ยังไงก็ต้องเป็นเธอ นิยายชุด Only One รักเดียว

สองปีแล้ว...ที่ เธอหายไป

หายไปจาก  ทุกช่องทาง ทุกพื้นที่ นอกจากหัวใจของเขา----ยากที่จะลืม

อึก... อึก... อึก...

เสียงกลืนเหล้าจากขวดขนาด 1.5 ลิตร ดังขึ้นในความเงียบ ของเหลวสีน้ำตาลไหลผ่านลำคออย่าง  ไร้รส ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงตามแรงกลืนจนแทบสำลัก

เพล้ง! ขวดแก้วถูกเหวี่ยงลงพื้นอย่างไม่ลังเล เศษแก้วแตกกระจายทั่วพื้นไม้ กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงระเหยฟุ้ง คลุ้งไปทั่วห้อง แต่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่กลางห้องนั้นกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

เฉิงชิงอี หรือที่โลกทั้งใบเรียกเขาด้วยชื่อบนเวทีว่า Dion (ไดออน)—เทพเจ้า ศิลปินหนุ่มลูกครึ่งจีน–เกาหลี วัย 29 ปี ผู้ที่เคยถูกยกย่องให้เป็นปรากฏการณ์ของวงการเพลงแห่งเอเชีย ใบหน้าหล่อคม ผิวขาวสะอาด ดวงตาดำสนิทที่แฝงความลึกลับ ส่วนสูง 184.8 เซนติเมตรที่มักทำให้เขาดูโดดเด่นเสมอ พรสวรรค์ด้านดนตรีที่เขาขัดเกลาตั้งแต่อายุ 15 ปี ส่งเขาสู่จุดสูงสุดของวงการไอดอนอย่างสง่างาม

แต่เบื้องหลังชื่อเสียง ความสำเร็จ และแสงแฟลชนับพัน... คือหัวใจที่พังยับเยินจากการถูกหักหลัง

และเพราะเหตุการณ์นั้น…เขาจึงต้อง “เสียเธอไป”

สองปีแล้ว...ไม่มีแม้แต่เงาของเธอ

ไม่มีแม้แต่ร่องรอยว่าเธอยังมีชีวิตอยู่

เขาทุ่มหมดหน้าตัก—เงิน เส้นสาย อิทธิพล กระทั่งมือสกปรกที่สุดในเงามืด นักสืบนับร้อยคน... แต่ผลที่ได้กลับมีเพียงความว่างเปล่า...

ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน...เธอก็เหมือนคนที่ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในโลกนี้เลย

เขาหลับตาลงแต่ภาพของเธอในความทรงจำกลับชัดเจนยิ่งกว่าทุกสิ่งในโลกนี้

วันนั้น...วันที่เธอยื่นร่มให้เขาใต้สายฝน ริมฝีปากของเธอยิ้มบาง ๆ ขณะเอ่ยเบา ๆ ว่า

“ฉันเกลียดเวลาคุณเปียกฝน… มันทำให้คุณดูเศร้าเกินไป”

เธอไม่ใช่แฟนคลับ

ไม่ใช่เพื่อนร่วมงาน

ไม่ใช่คนในวงการ

แต่เธอเป็นแค่ “คนธรรมดา” ที่มองเขา...ในแบบที่ไม่มีใครเคยมอง

คนเดียวที่เขาเคยเชื่อใจ...

และคนเดียวที่เขาทำหายไป...

โทรศัพท์ของเธอปิดเงียบตั้งแต่วันนั้น บัญชีธนาคารไม่มีการเคลื่อนไหว กล้องวงจรปิดของโรงแรมที่เธอพัก…ไม่มีแม้แต่เงาของเธอปรากฏแม้เพียงเฟรมเดียว มันเหมือนเธอถูก "ลบ" ออกจากโลกใบนี้...

...หรืออาจจะถูกใครบางคน “ซ่อน” ไว้ตั้งแต่แรก

คิ้วเข้มขมวดเป็นปมแน่น สายตาคมกริบจ้องหน้าจอมือถือนิ่ง ราวกับถ้ามันมีชีวิต ก็คงไหม้เป็นจุณในเสี้ยววินาที

ครืน... ครืน...

เสียงสั่นจากมือถือดังซ้ำ ๆ อย่างน่ารำคาญ แต่เฉิงชิงอีกลับปัดหน้าจอทิ้งอย่างหัวเสีย

ติ่ง... ติ่ง...

