บทที่ 4

มุมมองของคาริสซ่า

ฉันตื่นขึ้นมาตอนราว ๆ หกโมงเย็น ฉันรีบลุกขึ้นแล้วไปอาบน้ำทันที ฉันทำกิจวัตรเสร็จแล้วรีบแต่งตัว ในตอนที่ฉันเพิ่งแต่งตัวเสร็จก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตูห้องพอดี ฉันรีบเปิดออกและเห็นสาวใช้อายุประมาณยี่สิบปลาย ๆ ในชุดยูนิฟอร์ม

“คุณคาริสซ่าคะ อาหารเย็นพร้อมแล้วค่ะ คุณเกเบรียลกับคุณนายมอยร่ารออยู่ที่ห้องอาหารแล้ว พวกท่านกำลังรอคุณอยู่ค่ะ” เธอกล่าว

“โอเคค่ะ ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้เลย แล้วก็ช่วยอย่าเรียกฉันว่าคุณเลยนะคะ ฉันว่ามันเขินค่ะ แถมฉันคิดว่าเราอายุพอ ๆ กันด้วย” ฉันพูดอย่างยิ้ม ๆ “ว่าแต่คุณชื่ออะไรคะ?” ฉันถาม

“โอ๊ย ไม่ได้ค่ะ คุณนายมอยร่ากับคุณเกเบรียลคงไม่พอใจถ้าฉันไม่เรียกคุณว่าคุณ คุณเป็นภรรยาของคุณเกเบรียล เพราะงั้นเราควรเรียกคุณว่าคุณอยู่แล้วค่ะ” เธออธิบาย “แล้วฉันชื่อลิซ่า วอล์คเกอร์ค่ะ เป็นหนึ่งในสาวใช้ของบ้านนี้ ถ้าคุณต้องการอะไร บอกฉันได้เลยนะคะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้ม

ฉันยิ้มให้เธอและไม่ได้พูดอะไรอีก เราเริ่มเดินไปทางห้องทานอาหาร ขณะที่เดินไป ฉันก็มองไปรอบ ๆ พยายามจดจำส่วนต่าง ๆ ของบ้านที่เราเดินผ่าน ฉันรู้สึกเหมือนอาจจะหลงทางได้ง่าย ๆ เพราะบ้านหลังนี้ใหญ่โตมาก แถมยังมีบันไดวนที่มีดีไซน์หรูหราอีกต่างหาก

ตอนที่เราไปถึงห้องอาหาร ฉันก็เห็นว่าป้ามอยร่า ลุงราล์ฟ และเกเบรียลซึ่งเป็นสามีของฉันรออยู่ที่นั่นแล้ว เรื่องนั้นทำให้ฉันอายเพราะดูเหมือนทุกคนกำลังรอฉันอยู่คนเดียว

“สวัสดีตอนเย็นค่ะ” ฉันทักทายพวกเขา “หนูขอโทษนะคะที่ทำให้ทุกคนต้องรอ” ฉันพูดอย่างอาย ๆ พร้อมกับเลี่ยงที่จะมองไปทางเกเบรียล

“อ้าว มาแล้วเหรอลูก ไม่เป็นไรเลย แม่ไม่ได้บอกหนูว่าบ้านเรากินอาหารเย็นกันกี่โมงนี่นา แล้วอีกอย่าง แม่บอกหนูแล้วว่าจะให้สาวใช้ไปเรียกตอนถึงเวลากิน นั่งลงเถอะ เราจะได้เริ่มกินกัน” ป้ามอยร่าพูดกับฉันพร้อมรอยยิ้ม

“คาริสซ่านั่งข้าง ๆ สามีของหนูเลย เกเบรียลเลื่อนเก้าอี้ให้ภรรยาลูกด้วย” ลุงราล์ฟสั่งเกเบรียล

“จิ๊... เธอทำเองได้ครับพ่อ” เกเบรียลตอบอย่างหงุดหงิด

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูทำเองได้” ฉันพูดอย่างเขินอายกับพวกเขา และรีบเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง ลุงราล์ฟได้แต่ส่ายหัวอย่างไม่พอใจในพฤติกรรมของลูกชาย

