บทที่ 6: เก้าอี้ตัวที่ว่าง

บทที่ 6: เก้าอี้ตัวที่ว่าง

เสียงอื้ออึงของโรงอาหารกลางคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงเที่ยงตรงดังกระหึ่มจนแทบกลบทุกเสียงพูดคุย เสียงช้อนส้อมสแตนเลสกระทบจานกระเบื้องสลับกับเสียงตะโกนขานเบอร์คิวของป้าร้านข้าวแกง พัดลมเพดานตัวยักษ์หลายตัวหมุนกวาดเอาไอร้อน กลิ่นน้ำมันทอด และกลิ่นพริกแกงลอยวนอยู่ใต้โครงหลังคาสูง โต๊ะยาวทุกตัวอัดแน่นไปด้วยกลุ่มนักศึกษาในเสื้อช็อปต่างสาขาที่เพิ่งผ่านศึกหนักจากห้องสอบกลางภาคช่วงเช้า

สภาพของแต่ละคนไม่ต่างจากคนที่เพิ่งรอดชีวิตออกมาจากสมรภูมิรบ

เหนือเมฆเดินถือจานข้าวมันไก่ทอดวนหาที่ว่างเป็นรอบที่สาม รอบดวงตามีรอยคล้ำจางๆ จากการไม่ได้นอนทั้งคืน แขนเสื้อยืดสีขาวใต้เสื้อช็อปชื้นเหงื่อจากความอบอ้าว ในหัวของเขายังคงหมุนเคว้งไปด้วยสมการวงกลมของมอร์ (Mohr's Circle) และการกระจายความเค้นเฉือนจากวิชากลศาสตร์ของแข็งที่เพิ่งส่งกระดาษคำตอบไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

พอนึกถึงข้อสอบ ความหงุดหงิดระคนสับสนก็แล่นริ้วขึ้นมาในอก

เมื่อคืน หลังจากโดนลากตัวขึ้นรถบิ๊กไบค์ไปที่คอนโดของราชัน ชายหนุ่มรุ่นพี่ปีสี่ไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวรุ่มร่ามอย่างที่ขู่ไว้ แต่กลับโยนกองข้อสอบเก่าย้อนหลังแปดปีลงบนโต๊ะเขียนแบบ สั่งให้เขานั่งทำโจทย์ทีละข้อโดยมีเจ้าของห้องนั่งกอดอกคุมเชิงอยู่ข้างๆ พอเขาเริ่มสัปหงก ราชันก็เอานิ้วดีดหน้าผากแรงๆ สั่งให้ตื่น แล้วเดินไปชงกาแฟดำขมปี๋มายื่นให้กระดกจนตาค้างยันตีสี่

ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ ข้อสอบพาร์ตคำนวณสามข้อใหญ่ในกระดาษสอบเมื่อเช้า... ตรงกับแนวโจทย์ที่ราชันบังคับเคี่ยวเข็ญให้เขาฝึกทำซ้ำๆ เกือบทุกตัวเลข

เด็กทุนอย่างเขาทำข้อสอบได้เกือบเต็ม

แต่แทนที่จะรู้สึกโล่งใจ เหนือเมฆกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกต้อนให้จนมุมด้วยความช่วยเหลือที่ปฏิเสธไม่ได้

“ทางนี้มึง! โต๊ะริมพัดลมว่างพอดี!”

เสียงตะโกนของบาสดังฝ่าเสียงจอแจมาจากมุมเสาต้นในสุด บาสกับเติร์ดและโอมรีบพุ่งตัวเข้าไปยึดโต๊ะสแตนเลสสี่ที่นั่งไว้ได้ทันเวลาก่อนจะโดนเด็กภาคโยธาแย่งไป

เหนือเมฆสาวเท้าเดินตามเข้าไป วางจานข้าวลงบนโต๊ะพลางถอนหายใจยาว ทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งฝั่งริมทางเดิน บาสกับเติร์ดนั่งฝั่งตรงข้าม ส่วนโอมนั่งเบียดอยู่ข้างในสุด ทำให้ที่นั่งข้างตัวเหนือเมฆเหลือเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินว่างอยู่อีกหนึ่งตัว

“เกือบไปแล้ว ถ้าช้ากว่านี้คงต้องไปยืนกินข้าวใต้บันได” บาสบ่นอุบอิบ มือขวาฉีกซองพริกน้ำปลาเทราดบนจานข้าวหมูกรอบ “ข้อสอบเมื่อเช้าเหี้ยมาก อาจารย์ชาญชัยออกกะเอาให้ตายทั้งรุ่นเลยมั้ง มึงทำทันไหมวะเมฆ”

