ตระกูลหลันอีกแล้วหรือ

“ท่านอาจารย์เข้ามาเถิดเจ้าค่ะ ผู้ป่วยปลอดภัยแล้ว”

น้ำเสียงหวานส่งเสียงเรียกบุรุษ ผู้ที่รอคอยนางอยู่หน้าห้องรักษาถึงหนึ่งชั่วยามเต็ม ๆ โดยไม่เคลื่อนที่ไปที่ใดเลยแม้แต่น้อย ท่านแม่ทัพใหญ่ช่างเป็นบุรุษที่ซื่อตรงยิ่งนัก!

“ฮวาเอ๋อร์เหนื่อยหรือไม่”

ถึงแม้จะเป็นห่วงผู้ป่วยทั้งสองคนอยู่มาก แต่คนแรกที่เขาเป็นห่วงยิ่งกว่าย่อมเป็นสตรีตรงหน้า นางแบกร่างเขาแล้วพากระโดดไกลถึงเฉิงตูใช้เวลาครึ่งชั่วยาม มาถึงก็เข้าห้องรักษาอีกหนึ่งชั่วยาม จะไม่ให้เขาเป็นกังวลได้อย่างไร แต่ก็ต้องอดทนไม่ตะโกนถามกันให้เสียสมาธิ

“เหนื่อยแต่พอทนได้เจ้าค่ะ เห็นพี่ ๆ ปลอดภัยก็นับว่าคุ้มค่า”

“แคว้นเฮ่อ ติดค้างเจ้ากี่เรื่องแล้วคนดีของข้า”

สวีเยี่ยนหลงเดินไปสวมกอดคนในหัวใจจนเต็มอ้อมกอด แม่ทัพหนุ่มรู้สึกภาคภูมิใจยิ่งนัก ที่ตนเองมีโอกาสได้รู้จักคนเก่งระดับผู้นำ ถึงแม้นางไม่เคยเล่ารายละเอียดให้ฟัง แต่คาดเดาได้ไม่ยากเลยสักนิด เขามั่นใจมากว่าสตรีตรงหน้า คือผู้นำแห่งดินแดนที่จากมาอย่างแน่นอน

ทุกสิ่งทุกอย่างที่หยางเฟยฮวาปฏิบัติให้เห็น เขาทั้งตกใจ ประหลาดใจ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความรู้สึกชื่นชมที่เอ่อล้นเต็มหัวใจ จมูกโด่งก้มลงสูดดมเรือนผมกลิ่นหอมกรุ่นด้วยความพึงพอใจ นางเป็นคนรักของเขาแต่เพียงผู้เดียว

“เดี๋ยวพี่รองกับพี่สามก็ตื่นมาเห็นหรอกเจ้าค่ะ”

ใบหน้าเรียวเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่กำลังสวมกอดตน และสูดดมเส้นผมที่ไม่ได้สระมาสองวัน กลิ่นเหม็นหรือหอมนางก็ยังไม่รู้เลย

“ตื่นเร็วถึงเพียงนั้นเลยหรือ จากสภาพผู้ป่วยที่แม่ทัพอวี้บอกกล่าวเอาไว้ ทั้งสองคนอาการสาหัสมากเลยนะฮวาเอ๋อร์”

“ไม่เกินครึ่งชั่วยามก็ตื่นแล้วเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์เราจะพาพี่แฝดกลับเมืองหลวงด้วยกันหรือไม่เจ้าคะ”

คนถามอยากพาพี่ชายทั้งสอง กลับไปรักษาตัวที่จวนตระกูลหยาง เพราะนางกับแม่ทัพใหญ่ ไม่สะดวกพักค้างที่ค่ายเฉิงตูเกินกว่าห้าวัน ภารกิจสำคัญในเมืองหลวงกำลังรอคอยเวลาสะสางเช่นกัน จากมาหลายวันก็เป็นห่วง เกรงว่าอ๋องบ้าอำนาจผู้นั้นจะชิงลงมือเสียก่อน

“พากลับไปรักษาตัวที่เมืองหลวงก่อน หายดีเมื่อไหร่ค่อยเดินทางกลับมาที่ค่ายเฉิงตู ทางนี้มีรองแม่ทัพอีกหลายคน ที่สามารถปฏิบัติงานแทนกันได้ บิดามารดาของเจ้าก็กำลังรอคอยฟังข่าวดี ข้าจะส่งข่าวทางเหยี่ยวสื่อสารไปแจ้งก่อน ท่านอาหญิงจะได้ไม่เป็นห่วงจนล้มป่วย”

