บทที่ 5: ร้านถ่ายเอกสารตีสอง

บทที่ 5: ร้านถ่ายเอกสารตีสอง

ช่วงสัปดาห์สอบกลางภาค มหาวิทยาลัยตกอยู่ในสภาพคล้ายเขตกักกันที่ไร้ชีวิตชีวา ลานเกียร์ที่เคยแน่นขนัดไปด้วยเสียงคุยและเสียงกีตาร์โปร่งกลับเงียบสงัด มีเพียงลมดึกพัดเศษใบไม้แห้งหมุนคว้างไปตามทางเดินปูน แสงไฟนีออนตามเสาไฟทางเดินส่องสลับกับเงามืด ทิ้งคราบความเหนื่อยล้าของนักศึกษาที่ต้องสังเวยเวลานอนให้แก่ตำรากองโต

เวลาตีหนึ่งสี่สิบห้า

ร้านถ่ายเอกสารใต้หอพักนักศึกษาเปิดพัดลมเพดานหมุนเอื่อยๆ แข่งกับเสียงเครื่องซีร็อกซ์อุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่กำลังทำงานอย่างต่อเนื่อง แผ่นกระดาษเอสี่สีขาววิ่งผ่านลูกกลิ้งความร้อนออกมาทีละแผ่นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นไออุ่นของกระดาษใหม่ผสมกลิ่นหมึกผงคาร์บอนและกลิ่นโอโซนจากเครื่องจักรลอยอบอวลไปทั่วห้องแคบๆ

เหนือเมฆยืนพิงเคาน์เตอร์กระจก สวมเสื้อยืดสีขาวตัวเก่าคอย้วยกับกางเกงขาสั้นสีเทา ขอบตาร้อนผ่าวและบวมช้ำจากความอดนอนสะสมมาตลอดสามวัน พลาสเตอร์ยาแผ่นเก่าตรงข้อนิ้วชี้ข้างขวาเริ่มเปื่อยลุ่ยและมีคราบผงหมึกสีดำเปื้อนเป็นปื้น กระป๋องกาแฟสำเร็จรูปรสเข้มที่ดูดจนแห้งขอดถูกบี้แบนคามือซ้าย

พรุ่งนี้เช้าเก้าโมงตรง เขามีสอบวิชาสถิติศาสตร์วิศวกรรม (Engineering Statistics) ต่อด้วยช่วงบ่ายกับวิชาปราบเซียนอย่างกลศาสตร์ของแข็ง (Mechanics of Solids) วิชาตัดเกรดที่พร้อมจะฉุดคะแนนเฉลี่ยของเด็กทุนให้ร่วงลงเหวได้ทุกเมื่อ ถ้าเกรดเฉลี่ยสะสมหลุดต่ำกว่าสามจุดสองศูนย์เมื่อไหร่ ทุนการศึกษาที่เขาใช้เป็นลมหายใจประทังชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้จะถูกตัดทิ้งทันที

“ชุดสุดท้ายเสร็จแล้วไอ้หนุ่ม ทั้งหมดร้อยยี่สิบบาท”

ป้าเจ้าของร้านยื่นปึกกระดาษหนาเกือบสองนิ้วที่เพิ่งเย็บมุมด้วยลวดตัวใหญ่ข้ามเคาน์เตอร์มาให้

“ขอบคุณครับป้า”

เหนือเมฆล้วงเศษธนบัตรใบละยี่สิบยับยู่ยี่กับเหรียญสิบบาทจากกระเป๋ากางเกงส่งให้พอดีเป๊ะ เขารับปึกแนวข้อสอบเก่าย้อนหลังห้าปีขึ้นมากอดแนบอก ไอร้อนจากกระดาษที่เพิ่งออกจากเครื่องแผ่ความอบอุ่นผ่านเนื้อผ้าเสื้อยืดเข้ามาถึงหน้าอก ช่วยไล่ความหนาวเหน็บของลมดึกปลายเดือนกันยายนลงไปได้บ้าง

