"

박동훈은 웃음을 머금고 입을 열었다, 그의 선물 상자가 열렸을 때 많은 사람들이 어리둥절했다.

안에는 수표 한 장이 들어 있었다! 정확히 2억 원이었다.

남해시에서 이 엄청난 금액은 서로 혼담에 대해 상의할 때 쓰는 것이다.

"어르신, 오늘 혼담을 꺼내려고 합니다, 저는 정민아 씨를 오랫동안 좋아했습니다, 그녀가 저에게 시집오기를 바랍니다.”

와!

입이 떨어지자 사람들은 경악했다.

정민아는 김예훈의 아내인데 박동훈이 이렇게 하는 것은 그가 김예훈의 체면을 조금도 봐주지 않는 것이었다.

자세히 생각해 보면, 김예훈은 쓸모없는 데릴사위이다, 그의 눈치를 볼 필요는 없었다. 미움을 사는 것도 두렵지 않았다.

"갑자기 이런 말을 꺼내서 많이 혼란스러울 거라고 생각합니다, 하지만 사랑하는 민아 씨가 저런 쓰레기와 함께 사는 걸 차마 볼 수 없어서 이렇게 말하게 됐습니다. 어르신께서 신중하게 생각해 주셨으면 합니다."

박동훈은 미소를 지으며 뒤돌아 정민아를 향해 웃어 보였다.

처음부터 끝까지 박동훈은 김예훈을 쳐다보지 않았고, 김예훈을 전혀 안중에 두지 않았다.

그가 떠나자 홀은 분위기가 떠들썩했다.

"어쨌든 YE 투자 회사의 담당자이면서 대표잖아. 그의 말 한마디로 작은 기업의 생사가 결정된다고 하던데!"

"정민아는 정말 운이 좋네요, 박동훈에게 시집가는 것이 저런 쓸모없는 자식을 따르는 것보다 천 배, 만 배나 더 좋죠!”

"이 일이 성사되면 우리 가문도 적지 않은 이득을 볼 수 있겠지?"

정민아의 동생 정소현이 불쑥 나서며 입을 열었다.

"김예훈, 방금 전기 스쿠터를 사달라고 하지 않았어? 우리 언니랑 이혼하면 내가 내일 한 대 사줄게, 어때?"

"하하하! 일리가 있다! 소현이 말이 맞다!"

"전기 스쿠터 원했다지? 얼른 줘버려! 이혼시켜!"

어르신의 어두운 눈동자에 빛 살짝 스쳐 지나갔고 그는 의미심장한 눈으로 김예훈을 바라보았다.

“김예훈, 만약 네가 우리 민아와 이혼을 한다면 전기 스쿠터는 고사하고 내가 바로 현찰 2억 원을 너한테 주겠다, 어떠냐?”

고개를 숙인 김예훈은 정민아를 곁눈질하더니 고개를 저으며 말했다.

"할아버지, 저는 민아와 이혼하지 않을 거예요."

순간 표정이 어두워진 어르신은 김예훈을 가리키며 화를 냈다.

"버러지 같은 놈! 당장 꺼져, 내 생일에 너 같은 쓰레기는 필요 없어!"

김예훈은 어르신의 말을 듣고 밖으로 나가려고 몸을 돌렸다.

"김예훈." 정민아는 주저하는 표정으로 그와 함께 가야 할지 말아야 할지 모르는 표정이었다.

"민아야, 네가 감히 저 자식과 함께 간다면, 나한테 더 이상 손녀는 없는 걸로 알겠다!"

어르신은 이 광경을 보고 차갑게 입을 열었다.

정민아는 발걸음이 멈췄다, 할아버지가 이렇게 매정한 모습을 보일 줄은 몰랐다.

김예훈은 "할아버지 생신인데 네가 떠나는 건 적절하지 않아."라고 바삐 말했다.

김예훈이 나설 채비를 하고 있는데 정지용이 큰소리로 비웃으며 말했다.

