INICIAR SESIÓN"อยากตาย" เป็นคำพูดของคนที่ไม่ต้องการจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว หญิงสาวนามฟางเซียนพบกับความลำบากและความเหนื่อยยากของการมีชีวิตอยู่บนโลกนี้มาแล้ว น้องสาวคือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอพยายามดิ้นรนที่จะมีชีวิต แต่เมื่อไม่นานมานี้น้องสาวของเธอก็เพิ่งจะตายไปเพราะโรคร้าย เธอจึงคิดว่าตัวเองไม่มีเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว เพราะงั้นเธอจึงพยายามฆ่าตัวตาย... เธอพยายามฆ่าตัวตายมากกว่าสิบครั้งด้วยกัน ผลน่ะหรือ? ล้มเหลวน่ะสิ!! ถ้าสำเร็จเธอคงไม่ต้องมานั่งคิดว่าวิธีตายใหม่แบบนี้หรอก! "ดื่มยาพิษ กรีดข้อมือ โดดน้ำ โดดตึก ขนาดนี้แล้วทำไมฉันยังไม่ตายอีก!! สวรรค์ ไม่สิ นรกไม่อยากรับคนเพิ่มรึไง!" ฟางเซียนกรีดร้องอย่างหนักราวกับคนบ้า ในตอนนั้นเองบางสิ่งก็ได้ปรากฏต่อหน้าเธอ [สวัสดีคุณฟางเซียน ผมคือระบบห้ามฆ่าตัวตาย ต่อจากนี้ไปคุณต้องถูกผูกมัดกับระบบห้ามฆ่าตัวตาย กฎของระบบห้ามฆ่าตัวตายที่หนึ่งคือ ห้ามฆ่าตัวตาย กฎที่สองคือ ห้ามฆ่าตัวตาย กฎที่สามคือ ห้ามฆ่าตัวตาย] ".." มองหน้าต่างระบบตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า
Ver más오후 여섯 시.
양재천 위로 겨울 해가 서서히 내려앉고 있었다.
안미래는 아늑한 안방 거실 창가에 가만히 서 있었다. 커다란 통창 너머로 길게 흐르는 양재천 수면 위에서 말랑한 핑크빛 노을이 반짝이며 잘게 부서졌다. 그 너머로 낮게 깔린 도곡동의 스카이라인이 오늘따라 유난히 포근해 보였다.
처음 이 집으로 이사 왔을 때, 사람들은 뉴욕 센트럴파크 뷰가 부럽지 않다며 감탄했었다. 그때마다 미래는 그저 수줍게 웃었다.
하지만 이제는 매일 마주하는 익숙하고 덤덤한 배경일 뿐이었다.
아무리 아름다운 풍경도 마음이 외로우면, 그저 쓸쓸한 그림처럼 다가오는 법이니까.
미래는 조용히 드레스룸으로 들어가 은은한 진주 빛깔의 셀린느 실크 블라우스를 꺼냈다. 옷걸이에서 내리는 순간, 차갑고 부드러운 천이 가느다란 손가락 사이로 사르륵 흘러내렸다.
미래는 블라우스 안으로 천천히 몸을 밀어 넣었다.
실크는 참 정직하고 다정한 옷이었다. 무언가를 억지로 감추려 하지 않은 채, 있는 그대로 그녀의 부드러운 몸의 윤곽을 따라 유연하게 흘러내렸다.
미래는 위에서부터 단추를 하나씩 차분하게 잠갔다. 마지막 단추까지 단정히 채운 뒤에야 전신거울 앞에 섰다.
거울 속 자신을 가만히 바라보던 미래는 이내 가벼운 한숨을 내쉬며 돌아섰다. 오래 들여다보고 있으면 가슴 한구석이 서글퍼질 것만 같았다.
우아한 샤넬 라인 스커트까지 갖춰 입고 거실로 나오자, 주방에서 부지런히 움직이던 정례가 환한 얼굴로 고개를 돌렸다.
"사모님, 오늘 피부과 파티 가시는 날이죠?"
"네, 이모."
"박 대표님이 행사장으로 화환 미리 보내셨다고 아까 연락 왔더라고요."
미래는 하얀 핸드백 안을 슬쩍 확인하며 예쁜 미소를 지어 보였다.
"그냥 얼굴만 비추고 오는 심부름이죠, 뭐."
