ยังไงก็ต้องเป็นเธอ นิยายชุด Only One รักเดียว

ยังไงก็ต้องเป็นเธอ นิยายชุด Only One รักเดียว

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-25
Oleh:  M_MORINE'Tamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
69Bab
1.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ยังไงก็ต้องเป็นเธอ นิยายชุด Only One โดย M_Morine เขา..คือซูเปอร์สตาร์ระดับโลก ผู้เคยมีทุกอย่าง ยกเว้น “เธอ” เธอ...คือ ดีไซเนอร์สาว ผู้หนีจากบางอย่างในอดีต โดยคิดจะไม่หันกลับไป สองปีแห่งการหายตัวหนึ่งคำถามที่ไม่เคยได้คำตอบ และโชคชะตาที่พาเขามายืนตรงหน้าเธออีกครั้ง—ในวันที่เธอไม่ใช่ "เธอคนเดิม"

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 เธอผู้ไม่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว...

Tepuk tangan bergemuruh memenuhi ballroom hotel bintang lima itu. Lampu kristal berkilauan di atas kepala, bunga mawar putih menghiasi setiap sudut ruangan, dan aroma wangi segar melayang di udara. Semua mata tertuju pada pasangan pengantin yang berdiri di atas pelaminan: Aruna Prameswari dan Rafka Adiguna.

Aruna tersenyum, gaun putih yang membalut tubuhnya berkilau lembut di bawah cahaya lampu. Tangannya menggenggam erat jemari Rafka, lelaki yang selama dua tahun terakhir mengisi hatinya dengan cinta dan perhatian. Matanya berkaca-kaca saat mendengar sumpah sakral yang baru saja diucapkan suaminya.

“Aku berjanji akan mencintaimu, menjagamu, dan setia padamu, sampai akhir hidupku,” kata Rafka dengan suara mantap.

Kalimat itu membuat dada Aruna bergetar. Ia percaya pada cinta. Ia percaya pada Rafka. Lelaki itu adalah rumah yang ia pilih, pelindung yang ia butuhkan, sekaligus masa depan yang selama ini ia impikan.

Namun, di balik keramaian pesta dan riuhnya doa restu, ada sepasang mata yang menatap dingin. Bu Kartika, ibu kandung Rafka, duduk di kursi utama barisan depan dengan ekspresi kaku. Tak ada senyum. Tak ada air mata haru. Hanya tatapan penuh perhitungan yang membuat Aruna merasa kecil di hari besarnya sendiri.

Ketika acara resepsi berakhir, para tamu mulai berangsur pulang. Aruna dan Rafka menyalami keluarga terdekat. Saat tiba giliran Bu Kartika, Aruna menunduk sopan, menyodorkan tangan.

“Terima kasih sudah hadir, Bu,” ucap Aruna lembut.

Bu Kartika menyambut tangannya sekilas, namun bibirnya melontarkan kalimat yang membuat hati Aruna tercekat.

“Semoga kau bisa membuktikan dirimu pantas menjadi istri Rafka. Jangan sampai anakku menyesal memilihmu.”

Aruna terdiam. Senyum di wajahnya nyaris pudar, tapi ia buru-buru menguatkan diri. Ia tahu, sejak awal, Bu Kartika tidak pernah menyukainya. Bagi mertua itu, Aruna hanyalah gadis sederhana dari keluarga biasa, tidak sebanding dengan status dan kekayaan keluarga Adiguna.

Malam pertama mereka sebagai pasangan sah seharusnya dipenuhi kebahagiaan, tetapi kalimat itu terus terngiang di kepala Aruna. Saat mereka berdua akhirnya tiba di apartemen mewah yang telah disiapkan Rafka, Aruna duduk di tepi ranjang dengan pikiran kacau.

Rafka, yang sibuk melepas dasinya, menyadari kegelisahan istrinya.

“Kenapa, Rin? Kau terlihat murung.”

Aruna menggeleng. “Tidak apa-apa.”

