เขาชอบนางมาตั้งแต่แรก 3

ในขณะที่เหอตงกำลังนึกเห็นใจนางไม่หยุด หม่าเจี่ยซินกลับไม่รู้เรื่องราวใดๆ เพราะนางกำลังเดินไปเก็บผักกับเหอชาง ในใจจึงเต็มไปด้วยรู้สึกหวานล้ำอันยากจะหักห้าม สิ่งที่อยู่ในความคิดจึงมีเพียงคนด้านข้างที่กำลังจับจูงมือกัน

แล้วนางก็ตระหนักได้ว่าในช่วงเวลาที่ดอกรักกำลังเริ่มผลิบานเช่นนี้ ช่างยากที่จะทำใจละทิ้งความหอมของมันจริงๆ

“เหตุใดมือของเจ้าถึงเล็กเพียงนี้”

เหอชางดึงมือของนางขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

“มือของท่านต่างหากที่ใหญ่เกินไป”

นางเถียงกับเขาไปตามเรื่อง ริมฝีปากก็ยกยิ้มอย่างยากจะหักห้าม เหอชางจึงหัวเราะขำแล้วแอบจุมพิตด้านหลังมือของนางไปทีหนึ่งอย่างรวดเร็ว หม่าเจี่ยซินจึงรู้สึกร้อนลวกลามไปถึงใบหน้า

“ท่านว่าผักพวกนี้จะทำอย่างไรดี หรือจะปล่อยให้เป็นอาหารไก่”

หม่าเจี่ยซินเปลี่ยนไปถามถึงผักกาดบนคันนาเพื่อแก้เขิน เหอชางจึงตอบนางอย่างรู้ทัน

“ทุกปีท่านแม่จะปลูกพวกมันเอาไว้เพื่อทำผักดองเก็บเอาไว้กินในหน้าหนาว แต่ปีนี้ท่านไม่สบายคงทำได้เพียงปล่อยให้เป็นอาหารไก่”

“มันก็ไม่ได้มีมากมายอะไรมิใช่รึ พรุ่งนี้ท่านช่วยข้าเก็บกลับไปได้หรือไม่”

ผักกาดเขียวต้นใหญ่ใบสวยน่ากิน เมื่อคิดว่าจำต้องทิ้งให้เป็นอาหารไก่เพราะเก็บไปกินไม่ทัน หม่าเจี่ยซินก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาอยู่บ้าง นางจึงตัดสินใจว่าจะรับหน้าที่นี้มาไว้เอง เพียงแต่ขั้นตอนการเก็บนั้น หากให้นางทำคนเดียว ทั้งวันก็คงไม่แล้วเสร็จ

แล้วหม่าเจี่ยซินก็ลืมเรื่องที่ต้องการจะจากไปไปชั่วขณะ

“ได้ พรุ่งนี้ข้าไม่ได้ทำอะไรพอดี ข้าจะมาเก็บให้เจ้า”

เหอชางรับปากอย่างง่ายดาย แล้วนางกับเขาก็เดินไปยังแปลงผักที่อยู่ข้างลำธาร หลิวซื่อปลูกมะเขือม่วงหลายต้นเอาไว้ตรงนั้น นอกจากมะเขือม่วงแล้วยังมีต้นถั่วลันเตาอีกสองแปลง หม่าเจี่ยซินจึงเก็บยอดอ่อนของมันกลับไปด้วย

เย็นนี้นางจึงทำอาหารจานมะเขือนึ่งราดด้วยซอสพริกกับผัดยอดถั่วลันเตาผัดหมูยอดน้ำค้างเป็นอาหารมื้อเย็น

เมื่อมีห้องอาบน้ำหม่าเจี่ยซินก็ไม่ต้องอาบน้ำบนห้องตนเองอีกต่อไป เหอชางก็ไม่ต้องยกน้ำร้อนขึ้นไปให้นางอีก แม้ห้องอาบน้ำอยู่ห่างจากบ้านของพวกเขาหลายเมตร แต่อย่างไรหม่าเจี่ยซินก็รู้สึกว่าอาบในห้องอาบน้ำย่อมสะดวกกว่าในห้องนอนตัวเอง