การแจ้งเตือนจากกรุ๊ปไลน์ “KigGuy4” โผล่ขึ้นกลางหน้าจอ

BomBom:/ มึงอยู่ไหน ซอนาบอกว่านายยังไม่ถึงสนามบินเลย เรื่องหัวใจมึง กูเข้าใจนะโว้ย

Kimho:  /มันอ่าน แต่ไม่ยอมตอบวะ/

BomBom: /ถ้ามันไม่ตอบ กูไม่บอกว่าน้องอยู่ไหน/

แนบรูปหญิงสาว

ไดออนจ้องภาพหญิงสาวในมือถือ ดวงตาแดงก่ำ กรามซ้ายขบแน่นจนเส้นเอ็นขึ้น แทบเป็นตะคริว มือกดพิมพ์ตอบกลับอย่างหงุดหงิด

Dion: /มึงมีไร/

Kimho: /โห... พูดกับเพื่อนให้ไพเราะหน่อยครับท่านพี่! /

Dion: (ส่งสติกเกอร์รูป “ตีน”)

Kimho: /เซี่ยพากูไปส่ง รพ. ด่วน กูนี่โดนตีนเต็ม ๆ ว้อย!/

BomBom: /ยัง ยังไม่หยุดเล่นกันอีก! 555/

BomBom: /กู/

/แค่/

/จะ/

/บอกว่า…/

Kimho: /ควาย! มึงจะพิมพ์ทีเดียวไม่ได้รึไง กูลุ้นจนจะเยี่ยวราดอยู่แล้วเนี่ยะ!/

BomBom: /น น อ ง ไ ท ย.../

ที่พิมพ์ติดขัดเพราะขณะนั้นน้องชายของเขา กำลังถูกลุกล้ำด้วยปากของสาวหมวยนมใหญ่ ผู้บุกตะลุยโดยไม่ให้หนุ่มเจ้าเสน่ห์อย่างโอยองบอมตั้งตัวได้ทัน

ใช่…เขาคือ บอมบอม หรือ โอยองบอม นักธุรกิจหนุ่มอายุยังไม่ถึงสามสิบ แต่ครองตำแหน่ง CEO แห่ง BBOOM Entertainment ค่ายเพลงที่เขาก่อตั้งร่วมกับไดออนนับตั้งแต่วันเดบิวต์ นอกจากเป็นพาร์ตเนอร์ทางธุรกิจ พวกเขายังเป็นเพื่อนรักที่ฟาดกันได้ทุกคำ

Kimho: /ค ว ... แล้วจะรู้เรื่องไหม กูไปเข้าฉากก่อนละ ภารกิจของมึงเสร็จเมื่อไหร่ ค่อยพิมพ์มาตรง ๆ หน่อยแล้วกัน วู้ววว!/

คิมโฮ—พระเอกหนุ่มหน้าหวาน เจ้าของฉายา “ดอกไม้งามแห่งเกาหลี” พิมพ์ข้อความจบก่อนวิ่งแจ้นเข้าสตูดิโอถ่ายทำแบบไม่เหลียวหลัง

Christ: …

BomBom: /น น อ ง ไ ท ย/

ไดออนจ้องภาพหญิงสาวในมือถือด้วยสายตาเศร้า มือกำแน่น น้ำตาไหลรินโดยไม่มีคำอธิบาย

‘ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน…ผมขอโทษ…ผมขอโทษ…’

หยดน้ำตาของลูกผู้ชายร่วงลงบนหน้าจอ เขาไม่ได้ร้องเพราะความอ่อนแอ แต่เพราะรู้ดีว่า…

เขากำลังกลายเป็นคนที่เขาเคยเกลียด

คนที่พยายามตามหาใครสักคน เพียงเพื่อให้ตัวเองรู้สึกว่า “ยังมีอะไรให้ยึด”

‘เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยากเจอเธอเพราะคิดถึง...หรือเพียงเพราะเขาไม่เหลือใครอีกแล้ว’

‘แต่มีสิ่งเดียวที่เขารู้แน่—หากไม่ได้เจอเธอ...เขาอาจสูญเสียแม้แต่ตัวตนของตัวเอง’

ชายหนุ่มลุกจากโซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์หนึ่งที่เขาไม่อยากโทรหาที่สุด แต่ก็เลี่ยงไม่ได้อีกแล้ว

“ซอนา…ติดต่อทีม…ฉันต้องรู้ว่าเธออยู่ไหน”

“ไดออน นายอยู่ที่ไหน? ทำไมยังไม่มาที่สนามบิน?”

