บทที่ 19 ไม่สบาย

            เวลาเย็น  ภายในอพาร์ทเม้นท์ของอภิชญา  สะอาดเนี๊ยบตั้งแต่ทางเข้าจนถึงข้างใน  เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ในเวลาว่างขัดถูพื้นและเครื่องเรือน  สำหรับเธอการทำความสะอาดช่วยลดความเครียดได้ดี  กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดลอยเตะจมูก  จนผู้มาเยือนต้องทำจมูกย่น  นอกจากนี้หากมองไปรอบๆ อย่างสังเกต  เฟอร์นิเจอร์เหมือนหลุดออกมาจากนิตยาสารบ้านตัวอย่าง  ราคาค่อนข้างสูงทุกชิ้น

            อภิชญาเรียกลูกสาวคนสุดท้องมาซ้อมบทร้องไห้  ด้วยละครเรื่องใหม่มีบทร้องไห้ค่อนข้างเยอะ  และเธออยากสร้างกระแสให้ศศิกานต์เป็นนักแสดงที่เทคน้อยที่สุดสำหรับบทร้องไห้

            คนตัวโตรู้สึกประหม่าที่จะได้เห็นห้องของแม่  เธอยืนนิ่งหน้าประตู 

            "ทำอะไร  เข้ามาสิ"  อภิชญากวักมือเรียก

            "แม่เป็นอยู่อย่างดี  ในขณะที่หนูกับยายลำบากนะคะ"  เจ้าตัวตัดพ้อ  ทำเสียงสั่นใกล้จะร้องไห้

            "แฟนพี่ลูกเขาซื้อให้  เพิ่งไม่กี่เดือนมานี่เอง"  เธอแก้ตัว  ยากจะสืบได้ว่าจริงหรือไม่  "เรื่องที่ลูกศัลยกรรม  ได้คะแนนสงสารเยอะเชียว  ต้องชมสินะ  ว่าลูกเป็นอัจฉริยะด้านมวลชน"

            "หนูแค่พูดความจริงเท่านั้นเอง  แล้วหนูก็รักเขามานานแล้วด้วย"

            "ปรีย์นะเหรอ"  อภิชญาเคาะนิ้วเพื่อไตร่ตรอง  "ถ้าละครเรื่องใหม่ออนแอร์  กระแสอาจจะเปลี่ยนไป  แล้วไม่จำเป็นด้วยว่าศศิจะได้แสดงแค่ซีรีย์แซฟฟิค"

            เธอหมายถึงละครหญิงรักหญิง

            "แต่ว่า..."

            "ไม่ต้องแต่  อย่าเพิ่งดราม่าเรื่องอื่นสิ  มาโฟกัสที่งานของศศิดีกว่า"

            "เอ่อ...ก็ได้...ค่ะ"

            "นึกถึงเรื่องที่เศร้าที่สุดในชีวิต  แล้วก็ร้องไห้ออกมา" อภิชญาสั่งอีก

            คนตัวโตทำได้แค่หน้าเศร้า  ไม่มีน้ำตาไหลสักหยด  เธอคิดทบทวนความน่าสงสารที่เธอต้องเจอมาทั้งชีวิต  ในฐานะคนตัวอ้วนที่หน้าตาไม่ดี  เป็นแค่ตัวตลกในสายตาคนอื่น  ไม่สมหวังในรัก  และเป็นพลเมืองชั้นล่าง  อาจเรียกคะแนนสงสารได้  แต่เป็นได้แค่ตัวประกอบ  ไม่ใช่นางเอก  จนกระทั่งเธอทำหน้าใหม่  ลดน้ำหนัก  โลกภายนอกจึงตอบรับตัวเธอ

            "หนูร้องไห้ไปหมดแล้ว  หนูไม่มีน้ำตาอีกแล้ว"

            อภิชญาเดินไปหยิบไม้เรียว  ถือในมืออย่างมั่นคง

            "จะร้องหรือไม่ร้อง"

            "..."