เหนือเมฆผลักประตูกระจกของร้านก้าวออกไปสู่ความมืดภายนอก

สายลมดึกพัดวูบเข้าปะทะหน้าจนเส้นผมยุ่งเหยิง ละอองน้ำค้างเริ่มจับตัวบนยอดหญ้า บรรยากาศเงียบจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไรริมรั้ว ทว่าก้าวขาพ้นชายคาหน้าร้านไปได้เพียงสามก้าว เขาก็ต้องชะงักฝีเท้าลงกะทันหัน

กลิ่นควันบุหรี่จางๆ กลิ่นใบยาสูบผสมกลิ่นเย็นของเมนทอลลอยตามลมมาแตะจมูก

ตรงม้านั่งหินอ่อนตัวยาวใต้เงาพุ่มเข็มห่างออกไปไม่กี่เมตร มีจุดสีส้มแดงวาบขึ้นช้าๆ ตามจังหวะการสูดควัน ก่อนที่ควันสีเทาจะถูกพ่นลอยละล่องขึ้นไปในอากาศสลัว แสงไฟสีส้มจากโคมไฟหัวเสาสาดกระทบร่างสูงใหญ่ที่นั่งพาดขายาวอยู่ตรงนั้น

ราชันสวมเสื้อยืดสีดำคอกลมธรรมดา ทับด้วยเสื้อช็อปสีควันบุหรี่ตัวเดิมที่ไม่ได้ติดกระดุม เผยให้เห็นแผ่นอกแน่นตึง มือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ที่ไหม้ไปเกือบครึ่งมวน

พอเห็นเหนือเมฆเดินออกมา ราชันก็บดปลายบุหรี่ลงกับกระป๋องกาแฟเปล่าบนโต๊ะหินเพื่อดับไฟอย่างไม่รีบร้อน เขาโยนก้นกรองลงถังขยะด้านข้าง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

เงาของคนตัวโตทาบทับลงมาบนร่างของเด็กปีหนึ่งจนมิด

เหนือเมฆยืนนิ่ง กระชับปึกชีทในอ้อมแขนแน่นขึ้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย

“พี่ยังไม่กลับคอนโดอีกเหรอครับ”

“ยัง” ราชันตอบสั้นๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าจากควันบุหรี่และอากาศเย็น

“แล้วมานั่งทำอะไรตรงนี้ มืดก็มืด ยุงก็เยอะ”

“นั่งเล่น”

“ตีสองเนี่ยนะมานั่งเล่นหน้าหอพักปีหนึ่ง?” เหนือเมฆเลิกคิ้ว มองสำรวจคนตรงหน้าอย่างจับผิด “มอเตอร์ไซค์ผมพี่ก็ยึดไปไว้ที่ช็อปตั้งแต่เมื่อวาน กุญแจรถก็ยังไม่คืน วันนี้ยังจะมาดักรออะไรผมอีก”

ราชันปรายตามองสภาพตาปรือของคนตัวเล็กกว่า รอยคล้ำใต้ดวงตากลมโตกับใบหน้าที่ซีดเซียวจากความอดนอนทำให้คิ้วเข้มของคนตัวสูงกระตุกชิดเข้าหากัน แววตาดุดันคู่นั้นกวาดมองปึกเอกสารหนาในมือเหนือเมฆก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ทำไมเพิ่งโผล่หัวมาซีร็อกซ์ป่านนี้”

“ร้านเขาเพิ่งพิมพ์เสร็จครับ คนสั่งเยอะ”

“แล้วทำไมไม่มาตั้งแต่หัวค่ำ” ราชันขยับเท้าก้าวเข้ามาใกล้ระยะประชิด กลิ่นยาสูบผสมกลิ่นน้ำหอมประจำตัวลอยวนอยู่รอบตัว “เมื่อคืนตีสองครึ่ง กูยังเห็นมึงออนไลน์เฟซบุ๊กอยู่เลย ไม่อ่านหนังสือให้มันเสร็จตั้งแต่เมื่อคืน”

คำพูดที่หลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติตามความเคยชิน ทำให้บรรยากาศรอบข้างหยุดนิ่งลงชั่วขณะ

เหนือเมฆชะงักกึก

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขามองหน้าคนที่เพิ่งหลุดปากพูดอะไรบางอย่างออกมาโดยไม่รู้ตัว