“เมืองเฉิงตูมีคนร้ายต้องกวาดล้างให้หมด อย่าให้เหลือหลุดรอดออกมาทำร้ายผู้อื่นอีก ข้าเดาว่าคงเป็นพรรคพวกของอ๋องห้าผู้นั้น ที่ทำร้ายพี่ชายของข้า”

หยางเฟยฮวา อยากไปจัดการพวกมันด้วยตนเอง กล้าดีอย่างไรมาแตะต้องคนตระกูลหยาง แต่ก็เปลี่ยนใจให้บุรุษไปจัดการแทนย่อมเหมาะสมกว่า ปลายทางคงจบชีวิตไม่ต่างกัน และนางก็ไม่ต้องออกแรงเองด้วย

“ฮวาเอ๋อร์ได้ยินสิ่งใด”

“ในค่ายเฉิงตูมีหนอนบ่อนไส้เจ้าค่ะ ข้าได้ยินเสียงพูดคุยจากทางทิศตะวันออก บริเวณนั้นน่าจะเป็นโรงเลี้ยงม้า เพราะได้ยินเสียงม้าร้องมีบุรุษไม่ต่ำกว่าสามคน กำลังจับกลุ่มดื่มสุรากัน ท่านกับแม่ทัพอวี้รีบตามไปจัดการสอบสวนเอาเถิด”

“ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ เจ้าอยู่แต่ในเรือนห้ามออกไปที่อื่นเข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะรออยู่ที่นี่”

“ข้าจะรีบกลับมา”

สวีเยี่ยนหลงปล่อยคนในอ้อมกอดให้เป็นอิสระ แล้วรีบเดินไปตามทิศทางที่หยางเฟยฮวาบอกกล่าวเอาไว้ เมื่อแม่ทัพอวี้ไป่เหอรู้เรื่องก็รีบเดินตามไปเช่นกัน

ครึ่งชั่วยามต่อมาคนป่วยก็เริ่มรู้สึกตัว หยางเฟยฮวาเห็นดังนั้นจึงเดินเข้ามาตรวจดูอาการข้าง ๆ เตียงนอนทั้งสองซึ่งจัดเรียงไว้ข้างกัน

เมื่อเครื่องมือวัดชีพจรกับความดัน ขึ้นตัวเลขหน้าจอบ่งบอกว่าอาการคนป่วยปลอดภัย ใบหน้าหวานจึงยิ้มกว้างด้วยความดีใจ แสดงให้เห็นว่าเลือดมนุษย์กลายพันธุ์กำลังเริ่มออกฤทธิ์

“พี่รอง พี่สาม”น้องสาวคนใหม่ส่งเสียงเรียกไปตามความทรงจำเดิม

“ฮวาเอ๋อร์เช่นนั้นหรือ”

หยางจิ้งหวัง หรือพี่สาม แฝดผู้น้องเอ่ยถามทันที เมื่อเห็นสตรีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เตียงนอน มีใบหน้าละม้ายคล้ายน้องสาวคนเดียวของตน

“จะใช่ได้อย่างไรเจ้าสาม ฮวาเอ๋อร์ของพวกเราตัวกลม ๆ และน่ารักกว่านี้”

หยางจิ้งเหว่ย หรือพี่รอง แฝดผู้พี่เอ่ยแย้ง เพราะสตรีตรงหน้ามีรูปร่างสมส่วนและใบหน้าเรียวงาม ไม่ได้อวบอ้วนเฉกเช่นน้องสาวของพวกเขาเสียหน่อย

“พี่รอง พี่สาม ข้าหยางเฟยฮวาน้องสาวของพวกท่าน ข้าแค่ลดน้ำหนักเจ้าค่ะ เลยงดงามจนพวกท่านไม่เชื่อสายตา”

“หา/หา แล้วเจ้ามาได้อย่างไร ท่านพ่อกับพี่ใหญ่พามาหรือ”ขณะที่ถามก็กวาดสายตามองหาบิดากับพี่ชายคนโต เพราะเข้าใจว่าน้องสาวเดินทางมาพร้อมคนในครอบครัว