            "ถ้าไม่ร้องแม่ตี" 

            ไม่พูดเปล่า  ฟาดไม้เรียวลงกลางหลัง  ศศิกานต์สะดุ้งตามแรงไม้  แต่ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นจะออกมา  อภิชญาตีลูกสาวสุดท้องจนเหนื่อยหอบ  แต่ลูกสาวเธอไม่ร้องไห้เลยสักแอะ

            ศศิกานต์พาร่างสูงกลับมาทาวน์เฮาส์  สุปรีย์กำลังเดิน

เข้าบ้านมาพอดี  เธอเห็นร่างโงนเงนนั้นจึงเข้าไปพยุง 

            "ศศิเป็นอะไร  ทำไมเดินแบบนี้"

            ร่างบางจับหลังอีกฝ่าย  เธอสะดุ้งตามมือ  สุปรีย์จึงเปิดหลังขึ้นดู  เห็นรอยไม้เรียวนับสิบแผล

            "ใครทำศศิแบบนี้"

            "แม่  แม่เรียกไปสอนการแสดง"

            "ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ"

            "พาศศิเข้าห้องหน่อย"  เธอขอร้อง  สุปรีย์พยุงเธอเข้าห้อง  แล้วเดินไปหยิบยามาทา  ศศิกานต์หลับไปก่อนที่เธอจะทายาเสร็จ  ไข้ขึ้นสูง  ร่างบางจึงต้องเช็ดตัวให้ด้วย  พร้อมกันนั้นต้องห้ามตัวเองไม่ให้ล่วงเกินพระนางของเธอ  แต่อดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วเรียวไล่ไปตามผิวนุ่มนั้น  ศศิกานต์ครางเบาๆ อย่างไม่รู้สึกตัว

            หลับไปได้แค่สองชั่วโมง  นาฬิกาปลุกจากมือถือดังสนั่น  ศศิกานต์ต้องไปทำงานต่อ  ทั้งๆ ที่ไข้ขึ้น  เธอไม่สามารถให้กอง เลิกเพราะเธอคนเดียวได้  พาร่างอ่อนแรงมาขึ้นรถ  เธอหลับบนรถจนถึงกองถ่าย

            ศศิกานต์นั่งรอเข้าฉาก  ช่วงเวลาเช้าตรู่  หลายคนยังง่วงงุนและทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเชื่องช้า  แต่พระนางของเรื่องฝึกตัวเองให้เป็นคนมีความรับผิดชอบ  ต้องมาทำงานตรงตามเวลา  ไม่ให้คนอื่นมารอและกระฉับกระเฉงเสมอ  เมื่อถึงคิวเธอจึงลุกขึ้น  เธอโงนเงนก่อนที่โลกพลันดับวูบลง  เสียงกรี๊ดดังมาจากทีมแม่บ้านที่นั่งมองอยู่  ทีมงานรับเธอไว้ไม่ทัน  เธอล้มแล้วเอามือลง  เป็นผลให้นิ้วชี้หัก  กองต้องยกเลิก  พาเธอไปโรงพยาบาล หมอฉีดยาลดไข้  และเข้าเฝือกที่นิ้ว  อภิชญาถ่ายรูปนิ้วลูกสาวแล้วโพสต์ลงอินสตาแกรม  แน่นอนว่าเธอมีพาสเวิร์ด  สุปรีย์เห็นภาพนั้นเลยเข้าไปโพสต์ต่อจากรูปว่า 

            <เดี๋ยวดูแลเองนะ  ที่รักของเค้า>

            คอมเมนต์ยาวเหยียดและยอดถูกใจนับไม่ถ้วน

            <ไม่อยากให้พี่ศศิทำงานหนักเลย  ได้ยินว่าเป็นไข้อยู่ก็มาทำงานด้วย>

            <แม่ใจร้าย  เปลี่ยนผู้จัดการดีไหม  ดูเขาไม่แคร์เลยว่าพี่ศศิจะเป็นยังไงบ้าง  ถ้าไม่รักพี่เค้าก็อย่ามาดูแลพี่เค้าเลยเหอะ> คอมเมนต์นี้ได้รับหัวใจมากมาย