“우리 착한 매부, 어떻게 갈려고? 설마 걸어가려고? 자, 자, 여기 천 원, 가져가서 버스라도 타. 사양하지 말고 제발 받아줘!"

정지용은 천 원짜리 지폐를 김예훈의 몸에 던져버렸다.

그 장면을 본 가족들은 웃기다고 배를 움켜쥐며 웃어댔다.

김예훈은 차가운 표정으로 성큼성큼 정진 별장을 떠났다. 한편 정 씨 일가 눈에는 김예훈이 황급히 도망치는 거로 보였다.

그때 갑자기 김예훈의 휴대폰이 울렸다.

그는 폴더폰 하나를 꺼내 열어보았고 화면에는 뒷 번호가 네개의 8인 번호가 떴다.

김예훈은 눈썹을 찡그리며 문자를 열어보았다.

"큰 도련님, YE 가문이 어려움에 처했으니 큰 도련님께 도움을 청합니다."
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
69 Bab
ตอนที่ 1 เธอผู้ไม่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว...
สองปีแล้ว...ที่ เธอหายไปหายไปจาก ทุกช่องทาง ทุกพื้นที่ นอกจากหัวใจของเขา----ยากที่จะลืมอึก... อึก... อึก...เสียงกลืนเหล้าจากขวดขนาด 1.5 ลิตร ดังขึ้นในความเงียบ ของเหลวสีน้ำตาลไหลผ่านลำคออย่าง ไร้รส ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงตามแรงกลืนจนแทบสำลักเพล้ง! ขวดแก้วถูกเหวี่ยงลงพื้นอย่างไม่ลังเล เศษแก้วแตกกระจายทั่วพื้นไม้ กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงระเหยฟุ้ง คลุ้งไปทั่วห้อง แต่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่กลางห้องนั้นกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อยเฉิงชิงอี หรือที่โลกทั้งใบเรียกเขาด้วยชื่อบนเวทีว่า Dion (ไดออน)—เทพเจ้า ศิลปินหนุ่มลูกครึ่งจีน–เกาหลี วัย 29 ปี ผู้ที่เคยถูกยกย่องให้เป็นปรากฏการณ์ของวงการเพลงแห่งเอเชีย ใบหน้าหล่อคม ผิวขาวสะอาด ดวงตาดำสนิทที่แฝงความลึกลับ ส่วนสูง 184.8 เซนติเมตรที่มักทำให้เขาดูโดดเด่นเสมอ พรสวรรค์ด้านดนตรีที่เขาขัดเกลาตั้งแต่อายุ 15 ปี ส่งเขาสู่จุดสูงสุดของวงการไอดอนอย่างสง่างามแต่เบื้องหลังชื่อเสียง ความสำเร็จ และแสงแฟลชนับพัน... คือหัวใจที่พังยับเยินจากการถูกหักหลังโดยคนที่เขาเคยไว้วางใจมากที่สุด—ผู้จัดการส่วนตัวของเขาเองและเพราะเหตุการณ์นั้น…เขาจึงต้อง “เสียเธอไป”สองปีแล้ว..
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 ซ่อนเธอไว้ที่ไหน...ฉันจะหาจนเจอ
“เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่… ปวดหัวชะมัด...มีเหล้าอีกไหม”เสียงทุ้มต่ำเปล่งออกมาแผ่วเบา จากชายหนุ่มในสภาพดูไม่ได้ เสื้อยืดยับย่นกับกางเกงขาสั้น ผมยุ่งเหยิงอย่างไม่ตั้งใจ ดวงตาแดงก่ำจนขอบตาดำคล้ำ ริมฝีปากแห้งซีด แต่ต่อให้เหลือแค่เงา—เขาก็ยังหล่อ ในแบบที่ความพังพินาศไม่สามารถพรากไปได้“ตื่นแล้วเหรอ?”