정례는 하던 일을 잠시 멈추고 미래를 다정하게 바라보았다.
미래가 태어날 때부터 곁에서 성장을 지켜봐 온 정례의 깊은 눈길이 그녀의 아름다운 실루엣을 천천히 훑었다.
마흔셋.
하지만 거울 속 미래의 얼굴은 도무지 그 나이로 보이지 않았다. 작고 동그란 계란형 얼굴에 사랑스러움이 뚝뚝 묻어나는 눈망울. 어릴 적 맑았던 모습 그대로였다.
나이가 들수록 오히려 더 곱고 우아하게 익어가는 보석 같은 사람이 있다면, 바로 안미래였다.
하지만 참 슬프게도 이 집에는 저 도라지꽃처럼 아름다운 얼굴을 다정하게 들여다보고 아껴주는 사람이 없었다. 정례에게는 그것이 늘 마음 한구석에 박힌 가시처럼 아팠다.
"사모님, 오늘 대표님 심부름 가시는 건데 어쩜 이렇게 예쁘세요."
"이모도 참."
"아니에요, 진짜로요. 내가 사모님 아기 때부터 봐왔지만, 요즘이 정말 제일 고우신 것 같아요. 정말로요."
미래는 수줍은 듯 미소를 머금은 채 가죽 장갑을 끼며 현관으로 걸어갔다. 정례는 익숙하고 조심스러운 손길로 코트를 받아 미래의 가녀린 어깨 위에 부드럽게 걸쳐주었다.
어릴 때부터 따뜻하게 외투를 입혀주고, 헝클어진 머리를 빗겨주고, 맛있는 밥을 차려주던 정례의 손길.
친정엄마조차 한 번도 해준 적 없는 포근한 보살핌을, 이 다정한 이모가 전부 채워주었다.
"밖이 많이 추워요, 코트 꼭 예쁘게 여미고 가세요."
"파티장 안이 따뜻해서 내내 입고 있을 수는 없겠지만... 조심히 다녀올게요."
"그래요, 사모님."
엘리베이터 버튼을 누르며 미래는 생각했다.
정례 이모는 늘 그랬다. 말 한마디 안에 온 마음을 꾹꾹 눌러 담아 건넸다. 추우니까 조심하라는 다정한 염려가 단순히 날씨 이야기만은 아니라는 것쯤은 미래도 너무나 잘 알고 있었다.
띵―.
맑은 소리와 함께 문이 열렸다. 로비의 유리문 너머에서 불어온 서늘한 2월의 바람이 미래의 뺨을 스쳤다.
"새로 오신 부원장님 혹시 보셨어요?"
ตอนพิเศษ ลู่เหลียนกับความฝัน ลู่เหลียนเฝ้ารอ เฝ้ารอมาหลายปี ณ ทางเข้าปรโลก แต่แล้วเขาก็ไม่พบสิ่งที่เฝ้ารอมาตลอดหลายปี หลายคนบอกให้เขาตัดใจ แต่เขาก็ไม่สามารถทำได้ เขาไม่สามารถที่จะลืมฟางเซียนไปได้ เขาจึงตัดสินใจฝึกฝนตัวเองอย่างบ้าคลั่ง มันเป็นทางเดียวที่จะทำให้เขาลืมเวลาได้รู้สึกตัวอีกทีเวลาก็ผ่านไปยี่สิบปีแล้ว เขาเติบโตเต็มวัยแล้วและมีความแข็งแกร่งมากขึ้น เขาจึงสร้างพรรคมารขึ้นมาเพื่อเผยแพร่วิชามารที่ฟางเซียนเคยบอกในทำก่อนจะร่วงหล่นลงไปที่ปรโลก แต่ลู่เหลียนไม่ได้สนใจพรรคมารที่ตัวเองก่อตั้งขึ้นมามากนัก ส่วนมากเขาจะยกให้ซงเลี่ยงจินจัดการทุกอย่างแบบไม่สนใจไยดีระหว่างที่ซงเลี่ยงจินต้องหัวหมุนกับงานเขาก็จะไปอาละวาด ใช่แล้ว เขาอาละวาดกับเผ่าเทพที่ลงมาที่พิภพมนุษย์ เขาเกลียดเผ่าเทพมากจึงตามสังหารเผ่าเทพที่ลงมาที่พิภพมนุษย์ทั้งหมด นั่นจึงทำให้เขากลายเป็นศัตรูกับเผ่าเทพ แต่ลู่เหลียนก็หาสนใจไม่เขาอาละวาดต่อไปจนมีแข็งแกร่ง