“ก็พอทำได้” เหนือเมฆตอบเรียบๆ

“พอทำได้ของมึงคือเต็มร้อยชัวร์ ไอ้เด็กทุนเอ๊ย” บาสเบ้ปากหมั่นไส้ ก่อนจะกวาดสายตามองจานข้าวของเพื่อน “เออ แล้วมึงไม่ซื้อน้ำเหรอ คอแห้งตายห่า”

เหนือเมฆชะงัก ลำคอแห้งผากขึ้นมาทันที “เดี๋ยวลุกไปซื้อ พวกมึงเอาอะไรไหม”

“ไม่อะ พวกกูซื้อมาแล้ว”

เหนือเมฆลุกขึ้น เบียดตัวผ่านฝูงชนที่กำลังต่อแถวยาวเหยียดตรงไปยังตู้แช่เครื่องดื่มของร้านสหกรณ์ข้างโรงอาหาร ไอเย็นจากตู้กระจกบานเลื่อนพัดวูบเข้าปะทะหน้าช่วยคลายความร้อนลงได้ชั่วขณะ มือเรียวยื่นเข้าไปในตู้แช่ สายตากวาดมองขวดน้ำดื่มเรียงราย

ปลายนิ้วของเขาสัมผัสหยิบขวดน้ำเปล่าขึ้นมาตามความเคยชิน

ในเสี้ยววินาทีที่สายตาเหลือบไปเห็นแถวเครื่องดื่มด้านบน มือของเขากลับชะงักค้าง

ขวดชาเขียวสกัดเข้มข้นไม่ผสมน้ำตาล ฉลากสีเขียวเข้มคาดแถบสีทองวางเรียงอยู่ตรงนั้น มันเป็นชาเขียวกลิ่นข้าวคั่วญี่ปุ่นรสชาติฝาดเฝื่อนติดลิ้น ราคาแพงกว่าน้ำเปล่าเกือบสามเท่า และเป็นรสชาติที่เหนือเมฆเคยจิบไปคำเดียวตอนอยู่ในโรงช็อปแล้วแทบจะพ่นทิ้งเพราะความขม

เหนือเมฆจำได้แม่นว่า ทุกครั้งที่ราชันทำงานในช็อป หรือตอนนั่งเขียนแบบจนดึก บนโต๊ะของคนตัวสูงจะมีชาเขียวรสนี้ตั้งอยู่เสมอ

หยดน้ำแข็งเกาะพราวรอบขวดชาเขียวขวดนั้น

มือขวาของเหนือเมฆขยับไปเอง

สมองยังไม่ทันได้ประมวลผลคำสั่ง ร่างกายกลับยื่นมือไปหยิบขวดชาเขียวรสฝาดขวดนั้นออกมาจากตู้แช่พร้อมกับขวดน้ำเปล่าอย่างเป็นธรรมชาติ เขาเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ รับขวดเย็นเฉียบทั้งสองใบมาถือไว้ในมือ ก่อนจะก้าวขาเดินกลับมาที่โต๊ะ

“ได้น้ำมาแล้วเหรอวะ” บาสถามทั้งที่เคี้ยวข้าวเต็มปาก

เหนือเมฆไม่ได้ตอบ เขาวางขวดน้ำเปล่าของตัวเองไว้ข้างจานข้าวมันไก่

จังหวะนั้นเอง นักศึกษาชายภาคอุตสาหการคนหนึ่งที่กำลังเดินถือจานข้าวหาที่นั่ง เหลือบมาเห็นเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินตัวที่ว่างอยู่ข้างเหนือเมฆ ชายคนนั้นก้าวตรงเข้ามา เอื้อมมือเตรียมจะดึงเก้าอี้ออกไป

“น้องครับ เก้าอี้นี้มีคนนั่งมั้ย พี่ขอยืม—”

ตึก

เหนือเมฆขยับมือเร็วกว่าความคิด

เขาวางขวดชาเขียวฉลากเขียวเข้มลงบนโต๊ะสแตนเลส ตรงตำแหน่งว่างหน้าเก้าอี้ตัวนั้นพอดี เสียงก้นขวดกระทบแผ่นโลหะดังชัดเจนจนคนขอชะงักมือ

“มีคนนั่งแล้วครับ” เหนือเมฆตอบออกไปโดยอัตโนมัติ น้ำเสียงเรียบสนิท

“อ่า... โอเคครับ โทษที” รุ่นพี่ต่างภาคพยักหน้ารับอย่างเสียดาย ก่อนจะเดินเลี้ยวไปหาโต๊ะอื่น