“แล้วหนูยังเรียนอยู่ใช่ไหม?” ป้ามอยร่าถามฉัน

“ค่ะคุณแม่ หนูมีเรียนวันจันทร์ค่ะ” ฉันตอบ

“ลูกอยู่ปีอะไรแล้วเรียนสาขาอะไร?” ป้ามอยร่าถาม

“หนูเป็นนักศึกษาปีสองค่ะ เรียนคณะบัญชี สาขาวิชาการบัญชี ที่มหาวิทยาลัยอีเดนค่ะ” ฉันตอบ

“เธอไม่ต้องไปมหาวิทยาลัยแล้ว ไม่จำเป็นต้องเรียนหรอก เพราะฉันเลี้ยงเธอได้” เกเบรียลแทรกขึ้นมาทันที

“ที่ว่าไม่ให้เธอไปเรียนแล้วที่มันหมายความว่ายังไง? เกเบรียล ลูกรู้ตัวรึเปล่าว่าพูดอะไรออกมา? ทำไมถึงไปห้ามไม่ให้ภรรยาไปเรียนล่ะ? การที่ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของลูกก็ไม่ได้หมายความว่าลูกจะมีสิทธิ์ห้ามไม่ให้เธอทำในสิ่งที่เธอต้องการได้นะ นี่ไม่ใช่พฤติกรรมที่ดีเลย เกเบรียล ภรรยาของลูกอยากทำอะไรก็ให้เธอทำไปเถอะ... ให้เธอได้เรียนต่อ” ป้ามอยร่าตอบกลับทันควัน

ฉันมองป้ามอยร่าด้วยความประหลาดใจ ลึก ๆ แล้วฉันรู้สึกขอบคุณเธอมากเพราะฉันรู้สึกได้ถึงความเมตตาที่ป้ามอยร่ามีให้ เธอถึงกับปกป้องฉันจากลูกชายของเธอเองด้วยซ้ำ

“แม่ครับ เธอไม่จำเป็นต้องเรียนแล้ว เรียนไปจะมีประโยชน์อะไร? ผมอยากให้เธออยู่บ้านและช่วยงานบ้าน ความผิดเธอใหญ่โตขนาดนั้นก็สมควรโดนแบบนี้แล้ว” เกเบรียลกล่าว น้ำเสียงตอนที่เขาพูดฟังออกเลยว่ากำลังยับยั้งความโทสะไว้ขนาดไหน ฉันรีบก้มหน้าลง ระหว่างที่พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

“ลูกไม่ได้แต่งงานกับเธอเพื่อให้มาเป็นคนรับใช้ในบ้านนี้นะเกเบรียล คาริสซ่าเป็นภรรยาของลูก เพราะฉะนั้นลูกควรปฏิบัติต่อเธอให้เหมาะสม เกเบรียลแม่รู้ว่าลูกโกรธคาริสซ่าในเรื่องที่เกิดขึ้น แต่อย่าให้มันกระทบกับการเรียนของเธอเลย ไม่ว่าลูกจะเห็นด้วยรึไม่คาริสซ่าก็จะได้เรียนต่อ” ป้ามอยร่าตอบ

“ขอโทษนะครับแม่ แต่คราวนี้ผมเป็นคนตัดสินใจ และถ้าแม่จะไม่เปลี่ยนใจ ผมคงต้องย้ายคาริสซ่าไปบ้านหลังอื่น แล้วผมก็จะได้ทำอย่างที่ผมต้องการ” เกเบรียลยืนกราน

“ลูกกล้าดียังไงถึงได้มาขู่แม่ตัวเองแบบนี้! เกเบรียล? ราล์ฟ คุณดูพฤติกรรมของลูกชายคุณสิ เขาเป็นลูกชายของเราจริง ๆ เหรอ?” ป้ามอยร่าโกรธมาก

“พอได้แล้ว เกเบรียล จะไม่มีใครออกจากบ้านหลังนี้ทั้งนั้นเว้นแต่พ่อจะอนุญาต ลูกไม่จำเป็นต้องพาภรรยาของลูกไปบ้านหลังอื่น พ่อรู้ว่าลูกคิดอะไรอยู่... ในตอนนี้ลูกจะต้องอยู่ที่นี่ ใครจะรู้ว่าลูกจะทำอะไรคาริสซ่าอีก” ลุงราล์ฟตอบ