            รอจนหญิงสาวตื่น  สุปรีย์มองหน้าสวยอยู่นาน

            "เป็นไงบ้าง"

            "ดีขึ้นแล้ว"  รู้สึกหัวโล่งขึ้นจึงตอบตามจริง

            "รู้ไหมว่าเป็นห่วง  ถ้าไม่ไหวก็บอกว่าไม่ไหวสิ"  คำพูดที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงนั้น  ทำให้อีกฝ่ายน้ำตาซึม

            "ขอโทษค่ะ  ที่ทำให้เป็นห่วง"

            "ศศินิ้วชี้หักนะ"  ปรีย์ยกมืออีกฝ่ายขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

            "เหรอ"  เธอไม่ตกใจ  แต่เจ็บแปลบที่นิ้ว

            "ไม่เป็นไรเนอะ"  ร่างบางให้กำลังใจ  แล้วเล่าเรื่อง     อินสตาแกรมให้เธอฟัง  และอดไม่ได้ที่จะถามอีกเรื่อง

            "เรื่องที่ศศิเคยให้สัมภาษณ์  ว่าทำศัลยกรรม  นักเลงคีย์บอร์ดโพสต์รูป  ศศิคือศศิคนนั้นเหรอ  เราเพิ่งเห็นรูป"

            คนตาคมกัดเล็บอย่างกังวลก่อนเอ่ย  "กลัวเหรอ  ที่เราเป็นศศิคนนั้น  แล้วก็ยังชอบปรีย์เหมือนเดิม"

            "ก็..."  สุปรีย์พยายามเรียบเรียงคำพูด  "รู้สึกเหมือนศศิเป็นใครอีกคนที่เราไม่เคยรู้จัก  ตอนแรกก็กลัว  แต่มานึกดูว่า     คนที่เข้าหาก่อนคือปรีย์เอง  ศศิไม่ได้ตั้งใจให้เราเล่นละครด้วยกัน  หรือทำอะไรล้ำเส้น  แค่เราจูบกัน...ตามบทอ่ะเนอะ  พูดทำไมก็ไม่รู้  ยังไงเราก็เลยยอมรับเรื่องนี้ได้แล้ว"  เธอประหม่าโดยเฉพาะคำพูดท้ายประโยค  ในหัวมีภาพจุมพิตกันอยู่ตลอดเวลา

            "แต่ความรู้สึกศศิไม่ได้ตามบทนะ  เพื่อให้คู่ควรกับปรีย์  เราทำงานพิเศษแล้วก็กู้เงินบินไปทำศัลยกรรมเกาหลี  แต่กลายเป็นว่าเราได้เข้ามาในวงการบันเทิง  เราอยากใกล้ชิดกับ ปรีย์มานานแล้ว  และก็ยังไม่เปลี่ยนใจง่ายๆ ด้วย  จากนี้ไปจะเอาจริงแล้วนะ"

            สุปรีย์โน้มตัวมาหอมแก้มคนตัวโตเบาๆ  เข้าใจแล้วว่าคนที่ศศิกานต์รักและคอยมาตลอดหลายปีคือตัวเอง  และนึกถึงคนขาดความมั่นใจในตัวเองขนาดนั้น  จะมาสารภาพกับเธอแบบนี้  สุปรีย์รู้สึกประทับใจ

            "เป็นคำพูดที่กล้าหาญที่สุด  เท่าที่ปรีย์เคยได้ยินมาเลย"

            ศศิกานต์โล่งอก  ความลับของเธอคลี่คลาย  เธอได้ใจคนที่รอมานาน  และยังได้ใจแฟนคลับของเธอ  คืนนั้นเธอนอนไม่หลับ  ลืมไปว่ามีอีกคนที่ตั้งใจจะทำกับเธอเหมือนสินค้า  เวลาอีกยาวนานกว่าที่เธอจะรู้ตัว