ตอนพิเศษ นิทานเจ้าหญิง***เนื่องมาจากว่ามีคนถามเกี่ยวกับเหตุผลที่ว่าทำไมฟางเซียนในชาติก่อนฆ่าตัวตาย ตอนพิเศษสั้นๆ ฉบับนิทานจึงถือกำเนิดกาลครั้งหนึ่ง ณ โลกสีเทา ภูตหนุ่มได้พบกับเจ้าหญิงผู้สิ้นหวังที่ไม่ต้องการมีชีวิตอยู่ เขาได้พาเธอออกมาจากโลกสีเทาไปยังโลกใบใหม่โลกใบใหม่สวยงามแต่ทว่ามันกลับกำลังล่มสลายและกลายเป็นเหมือนโลกสีเทาที่เธอจากมา ภูตตนนั้นจึงขอให้เธอช่วยเหลือโลกใบนี้เจ้าหญิงผู้สิ้นหวังที่ไม่ต้องการมีชีวิตอยู่ราวกับได้พบเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ต่อไปของเธอ เธอจึงยอมตอบรับคำขอของภูตตนนั้นอย่างง่ายดายเจ้าหญิงช่วยเหลือผู้คนและโลกใบใหม่นี้ด้วยความรู้สึกมีความสุขจากใจจริง นั่นเพราะว่าเธอรู้สึกว่าตัวเธอนั้นมีประโยชน์ ผู้ที่มีประโยชน์เท่านั้นถึงจะได้รับการยอมรับ เธอเชื่อมั่นอย่างสุดใจนั่นทำให้เธอมีความสุขมากที่ตนเองมีประโยชน์ต่อทุกคนและได้รับการยอมรับเจ้าหญิงทุ่มเททุกอย่างเพื่อช่วยเหลือ
บทส่งท้ายหลังจากหนังสือสัญญายุติสงครามระหว่างผู้บำเพ็ญเพียรสายมารและผู้บำเพ็ญเพียรสายเซียนถูกเขียนขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ปัญหาระหว่างผู้บำเพ็ญเพียรบนพิภพมนุษย์ก็ลดน้อยลงและเมื่อทุกอย่างเข้าสู่สภาวะสงบลู่เหลียนก็ไม่ลังเลที่จะจัดงานแต่งงานของเขากับฟางเซียนขึ้นมาลู่เหลียนได้จัดงานแต่งงานอย่างใหญ่โตแต่ไม่มากพิธีเพราะหลังจากคำนับฟ้าดินแล้วลู่เหลียนก็ลากฟางเซียนเข้าห้องหอทันทีโดยไม่คิดจะส่งแขกก่อน ฟางเซียนไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้ร่วมงานเลี้ยงด้วยซ้ำ“ข้าเพียงแค่อยากให้คนพวกนั้นรู้ว่าท่านคือภรรยาของข้าเท่านั้น ไม่มีความจำเป็นเลยที่ท่านจะต้องเปิดเผยความงามของท่านให้คนพวกนั้นเห็น” ลู่เหลียนว่ามาอย่างนั้น“เจ้าไม่คิดจะให้ข้าออกไปพบปะผู้คนหรืออย่างไร” แม้ว่าฟางเซียนจะบ่นไปอย่างนั้น แต่สุดท้ายนางก็ชอบนอนเล่นอยู่ในห้องมากกว่าออกไปข้างนอกอยู่ดี เพราะในช่วงที่นางอยากฆ่าตัวตาย นางมักจะหมกตัวอยู่ในบ้านจนมันก
บทที่ 21 ค่ำคืนแรกอันร้อนแรง หนึ่งเดือนผ่านไป หลังจากต้นไม้แห่งหายนะถูกโค่นล้ม กองทัพปีศาจก็กลับพิภพปีศาจ กองทัพเทพก็กลับพิภพเทพ กองทัพเทพที่มาพิภพมนุษย์เพื่อต่อสู้กับพรรคมารข่งเชวียก็กลับไปเช่นกัน ส่วนพรรคมารข่งเชวียและสำนักเซียนทั้งหลายบนพิภพมนุษย์ก็สงบศึกกันชั่วคราวเพราะสูญเสียกำลังรบไปมากจากการโจมตีของต้นไม้แห่งหายนะ ตอนนี้พวกเขาทำได้เพียงทำสงครามเย็นใส่กัน