เกเบรียลไม่ได้โต้ตอบกับสิ่งที่พ่อเขาพูด เขาให้ความเคารพพ่อมาก เพราะฉะนั้นถึงแม้จะขัดกับความตั้งใจของเขา เขาก็ไม่ตอบโต้ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ลุกขึ้นและขอตัวออกไปข้างนอกสักพักหนึ่ง ใบหน้าของเขาแสดงออกชัดเลยว่ากำลังข่มความโกรธอย่างหนัก แต่เขาทนเพราะเห็นแก่หน้าพ่อแม่ตัวเอง

“อย่าสนใจสามีของหนูเลยนะลูก เราจะดูแลเรื่องเรียนของหนูเอง ยังไงหนูก็จะเรียนจนจบต่อให้สามีของหนูจะไม่เห็นด้วยก็ตาม” ป้ามอยร่ากล่าวอย่างอ่อนโยน

“มาเถอะ เรามากินข้าวกัน อย่าไปสนใจเกเบรียลเลย เดี๋ยวสุดท้ายเขาก็จะยอมรับทุกอย่างได้เอง แต่ตอนนี้ช่างเขาเถอะ หนูสนใจแค่ตัวหนูเองก็พอ... โดยเฉพาะเรื่องเรียน” ลุงราล์ฟกล่าว

“ขอบคุณค่ะแม่ ขอบคุณนะคะพ่อ” ฉันพูดกับพวกเขาพร้อมรอยยิ้ม ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะยอมรับฉันมากขนาดนี้ นิสัยของพวกเขาต่างจากพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของฉันมาก

……

เรากินอาหารเย็นเสร็จแล้ว และตอนนี้ฉันก็อยู่ในห้อง กำลังเตรียมตัวเข้านอน

ฉันรู้สึกขอบคุณพ่อแม่สามีที่ใจดีกับฉันขนาดนี้ พวกเขาบอกว่าพวกเขาจะดูแลเรื่องเรียนของฉันด้วย ซึ่งนั่นทำให้ฉันยิ่งรู้สึกขอบคุณ ราอูลจะเป็นคนไปรับและส่งฉันที่มหาวิทยาลัย ซึ่งฉันค้านหัวชนฝาแล้ว แต่ป้ามอยร่าก็ไม่ยอม เพราะพวกเขาไม่อยากให้ฉันลำบาก

แถมพวกเขายังให้เงินสดเป็นปึก ๆ สำหรับค่าใช้จ่ายส่วนตัวของฉันด้วย มันมาพร้อมกับบัตรเอทีเอ็มที่เป็นชื่อของฉันแล้ว ถึงฉันจะกระดากเกินกว่าจะรับมันไว้ แต่ป้ามอยร่าก็ยืนกรานแบบนั้น

ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อเลย นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันได้ถือเงินจำนวนมากขนาดนี้ พวกเขาให้เงินสดฉัน ห้าหมื่นบาทพร้อมกับบัตรเอทีเอ็มที่ฉันไม่รู้ว่ามีเงินอยู่อีกเท่าไหร่ ฉันคงจะต้องลองดูตอนไปธนาคาร นี่พวกเขารวยขนาดนั้นเลยเหรอ?

ป้ามอยร่าบอกว่าพวกเขามักเดินทางไปต่างประเทศกันบ่อย ๆ และฉันควรจะเตือนพวกเขาเมื่อเงินค่าใช้จ่ายหมดแล้ว แต่ลึก ๆ ในใจ ฉันกลับคิดว่าเงินที่พวกเขาให้มาต่อให้ใช้ยันเรียนจบก็คงจะเกินพอ

ขอบคุณพระเจ้าที่พวกเขาใจดีกับฉันมาก ไม่ได้ปฏิบัติต่อฉันเลวร้ายอะไรเลย วิธีที่ป้ามอยร่าและลุงราล์ฟปฏิบัติต่อฉันนั้น ต่างจากครอบครัวแท้ ๆ ของฉันมาก

……

ฉันเผลอหลับไปแล้ว ตอนที่สะดุ้งตื่นเพราะมีใครบางคนอยู่ในห้อง โคมไฟข้างเตียงของฉันเปิดอยู่ และฉันก็เด้งตัวขึ้นนั่งทันทีที่เห็นว่าใครอยู่ในห้องของฉัน