แล้วหลังอาบเสร็จก็สามารถเทน้ำทิ้งได้เลยทันที ไม่จำเป็นต้องยกน้ำเข้าๆ ออกๆ ทำให้พื้นเปียกอีก ด้วยเหตุนี้แม้แต่เหอคังกับเหอเจาที่มักจะล้างตัวที่ลำธารก็เปลี่ยนมาใช้ห้องอาบน้ำแล้ว เพราะพวกเขาก็อยากอาบน้ำอุ่นๆด้วยเช่นกัน

ค่ำนี้ กระทะใบใหญ่ในห้องครัวจึงถูกเติมน้ำเพื่อต้มถึงสามรอบ

อาบน้ำเสร็จแล้วหม่าเจี่ยซินก็กลับขึ้นมาบนห้องตนเอง เวลานี้ค่ำมากแล้วนางจึงไม่ได้หยิบงานเย็บปักขึ้นมาทำอีก แต่เตรียมตัวเข้านอนเลย

ชาติก่อนนางอยู่ยุคที่เทคโนโลยีมีความก้าวหน้าเป็นอย่างมาก หลังทำงานกลับมาถึงบ้าน นางจึงมักจะใช้เวลาไปกับโลกอินเตอร์เน็ตอยู่เสมอ

แต่ชาตินี้ไม่มีเทคโนโลยี โลกอินเตอร์เน็ตจึงไม่มีทางมีได้เข้าไปใหญ่ หลังอาบน้ำเสร็จนางจึงมีกิจกรรมให้ทำไม่กี่อย่าง

อีกทั้งยุคนี้ผู้คนยังไม่รู้จักนำพลังงานตามธรรมชาติมาสร้างไฟฟ้า ไม่มีใครทำหลอดไฟเป็น สิ่งที่ให้แสงสว่างในยามค่ำคืนจึงมีเพียงตะเกียงน้ำมันและเทียนไข พอตกค่ำรอบบ้านจึงมืดไปหมดและผู้คนก็พากันเข้านอนอย่างรวดเร็ว

หม่าเจี่ยซินที่เริ่มชินกับสภาพแวดล้อมของยุคนี้จึงเริ่มง่วงนอนเร็วตามผู้อื่นไปด้วย

คืนนี้เหอชางไม่ได้ขึ้นห้องมาดึกมากนัก หลังหม่าเจี่ยซินขึ้นมาแล้วเขาก็ตามนางขึ้นห้องมาอย่างรวดเร็ว ตอนที่นางจะนอนเหอชางกำลังนั่งเปิดหนังสืออ่านตำราอย่างจดจ่ออยู่บนโต๊ะ

หม่าเจี่ยซินไม่ได้รบกวนการอ่านของเหอชาง เห็นเขากำลังใช้สมาธิกับการอ่าน นางก็แทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มเงียบๆ แล้วหันไปอีกด้าน นอนคิดและทบทวนเรื่องราวต่างๆ อีกครั้งอยู่พักใหญ่ก่อนจะหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

เหอชางก็ไม่คิดว่าตนเองจะอ่านตำราจนลืมเวลาไปเช่นกัน ยามที่เขานึกขึ้นมาได้ว่าสมควรพอได้แล้ว หม่าเจี่ยซินก็หนีเขานอนหลับอุตุไปแล้ว เหอชางจึงดับตะเกียงน้ำมันแล้วเข้านอน

ดึกดื่นในค่ำคืนที่มืดสลัว ผนังอิฐกั้นเสียงแมลงและเสียงนกที่กำลังออกหากินยามค่ำคืนด้านนอกให้เบาบางลง หม่าเจี่ยซินที่หลับอุตุไปได้พักใหญ่พลันสะดุ้งขึ้นมาด้วยเสียงร้องดังของนกชนิดหนึ่งที่บินมาเกาะอยู่บนหลังคา นางจึงยื่นมือออกไปควานหาคนข้างกายด้วยความลนลาน

เมื่อสัมผัสร่างกายอุ่นๆ ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันของเขาได้ หัวใจที่เต้นของหม่าเจี่ยซินก็พลันผ่อนคลายลง แต่เมื่อได้ยินเสียงนกร้องขึ้นมาอีกครั้ง นางก็ขยับเข้าไปชิดกับเหอชางด้วยความผวาทันที

“ไม่ต้องกลัว มันแค่มาเกาะบนหลังคาเท่านั้น”