เพื่อไม่ให้มีการสูญเสียมากกว่านี้จ้าวหลงเทียนจึงไปพบทั้งสองฝ่ายเพื่อเจรจาสงบศึกและเสนอให้ทั้งสองฝ่ายทำสัญญาปรองดองกัน เนื่องจากว่าผู้นำฝ่ายเซียนอย่างฮุ่ยหวงตายไปแล้วฝ่ายเซียนจึงยอมสงบศึกแต่โดยดี แต่ลู่เหลียนกลับไม่ยอมสงบศึกโดยง่าย เขาให้เหตุผลว่าฝ่ายมารเป็นฝ่ายเสียหาย ฝ่ายเซียนที่เป็นฝ่ายเริ่มสงครามจะต้องจ่ายค่าเสียหายให้ฝ่ายมารก่อนเขาจึงจะยอมสงบศึกแต่โดยดี จ้าวหลงเทียนพยายามเป็นตัวกลางเจรจากับลู่เหลียนและฝ่ายเซียนอยู่นานจนกระทั่งฝ่ายเซียนยอมชดใช้ค่าเสียหายด้วยเงินทอง ทรัพยากรทางธรรมชาติหรือก็คือดินแดน และสัญญาการซื้อขายสินค้าด้วยเพราะการปิดเขตแดนของพรรคข่งเชวียทำให้ชาวบ้านขาดแคลนอะไรหลายอย่าง การติดต่อซื้อขายสินค้าจากนอกด
บทที่ 20.2 ระบบใหม่น่ารำคาญกว่านายอีกระบบนำทางสู่ความตายทราบดีว่าถ้าหากมันปะทะกับลู่เหลียนและหมิงหยู มันจะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบเพราะมันจะสูญเสียพลังวิญญาณมากเกินไป ถ้าหากมีพลังวิญญาณน้อยเกินไปแกนวิญญาณก็จะได้รับความเสียหายได้ง่ายมากขึ้น มันจึงค
บทที่ 17.1 คุกนิรันดร์กระบี่ชื่อเซียวของลู่เหลียนปลิดชีวิตคนแล้วคนเล่าจนกระทั่งร่างไร้ชีวิตของมนุษย์นอนเกลื่อนเต็มพื้นและพื้นดินก็ถูกย้อมเป็นสีแดงของเลือด แต่ลู่เหลียนก็ยังคงเพิ่มจำนวนซากศพอย่างต่อเนื่อง ซึ่งเขาก็จะไม่หยุดจนกว่าจะไม่มีคนให้สังหารอีก ในขณะที่ลู่เหลียนกำลังสังหารหมู่ฟางเซียนก็ยืนรออยู
บทที่ 16.1 ความรู้สึกที่ไม่ยอมรับ “อะไรกัน? พวกเจ้ามาต้อนรับข้ารึ?” หวังหลิงฟู่กล่าวทักทายผู้บำเพ็ญเพียรหลายสิบคนที่กำลังชี้อาวุธมาทางเขา ดูอย่างไรมันก็ไม่ใช่การต้อนรับที่ดี “เกิดอะไรขึ้น!?” เว่ยหลงเทียนอุทานอย่างตกใจ เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าทันทีที่ก้าวออกมาจากสุสานผู้บำเพ็ญเพียรสายเซียนจำนวนมากจะวิ่ง
บทที่ 14.2 อาจารย์มักลำเอียงเข้าหาลูกศิษย์คนโปรดเป็นธรรมดาหลังจากงานเลี้ยงต้อนรับครั้งนั้น เวลาก็ได้ผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนแล้ว ชีวิตของฟางเซียนก็เข้าสู่โหมดขี้เกียจ นางไม่ทำอะไรเลยนอนจากกินและนอน ส่วนเรื่องสอนวิชามารให้จินชิงจู ฟางเซียนก็ได้ปล่อยให้ลู่เหลียนรังแก...นางหมายถึงนางปล่อยให้ลู่เหลียนดูแลศ