Rafka mendekat, mengangkat dagu Aruna lembut. “Jangan berbohong padaku di malam pertama kita. Katakan.”

Aruna menggigit bibirnya. “Aku... hanya merasa Ibu tidak menyukaiku.”

Rafka terdiam sejenak, lalu tersenyum tipis. “Itu benar. Ibu memang sulit menerima orang baru. Tapi percayalah, aku menikah denganmu karena aku yang memilih, bukan karena Ibu. Kau istriku, dan itu cukup.”

Aruna menatap mata suaminya, berusaha meyakini kata-kata itu. Namun di sudut hatinya, sebuah ketakutan kecil mulai tumbuh. Bagaimana jika suatu hari nanti, tatapan dingin Bu Kartika berubah menjadi sesuatu yang lebih buruk?

Hari-hari berikutnya, kehidupan pernikahan mereka dimulai. Awalnya, Aruna mencoba beradaptasi dengan lingkungan baru, membiasakan diri dengan status sebagai istri seorang pengusaha muda yang sibuk. Ia menyiapkan sarapan, merapikan rumah, dan menanti kepulangan suaminya dengan penuh cinta.

Namun, Bu Kartika tidak pernah jauh. Hampir setiap hari, wanita itu menelepon atau datang langsung ke apartemen mereka. Awalnya untuk alasan sederhana: menanyakan kabar, memastikan Rafka makan dengan benar. Lama-lama, kunjungannya menjadi bentuk intervensi.

“Aruna, kau tidak bisa menyajikan sup seperti ini. Rafka alergi lada, apa kau tidak tahu?” tegur Bu Kartika suatu pagi, wajahnya masam saat melihat meja makan.

Aruna menunduk, wajahnya memerah. “Maaf, Bu... saya tidak tahu.”

Rafka baru saja turun dari kamar, mendengar ucapan itu. “Ibu, sudah cukup. Jangan terlalu keras pada Aruna.”

Namun Bu Kartika menatap tajam pada putranya. “Aku hanya tidak ingin kau sakit karena kecerobohan istrimu.”

Ucapan itu membuat Aruna merasa hancur. Ia berusaha keras menjadi isteri yang baik, tapi seolah apa pun yang ia lakukan selalu salah di mata mertua.

Malamnya, Aruna menangis diam-diam di kamar mandi. Ia menatap bayangan dirinya di cermin—mata sembab, wajah pucat, dan hati yang rapuh. “Aku tidak cukup baik... apa benar aku pantas untuknya?” gumamnya.

Ketika keluar, ia mendapati Rafka sudah duduk di ranjang, menatapnya penuh iba. Lelaki itu meraih tangannya, menggenggam erat.

“Aruna, jangan dengarkan Ibu. Kau cukup. Kau lebih dari cukup untukku.”

Aruna ingin percaya. Ia benar-benar ingin. Tapi setiap hari, tatapan dingin Bu Kartika dan kata-kata pedasnya seperti racun yang perlahan menggerogoti keyakinannya.

Beberapa minggu berlalu. Pernikahan mereka berjalan, namun Aruna mulai merasakan jarak yang perlahan tercipta. Rafka semakin sibuk dengan pekerjaannya. Pulangnya larut malam, terkadang tidak memberi kabar.

Suatu malam, Aruna menunggu di ruang tamu hingga jarum jam menunjukkan pukul dua dini hari. Saat pintu terbuka, ia segera berdiri.

“Rafka, kau baru pulang. Kenapa tidak mengangkat teleponku?” tanyanya cemas.

Rafka melepas jasnya, wajah lelah. “Maaf, Rin. Aku sibuk rapat dengan klien.”

Aruna menelan kekecewaan. Ia hanya mengangguk, mencoba mengerti.

Namun, ketika Rafka masuk ke kamar mandi, ponselnya yang tertinggal di sofa bergetar. Sebuah pesan muncul di layar.