ในหัวของเด็กปีหนึ่งเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว... เขาจำได้แม่นว่าตัวเองไม่ได้เป็นเพื่อนในเฟซบุ๊กกับราชัน ไม่เคยทักแชตส่วนตัว และในระบบโซเชียลมีเดียของเขาก็ตั้งค่าความเป็นส่วนตัวไว้หมด ยกเว้นเพียงอย่างเดียวคือ ‘จุดสีเขียว’ แสดงสถานะการใช้งานในแถบแชตของคนที่เคยกดค้นหาชื่อกัน

“พี่...” เหนือเมฆหรี่ตามอง “พี่รู้ได้ไงว่าผมออนไลน์ตอนตีสองครึ่ง”

ราชันนิ่งไปทันที

สีหน้าคมคายที่เคยวางมาดนิ่งเริ่มมีรอยร้าว แววตาคมกริบที่เคยใช้ข่มคนทั้งคณะวูบไหวอย่างเห็นได้ชัด ลำคอหนาขยับกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก สันกรามคมกระตุกเกร็งขึ้นมาอย่างคนที่รู้ตัวว่าเพิ่งทำพลาดครั้งใหญ่

“กู... กูเห็นผ่านๆ” ราชันตอบห้วนๆ พยายามรักษาเนื้อเสียงให้นิ่งที่สุด

“เห็นผ่านๆ ได้ยังไง” เหนือเมฆก้าวเข้าไปประชิดอีกครึ่งก้าว รอยยิ้มมุมปากเริ่มผุดขึ้นมาอย่างจับไต๋ได้ “เราไม่ได้เป็นเพื่อนกันในเฟซบุ๊ก ถ้าพี่ไม่พิมพ์ชื่อผมในช่องค้นหา หรือถ้าพี่ไม่กดเปิดหน้าต่างแชตของผมค้างไว้ พี่จะเห็นจุดสีเขียวของผมได้ยังไงครับ”

“กูบอกว่ากูเห็นผ่านๆ ไงวะ จะซักไซ้ทำไมนักหนา” ราชันเริ่มเสียงแข็ง เบือนหน้าหนีไปมองเสาไฟข้างทางเพื่อหลบสายตากลมโตที่กำลังจ้องเค้นเอาคำตอบ

แต่เหนือเมฆไม่ยอมปล่อยให้โอกาสทองหลุดมือ หลังจากเห็นด้านหลุดๆ ของราชันในร้านหมูกระทะเมื่อวาน กำแพงความกลัวที่มีต่อรุ่นพี่คนนี้ก็ลดลงไปมาก เด็กหนุ่มเอียงคอมองตามไปสบตาอีกฝ่าย

“พี่ส่องเฟซผมเหรอ”

“ไม่ได้ส่อง”

“ส่องชัดๆ” เหนือเมฆยิ้มกริ่ม แววตาเป็นประกายระยับ แกล้งทำเสียงล้อเลียน “คนอย่างพี่ราชัน ผู้ยิ่งใหญ่แห่งวิศวะเครื่องกล ที่วันๆ ทำหน้าเหมือนพร้อมจะต่อยคนตลอดเวลา... แอบเปิดเฟซบุ๊กส่องเด็กปีหนึ่งตอนตีสองเนี่ยนะ”

“ไอ้เหนือเมฆ” ราชันกดเสียงต่ำจนแทบเป็นเสียงขู่ คำรามในลำคอ ใบหูทั้งสองข้างเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อแข่งกับความมืด “มึงอยากลองดีใช่ไหม”

“ทำไมครับ โดนจับได้แล้วจะพาลเหรอ—”

“พวกเธอสองคน ทำอะไรกันดึกดื่นป่านนี้!”