เสียงเรียบ ๆ จากซอนาดังขึ้น เธอนั่งพิมพ์งานไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง“ฉันคิดว่าจะได้สั่งจองพวงหรีดไว้รอแล้วซะอีก”ไดออนไม่สนใจคำแดกดัน เขาทิ้งตัวลงบนโซฟา มือยกขึ้นกดขมับ ก่อนพูดเสียงแหบ“สั่งเหล้ามาเพิ่มให้หน่อย… ฉันปวดหัว”“ฉันได้ยินมาว่า ผู้หญิงที่นายตามหาเป็นคนไทย”เสียงซอนาแทรกขึ้นพลางปรายตามามองด้วยรอยยิ้มกวนประสาท ทั้งที่ยังพิมพ์อะไรบางอย่างอยู่บนโน้ตบุ๊กเขาหันขวับ น้ำเสียงเริ่มแข็ง“เสือกอะไรเรื่องส่วนตัว… ฉันเคยบอกเธอไปแล้วว่า—”“‘ห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัว’ ใช่ไหม?”ซอนาพูดต่อให้ ก่อนจะหันมาจ้องตาเขาตรง ๆ“จำได้สิ ก็ในสัญญาระบุไว้ชัดเจน แต่ต่อให้ไม่ระบุ ฉันก็ไม่อยากยุ่งกับเรื่องของนายหรอก…แต่นายในสภาพนี้…มันกำลังกระทบกับ ‘งานของฉัน’ เพราะงั้น ฉันจำเป็นต้องรู้ และจำเป็นต้องยุ่ง”“เอามือถือมา ฉั
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 หยุดฟัง
ห้องจัดการประกวดใหญ่– รอบสุดท้ายของการแข่งขัน เวลา 18:04 น.ไฟบนเวทีกำลังเตรียมขึ้น ผู้เข้าร่วมแข่งขันคนอื่น ๆ เริ่มทยอยแต่งหน้า เปลี่ยนชุด และเตรียมตัวเดินโชว์ผลงาน แต่หญิงสาวหมายเลข 8…ยังไม่กลับเข้ามาไดออนนั่งอยู่ในแถวกรรมการ เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ คิ้วเริ่มขมวดอย่างไม่รู้ตัว“หายไปไหน…”เขาพึมพำเบา ๆ แต่พอจะมีแววห่วงใยซ่อนอยู่ในน้ำเสียงและก่อนที่ทีมงานจะเริ่มเรียกชื่อผู้เข้าแข่งขันคนแรก เสียงฝีเท้าสองคู่ก็ดังมาจากหลังเวทีหญิงสาวในชุดยืดธรรมดา วิ่งหอบเข้ามาพร้อมเพื่อนสาวอีกคน ในมือของเธอมีเส้นด้าย เข็ม และเศษผ้าหลายชิ้นที่เย็บต่อกันอย่างรีบเร่ง“ขอโทษค่ะ!”เธอพูดพร้อมโค้งให้ทีมงาน“ชุดของเราเกิดปัญหาตอนสุดท้าย แต่พวกเราซ่อมทันแล้วค่ะ”ทุกคนในทีมงานหันมองหน้ากัน ก่อนที่โปรดิวเซอร์รายการจะพยักหน้าเบา ๆ“แค่เธอมาในเวลา เราจะให้โอกาสเธอ”ข้าวหอมหันไปยิ้มให้ดวงใจ“ถ้าไม่มีเธอ ชุดนี้คงไม่รอดแน่ ขอบใจมากนะ”ดวงใจพยักหน้าเร็ว ๆ น้ำตาซึมเพราะความกดดันที่ผ่านมาถูกปล่อยลงหมดในจังหวะนี้หญิงสาวเปลี่ยนชุดภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที แต่แม้จะรีบ — ท่าทางของเธอกลับสงบนิ่งเหมือนคนที่เข้าใจสิ่งที่ทำ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 คืนแรกในต่างแดน...ที่เราไม่เหงาอีกต่อไป
