บทที่ 20 ความรักก็เหมือนดาบสองคม (7)

จึงฉุกคิดได้ว่าหากได้ทั้งสองคนมาช่วยในส่วนที่ไม่เป็นอันตรายก็ยังทำให้เขาเบาใจอยู่บ้าง

แม้จะเป็นเพียงเล็กน้อยที่ให้รู้สึกสบายใจขึ้นแต่เขาก็ยังไม่ไว้วางใจอยู่ดีถึงแม้คนอย่างศศินจะเลวแล้วแต่พ่อของศศินอย่างคณินนั้นโหดเหี้ยมมากกว่า หากถามว่ากังวลใครมากกว่าก็คงเป็นคณิน

เพราะอย่างน้อยความรู้สึกของศศินที่มีให้ดาริกาเป็นเรื่องจริงไม่ได้หวังผลจากหญิงสาวแม้แต่นิด

“เอ่อ ขออนุญาตนะคะ...ฉันคิดว่าสองคนนั้นทราบนะคะ ถ้าส่งคนไปถึงบ้านที่ชานเมืองแล้วถ้าจะสืบว่าเป็นบ้านใครก็ไม่ยากค่ะ” รินนราที่ลุกขึ้นไปเตรียมเครื่องดื่มให้กับเจ้านายทั้งสองคนเดินกลับมาพร้อมกับเอ่ยขึ้นพลางวางแก้วน้ำเปล่าและกาแฟให้เตชินกับเตโซก่อนจะพูดขึ้นต่อทันที

“นั่นสิครับพี่โซ ป่านนี้สองพ่อลูกคงรู้เรื่องของมุกแล้ว แบบนี้คุณจิรันกับมุกไม่เป็นอันตรายไปด้วยเหรอครับ” เตชินหันกลับมามองพี่ชายหลังมองเลขานุการของตัวเอง

“ผมก็คิดนะครับคุณโซ” เคนสำทับหลังเงียบฟังมาสักพัก

“พี่คิดว่าไม่หรอก เพราะเรื่องนี้ทั้งสองคนไม่ได้เกี่ยวข้องมาตั้งแต่แรก ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคนทั้งสอง เจ้าสัวคงไม่ปล่อยให้หลานสาวคนเล็กเป็นอันตรายหรอก” เตดซพูดขึ้นอย่างครุ่นคิด แม้ว่าจะมั่นใจอยู่เพียงครึ่งเดียวเท่านั้นก็ตาม

“เจ้าสัวทราบเรื่องนี้ด้วยเหรอครับ” เตชินเอ่ยถามออกไปด้วยความไม่รู้ด้วยเพราะครอบครัวของพราวมุกไม่ได้เกี่ยวข้องมาตั้งแต่แรก

“ไม่รู้ ทั้งเจ้าสัวทั้งคุณจิรันก็ไม่ทราบนอกจากอาหมอ พี่ขอมุกเอาไว้และมุกเองก็ไม่อยากให้ปู่กับลุงเขยเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย พี่คิดน่ะว่าถ้าเกิดเรื่องอันตรายกับหลานทั้งคนคงไม่นิ่งดูดายหรอก” เตโซอธิบายให้คนทั้งสามได้คิดตาม

“ผมเข้าใจแล้ว แบบนี้ก็เบาใจลงบ้างเพราะมุกไม่ได้เกี่ยวข้อง จริงๆ มุกแค่ให้ที่ซ่อนพี่ก็ได้แต่กลับช่วยจนมาถึงทุกวันนี้ ต้องขอบคุณและให้ความปลอดภัยให้ถึงที่สุด” เตชินพยักหน้าน้อยๆ พลางพูดออกไป

“ใช่ แต่เคนคงคอยวิ่งตามไปดูแลทุกคนไม่ได้” เตโซพยักหน้าก่อนจะพูดออกไป

“ผมดูแลดาเองครับ ส่วนพี่เคนดูแลความปลอดภัยของมุกก็ได้ครับ น่าจะไม่เป็นที่สงสัยและไม่ทำให้ฝ่ายนั้นไวตัวทัน ตอนนี้หลักฐานทุกอย่างก็อยู่ที่ตำรวจแล้ว อีกไม่นานพวกมันจะต้องถูกจับ” เตชินลองเสนอความคิดเห็นบ้าง

ซึ่งความคิดเห็นของของเตชินต่างทำให้ทุกคนเลือกทำตามอย่างไม่มีข้อกังขาใดๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องพูดคุยเรื่องงานภายในบริษัทต่ออีกสองชั่วโมงกว่าเมื่อบริษัทถูกเปลี่ยนมือเป็นน้องชายของอดีตท่านประธานบริษัทและยังมีการปรับเปลี่ยนการบริหารเล็กน้อยตามความเหมาะสมของท่านประธานบริษัทคนใหม่ที่จะเสนอขึ้นในประชุมครั้งหน้า ทั้งยังมีการเลื่อนตำแหน่งให้กับพนักงานที่ทำงานมานานและเหมาะที่จะเลื่อนตำแหน่งในวันต่อจากงานเลี้ยงวันแต่งตั้งท่านประธานบริษัทคนใหม่

หลังสนทนาหาลือกันเป็นที่เรียบร้อยเตโซก็ขอกลับก่อนเพื่อจะแวะไปเยี่ยมพฤกษ์ก่อนกลับบ้านไปดูสองสาวด้วยความเป็นห่วงอยู่ลึกๆ เมื่อความสนใจทั้งหมดของเตโซในวันนี้จะต้องให้ความสนใจบริษัทจนบางครั้งลืมไปว่าดาริกากับเปมิกาอยุ่ที่บ้านกันเพียงลำพัง

“ค่อยกลับตอนเย็นพร้อมผมก็ได้ครับ อยู่ให้พนักงานดีใจนานๆ หน่อยครับ โดยเฉพาะคุณนรา ทั้งเสิร์ฟเครื่องดื่มทั้งดูแลให้ความสะดวกยิ่งกว่าตอนอยู่กับผมอีกครับ” เตชินพูดขึ้นเมื่อเดินออกมาที่ประตูหน้าบริษัทอีกครั้งหลังรั้งพี่ชายที่ห้องทำงานไม่สำเร็จก่อนจะหันไปมองเคนที่เปิดประตูฝั่งคนขับเดินลงจากรถมาเพื่อจะเปิดประตูให้กับเตโซ

“พี่เป็นห่วงดากับเปรม เตบอกไม่ใช่เหรอว่าศินชอบมาดักรอน้องดาที่หน้าบริษัททุกวัน แต่วันนี้เราไม่เห็นเลยนะ” เตดซพูดกับเตชินอีกครั้งด้วยความกังวลกับความพลาดของตัวเองที่ไม่ได้แจ้งคนที่บ้านเอาไว้ให้ระมัดระวัง

เพราะเตโซไม่ได้สั่งคนในบ้านให้รู้ว่าศศินอันตรายและห้ามให้เข้ามาภายในบ้าน เพราะก่อนหน้านี้เตโซให้ศศินสามารถเข้าออกบ้านเพื่อมาเยี่ยมดาริกาได้ด้วยเพราะยังไม่ทราบเรื่องดีจนป่านนี้ก็ไม่ได้บอกออกไปทั้งที่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ทั้งไม่เห็นศศินจึงอดกังวลไม่ได้ที่อีกฝ่ายจะไปหาดาริกาที่บ้านแทนที่จะเป็นบริษัท

“ผมกลับด้วยครับ ยังไงช่วงเย็น...”

“เต! ระวัง!”

ปัง! ปัง!