LOGINแสงแดดอ่อน ๆ ในตอนเช้าส่องผ่านม่านสีขาวบางเข้ามาภายในห้องพักหรู ปลุกลินลดาตื่นจากฝันหวาน หญิงสาวร่างบางมีนัดถ่ายแบบกับรุ่นพี่วันนี้ เธอไม่ได้บอกอะไรกับชายหนุ่มเพราะยังไม่มีโอกาส เมื่อคืนทั้งคู่ก็ทะเลาะและยังตึง ๆ ใส่กันอยู่
ลินลดาลุกจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัวรอให้รุ่นพี่มารับไปถ่ายงาน
“จะไปไหน”
เสียงแข็งเอ่ยถามหญิงสาวเมื่อเห็นเธอลุกมาอาบน้ำแต่งตัว
“ไปถ่ายแบบค่ะ” นลินตอบกลับไปด้วยสีหน้านิ่งเฉย
“ถ่ายแบบอะไรของเธอ ที่ไหน กับใคร”
คนตัวสูงอยากรู้ จึงเอ่ยถามออกไปในคราวเดียว
จิ๊ !
ลินลดาจีบปากจีบคอให้กับความอยากรู้อยากเห็นของชายหนุ่ม ดวงตากลมมองหน้าเขาอย่างรำคาญใจ
“ถ่ายแบบบิคินีค่ะ แบรนด์ของรุ่นพี่ ไหน ๆ ลินอยู่นี่ก็ไม่มีอะไรทำ เลยจะไปช่วยถ่ายแบบให้”
เจ้าของร่างบางตอบ
ชายหนุ่มหูผึ่งในทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“เหอะ อยากไปโชว์คนอื่นน่ะสิ”
เธียร์แสดงสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาในทันที
“คุณอย่ามาดูถูกงานของลินนะคะ !”
หญิงสาวกล่าวเสียงแข็งใส่เขา เพราะนี่คืออาชีพของเธอ เธอเป็นนางแบบอิสระ การรับงานถ่ายแบบชุดบิคินีก็ไม่ได้ต่างจากการถ่ายแบบอื่น ๆ ไม่มีอะไรเสียหายและที่สำคัญเธอไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันดูแลเลี้ยงดูเธอได้ ไม่เห็นต้องไปรับงานพวกนี้เลย”
ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเพราะไม่อยากจะทะเลาะกับเธอ
“แต่ลินไม่อยากอยู่เฉย ๆ ให้คุณเลี้ยงไงคะ ถ้าวันหนึ่งคุณทิ้งลินไป ลินจะเอาอะไรกินละคะ”
หญิงสาวเถียงเขากลับไปอย่างดื้อรั้น
“แสดงว่าจะไปให้ได้ใช่ไหม ?” ร่างสูงเลิกคิ้วเอ่ยถาม
“ค่ะ !”
ลินลดาตอบกลับไปอย่างหนักแน่น จะให้เธอปฏิเสธงานแบบกะทันหันแบบนี้ก็คงไม่ได้ ในเมื่อรับงานมาแล้วเธอก็ต้องมีความเป็นมืออาชีพและรับผิดชอบต่องานของตน
ร่างสูงของเธียร์หยัดกายลุกจากที่นอนแล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่บนหัวเตียง พร้อมกดโทรศัพท์โทรหาใครคนหนึ่ง ลินลดาได้แต่ยืนมองการกระทำของเขาว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร
“ฮัลโหลครับคุณจี วันนี้ผมมีแค่เข้าร่วมประชุมใช่ไหมครับ ? งั้นรบกวนเข้าประชุมแทนผมด้วยนะครับ ผมมีธุระด่วนที่สำคัญมาก ๆ”
เขาเน้นประโยคสุดท้ายแล้วจ้องมองมาที่หญิงสาว นลินขมวดคิ้วเข้าหากันและมีสีหน้างุนงง
ร่างสูงวางสายโทรศัพท์จากเลขา เขาจ้องมองเธอแล้วลุกจากเตียงเดินผ่านหญิงสาวเข้าไปในห้องน้ำ
“รอเดี๋ยว ! จะไปด้วย”
เขาพูดหน้าตาเฉยก่อนเดินเข้าไปอาบน้ำ
“คะ ?”