ลมหนาวต้นฤดูพัดผ่านซอกซอยในย่านเมืองเก่าของปักกิ่ง แสงไฟสีส้มจากร้านอาหารส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้กลิ่นอายเรโทร เสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของนักท่องเที่ยวทุกอย่างเหมือนฉากในหนังอาร์ต...ยกเว้น โต๊ะหนึ่งริมกระจก ที่ตอนนี้กำลังจะกลายเป็นคาเฟ่โชว์ร้องสดเวอร์ชันเมาเบียร์“Cheers~”เสียงแก้วกระทบกันเบา ๆ จากสองสาวไทย ที่ยกเครื่องดื่มขึ้นชนกันด้วยรอยยิ้มสดใส หัวเราะเฮฮาราวกับสนิทกันมาเป็นสิบปี ทั้งที่เพิ่งเจอกันไม่นานในแผ่นดินหิมะละลายแห่งนี้ดวงใจ สาวไทยหน้าคม ผิวสีน้ำผึ้งเนียนตา อารมณ์ดี ยิ้มง่ายแต่ปากคมข้าวหอม หรือที่จีนรู้จักกันในชื่อ สวีฟ่านเฉียน ลูกครึ่งไทย-จีนที่เพิ่งย้ายมาอยู่จีนตอนอายุ 15 หลังแม่เสียชีวิต สองคนนี้เจอกันในช่วงชีวิตที่ต่างคนต่างมองหา "อะไรบางอย่าง" เลยเข้ากันได้ง่าย...เหมือนโชคชะตาจงใจพามาเจอ“ชัยชนะครั้งนี้ จะกลายเป็นใบเบิกทางให้ร้านของเราแน่นอน เรากำลังจะมีแฟนคลับใช่ไหม!”ดวงใจยิ้มร่า ประกาศอย่างภูมิใจสองสาวนัดกันมาฉลองที่ร้านริมถนนกลางเมือง หลังคว้าชัยจากการประกวดดีไซน์เนอร์หน้าใหม่เหล้าเบา ๆ หลายแก้วเริ่มทำงาน แก้มแดงเริ่มขึ้น เสียงหัวเราะเริ่มดัง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 ความลับ
ภาพในวันนั้นยังชัดเจน…วันรอบตัดสินของการแข่งขันดีไซน์เนอร์รุ่นใหม่ เธอผลักประตูห้องแต่งตัวเข้าไป และพบว่า…เขาอยู่ตรงนั้นชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า กำลังยืนอยู่กลางห้อง สวมชุดที่เธอออกแบบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตาเขากลับมีประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอสั่นวูบตึกตัก… ตึกตัก…หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก ตื่นเต้น ดีใจ… แต่ไม่กล้าพอจะพูดออกไป“กรี๊ดดด...พี่คะ หนูเป็นแฟนคลับพี่นะคะ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหม?”เธอแค่ คิดในใจแต่ไม่มีทางกล้าพูดออกไปจริง ๆ เพราะสถานการณ์ตอนนั้น เธอต้องรีบแก้ไขชุดที่ถูกมือดีแอบทำลายอย่างเร่งด่วน“ถ้าได้เจอกันอีก...ฉันจะทำยังไงดีนะ แต่คงไม่ได้เจอกันแล้วล่ะ...เสียดายจัง”เธอถอนหายใจเบา ๆ ขณะนั่งดูรายการย้อนหลังในห้องพัก ภาพเขาบนเวทีน้ำเสียงขณะให้สัมภาษณ์และรอยยิ้มบาง ๆ ที่เธอเคยเห็นใกล้กว่าใครในวันนั้นรอยยิ้มเธอค่อย ๆ ผุดขึ้น ไม่ใช่แค่เพราะเขาหล่อ แต่เพราะเขา…เป็นคนแรกที่ใส่ชุดของเธออย่างสง่างามตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด—เสียงประตูอัตโนมัติดังขึ้นขัดจังหวะความฝันกลางวันของเธอประตูเปิดออก หญิงวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานเดินเข้ามาพร้อมถุงของเต็มสองมือ“หยงหนิง!” ข้าวหอมลุกจากโซฟา รี