บาส เติร์ด และโอมที่นั่งอยู่ตรงข้าม หยุดเคี้ยวข้าวพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

สายตาสามคู่เลื่อนจากเก้าอี้ว่าง มาหยุดที่ขวดชาเขียวเย็นเจี๊ยบ แล้วเลื่อนขึ้นมาจ้องหน้าเหนือเมฆที่เพิ่งทิ้งตัวลงนั่ง

“มึงรอน้องกลุ่มอื่นเหรอวะ” บาสถามพลางหรี่ตามอง “พวกไอ้กันต์ภาคไฟเหรอ มันสอบเสร็จแล้วเหรอ”

“...เปล่า” เหนือเมฆตอบสั้นๆ

“แล้วมึงวางจองไว้ให้ใคร” เติร์ดดันแว่นตาขึ้น ชี้ไปที่ขวดชาเขียว “แล้วนั่นมึงซื้อชาเขียวหวานศูนย์เปอร์เซ็นต์มาทำไม วันก่อนมึงยังบ่นอยู่เลยว่ารสชาติเหมือนน้ำต้มหญ้ากินไม่ลงไม่ใช่เหรอ”

คำถามซื่อๆ ของเพื่อนสนิทเหมือนค้อนหนักๆ ที่ทุบลงกลางแสกหน้า

เหนือเมฆนิ่งงันไปทันที

สายตาของเขาก้มมองขวดชาเขียวเย็นจัดที่มีหยดน้ำไหลหยดลงบนโต๊ะสแตนเลส สลับกับมองเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินที่ว่างเปล่าข้างตัว

กูซื้อมาทำไม...

แล้วกูจะเก็บที่ตรงนี้ไว้ให้ใคร...

ความตระหนกแล่นปราดขึ้นมาตามแนวสันหลังจนขนแขนลุกชัน

ร่างกายของเขาจดจำนิสัย การกระทำ และความชอบของใครบางคนได้เร็วกว่าสมองสั่งการ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เขารู้สึกว่าพื้นที่ด้านข้างของตัวเองไม่ควรมีคนอื่นมานั่ง ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเดินเข้าร้านค้าแล้วสายตามองหาแต่ของที่อีกฝ่ายชอบกิน

เหนือเมฆกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ มือเรียวเริ่มสั่นเล็กน้อย เขารีบยื่นมือออกไป หวังจะคว้าขวดชาเขียวบ้าๆ นั่นกลับมาซ่อนไว้ใต้โต๊ะก่อนที่เพื่อนจะจับพิรุธได้มากกว่านี้

แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะโดนพลาสติกหุ้มขวด

เสียงจอแจรอบโรงอาหารในรัศมีสิบเมตรก็เงียบเสียงลงอย่างผิดสังเกต

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้ผสมไอเย็นและกลิ่นยาสูบจางๆ ลอยแทรกผ่านกลิ่นกับข้าวเข้ามา เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าเซฟตี้กระทบพื้นปูนขัดมันดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

เงาร่างสูงใหญ่ทอดทับลงมาบนโต๊ะสแตนเลส บดบังแสงไฟนีออนด้านบนจนมิด

ราชันยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อช็อปสีกรมท่าตัวเก่งสีซีดพับแขนขึ้นลวกๆ กางเกงยีนส์ขายาว และเป้สะพายหลังพาดไว้บนบ่าข้างเดียว ใบหน้าคมคายยังคงความดุดันและเฉยชาไว้ตามเดิม ด้านหลังของเขามีพีท ม่านฟ้า ภีม และไม้เดินตามมาเป็นขบวน ทว่าราชันกลับไม่แม้แต่จะมองไปยังโต๊ะประจำของพวกรุ่นพี่ปีสี่

สายตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่เหนือเมฆเพียงคนเดียว

บาสกับเติร์ดที่นั่งฝั่งตรงข้ามถึงกับตัวแข็งทื่อ ช้อนในมือบาสสั่นกริ๊กจนน้ำแกงแทบหก

ราชันก้าวเข้ามาหยุดข้างโต๊ะ ไม่เอ่ยปากถามใครสักคำ ร่างสูงใหญ่ดึงเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินตัวที่ว่างออก แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างเหนือเมฆอย่างเป็นธรรมชาติ ท่อนขาแกร่งเหยียดตรงจนหัวเข่าเบียดชิดกับขาของคนตัวเล็กกว่าอย่างแนบแน่น

ราชันปรายตามองจานข้าวมันไก่ทอดของเหนือเมฆ ก่อนที่สายตาจะเลื่อนลงมาหยุดอยู่ที่ขวดชาเขียวสกัดเข้มข้นที่ตั้งเด่นอยู่ตรงหน้าเขา

มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเพียงนิด เป็นรอยยิ้มพรายที่แทบมองไม่เห็น

มือหนาเอื้อมไปหยิบขวดชาเขียวขึ้นมา ปลายนิ้วยาวออกแรงบิดฝาเกลียวเสียงดัง กรึ๊บ อย่างชำนาญ ก่อนจะยกขวดขึ้นจิบ ดื่มน้ำชาเขียวเย็นจัดลงคอไปหลายอึก ลูกกระเดือกแหลมขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืน หยดน้ำจากขวดหยดลงบนท่อนแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดโปน

เหนือเมฆนั่งตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาจนลามไปถึงใบหู

“เฮ้ย...” บาสที่นั่งฝั่งตรงข้ามอ้าปากค้าง ตาเหลือกมองเพื่อนสนิทสลับกับมองรุ่นพี่ปีสี่

แก๊งปีสี่ที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังหยุดเดินทันที พีทเอามือกุมขมับ กลั้นขำจนหน้าดำหน้าแดง ม่านฟ้ากอดอกยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ส่วนภีมได้แต่ส่ายหัวช้าๆ อย่างเหนื่อยใจ

ราชันลดขวดชาเขียวลง วางมันลงบนโต๊ะหน้าตัวเองอย่างถือสิทธิ์

เขาหันหน้ามามองคนข้างตัวที่นั่งหน้ามุ่ย กำช้อนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

“ขอบใจ” ราชันเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ ทว่าสายตากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตอย่างมีความหมาย “รู้ใจกูดีนี่”

“ผมไม่ได้ซื้อให้พี่!” เหนือเมฆโพล่งขึ้นมาทันควัน พยายามปฏิเสธเพื่อรักษาหน้าตัวเองต่อหน้าเพื่อนทั้งโต๊ะ “นั่นมันน้ำของผม ผมซื้อมากินเอง!”

“มึง?” ราชันเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองริมฝีปากบางที่กำลังเถียงฉอดๆ “มึงเกลียดชาเขียวไม่ใส่น้ำตาล วันก่อนแค่แตะลิ้นยังทำหน้าเหมือนจะอ้วก มึงจะซื้อมากินเองทำไม”

“ผม... ผมอยากลองเปลี่ยนรสชาติบ้างไม่ได้หรือไง!”

เหนือเมฆเถียงข้างๆ คูๆ ความอับอายที่ถูกจับไต๋ได้ทำให้เขาแทบอยากจะมุดโต๊ะหนีไปให้พ้นๆ เขาเอื้อมมือออกไป คว้าหมับเข้าที่ขวดชาเขียว ออกแรงดึงเพื่อจะแย่งมันกลับคืนมา “เอาคืนมาเลยนะ นั่นมันเงินผม!”

แต่ราชันเร็วกว่า

มือหนาเลื่อนมาจับทับลงบนหลังมือของเหนือเมฆที่กำคอขวดไว้ ฝ่ามือที่ทั้งอุ่นและสากระคายออกแรงกดตรึงมือน้องไว้กับขวดแน่น ไม่ยอมปล่อยให้ดึงกลับไปได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว สัมผัสแนบชิดท่ามกลางสายตานับสิบคู่ในโรงอาหารทำเอาเหนือเมฆสะดุ้งเฮือก แต่กลับไม่สามารถชักมือหนีได้

ราชันไม่สนใจสายตาของเด็กปีหนึ่งที่นั่งอ้าปากค้างอยู่ฝั่งตรงข้าม และไม่สนใจเสียงผิวปากแซวเบาๆ ของไอ้พีทที่ยืนอยู่ข้างหลัง

ร่างสูงใหญ่โน้มตัวเข้ามาใกล้เหนือเมฆอีกนิด กลิ่นกายคุ้นเคยและไอร้อนจากคนข้างตัวแผ่ซ่านเข้ามาจนหัวใจของคนตัวเล็กกว่าเต้นกระหน่ำรัวแรง

ราชันใช้ลิ้นเลียคราบน้ำชาเขียวที่ติดอยู่บนริมฝีปากล่างของตัวเองช้าๆ สายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และถือดีจับจ้องมองสบตากับเหนือเมฆในระยะประชิด

ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำหน้าตาย ที่ทำให้เหนือเมฆแทบจะหยุดหายใจไปตรงนั้น

“วางให้กูแล้ว... คิดจะเอาคืนง่ายๆ เหรอ เหนือเมฆ”