[Melani]: Senang sekali bertemu denganmu malam ini. Aku tak sabar menunggu kita bertemu lagi.

Darah Aruna serasa berhenti mengalir. Jemarinya bergetar saat menatap layar itu. Siapa Melani? Mengapa mengirim pesan seperti itu di tengah malam?

Jantungnya berdegup kencang, dadanya sesak. Malam yang seharusnya hanya disi rasa lelah berubah menjadi awal dari luka yang jauh lebih dalam.

Aruna memejamkan mata, air mata jatuh tanpa bisa ia tahan. Ia baru menyadari satu hal: janji setia yang diucapkan Rafka di pelaminan, mungkin tidak sekuat yang ia percayai selama ini.

Dan malam itu, untuk pertama kalinya sejak menikah, Aruna merasa benar-benar sendirian.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
69 Bab
ตอนที่ 1 เธอผู้ไม่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว...
สองปีแล้ว...ที่ เธอหายไปหายไปจาก ทุกช่องทาง ทุกพื้นที่ นอกจากหัวใจของเขา----ยากที่จะลืมอึก... อึก... อึก...เสียงกลืนเหล้าจากขวดขนาด 1.5 ลิตร ดังขึ้นในความเงียบ ของเหลวสีน้ำตาลไหลผ่านลำคออย่าง ไร้รส ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงตามแรงกลืนจนแทบสำลักเพล้ง! ขวดแก้วถูกเหวี่ยงลงพื้นอย่างไม่ลังเล เศษแก้วแตกกระจายทั่วพื้นไม้ กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงระเหยฟุ้ง คลุ้งไปทั่วห้อง แต่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่กลางห้องนั้นกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อยเฉิงชิงอี หรือที่โลกทั้งใบเรียกเขาด้วยชื่อบนเวทีว่า Dion (ไดออน)—เทพเจ้า ศิลปินหนุ่มลูกครึ่งจีน–เกาหลี วัย 29 ปี ผู้ที่เคยถูกยกย่องให้เป็นปรากฏการณ์ของวงการเพลงแห่งเอเชีย ใบหน้าหล่อคม ผิวขาวสะอาด ดวงตาดำสนิทที่แฝงความลึกลับ ส่วนสูง 184.8 เซนติเมตรที่มักทำให้เขาดูโดดเด่นเสมอ พรสวรรค์ด้านดนตรีที่เขาขัดเกลาตั้งแต่อายุ 15 ปี ส่งเขาสู่จุดสูงสุดของวงการไอดอนอย่างสง่างามแต่เบื้องหลังชื่อเสียง ความสำเร็จ และแสงแฟลชนับพัน... คือหัวใจที่พังยับเยินจากการถูกหักหลังโดยคนที่เขาเคยไว้วางใจมากที่สุด—ผู้จัดการส่วนตัวของเขาเองและเพราะเหตุการณ์นั้น…เขาจึงต้อง “เสียเธอไป”สองปีแล้ว..
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 ซ่อนเธอไว้ที่ไหน...ฉันจะหาจนเจอ
“เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่… ปวดหัวชะมัด...มีเหล้าอีกไหม”เสียงทุ้มต่ำเปล่งออกมาแผ่วเบา จากชายหนุ่มในสภาพดูไม่ได้ เสื้อยืดยับย่นกับกางเกงขาสั้น ผมยุ่งเหยิงอย่างไม่ตั้งใจ ดวงตาแดงก่ำจนขอบตาดำคล้ำ ริมฝีปากแห้งซีด แต่ต่อให้เหลือแค่เงา—เขาก็ยังหล่อ ในแบบที่ความพังพินาศไม่สามารถพรากไปได้“ตื่นแล้วเหรอ?”เสียงเรียบ ๆ จากซอนาดังขึ้น เธอนั่งพิมพ์งานไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง“ฉันคิดว่าจะได้สั่งจองพวงหรีดไว้รอแล้วซะอีก”ไดออนไม่สนใจคำแดกดัน เขาทิ้งตัวลงบนโซฟา มือยกขึ้นกดขมับ ก่อนพูดเสียงแหบ“สั่งเหล้ามาเพิ่มให้หน่อย… ฉันปวดหัว”“ฉันได้ยินมาว่า ผู้หญิงที่นายตามหาเป็นคนไทย”เสียงซอนาแทรกขึ้นพลางปรายตามามองด้วยรอยยิ้มกวนประสาท ทั้งที่ยังพิมพ์อะไรบางอย่างอยู่บนโน้ตบุ๊กเขาหันขวับ น้ำเสียงเริ่มแข็ง“เสือกอะไรเรื่องส่วนตัว… ฉันเคยบอกเธอไปแล้วว่า—”“‘ห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัว’ ใช่ไหม?”ซอนาพูดต่อให้ ก่อนจะหันมาจ้องตาเขาตรง ๆ“จำได้สิ ก็ในสัญญาระบุไว้ชัดเจน แต่ต่อให้ไม่ระบุ ฉันก็ไม่อยากยุ่งกับเรื่องของนายหรอก…แต่นายในสภาพนี้…มันกำลังกระทบกับ ‘งานของฉัน’ เพราะงั้น ฉันจำเป็นต้องรู้ และจำเป็นต้องยุ่ง”“เอามือถือมา ฉั
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 หยุดฟัง
ห้องจัดการประกวดใหญ่– รอบสุดท้ายของการแข่งขัน เวลา 18:04 น.ไฟบนเวทีกำลังเตรียมขึ้น ผู้เข้าร่วมแข่งขันคนอื่น ๆ เริ่มทยอยแต่งหน้า เปลี่ยนชุด และเตรียมตัวเดินโชว์ผลงาน แต่หญิงสาวหมายเลข 8…ยังไม่กลับเข้ามาไดออนนั่งอยู่ในแถวกรรมการ เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ คิ้วเริ่มขมวดอย่างไม่รู้ตัว“หายไปไหน…”เขาพึมพำเบา ๆ แต่พอจะมีแววห่วงใยซ่อนอยู่ในน้ำเสียงและก่อนที่ทีมงานจะเริ่มเรียกชื่อผู้เข้าแข่งขันคนแรก เสียงฝีเท้าสองคู่ก็ดังมาจากหลังเวทีหญิงสาวในชุดยืดธรรมดา วิ่งหอบเข้ามาพร้อมเพื่อนสาวอีกคน ในมือของเธอมีเส้นด้าย เข็ม และเศษผ้าหลายชิ้นที่เย็บต่อกันอย่างรีบเร่ง“ขอโทษค่ะ!”เธอพูดพร้อมโค้งให้ทีมงาน“ชุดของเราเกิดปัญหาตอนสุดท้าย แต่พวกเราซ่อมทันแล้วค่ะ”ทุกคนในทีมงานหันมองหน้ากัน ก่อนที่โปรดิวเซอร์รายการจะพยักหน้าเบา ๆ“แค่เธอมาในเวลา เราจะให้โอกาสเธอ”ข้าวหอมหันไปยิ้มให้ดวงใจ“ถ้าไม่มีเธอ ชุดนี้คงไม่รอดแน่ ขอบใจมากนะ”ดวงใจพยักหน้าเร็ว ๆ น้ำตาซึมเพราะความกดดันที่ผ่านมาถูกปล่อยลงหมดในจังหวะนี้หญิงสาวเปลี่ยนชุดภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที แต่แม้จะรีบ — ท่าทางของเธอกลับสงบนิ่งเหมือนคนที่เข้าใจสิ่งที่ทำ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 คืนแรกในต่างแดน...ที่เราไม่เหงาอีกต่อไป