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 ช่วยแต่งตัว
ความวุ่นวายกลับมาอีกครั้ง ทุกคนวิ่งสวนกันไปมา แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า—หัวใจของผู้หญิงคนหนึ่งเพิ่งหลุดร่วงระหว่างปะทะอกและมัน…ยังไม่ยอมกลับเข้าที่ตั้งเดิม“คุณช่วยผมแต่งตัวหน่อย”เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง ข้าวหอมหันขวับ ก่อนจะเผลอชี้นิ้วใส่ตัวเอง“ฉะ…ฉันเหรอคะ?”ไดออนไม่ตอบ แค่พยักหน้าเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มนิดเดียวที่มุมปาก น้อยมาก…แต่ฆ่าคนได้ไม่ต่ำกว่าร้อยราย“โอเคค่ะ!” เสียงตอบรับแผ่ว ๆ แทบไม่เหมือนคนที่เคยฝึกฝีมือเย็บชุดจนมือพองเธอเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในห้องแต่งตัวส่วนตัวของศิลปิน สายตากวาดมองซ้ายขวาอย่างสับสน‘ทำไมไม่มีใครอยู่เลยล่ะ…?’“ผมอยู่ทางนี้” เสียงเรียกเบา ๆ ดังมาจากอีกมุม เขาเอียงคอมองเธอ เหมือนจะบอกว่า “รีบมาหน่อยสิ”“อ่า ค่ะ ค่ะ” ข้าวหอมตอบติดขัด ขณะที่มือก็หยิบอุปกรณ์กับชุดเสริมเข้ามาเธอจัดปกเสื้อ รีดชายกางเกง แล้วหยิบเชือกเส้นยาวที่ต้องพันจากเอวลงไปจนถึงขา เชือกที่เป็นลูกเล่นสำคัญในคอนเซ็ปต์ MV นี้“คุณช่วยหมุนตัวไปทางขวาหนึ่งรอบได้ไหมคะ” เธอถามพร้อมยื่นมือจับเชือก เพื่อจะได้พันรอบตัวเขาโดยไม่ต้อง…เอ่อ...โอบหลัง“ผมปวดหลังนะ หมุนลำบาก”“หะ…?” เธอเงยหน้ามองเขา งงจริงไม่ได้แกล
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 จูบที่ไม่ได้ตั้งใจ...แต่หัวใจไม่อาจหลีกเลี่ยง
/จุ๊บ...จ๊วบ/ริมฝีปากอิ่มแนบประคบกับความร้อนที่ยังตกค้างบนใบหน้าของเขา น้ำแข็งก้อนเล็กที่คาบไว้ละลายลงช้า ๆ ในระหว่างจูบแบบไม่ทันตั้งใจนั้น แต่ไม่มีอะไรเย็นลง—นอกจากตัวน้ำแข็งส่วนหัวใจ...กลับลุกวาบร้อนกว่าเดิมข้าวหอมตั้งใจเพียงจะช่วยเขาให้พ้นจากความเผ็ด แต่สิ่งที่เธอไม่ทันนึกถึง...คือสัมผัสของเธอเองมันกำลังจุดไฟบางอย่างให้ทั้งเขาและเธอในเวลาเดียวกันริมฝีปากที่เปียกชื้นถอนออกเบา ๆ เธอเบิกตาขึ้นเล็กน้อย รับรู้ว่าตัวเองเผลอทำอะไรลงไป ...