การกระทำของเขาทำเอาลินลดารู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก เพราะจู่ ๆ เขาก็จะตามเธอไปทำงาน ทั้งที่ก่อนหน้านี้แค่จะออกไปทานข้าวด้วยกันเขายังกลัวที่จะถูกจับตามอง แต่วันนี้ดันจะตามหญิงสาวไปถ่ายงานด้วยเนี่ยนะ แปลกคนจริง ๆ
ชายหนุ่มแต่งตัวธรรมดาด้วยเสื้อเชิ้ตคอจีนสีขาวกับกางเกงขาสั้น เซตผมให้เป็นทรงพร้อมสวมแว่นกันแดดสีดำ ขนาดแต่งแค่นี้ก็หล่อจนสาว ๆ หันมองกันคอแทบเคล็ด เธียร์ไม่ได้มีดีแค่ฐานะและหน้าที่การงาน แต่หน้าตาของเขาก็หล่ออย่างกับดาราเลยก็ว่าได้ หุ่นกำลังดีตามแบบฉบับชายไทยไม่บางไม่หนาจนเกินไป
ทั้งคู่เดินลงมาที่ล็อบบีของโรงแรมก็พบกับรุ่นพี่อย่างพี่แนนที่มารอรับอยู่แล้ว
“พี่แนนสวัสดีค่ะ”
นลินเอ่ยทักรุ่นพี่พร้อมยกมือไหว้ รุ่นพี่ของเธอหันมาเห็นชายหนุ่มก็ทำหน้าแปลกใจนิด ๆ
“หวัดดีจ้ะ เอ่อ...” เธอมองไปที่ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลังหญิงสาว
“อ้อ..นี่คุณเธียร์ค่ะ จะไปกับพวกเราด้วยวันนี้”
นลินบอกกับพี่แนน
“อ้อ..สวัสดีค่ะคุณเธียร์...แต่ว่าเราจะทำยังไงกันดีล่ะ พอดีว่ารถมันน่าจะเต็มน่ะค่ะ ทีมงานที่มาด้วยกันก็สองคนแล้ว”
หญิงสาวเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล
“ผมมีรถส่วนตัวครับ รบกวนส่งโลเคชันให้นลินด้วยนะครับ...ขอตัว”
ร่างสูงยืนยันที่จะไปให้ได้ เพราะเขาเห็นทีมงานที่มาพร้อมกับพี่แนนแล้วมีแต่ผู้ชายทั้งสองคน ชายหนุ่มดึงแขนนลินให้เดินตามเขาไปที่รถทันที สีหน้าของเขาไม่รับแขกสุด ๆ
“เหอะ ! ถ่ายแบบบิคินีอะไรทีมงานมีแต่ผู้ชาย” เขาบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“ก็เรื่องปกติมั้ยคะ ช่างภาพส่วนใหญ่ก็มีแต่ผู้ชายนี่คะ”
นลินเอ่ยกับเขา
“ผู้หญิงก็มีเยอะแยะไป !”