ลมหนาวต้นฤดูพัดผ่านซอกซอยในย่านเมืองเก่าของปักกิ่ง แสงไฟสีส้มจากร้านอาหารส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้กลิ่นอายเรโทร เสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของนักท่องเที่ยวทุกอย่างเหมือนฉากในหนังอาร์ต...ยกเว้น โต๊ะหนึ่งริมกระจก ที่ตอนนี้กำลังจะกลายเป็นคาเฟ่โชว์ร้องสดเวอร์ชันเมาเบียร์“Cheers~”เสียงแก้วกระทบกันเบา ๆ จากสองสาวไทย ที่ยกเครื่องดื่มขึ้นชนกันด้วยรอยยิ้มสดใส หัวเราะเฮฮาราวกับสนิทกันมาเป็นสิบปี ทั้งที่เพิ่งเจอกันไม่นานในแผ่นดินหิมะละลายแห่งนี้ดวงใจ สาวไทยหน้าคม ผิวสีน้ำผึ้งเนียนตา อารมณ์ดี ยิ้มง่ายแต่ปากคมข้าวหอม หรือที่จีนรู้จักกันในชื่อ สวีฟ่านเฉียน ลูกครึ่งไทย-จีนที่เพิ่งย้ายมาอยู่จีนตอนอายุ 15 หลังแม่เสียชีวิต สองคนนี้เจอกันในช่วงชีวิตที่ต่างคนต่างมองหา "อะไรบางอย่าง" เลยเข้ากันได้ง่าย...เหมือนโชคชะตาจงใจพามาเจอ“ชัยชนะครั้งนี้ จะกลายเป็นใบเบิกทางให้ร้านของเราแน่นอน เรากำลังจะมีแฟนคลับใช่ไหม!”ดวงใจยิ้มร่า ประกาศอย่างภูมิใจสองสาวนัดกันมาฉลองที่ร้านริมถนนกลางเมือง หลังคว้าชัยจากการประกวดดีไซน์เนอร์หน้าใหม่เหล้าเบา ๆ หลายแก้วเริ่มทำงาน แก้มแดงเริ่มขึ้น เสียงหัวเราะเริ่มดัง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 ความลับ
ภาพในวันนั้นยังชัดเจน…วันรอบตัดสินของการแข่งขันดีไซน์เนอร์รุ่นใหม่ เธอผลักประตูห้องแต่งตัวเข้าไป และพบว่า…เขาอยู่ตรงนั้นชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า กำลังยืนอยู่กลางห้อง สวมชุดที่เธอออกแบบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตาเขากลับมีประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอสั่นวูบตึกตัก… ตึกตัก…หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก ตื่นเต้น ดีใจ… แต่ไม่กล้าพอจะพูดออกไป“กรี๊ดดด...พี่คะ หนูเป็นแฟนคลับพี่นะคะ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหม?”เธอแค่ คิดในใจแต่ไม่มีทางกล้าพูดออกไปจริง ๆ เพราะสถานการณ์ตอนนั้น เธอต้องรีบแก้ไขชุดที่ถูกมือดีแอบทำลายอย่างเร่งด่วน“ถ้าได้เจอกันอีก...ฉันจะทำยังไงดีนะ แต่คงไม่ได้เจอกันแล้วล่ะ...