แต่แล้วกลับหลุดยิ้มเขินออกมาแทบในทันที“บ้าเอ๊ย...” เธอตำหนิตัวเองในใจ มือเล็กเผลอแตะริมฝีปากร้อนจัดของตัวเองเบา ๆ“ขะ—”เสียงเธอยังไม่ทันจะพูดจบ ริมฝีปากหนาก็โน้มเข้ามาครอบครองอีกครั้ง ครั้งนี้...ไม่ใช่เพราะบะหมี่ ไม่ใช่เพราะบังเอิญ แต่เป็นเขา...และจูบที่มาจากใจของเขาจริง ๆเขาค่อย ๆ ละเลียดริมฝีปากของเธอด้วยความระมัดระวังและอ่อนโยน เสมือนต้องการทดแทนทุกความรู้สึกที่ยังไม่ได้พูดออกไปและเมื่อเขาแน่ใจว่าเธอไม่ถอยหนี—ไม่แม้แต่จะลืมตาเขาจึงขยับเข้าไปลึกขึ้นอย่างช้า ๆจูบที่เคยเบาเริ่มแปรเปลี่ยน จากสัมผัสอ่อนหวานกลายเป็นการดูดกลืนอย่างล้ำลึก มือใหญ่ลูบไล
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 ผมคือสามีทิพย์...ที่อยากเป็นแฟนจริง ๆ
เขาไม่รู้เลยว่าอะไรดลใจให้ตัวเองพูดแบบนี้ ปกติเขาไม่ใช่คนที่ตื้อใคร ใช่…ที่ผ่านมาเขาก็เคยจีบผู้หญิง แต่ถ้าถูกปฏิเสธ เขาจะไม่มีวันเซ้าซี้ หรือยอมเสียศักดิ์ศรี แต่กับเธอ…เขากลับรู้สึกว่าศักดิ์ศรีมันไม่สำคัญเลย หากแลกได้กับการได้อยู่ข้างเธอด้านข้าวหอม…เธอหลับตาปี๋รู้สึกเคืองเพื่อนสาวอยู่ลึก ๆ‘เพื่อนบ้า! ไปเล่าอะไรให้เขาฟังหมดเลยเนี่ย แบบนี้จะมองหน้าเขายังไงดีล่ะ โอ๊ยยย…’เสียงตะโกนในใจดังก้องปนทั้งเขิน ทั้งอาย ทั้งประหม่า เธอพยายามตั้งสติ สูดลมหายใจเข้าลึก“หนึ่ง…สอง…อย่าใช้อารมณ์ อย่าเพิ่งตื่นเต้นไปข้าวหอม ควบคุมให้ได้…”ข้าวหอมใช้เวลานิ่งอยู่นาน ราว 10 นาทีที่ผ่านไปช้าเหมือนนิรันดร์ สำหรับเขา มันทรมานยิ่งกว่ารอคิวขึ้นเวทีคอนเสิร์ต และเขา…ก็ทำได้แค่รอในที่สุด…ข้าวหอมก็หันกลับมา สบตาเขา และพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ“ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบคุณนะคะ…”เธอเอ่ยขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความลังเลแต่ซื่อตรง“แค่ความรู้สึกที่ฉันชอบคุณ…ฉัน…”เขานิ่งฟังไม่มีคำพูดใดแทรก เพราะคำว่า “ชอบคุณ” จากปากเธอ ทำให้เขายังพอมีความหวังเล็ก ๆ“ฟืด…” เธอสูดหายใจเข้าลึก ก่อนพูดต่อ“ฉันชอบคุณ…ในฐานะไอดอล ไม่ใช่ในฐานะผู้ชายคนหน
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 @กรุงโซล