“เ…เกเบรียล?” ฉันพูดอย่างตกใจกลัว ฉันไม่รู้ว่าเขาเข้ามาได้ยังไง เพราะฉันจำได้ว่าตัวเองล็อกประตูก่อนนอน

“หึ! เธอมีความสุขไหม? แผนทรมานเธอของฉันพังไม่เป็นท่าเพราะแม่มาขวางไว้แบบนี้” เขากล่าว เขาจับคางของฉันแน่นและเชยคางฉันขึ้น

ฉันได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเขา และสิ่งที่เขาทำก็ทำให้ฉันเจ็บปวด

“เก... ขอร้อง...” ฉันกำลังจะพูด แต่เขาก็ตัดบทฉันทันที

“หยุดเรียกฉันแบบนั้นนะ นางแพศยา” เขาด่า แล้วก็ผลักฉันจนล้มลงไปบนเตียง ฉันลุกขึ้นอีกครั้งและนั่งลงที่ขอบเตียง

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ เพราะงั้นอย่ามาเรียกฉันแบบนั้น ถ้าเธอคิดว่ามีแม่อยู่ที่นี่แล้วเธอจะรอด เธอคิดผิดแล้ว” เขาเอาหน้ามาจ่อใกล้หน้าฉันและจ้องมองฉันด้วยสายตาดุดัน

“ฉันหาทางได้แน่… เธอรู้ไหมว่าเธอทำให้ฉันกับอาร่าเจ็บปวดแค่ไหน? เธอคือต้นเหตุที่ทำให้อาร่าเลิกกับฉัน” เขากล่าวอย่างโกรธเคือง

“เก... เกเบรียล... ฉันขอโทษ ฉันก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน... ฉันก็บอกไปตั้งหลายครั้งแล้ว ฉันเพิ่งตื่นขึ้นมาก็เจอคุณนอนอยู่ข้าง ๆ แล้ว” ฉันพูดทั้งน้ำตา

“เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเธอเหรอ? ไม่ คาริสซ่า อาร่าบอกฉันว่าเธอแอบมีใจให้ฉันมานานแล้วนี่... เพราะงั้นเธอถึงได้หาทางทำให้เราเลิกกัน” เขาโกรธจัด

“เธอใส่อะไรลงในเครื่องดื่มของฉัน? ทำไมฉันถึงตื่นขึ้นมาในห้องของเธอ...? คาริสซ่าตอบฉันมา” เกเบรียลซักไซร้พร้อมกับเขย่าไหล่ของฉัน ไหล่ของฉันถูกเขาจับแน่นจนเจ็บ

คำถามของเขาทำเอาฉันพูดไม่ออก “ฉันไม่รู้... เชื่อฉันเถอะนะ... ฉันเองก็แปลกใจว่าทำไมเราไปอยู่ในห้องนั้น... แล้วไปลงเอยบนเตียงด้วยกันได้... ฉันเองก็สับสนไม่แพ้คุณเลยนะ เกเบรียล” ฉันตอบ

ฉันสังเกตเห็นว่าเขาชะงักไป แต่หลังจากนั้นไม่นานใบหน้าของเขาก้กลับมาดุดันอีก “เธอโกหกน่ะสิ! ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือเธอ และเธอจะต้องเสียใจที่ทำแบบนั้นลงไป”

เขาปล่อยไหล่ของฉันและหันหลังให้ ฉันนึกว่าเขาจะออกไป แต่จู่ ๆ เขาก็หันหน้ามาหาฉันและฉีกยิ้มเยาะ

“ในเมื่อเธอเป็นภรรยาของฉันแล้ว บางทีเราควรจะนอนด้วยกันเดี๋ยวนี้เลย อีกนัยคือเธอควรจะทำตามหน้าที่ของภรรยาซะ” เขากล่าวอย่างยิ้มเยาะอีกครั้ง

“อะไรนะ? นี่คุณหมายความว่ายังไง?” ฉันถามด้วยความสับสน แต่ทันใดนั้นเขาก็ผลักฉันลงกับเตียงและทิ้งน้ำหนักลงมาบนตัวฉัน

“เธอรู้ดีว่าฉันหมายความว่ายังไง คู่สามีภรรยาจะทำอะไรกันในห้องนอนล่ะ?” เกเบรียลกระซิบกับฉัน