เสียดายจัง”เธอถอนหายใจเบา ๆ ขณะนั่งดูรายการย้อนหลังในห้องพัก ภาพเขาบนเวทีน้ำเสียงขณะให้สัมภาษณ์และรอยยิ้มบาง ๆ ที่เธอเคยเห็นใกล้กว่าใครในวันนั้นรอยยิ้มเธอค่อย ๆ ผุดขึ้น ไม่ใช่แค่เพราะเขาหล่อ แต่เพราะเขา…เป็นคนแรกที่ใส่ชุดของเธออย่างสง่างามตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด—เสียงประตูอัตโนมัติดังขึ้นขัดจังหวะความฝันกลางวันของเธอประตูเปิดออก หญิงวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานเดินเข้ามาพร้อมถุงของเต็มสองมือ“หยงหนิง!” ข้าวหอมลุกจากโซฟา รี
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 ช่วยแต่งตัว
ความวุ่นวายกลับมาอีกครั้ง ทุกคนวิ่งสวนกันไปมา แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า—หัวใจของผู้หญิงคนหนึ่งเพิ่งหลุดร่วงระหว่างปะทะอกและมัน…ยังไม่ยอมกลับเข้าที่ตั้งเดิม“คุณช่วยผมแต่งตัวหน่อย”เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง ข้าวหอมหันขวับ ก่อนจะเผลอชี้นิ้วใส่ตัวเอง“ฉะ…ฉันเหรอคะ?”ไดออนไม่ตอบ แค่พยักหน้าเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มนิดเดียวที่มุมปาก น้อยมาก…แต่ฆ่าคนได้ไม่ต่ำกว่าร้อยราย“โอเคค่ะ!” เสียงตอบรับแผ่ว ๆ แทบไม่เหมือนคนที่เคยฝึกฝีมือเย็บชุดจนมือพองเธอเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในห้องแต่งตัวส่วนตัวของศิลปิน สายตากวาดมองซ้ายขวาอย่างสับสน‘ทำไมไม่มีใครอยู่เลยล่ะ…?’“ผมอยู่ทางนี้” เสียงเรียกเบา ๆ ดังมาจากอีกมุม เขาเอียงคอมองเธอ เหมือนจะบอกว่า “รีบมาหน่อยสิ”“อ่า ค่ะ ค่ะ” ข้าวหอมตอบติดขัด ขณะที่มือก็หยิบอุปกรณ์กับชุดเสริมเข้ามาเธอจัดปกเสื้อ รีดชายกางเกง แล้วหยิบเชือกเส้นยาวที่ต้องพันจากเอวลงไปจนถึงขา เชือกที่เป็นลูกเล่นสำคัญในคอนเซ็ปต์ MV นี้“คุณช่วยหมุนตัวไปทางขวาหนึ่งรอบได้ไหมคะ” เธอถามพร้อมยื่นมือจับเชือก เพื่อจะได้พันรอบตัวเขาโดยไม่ต้อง…เอ่อ...โอบหลัง“ผมปวดหลังนะ หมุนลำบาก”“หะ…?” เธอเงยหน้ามองเขา งงจริงไม่ได้แกล
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 จูบที่ไม่ได้ตั้งใจ...แต่หัวใจไม่อาจหลีกเลี่ยง
/จุ๊บ...จ๊วบ/ริมฝีปากอิ่มแนบประคบกับความร้อนที่ยังตกค้างบนใบหน้าของเขา น้ำแข็งก้อนเล็กที่คาบไว้ละลายลงช้า ๆ ในระหว่างจูบแบบไม่ทันตั้งใจนั้น แต่ไม่มีอะไรเย็นลง—นอกจากตัวน้ำแข็งส่วนหัวใจ...กลับลุกวาบร้อนกว่าเดิมข้าวหอมตั้งใจเพียงจะช่วยเขาให้พ้นจากความเผ็ด แต่สิ่งที่เธอไม่ทันนึกถึง...คือสัมผัสของเธอเองมันกำลังจุดไฟบางอย่างให้ทั้งเขาและเธอในเวลาเดียวกันริมฝีปากที่เปียกชื้นถอนออกเบา ๆ เธอเบิกตาขึ้นเล็กน้อย รับรู้ว่าตัวเองเผลอทำอะไรลงไป ...