ร่างสูงมองตาขวางและพูดเสียงแข็งกับเธอ
“เฮ้อออ”
หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจออกไปเพราะเธอเหนื่อยที่จะเถียงกับคนที่ไม่มีเหตุผลแบบเขาแล้ว
ระหว่างที่ถ่ายงานอยู่ที่ชายหาด ชายหนุ่มร่างสูงยิ่งหัวเสียเข้าไปใหญ่ เพราะบริเวณนี้มีนักท่องเที่ยวอยู่ค่อนข้างเยอะ
“คุณเลือกสถานที่ในการทำงานได้แย่มากเลยนะครับ ไม่มีความเป็นส่วนตัวให้นางแบบเลยสักนิด”
เมื่อเดินทางไปถึงที่วัดในระหว่างที่นลินกำลังหยิบของอยู่ในรถ พี่เลี้ยงก็อุ้มน้องลงจากเบาะ ภาวินทร์จึงเดินเข้ามาหาผู้เป็นแม่พร้อมเอ่ยถามด้วยสีหน้าเศร้า “มะมี้หายโกรธยางง”น้ำเสียงละมุนของลูกชาย ทำให้ลินดลารู้สึกเอ็นดูเป็นอย่างมาก เด็กน้อยคงจะกังวลเรื่องเมื่อเช้าที่แม่ดุเขาและไม่ได้คุยเล่นกับเขามาตลอดทาง “แล้วน้องวินทร์เป็นเด็กดีหรือยัง ?”นลินจ้องมองหน้าลูกนิ่ง ๆ “เป็นเด็กดีแย้ว”ใบหน้าจิ้มลิ้มที่น่ารักน่าเอ็นดูส่งยิ้มให้ผู้เป็นแม่พร้อมเดินเข้าไปกอดคอ“ถ้าเป็นเด็กดี มะมี้ก็หายโกรธน้องวินทร์แล้วครับ”ลินลดาอุ้มลูกชายลงจากรถพร้อมหอมลูกชายไปฟอดใหญ่ เธียร์ที่ยืนมองสองแม่ลูกเคลียร์ความในใจกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม “น้องวินทร์ดูสิใครมา”เธียร์เอ่ยเรียกลูกชายให้หันไปดูผู้ที่พึ่งลงจากรถ“ธามมม !”เด็กน้อยเอ่ยเรียกอย่างดีใจเมื่อเห็นเขา ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสามหลุดขำออกมาเมื่อเห็นท่าทีของเขา “ลุงธามสิลูก”นลินพูดปนหัวเราะเมื่อเห็นลูกชายเรียกพี่ธามอย่างกับเพื่อนสนิท “ว่าไงวินทร์ เรียกอย่างกับเพื่อนเลยนะเรา”คุณลุงก็รู้สึกตลกหลานชายที่ไม่ค่อยจะเรียกเขาว่าลุง แต่ก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรเพราะเด็กก็เ
[ปัจจุบัน] ตั้งแต่มีลูกทั้งคู่ก็มีนาฬิกาปลุกส่วนตัวทันที ทุก ๆ เช้าเด็กน้อยจะปีนขึ้นบนตัวพ่อและแม่สลับกันอย่างเช่นในเช้านี้ “ปะป๊า ปะป๊า”เสียงยานคางของเจ้าตัวเล็กเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อให้ตื่นขึ้นมาเล่นกับเขา ภาวินทร์ปีนขึ้นไปนอนทับบนอกของเธียร์พร้อมใช้สองมือเล็กจับหน้าเขาโยกไปมา “หืมมม ครับลูก”ชายหนุ่มงัวเงียตื่นขึ้นมาพร้อมเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ดูตูน ๆ”เด็กเล็กงอแงขอดูการ์ตูนแต่เช้า ผู้เป็นพ่อถึงกับต้องกุมขมับ เมื่อโดนลูกชายตัวแสบก่อกวนเขาตั้งแต่ตี 5 “น้องวินทร์ครับ ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลยลูก ปะป๊าง่วงมากเลย