เหอชางที่ตื่นขึ้นมาอย่างสลืมสะลือยื่นมือโอบร่างบางเอาไว้แล้วตบหลังของหม่าเจี่ยซินเบาๆ ราวกับรู้ว่านางเป็นอะไร

เพราะเขาอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิดจึงคุ้นชินกับเรื่องเช่นนี้ไปแล้วและไม่ได้ตกใจอะไร ถึงแม้ว่าจะมีน้อยครั้งนักที่นกจะบินมาเกาะหลังคาแล้วกู่ร้องดังไปทั่วหุบเขาเช่นนี้

“มันร้องดังมาก”

หม่าเจี่ยซินรู้สึกว่าเสียงของนกตัวนี้แทบจะแทรกเข้ามาในหัวของนางแล้ว จังหวะหัวใจของนางก็เต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง แม้เขาจะบอกกับนางว่าแค่นกร้องเท่านั้นไม่ต้องกลัว แต่เป็นเพราะไม่เคยชินและเพิ่งเคยเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้ครั้งแรก นางจึงไม่สามารถสงบอารมณ์ของตนลงได้ในทันที

อีกอย่างเสียงของนกตัวนี้ดังมากและน่ากลัวจริงๆ

“เดี๋ยวมันก็ไป”

“อื้อ”

หม่าเจี่ยซินซบอกของเหอชางแน่น นางนอนนิ่งเป็นท่อนไม้ให้เขากอด เมื่อนกบนหลังคากู่ร้องอีกครั้งร่างกายของนางก็ขยับไปชิดกับเขามากกว่าเดิม

“หลับตาลง ไม่ต้องฟัง เดี๋ยวมันก็ไป”

เขาบอกให้นางหลับตาไม่ต้องฟัง หม่าเจี่ยซินก็พยายามหลับตาไม่ฟัง แต่ยิ่งพยายามก็เหมือนจะยิ่งได้ยินเสียงชัดเจน อดทนได้พักหนึ่ง เมื่อนกไม่มีท่าทีว่าบินจากไปเสียที หม่าเจี่ยซินก็อดทนฟังต่อไปไม่ไหว นางจึงเปิดปากพูดคุยกับเขาแทน

“ปกติที่นี่มักจะมีนกมาเกาะเช่นนี้รึ”

แขนของนางยังคงกอดเขาเอาไว้แน่น

“นานๆ ถึงจะมีสักครั้ง เจ้าอย่าได้กังวล”

“มันจะไปเมื่อใด จะร้องอีกนานหรือไม่”

“เรื่องนี้ข้าไม่แน่ใจ แต่มันคงไม่เกาะบนหลังคาทั้งคืนแน่นอน”

“แล้วถ้าหากว่ามันไม่ไปสักทีเล่า”

“เช่นนั้นข้าออกไปไล่ดีหรือไม่”

“ไม่ ไม่ดี ข้าไม่อยากอยู่คนเดียว”

ความกลัวทำให้นางทำตัวราวกับเด็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เหอชางจึงลูบแผ่นหลังของร่างบางขึ้นลงเบาๆ เพื่อปลอบโยนนาง เขารู้ว่านางกำลังพยายามพูดคุยกับเขาเพื่อไม่ให้ตนเองสนใจเสียงร้องของนกที่เกาะอยู่บนหลังคา เขาเองก็พยายามพูดกับนางเพื่อให้นางรู้สึกสบายใจ

“พี่เหอชาง...”

“ว่าอย่างไร ยังกลัวมากอยู่อีกรึ อดทนหน่อย เดี๋ยวมันก็คงไป”

“อืม ข้ารู้แล้ว ข้า... ข้ามีเรื่องอยากถามท่าน”

“ว่ามาสิ”

“พี่เหอชาง ถ้าหากว่าข้า... ถ้าข้าต้องการจากไป ท่านจะยอมส่งข้ากลับไปหรือไม่”

ร่างหนาที่กำลังกอดนางเอาไว้คล้ายจะแข็งทื่อไปในทันทีที่ได้ยินคำถามของนาง ลมหายใจของเหอชางเหมือนจะหยุดลงไปชั่วขณะ ความคิดของเขาช้าลงไปเล็กน้อย จนประมวลผลคำถามของนางได้ช้าเป็นอย่างยิ่ง