มันทำฉันขนลุกซู่ ใช่ ฉันมีความรู้สึกดี ๆ ให้เขา... ฉันเคยชอบเขามาก่อน แต่ฉันจะไม่ยอมให้มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเราอีก ฉันจะละทิ้งมโนธรรมของตัวเองไปไม่ได้ ฉันรู้ว่าเขารักอาร่า และฉันไม่อยากเป็นของเล่นของเขา

“ไม่ ฉันไม่ทำ” ฉันพูดพร้อมกับผลักเขาออก แต่เขาแข็งแรงเกินไป เขาทับฉันจนไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

“ต้องทำสิ คาริสซ่า เธอจะต้องทำหน้าที่บนเตียงในฐานะภรรยา” ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกถึงมือของเขาที่อยู่ใต้เสื้อนอนของฉัน ฉันสวมเสื้อและกางเกงขายาวตอนนอน การกระทำของเขาทำเอาฉันสะดุ้ง

“ไม่นะ เกเบรียล ไม่เอา เห็นใจฉันเถอะนะ ฉันไม่อยากให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นอีก” ฉันวิงวอนเขา คนแข็งแรงอย่างเขา ถ้าต้องการยังไงเขาก็ทำได้

ฉันครางออกมาเมื่อรู้สึกถึงมืออีกข้างของเขาที่กำลังบีบหน้าอกของฉัน มันเจ็บ นั่นยิ่งทำให้ฉันตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม มืออีกข้างของเขากำลังพยายามถกเสื้อของฉันขึ้นอย่างแรง

แต่ฉันจะไม่ยอมให้ระหว่างเรามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก ถ้ามันเคยเกิดอะไรขึ้นจริง... แล้วทำไมฉันถึงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ... คืนนั้นระหว่างเรามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ฉันพยายามผลักเขาออกในขณะที่เขากำลังง่วนอยู่กับการกระทำของเขา ฉันไม่อยากทำแบบนี้เลยจริง ๆ ฉันทำไม่ได้เพราะฉันรู้ว่าเขาไม่ได้รักฉันเลย ฉันทั้งข่วนแขนทั้งทุบหน้าอกของเขาด้วยมือทั้งสองข้าง หวังให้เขาหยุดการกระทำ

ตอนนั้นเองที่เขามองฉันอย่างหงุดหงิด “อะไรกัน คาริสซ่า? เธอยังมีอะไรให้หวงอีก? ฉันได้ทุกอย่างจากตัวเธอแล้ว ละครฉากนี้ของเธอ มันช่าง... น่าขยะแขยงจริง ๆ ฉันรู้ว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องการ เธอถึงได้มาหลอกฉันไง” เขากล่าวเยาะเย้ยก่อนที่จะลุกออกจากตัวฉันไป

ฉันร้องไห้เพราะคำพูดของเขา ฉันรู้ว่าไม่ว่าฉันจะอธิบายในสิ่งที่เกิดขึ้นยังไงเขาก็ไม่เชื่อ ฉันถึงได้แต่เงียบและร้องไห้

“บ้าเอ๊ย! ไร้สาระเป็นบ้า! ร้องไห้ไปเถอะ! แสดงละครอยู่ได้ คราวหน้าอย่ามาเล่นละครใส่ฉันอีก ไม่งั้นเธอไม่รอดแน่ คราวหน้าเธอต้องทำหน้าที่บนเตียงในฐานะภรรยาซะ! อย่างน้อยฉันก็จะแก้แค้นเธอด้วยวิธีนั้นได้! ไม่ต้องห่วงแล้วเธอจะสนุกกับมันไปเอง แต่ตอนนี้ฉันหมดอารมณ์แล้ว! เวรเอ๊ย!” พูดจบเขาก็จากไป

พอเกเบรียลจากไปแล้ว ร่างกายของฉันก็สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ฉันนั่งขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง พยายามปลอบตัวเอง

ฉันกลัวจนน้ำตาไหลอาบหน้า ฉันรู้ว่าเขาจะทำตามที่ขู่เอาไว้ได้แน่ ‘แล้วฉันจะทำยังไงดี? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตฉัน? ฉันไม่มีใครที่จะระบายปัญหาของฉันให้ฟังได้ด้วยซ้ำ ฉันยังไม่อยากบอกเรื่องนี้กับเพื่อน ด้วย พวกเขาต้องช็อกแน่ ๆ’