ปะป๊าขอนอนแป๊บหนึ่งได้ไหมครับ”ชายหนุ่มกอดลูกแล้วพลิกนอนตะแคงพร้อมเอ่ยกับลูกชายด้วยเสียงอ่อน “ได้ครับ ปะป๊านอน น้องวินทร์จะไปหามะมี้”เด็กเล็กตอบผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว พูดจบคนตัวเล็กก็รีบมุดไปนอนกอดนลิน หญิงสาวรู้สึกตัวก็ดึงลูกเข้ามากอด เจ้าตัวเล็กจึงหลับไปอีกรอบจนถึงตอนสาย ลินลดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนลูกกำลังกินนมเธออยู่ แต่พอลืมตาเท่านั้นแหละ นี่ไม่ใช่ลูก นี่มันพ่อมันชัด ชัด ! เพียะ !เธอใช้ฝ่ามือเล็กฟาดไปที่กลางหลังของเขาจนเกิดเสียงดัง และมี
นับวันเธียร์ยิ่งหลงลูกชายตัวเองเข้าไปใหญ่ เพราะนิสัยที่ขี้อ้อน อีกทั้งยังทะเล้นเหมือนเขา ทำให้คนที่อยู่ใกล้ต่างหลงรักน้องภาวินทร์ “ดูปากป๊านะ...ปะป๊า”ชายหนุ่มนั่งเล่นกับลูกชายในวัยที่ใกล้จะครบ 1 ขวบ “แหะ แหะ !”เด็กเล็กไม่พูดตามเขาแต่ดันหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ไม่เอาสิลูก...พูดตามป๊า...ปะป๊า !” เธียร์ลุ้นให้ลูกเรียกชื่อเขา นลินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็แอบยิ้มให้กับสองพ่อลูกที่หยอกล้อเล่นกัน “ป๊ะ !”ภาวินทร์นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะเปล่งเสียงหนักแน่นเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อ“ลิน ๆ ๆ ได้ยินมั้ย ๆ ลูกเรียกชื่อผม”ชายหนุ่มทำสีหน้าตกใจหันไปมองนลินพร้อมเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น คนร่างสูงรีบเข้าไปอุ้มลูกมาสวมกอดอย่างดีอกดีใจที่ลูกพูดชื่อเขาเป็นคำแรก นลินยอมไม่ได้จึงเดินเข้าไปหาทั้งคู่ “ภาวินทร์ครับ ไหนเรียกแม่ซิ...แม่ !” ลินลดาจ้องหน้าผู้เป็นลูกพร้อมลุ้นว่าเขาจะพูดหรือไม่ น้องภาวินทร์จ้องหน้านลินด้วยสีหน้าที่ใสซื่อก่อนจะหันไปหาพ่อของเขาแล้วเอ่ยเรียกออกมา“ป๊ะ !” “ฮ่า ๆ ๆ เก่งมากลูกพ่อ”ชายหนุ่มยิ้มจนหน้าบานเป็นกระด้งเมื่อลูกชายเอ่ยเรียกชื่อเขาถึงสองครั้ง นลินทำหน้าผิดหวังและมองสองพ่อลูกด้วยสายตา
หลังจากนลินคลอดลูกได้ 5 เดือน บ้านของพวกเขาก็เสร็จเรียบร้อยพอดี ในวันขึ้นบ้านใหม่ญาติ ๆ ต่างมาร่วมแสดงความยินดีและร่วมทำบุญด้วยกัน ที่สำคัญทุกคนต่างก็อยากมาเล่นกับหลานชายตัวน้อย ๆ ที่กำลังน่ารักอย่างน้องภาวินทร์“เผลอแป๊บเดียวโตแล้วนะหลานตา”คุณตาชัยยศอุ้มหลานเดินไปมา สีหน้าเขาเอ็นดูเด็กตัวเล็กเป็นอย่างมาก“ภาวินทร์ปู่มาแล้วลูก !”