แต่แล้วกลับหลุดยิ้มเขินออกมาแทบในทันที“บ้าเอ๊ย...” เธอตำหนิตัวเองในใจ มือเล็กเผลอแตะริมฝีปากร้อนจัดของตัวเองเบา ๆ“ขะ—”เสียงเธอยังไม่ทันจะพูดจบ ริมฝีปากหนาก็โน้มเข้ามาครอบครองอีกครั้ง ครั้งนี้...ไม่ใช่เพราะบะหมี่ ไม่ใช่เพราะบังเอิญ แต่เป็นเขา...และจูบที่มาจากใจของเขาจริง ๆเขาค่อย ๆ ละเลียดริมฝีปากของเธอด้วยความระมัดระวังและอ่อนโยน เสมือนต้องการทดแทนทุกความรู้สึกที่ยังไม่ได้พูดออกไปและเมื่อเขาแน่ใจว่าเธอไม่ถอยหนี—ไม่แม้แต่จะลืมตาเขาจึงขยับเข้าไปลึกขึ้นอย่างช้า ๆจูบที่เคยเบาเริ่มแปรเปลี่ยน จากสัมผัสอ่อนหวานกลายเป็นการดูดกลืนอย่างล้ำลึก มือใหญ่ลูบไล
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 ผมคือสามีทิพย์...ที่อยากเป็นแฟนจริง ๆ
เขาไม่รู้เลยว่าอะไรดลใจให้ตัวเองพูดแบบนี้ ปกติเขาไม่ใช่คนที่ตื้อใคร ใช่…ที่ผ่านมาเขาก็เคยจีบผู้หญิง แต่ถ้าถูกปฏิเสธ เขาจะไม่มีวันเซ้าซี้ หรือยอมเสียศักดิ์ศรี แต่กับเธอ…เขากลับรู้สึกว่าศักดิ์ศรีมันไม่สำคัญเลย หากแลกได้กับการได้อยู่ข้างเธอด้านข้าวหอม…เธอหลับตาปี๋รู้สึกเคืองเพื่อนสาวอยู่ลึก ๆ‘เพื่อนบ้า! ไปเล่าอะไรให้เขาฟังหมดเลยเนี่ย แบบนี้จะมองหน้าเขายังไงดีล่ะ โอ๊ยยย…’เสียงตะโกนในใจดังก้องปนทั้งเขิน ทั้งอาย ทั้งประหม่า เธอพยายามตั้งสติ สูดลมหายใจเข้าลึก“หนึ่ง…สอง…อย่าใช้อารมณ์ อย่าเพิ่งตื่นเต้นไปข้าวหอม ควบคุมให้ได้…”ข้าวหอมใช้เวลานิ่งอยู่นาน ราว 10 นาทีที่ผ่านไปช้าเหมือนนิรันดร์ สำหรับเขา มันทรมานยิ่งกว่ารอคิวขึ้นเวทีคอนเสิร์ต และเขา…ก็ทำได้แค่รอในที่สุด…ข้าวหอมก็หันกลับมา สบตาเขา และพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ“ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบคุณนะคะ…”เธอเอ่ยขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความลังเลแต่ซื่อตรง“แค่ความรู้สึกที่ฉันชอบคุณ…ฉัน…”เขานิ่งฟังไม่มีคำพูดใดแทรก เพราะคำว่า “ชอบคุณ” จากปากเธอ ทำให้เขายังพอมีความหวังเล็ก ๆ“ฟืด…” เธอสูดหายใจเข้าลึก ก่อนพูดต่อ“ฉันชอบคุณ…ในฐานะไอดอล ไม่ใช่ในฐานะผู้ชายคนหน
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 @กรุงโซล
