ขอหย่า...ในวันที่ฉันไม่รักคุณแล้ว

ตอนที่ 1 รูปถ่ายใบนั้น กับใจที่พังไปนานแล้ว

เสียงกระถางเซรามิกใบเล็กแตกกระจายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของบ้าน แม่บ้านวัยกลางคนถึงกับหน้าถอดสี ก้มลงเก็บเศษแจกันที่ตกกระจายเต็มพื้นห้องอย่างลนลาน

“คุณลลินคะ... ขะ...ขอโทษค่ะ ดิฉันแค่จะรดน้ำต้นไม้แล้วมือมันลื่นนิดหน่อย” เสียงสั่นเครือเอ่ยขึ้นพร้อมสายตาเว้าวอน

ลลินที่เพิ่งเดินผ่านมาพอดีขมวดคิ้ว ก่อนจะหยุดฝีเท้าแล้วมองเข้าไปในห้องทำงานที่... สามปีที่ผ่านมา ธนาธรไม่เคยให้เธอก้าวเข้าไปเลย

“ไม่เป็นไรค่ะ ป้าแจ่มทำความสะอาดให้เรียบร้อยแล้วกัน” ลลินพูดเสียงนุ่ม นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในห้องทำงานของผู้เป็นสามี

เพราะนี่คือ "เขตต้องห้าม" ที่เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเคาะประตู

เธอมองไปรอบๆ ห้อง และในวินาทีนั้นเอง ดวงตาของเธอก็หยุดนิ่ง...ที่ภาพถ่ายใส่กรอบวางอยู่บนมุมโต๊ะทำงาน

ภาพของเขากับผู้หญิงคนหนึ่งในท่าทางสนิทสนม

หญิงสาวในภาพกำลังยิ้มหวาน พิงต้นแขนของธนาธรอย่างเป็นธรรมชาติ ในขณะที่เขาเองก็ยิ้มอ่อนๆ อย่างที่เธอไม่เคยเห็นจากเขาเลยตลอดสามปีที่ผ่านมา

หัวใจของลลินบีบรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีสาเหตุ 'นี่สินะ... ห้องที่เธอไม่มีสิทธิ์เข้า เพราะข้างในนี้มีใครอีกคนอยู่มาตลอดแล้ว

“รูปนี้คือ...ใครเหรอคะ?” เธอถามแม่บ้านที่คอยดูแลสามีมานานหลายปี

แม่บ้านชะงักไป ก่อนจะหน้าเจื่อน

“อ๋อ... ผู้หญิงในรูปน่ะเหรอคะ เหมือนจะชื่อ...คุณปาริค่ะ เป็น...เพื่อนของคุณธาม” แม่บ้านพยายาม

ตอบแบบเลี่ยงๆ ไม่ให้นายหญิงของบ้านคิดมาก

‘คงถึงเวลาแล้ว...’ เธอคิดในใจ เสียงในอดีตแว่วขึ้นมาชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวาน...

ชายหนุ่มในสูทสีเข้มเอ่ยเสียงเรียบ แววตาของเขา... ว่างเปล่าเย็นชา

“ผมหวังว่าคุณจะไม่คาดหวังอะไร โดยเฉพาะเรื่องความรัก”

ลลินเดินออกมาจากห้องทำงานของสามี กลับมายังห้องของตัวเอง เธอก็เปิดลิ้นชัก หยิบซองเอกสารสีขาวขึ้นมาอีกครั้ง

“ใบหย่า”

หลังจากคิดดีแล้ว เธอก็เซ็นต์ชื่อของตัวเองลงอย่างไม่ลังเลพร้อมกับน้ำตาที่กำลังไหลออกมา นี่สินะ ความเจ็บปวดของคนที่รักข้างเดียว

เสียงเปิดประตูหน้าบ้านดังขึ้นในความเงียบของบ้านหลังใหญ่ ธนาธร วางกระเป๋าลงอย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แต่ทันทีที่สายตามองไปรอบบ้าน กลับพบแต่ความว่างเปล่า

“คุณลลินล่ะ?” เขาถามพลางถอดสูทส่งให้แม่บ้าน

แม่บ้านมีท่าทีลังเลไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะก้มศีรษะเล็กน้อย แล้วตอบเสียงเบา

“คุณลิน... ไปแล้วค่ะ”

คำพูดนั้นเหมือนหยดน้ำที่ตกกระทบใจของชายหนุ่ม

“ไปไหน” เขาขมวดคิ้วทันที

“เธอไม่ได้บอกว่าไปไหนค่ะ เธอเพียงฝากไว้ว่า...ให้มอบสิ่งนี้ให้คุณธาม”

แม่บ้านยื่นซองเอกสารสีขาวสะอาดให้เขา มีเพียงชื่อเขียนด้วยลายมือเล็กๆ บนหน้าซอง "ถึงคุณธาม"

เขารับมันมาอย่างลังเล ก่อนจะค่อยๆ เปิดซองนั้นช้าๆ "ใบหย่า" เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง แต่ทำไมเขากลับรู้สึกแปลกไป

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ถ้าชอบเรื่องนี้ ฝากกดหัวใจให้ไรท์หน่อยน้าา 💗 หนึ่งหัวใจของคุณคือพลังให้เขียนต่อจริงๆ