เสียงคุณปู่ตะโกนมาแต่ไกล เขาเดินลงจากรถแล้วตรงดิ่งเข้ามาหาหลานก่อน“ไม่ตะโกนมาตั้งแต่บ้านเลยล่ะ”ชัยยศหันไปเอ่ยกับเขา “ใครบอกกูไม่ตะโกน”ธนาสวนกลับพ่อของนลินพร้อมเข้าไปแย่งหลานมาอุ้ม ทุกคนต่างเห่อหลานเป็นอย่างมาก เพราะเด็กน้อยกำลังน่ารักน่าชัง “เถียงกันตลอดเลยสองคนนี้”อรยาเอ่ยแซวทั้งคู่ เมื่อผู้ใหญ่มากันครบก็นิมนต์พระมาทำบุญตักบาตรที่บ้านเพื่อเสริมสิริมงคลก่อนเข้าอยู่ “ยินดีด้วยนะครับน้องลิน”ธามแสดงความยินด้วยน้ำเสียงละมุนและสีหน้าที่ยินดี ชายหนุ่มเห็นนลินยืนอยู่จึงเดินเข้าไปทักทาย“ขอบคุณนะคะพี่ธามที่ช่วยแนะนำอะไรหลาย ๆ อย่าง”นลินกล่าวกับเขา “มีอะไรก็ถามพี่ได้ตลอด พี่อยู่ตรงนี้แหละ ลินหันกลับมาเมื่อไหร่ก็เจอ”ใบหน้าชายหนุ่มมองเธออย่างไม่ละสายตา “ค่
2 ปีผ่านไปตั้งแต่มีลูกความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดีขึ้นแบบก้าวกระโดด ต่างคนต่างมีเหตุผลและใจเย็นมากขึ้น ทำให้ทั้งคู่รักกันเป็นอย่างดี ตอนนี้น้องภาวินทร์ก็อายุได้ 2 ขวบแล้ว ทั้งคู่จึงอยากพาลูกไปฉลองงานวันเกิดที่ทะเล ถือโอกาสไปเที่ยวกับครอบครัวด้วยทริปนี้ทุกคนเดินทางไปเที่ยวทะเลที่ภูเก็ต โดยมีทั้งครอบครัวนลินและครอบครัวของเธียร์ เป็นทริปใหญ่ก็จะวุ่นวายอยู่หน่อย ๆ“ปะป๊า ปะป๊า”เด็กตัวเล็กวิ่งดุ๊กดิ๊กมาทางผู้เป็นพ่อ แก้มย้วย ๆ เด้งไปมาอย่างน่าเอ็นดู“ว่าไงครับลูก”เธียร์อุ้มลูกขึ้นมานั่งบนตักขณะที่ทานอาหารกันอยู่“ภาวินทร์อย่าไปกวนคุณพ่อลูก ให้พ่อกินข้าว”นลินหันไปเอ่ยกับลูก“ไม่เป็นไร ๆ”กลับกันเธียร์กลับรู้สึกชอบที่ลูกติดเขาเสียอีก“พี่ธามจะมาตอนเย็นใช่ไหมครับแม่”เธียร์หันไปถามคุณนภา“เห็นพี่บอกว่าอย่างงั้นนะ”เนตรนภาตอบกลับลูกชายเมื่อถึงตอนเย็นเธียร์ก็จองร้านอาหารติดชายทะเลพร้อมตกแต่งไฟอย่างสวยงาม เขาเหมาทั้งร้านวันนี้แขกภายในร้านจึงมีแค่ครอบครัวของเขา“ปกติร้านนี้เขาตกแต่งจนถึงชายหาดขนาดนี้เลยเหรอคะ”นลินอุ้มลูกเดินดูไฟที่ประดับจนทั่วชายหาด“ภาวินทร์ดูนั่นสิลูก เห็นไฟไหม ?”ลินลดาชี
และในคืนนี้เธียร์ก็แอบเข้าห้องนลินมาอีกครั้ง ชายหนุ่มกอดเธอและลูบไปที่ท้องของหญิงสาว“คุณแม่ไม่ยอมหายโกรธพ่อสักที พรุ่งนี้คุณปู่คุณย่าจะมาง้อช่วยพ่อแล้วนะ”เธียร์เอ่ยเบา ๆ กับนลิน“ฮะ !”