เสียงเข้มงวดและทรงอำนาจดังแทรกขึ้นมาจากทางเดินริมรั้ว ทำลายสงครามประสาทของทั้งคู่ลงกะทันหัน

เหนือเมฆสะดุ้งสุดตัว รีบหุบยิ้มแล้วหันขวับไปมอง

ชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัดในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีกรมท่า สวมแว่นตากรอบหนา กำลังเดินถือกระเป๋าเอกสารหนังใบเก่าตรงเข้ามา แสงไฟหน้าร้านส่องกระทบใบหน้าดุดันที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งประสบการณ์

อาจารย์ชาญชัย

อาจารย์ประจำภาควิชาเครื่องกลและอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมมอเตอร์สปอร์ต ผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเฮี้ยบและความยุติธรรมที่สุดในคณะ ชายที่แม้แต่วิศวกรจบใหม่ยังต้องก้มหัวให้

“อาจารย์ชาญชัย...” เหนือเมฆยกมือไหว้ทันทีโดยอัตโนมัติ

ราชันเองก็ชะงัก ร่างสูงใหญ่ที่เคยยืนกอดอกอย่างทระนงรีบปลดแขนลงข้างตัวอย่างรู้กาลเทศะ เขายกมือไหว้อาจารย์ผู้ใหญ่ด้วยท่าทีสำรวมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“สวัสดีครับอาจารย์” ราชันเอ่ยทัก น้ำเสียงนิ่งขรึมลงถนัดตา

อาจารย์ชาญชัยหยุดยืนตรงหน้าทั้งคู่ ดันแว่นตาขึ้นมองสลับไปมาระหว่างลูกศิษย์ปีสี่มือหนึ่งของภาควิชา กับเด็กทุนปีหนึ่งที่เขาเพิ่งเห็นชื่อในใบคะแนนสอบคัดเลือก สายตาคมปราบของคนเป็นอาจารย์กวาดมองม้านั่งหินอ่อน ปึกกระดาษแนวข้อสอบ และระยะห่างที่ใกล้ชิดกันเกินปกติของคนทั้งสอง

“ตีสองแล้ว พรุ่งนี้มีสอบเช้าไม่ใช่หรือไง” อาจารย์ชาญชัยถามเสียงเรียบ มองตรงไปที่เหนือเมฆ “เธอ... เหนือเมฆใช่ไหม เด็กทุนเครื่องกลปีนี้”

“ใช่ครับอาจารย์”

“อ่านหนังสือถึงไหนแล้ว ถึงได้เพิ่งลงมาเอาชีทป่านนี้ อย่าคิดว่าได้ทุนแล้วจะชะล่าใจนะ เกณฑ์คะแนนเฉลี่ยสะสมของทุนภาควิชานี้ ถ้าหลุดต่ำกว่าสามจุดสองเมื่อไหร่ สัญญาถูกยกเลิกทันที ไม่มีข้อยกเว้น”

“ผมทราบครับอาจารย์ จะพยายามเต็มที่ครับ” เหนือเมฆตอบรับอย่างนอบน้อม

อาจารย์ชาญชัยพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะเบนสายตากลับมาหยุดที่ราชัน แววตาของอาจารย์เปลี่ยนเป็นเข้มงวดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“แล้วเธอล่ะราชัน รถแข่งของชมรมประกอบเฟรมเสร็จหรือยัง ถึงได้มีเวลาว่างมาเดินเตร็ดเตร่อยู่แถวหอพักปีหนึ่งตอนตีสอง”

“เสร็จเรียบร้อยแล้วครับอาจารย์ เหลือแค่รอชิ้นส่วนระบบส่งกำลังที่กำลังสั่งเข้ามา” ราชันตอบอย่างสุภาพ

อาจารย์ชาญชัยมองลึกเข้าไปในดวงตาของลูกศิษย์คนโปรดเนิ่นนาน ประสบการณ์หลายสิบปีทำให้เขามองทะลุความตึงเครียดและสายตาที่ราชันใช้มองเด็กปีหนึ่งตรงหน้าได้อย่างทะลุปรุโปร่ง อาจารย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก้าวเข้ามาใกล้ราชันอีกหนึ่งก้าว ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ดุดัน แต่หนักแน่นและจริงจังจนคนฟังต้องสะอึก