📍 @กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้“งื้อ~ ดวงใจ…”ร่างบางพลิกตัวมุดออกจากผ้าห่มหนา งัวเงียควานหาโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุด เสียงเพื่อนสาวคนสนิทลอดมาตามสายทันทีที่เธอกดรับ“ถึงบ้านยังเนี่ย!”น้ำเสียงกึ่งบ่นกึ่งห่วงแบบฉบับ ‘เพื่อนรักนักตามจิก’“ถึงแล้วจ้า… แต่ข้าวไม่ได้กลับปักกิ่งนะ ข้าวแวะมาต่อเกาหลีเลย”เธอลุกขึ้นนั่งพลางดูนาฬิกา ตีห้าเป๊ะ“นี่ยังนอนไม่พอเลย…”“หาาา! แล้วปล่อยให้ข้าวสาร เอ้ย ข้าวหอม อยู่คนเดียวได้ไงยะ หยงหนิงไม่ตามมาด้วยเหรอ จะไม่มีคนดูแลเลยใช่มั้ย?!”“โอ๊ย~ ไม่เป็นไรเลยจ่ะคุณแม่ขา ข้าวมาทำงานกับคิมมินยง เพื่อนที่เรียนด้วยกันไง ดวงใจก็เคยเจอแล้วใช่ป่ะ อีกอย่าง ข้าวก็พักอยู่บ้านเขาเลย มีแม่บ้าน มีพ่อบ้าน บอดี้การ์ดเต็มบ้านไปหมด!”เสียงสาธยายยาวเหยียดจบลงด้วยเสียงหอบ เหมือนกำลังพรีเซนต์บริษัทระดับโลกแน่นอน...โกหกทั้งเพ บ้านของมินยงก็มีแค่เตียงเดียวกับกาต้มน้ำ แม่บ้านไม่มี พ่อบ้านไม่มี บอดี้การ์ดไม่ต้องพูดถึง แต่ข้าวหอมพูดแบบนั้น...เพราะไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วง“เออ ๆ ก็ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน อย่าโหมงานมาก เดี๋ยวหน้าโทรม หน้าเธอไปแต่ชุดเธอพังนะจ๊ะ…”สิ้นเสียงห่วงปนกัดของดวงใจ สายโท
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 วัคซีนก็ต้องฉีด หัวใจก็ต้องเข็มแข็ง
“ไปทะเลาะกับหมาที่ไหนมาอีกล่ะยะ!” คิมมินยง สาวผมบลอนด์ลอนเบาๆ ตาเฉี่ยวหนึ่งชั้นสไตล์เกาหลีแท้ เดินมองเพื่อนสาวที่นั่งทำแผลอยู่บนโซฟา พร้อมย่นคิ้วแบบมีห่วง มีฮา“ไม่ใช่หมา... แต่แมวจ้ะแม่”ข้าวหอมตอบพร้อมกลอกตาเบา ๆ ขณะใช้ไม้พันสำลีแตะยาทาแผล“วันนี้ทะเลาะกับแมว... พรุ่งนี้จะตบกับกระรอกไหมถามจริง”“ห๊ะ เดี๋ยวนี้พัฒนาแล้วนะยะ ไม่ทะเลาะกับหมา แต่ทะเลาะกับแมว!”คิมมินยงนั่งปุลงข้าง ๆ พร้อมแย่งสำลีมาปิดแผลให้เอง“ไหนดูหน่อยสิ๊ เจ็บมากไหมเนี่ย หรือว่าต้องพาไปโรงพยาบาล?”ข้าวหอมถอนใจ “ไม่ได้ทะเลาะ ฉันไปช่วยแมว…มันขาติดกิ่งไม้”“โอ๊ย แผลแค่นี้ไม่ตายหรอก” มินยงพูดไปแปะพลาสเตอร์ไป “แต่เดี๋ยวแวะไปฉีดยากันพิษสุนัขบ้าไว้ก่อนก็จะดี…เดี๋ยวเธอเป็นบ้าขึ้นมา เหมียวววว~!”เธอทำเสียงแมวพร้อมแยกเขี้ยวใส่ข้าวหอมเล่น“โอ๊ย กลัวตายเลยย่ะ! แมวน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้…จับขังกรงไว้เลยดีกว่า ไม่ให้ซนอีก!”“งั้นเดี๋ยวฉันพาเธอไปจิ้มก้นก่อน แล้วค่อยไปออฟฟิศใหม่ก็แล้วกัน”“ว่าแต่วันนี้ตารางมีอะไรเปลี่ยนไหม?” ข้าวหอมถามพลางหยิบเสื้อคลุมมาคลุมไหล่“มีนิดหน่อย~ เรื่องจดทะเบียนบริษัท ฉันจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ! แต่เธอแน
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status