นลินตกใจจนเผลออุทานเสียงดัง“คุณว่าไงนะ”หญิงสาวหน้าตาตื่นเอ่ยถามเขา เธียร์สะดุ้งและมองนลินด้วยสีหน้างง ๆ“ผมให้ป๊ากับแม่มาสู่ขอคุณยังไงล่ะ คุณจะได้กลับไปกับผมสักที”ชายหนุ่มพูดออกไปอย่างหน้าตาเฉย“คุณทำอะไรคุณไม่เคยถามฉันสักคำ คิดเองเออเองไปหมด นี่ก็ลูกฉันเหมือนกัน ฉันไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเลยใช่ไหม ฮือออ”นลินร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด ชายหนุ่มมีสีหน้าตกใจและรีบเข้าไปปลอบเธอทันที“ผมขอโทษ ๆ ถ้าคุณไม่โอเคผมไม่ให้ท่านมาก็ได้ ไม่ร้อง ๆ”ร่างสูงรีบดึงเธอเข้ามากอดแต่ก็คงจะไม่ทันเมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นพ่อและแม่ของเธียร์ก็มาถึงบ้านของนลินแล้วชัยยศเดินออกไปดูแขกที่มาวันนี้ เขาก็มีสีหน้าตกใจทันทีที่เห็นคนที่เดินลงมาจากรถ ธนาเองก็ไม่ต่างกัน เมื่อเห็นหน้าคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาก็รู้สึกคุ้นหน้าแปลก ๆ“ไอ้...ไอ้...”ชัยยศชี้หน้าธนาและพยายามนึกชื่อของเขา“ไอ้...”ธนาเองก็เช่นกัน และในที่สุดเขาก็จำได้ “
ตุ้บ ! “โอ๊ยย !”ร่างสูงสะดุ้งตื่นแล้วมองคนตรงหน้า “ตีผมทำไมเนี่ย ?” เสียงแหบพร่าเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าที่งัวเงียกำลังเมาขี้ตาในยามเช้าตรู่“คุณมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ออกไปเลยนะ !”เจ้าของใบหน้าเล็กเหวี่ยงเขาออกไป “ถามได้ ก็มานอนกอดเมียสิ”พูดจบเขาก็ดึงเธอเข้ามากอดอย่างหน้ามึนพร้อมขโมยหอมแก้มหญิงสาว
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อนข้างที่จะตึงเครียด คนร่างสูงค่อย ๆ หย่อนกายนั่งลงข้างผู้เป็นแม่ของหญิงสาว สายตาของเขาชำเลืองไปมองพ่อของนลิน แล้วก็ต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาเมื่อถูกผู้เป็นพ่อจ้องมองอย่างกับจะกินหัว “ใครบอกให้นั่ง !”พ่อของนลินดุออกมาด้วยเสียงดัง พร้อมมองตาขวางใส่คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธียร์
ถึงแม้ว่าเธียร์จะโกรธพี่ชายสักแค่ไหน แต่ตรีธาราก็เป็นคนที่เขาเชื่อใจและเคารพมาตลอด ดังนั้นคำพูดของธามมีผลกับเขาเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มจึงรีบบึ่งรถกลับคอนโดเพื่อไปขอโทษนลินระหว่างทางก็แอบแวะซื้อของโปรดไปให้เธอด้วย แต่เมื่อกลับมาถึงภายในห้องดันว่างเปล่าไร้เงาของนลิน มีเพียงเศษแก้วของแจกันที่แตกกระจัดก
ขากลับตรีธาราต้องขับรถมาเพียงลำพัง ในระหว่างนั้นเขาได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ก็ทำให้เขาตกตะกอนความคิดของตัวเองได้ในเวลานั้น ดวงตาคมเริ่มมีน้ำสีใสไหลออกมาจนดวงตาของเขาพร่ามัวนลินและเธียร์เดินทางกลับมาถึงคอนโด หญิงสาวก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จากับเขา เธอหงุดหงิดและโกรธเธียร์เป็นอย่างมาก แค่เห็นหน้าเข