เสียงจากปลายสายของซอนา ผู้จัดการสาวใจหนุ่ม ฟังดูทั้งหงุดหงิดและร้อนใจ

“นักข่าว แฟนคลับ กำลังรอส่งนายอยู่นะ!”

ไดออนไม่ตอบอะไรนอกจากเอ่ยสั้น ๆ

“จองไฟลท์ใหม่ ฉันจะเดินทางพรุ่งนี้”

จากนั้นก็ตัดสายทิ้งโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายยังพูดไม่จบ

“เฮ้ย! อย่าเพิ่งวาง!”

เสียงของซอนาตะโกนลั่น ก่อนจะสบถกับตัวเอง

“แล้วนัดคุยกับทีมดริฟต์รถโชว์ล่ะ? รูปแบบการแสดงที่ต้องเช็กด้วยกันอีก เฮ้อ…บ้าตายชะมัด!”

มือหนึ่งจับโทรศัพท์ อีกมือขยี้ผมตัวเองจนยุ่งไม่เป็นทรง

จังหวะนั้น มีนักข่าวคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ พร้อมยิงคำถามทันควัน

“เกิดอะไรขึ้นกับไดออนครับ?”

ซอนาสะดุ้งเล็กน้อย แต่รีบตั้งสติ ก่อนแปรเปลี่ยนสีหน้าทันที เธอยิ้มบาง โค้งตัวอย่างสุภาพ ก่อนเอ่ยเสียงชัด

“ไม่มีอะไรค่ะ ไดออนมีปัญหาส่วนตัวเล็กน้อย อาจต้องเลื่อนการเดินทางเป็นพรุ่งนี้ ทางเราต้องขอโทษแฟน ๆ ทุกท่าน รวมถึงสื่อมวลชนที่รออยู่ด้วยนะคะ”

จากนั้นเธอหันกลับไปพูดกับกล้องที่ทีมงานไลฟ์อยู่

“ทางเราและไดออน ยินดีชดเชยด้วยการจัดแฟนมิตติ้งสุดพิเศษ ขอเชิญแฟน ๆ ทุกท่านลงชื่อกับทีมงานได้เลยค่ะ”

ซอนา...หญิงสาวร่างบางผู้ครองตำแหน่ง “ผู้จัดการมือทอง” แห่งวงการบันเทิงเกาหลี เพิ่งเซ็นสัญญากับ BBOOM Entertainment ได้ไม่นาน แต่กลับต้องมารับไม้ต่อดูแลศิลปินระดับโลกที่ขาดความมั่นคงทั้งอารมณ์และหัวใจอย่าง...ไดออน

ประตูเกสต์เฮาส์เปิดออกอย่างแรง เธอหันไปตามเสียง แล้วถอนหายใจแรงทันที

“เฮ้อ...”

ซอนามองร่างสูงของไดออนในสภาพสะบักสะบอม เมาเละจนแทบไม่เหลือเค้าศิลปิน

เธอเรียกแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาด พร้อมหยิบมือถือโทรเคลียร์ตารางงานที่ไทย จัดการแทบทุกเรื่องในเวลาอันสั้น

“โชคดีที่วันนี้มีแค่ดูคิวการแสดงกับทีมเท่านั้น ไม่งั้น...ซวยกว่านี้แน่”

เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง ขณะลากร่างไอดอลระดับโลกขึ้นเตียงให้เรียบร้อย

ทันใดนั้น เธอชะงัก

“สนามบินสุวรรณภูมิ...ยังไม่ได้แจ้งแฟนคลับเลยนี่หว่า!”

ซอนารีบวิ่งไปเปิดคอมพิวเตอร์ กระแสจากโลกออนไลน์ในเกาหลีเริ่มขึ้นเทรนด์ไปแล้ว

‘ต้องหนักขนาดไหน ถึงเลื่อนการเดินทาง?’

‘ฉันเป็นห่วงเขาจัง สามีของฉัน…’

‘แม่จะนอนหลับได้ยังไง?’

‘เชื่อว่าไดออนของฉันต้องไม่เป็นอะไร’

‘ดังแล้วทำอะไรก็ได้เหรอ? ไม่เห็นใจแฟนคลับเลย’

ซอนามองหน้าจอถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ

“แก...มีคนรออยู่มากมายขนาดนี้ อย่าทิ้งตัวเองไปไกลกว่านี้เลยนะ...ไดออน”