“ราชัน... มึงเป็นรุ่นพี่ปีสี่ เป็นประธานชมรม และอีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบออกไปทำงานแล้ว” อาจารย์ชาญชัยลดเสียงลงเล็กน้อยเพื่อคุยกันในระดับผู้ใหญ่ “การมีน้ำใจดูแลรุ่นน้องในภาควิชามันเป็นเรื่องดี แต่เส้นแบ่งระหว่าง ‘การดูแล’ กับ ‘การก้าวก่าย’ มันบางมาก มึงรู้ใช่ไหม”

ราชันยืนนิ่ง สันกรามขบกันแน่นขึ้นเล็กน้อย “...ทราบครับอาจารย์”

“รู้ก็ดี” อาจารย์ชาญชัยตบไหล่กว้างของราชันหนักๆ สองที “เหนือเมฆมันเป็นเด็กมีพรสวรรค์ มีอนาคตอีกไกล และมันต้องใช้สมาธิทั้งหมดเพื่อรักษาทุนการศึกษา อย่าเอาอารมณ์ส่วนตัว หรือเอาความคึกคะนองของมึงมาดึงให้เด็กมันไขว้เขว เข้าใจที่กูพูดใช่ไหม”

“เข้าใจครับ” ราชันตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาราบเรียบ

“ดี ถ้ารู้ตัวแล้วก็แยกย้ายกันไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ถ้ากูเห็นใครหลับในห้องสอบ กูจะปรับตกทั้งคู่”

พูดจบ อาจารย์ชาญชัยก็หมุนตัวเดินถือกระเป๋าเอกสารมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถอาจารย์ ทิ้งไว้เพียงเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนที่ค่อยๆ ไกลออกไป

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมหน้าร้านถ่ายเอกสารอีกครั้ง

คำเตือนของอาจารย์ชาญชัยยังคงลอยเคว้งอยู่ในอากาศ คล้ายเส้นแบ่งเขตแดนที่ขีดกั้นระหว่างรุ่นพี่ปีสี่กับเด็กปีหนึ่งไว้อย่างชัดเจน

เหนือเมฆมองแผ่นหลังของอาจารย์ที่ลับสายตาไป ก่อนจะหันกลับมามองราชันที่ยังคงยืนนิ่ง แววตาคมคายคู่นั้นดูมืดมนและอ่านไม่ออก

“อาจารย์ไปแล้ว...” เหนือเมฆเอ่ยทำลายความเงียบ กระชับชีทในอ้อมแขน “ผมขึ้นหอไปอ่านหนังสือต่อแล้วนะพี่ พี่ก็กลับไปนอนได้แล้ว”

เหนือเมฆหมุนตัว กำลังจะก้าวขาเดินขึ้นบันไดหอพัก

หมับ!

ฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวเอื้อมมาคว้าเข้าที่คอเสื้อยืดด้านหลังของเหนือเมฆอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มีแรงดึงมหาศาลที่เหนี่ยวรั้งให้ร่างโปร่งต้องเซถอยหลังกลับมาปะทะเข้ากับแผงอกกว้างอีกครั้ง

“เฮ้ยพี่!”

ยังไม่ทันที่เหนือเมฆจะได้โวยวาย ราชันก็ใช้มืออีกข้างรวบเอวบางไว้แน่น ดึงร่างของเด็กดื้อเข้ามาจนแนบชิด ลมหายใจร้อนผ่าวที่มีกลิ่นยาสูบจางๆ เป่ารดข้างแก้มเนียน ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดผ่านพวงแก้มขาวที่กำลังตกใจ

ดวงตาคมกริบของราชันจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต แววตาคู่นั้นไม่มีความลังเล ไม่มีความสับสน และไม่ได้สนใจคำเตือนของอาจารย์เมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความดื้อรั้นและเผด็จการที่ลุกโชนขึ้นมา

ราชันกระตุกยิ้มมุมปาก เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากที่กำลังสั่นระริก

“เออ... กูส่อง”

คำสารภาพที่ไร้ความละอายหลุดออกมาตรงๆ ตามด้วยแรงกระชับที่เอวที่แน่นขึ้นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

“แล้วคืนนี้มึงต้องไปนั่งให้กูติวในห้อง อย่าคิดว่าจะรอด”