📍 @กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้“งื้อ~ ดวงใจ…”ร่างบางพลิกตัวมุดออกจากผ้าห่มหนา งัวเงียควานหาโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุด เสียงเพื่อนสาวคนสนิทลอดมาตามสายทันทีที่เธอกดรับ“ถึงบ้านยังเนี่ย!”น้ำเสียงกึ่งบ่นกึ่งห่วงแบบฉบับ ‘เพื่อนรักนักตามจิก’“ถึงแล้วจ้า… แต่ข้าวไม่ได้กลับปักกิ่งนะ ข้าวแวะมาต่อเกาหลีเลย”เธอลุกขึ้นนั่งพลางดูนาฬิกา ตีห้าเป๊ะ“นี่ยังนอนไม่พอเลย…”“หาาา! แล้วปล่อยให้ข้าวสาร เอ้ย ข้าวหอม อยู่คนเดียวได้ไงยะ หยงหนิงไม่ตามมาด้วยเหรอ จะไม่มีคนดูแลเลยใช่มั้ย?!”“โอ๊ย~ ไม่เป็นไรเลยจ่ะคุณแม่ขา ข้าวมาทำงานกับคิมมินยง เพื่อนที่เรียนด้วยกันไง ดวงใจก็เคยเจอแล้วใช่ป่ะ อีกอย่าง ข้าวก็พักอยู่บ้านเขาเลย มีแม่บ้าน มีพ่อบ้าน บอดี้การ์ดเต็มบ้านไปหมด!”เสียงสาธยายยาวเหยียดจบลงด้วยเสียงหอบ เหมือนกำลังพรีเซนต์บริษัทระดับโลกแน่นอน...โกหกทั้งเพ บ้านของมินยงก็มีแค่เตียงเดียวกับกาต้มน้ำ แม่บ้านไม่มี พ่อบ้านไม่มี บอดี้การ์ดไม่ต้องพูดถึง แต่ข้าวหอมพูดแบบนั้น...เพราะไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วง“เออ ๆ ก็ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน อย่าโหมงานมาก เดี๋ยวหน้าโทรม หน้าเธอไปแต่ชุดเธอพังนะจ๊ะ…”สิ้นเสียงห่วงปนกัดของดวงใจ สายโท
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 วัคซีนก็ต้องฉีด หัวใจก็ต้องเข็มแข็ง
“ไปทะเลาะกับหมาที่ไหนมาอีกล่ะยะ!” คิมมินยง สาวผมบลอนด์ลอนเบาๆ ตาเฉี่ยวหนึ่งชั้นสไตล์เกาหลีแท้ เดินมองเพื่อนสาวที่นั่งทำแผลอยู่บนโซฟา พร้อมย่นคิ้วแบบมีห่วง มีฮา“ไม่ใช่หมา... แต่แมวจ้ะแม่”ข้าวหอมตอบพร้อมกลอกตาเบา ๆ ขณะใช้ไม้พันสำลีแตะยาทาแผล“วันนี้ทะเลาะกับแมว... พรุ่งนี้จะตบกับกระรอกไหมถามจริง”“ห๊ะ เดี๋ยวนี้พัฒนาแล้วนะยะ ไม่ทะเลาะกับหมา แต่ทะเลาะกับแมว!”คิมมินยงนั่งปุลงข้าง ๆ พร้อมแย่งสำลีมาปิดแผลให้เอง“ไหนดูหน่อยสิ๊ เจ็บมากไหมเนี่ย หรือว่าต้องพาไปโรงพยาบาล?”ข้าวหอมถอนใจ “ไม่ได้ทะเลาะ ฉันไปช่วยแมว…มันขาติดกิ่งไม้”“โอ๊ย แผลแค่นี้ไม่ตายหรอก” มินยงพูดไปแปะพลาสเตอร์ไป “แต่เดี๋ยวแวะไปฉีดยากันพิษสุนัขบ้าไว้ก่อนก็จะดี…เดี๋ยวเธอเป็นบ้าขึ้นมา เหมียวววว~!”เธอทำเสียงแมวพร้อมแยกเขี้ยวใส่ข้าวหอมเล่น“โอ๊ย กลัวตายเลยย่ะ! แมวน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้…จับขังกรงไว้เลยดีกว่า ไม่ให้ซนอีก!”“งั้นเดี๋ยวฉันพาเธอไปจิ้มก้นก่อน แล้วค่อยไปออฟฟิศใหม่ก็แล้วกัน”“ว่าแต่วันนี้ตารางมีอะไรเปลี่ยนไหม?” ข้าวหอมถามพลางหยิบเสื้อคลุมมาคลุมไหล่“มีนิดหน่อย~ เรื่องจดทะเบียนบริษัท ฉันจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ! แต่เธอแน
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status