“ข้ามากับท่านแม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลงเจ้าค่ะ ข้าเป็นคนถอนพิษและเย็บบาดแผลที่ท้องให้พวกท่าน แม่ทัพอวี้ไป่เหอส่งม้าเร็วไปแจ้งที่จวนว่าพวกท่านถูกพิษ และถูกทำร้ายร่างกายจนบาดเจ็บสาหัสเป็นตายเท่ากัน ท่านแม่ทัพใหญ่เลยพาข้ามาช่วยรักษา ท่านพ่อกับท่านแม่ และพี่ใหญ่ รู้ข่าวก็เป็นห่วงกันทุกคน ข้าเป็นความหวังของครอบครัวเลยนะเจ้าคะ”

เมื่อเห็นนิสัยซื่อตรงของคนทั้งสอง หยางเฟยฮวาก็เปิดใจยอมรับพี่ชายฝาแฝดโดยง่าย ไม่ต่างจากที่นางยอมรับพี่ชายใหญ่ บุรุษตระกูลหยางน่ารักทุกคนเลยสิท่า!

“รักษา! ฮวาเอ๋อร์เป็นหมอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”พี่รองเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

“ใช่ ๆ ปกติเห็นแต่เข้าครัวทำอาหาร”พี่สามเอ่ยเสริม

“พวกท่านทั้งสองคนไม่อยู่เมืองหลวงนาน จึงไม่รู้ว่าข้าเก่งกาจหลายเรื่อง”

“จริงด้วย!เมื่อเติบโตก็ย่อมเปลี่ยนแปลง เจ้าสามต่อจากนี้ห้ามว่าน้องสาวของข้าหัวทึบหัวอ่อนอีกเข้าใจหรือไม่”แฝดผู้พี่หันไปพูดคุยกับแฝดน้องที่นอนอยู่เตียงติดกัน

“ข้าไม่เคยพูดมีแต่พี่รองที่พูด ฮวาเอ๋อร์อย่าไปเชื่อพี่รอง”พี่สามเอ่ยแย้งคำกล่าวของพี่ชายฝาแฝดทันที มีอย่างที่ไหนโยนความผิดให้เขารับเพียงคนเดียว

บุรุษแฝดตระกูลหยางพูดคุยกันอย่างออกรส โดยที่ลืมคิดไปเลยว่าพวกตนพึ่งฟื้นตื่นจากความตาย เพราะทั้งสองคนมีเรี่ยวแรงพูดคุยตามปกติ มีเพียงความรู้สึกเจ็บบาดแผลตรงช่องท้องเล็กน้อยเท่านั้น ที่ย้ำเตือนว่าพวกเขาเคยโง่เขลา จนถูกลวงไปฆ่าเกือบเอาชีวิตไม่รอดหากไม่ได้น้องสาวช่วยชีวิต คงตายไปแล้วจริง ๆ 

“อย่าเถียงกันอีกเลยเจ้าค่ะ เล่าได้หรือไม่ว่าเหตุใดจึงบาดเจ็บเกือบตายเช่นนี้”

“ได้ ๆ ไม่มีความลับสำหรับผู้มีพระคุณ”พี่รองเอ่ยตอบรับทันที

“ใช่ ๆ ”พี่สามก็เห็นด้วย

หลังจากนั้นความจริงจากปากผู้บาดเจ็บทั้งสอง ก็หลั่งไหลออกมาให้หยางเฟยฮวารับรู้ โดยไม่ปิดบังเลยสักเรื่อง รองแม่ทัพฝาแฝดถือว่าน้องสาวของพวกเขา คือผู้ชุบชีวิต หยางเฟยฮวามีบุญคุณยิ่งกว่าผู้บังคับบัญชา ความลับทางทหารการใดสำหรับผู้มีพระคุณถือว่ายกเว้น!

“หลันเจียวซินเข้ามาตีสนิทพวกข้า นับตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ที่ย้ายมาประจำการเมืองเฉิงตู พวกข้าจำได้ว่าหลันลี่จิน น้องสาวของสตรีผู้นั้นเป็นสหายของเจ้า เลยไว้ใจยอมตกลงซื้อขายข้าวสารของตระกูลหลันในเมืองเฉิงตู เพื่อใช้ในโรงครัวกองทัพ วันที่นัดรับมอบข้าวสารคนส่งข้าวสารไม่มา แต่พวกข้าถูกนักฆ่าราว ๆ ห้าคนไล่ตามสังหาร พวกมันทายาพิษไว้ที่คมดาบ บาดแผลจึงได้รับพิษร้ายไปด้วย”พี่รองรับหน้าที่บอกเล่าเรื่องราวให้น้องสาวฟัง

“ตระกูลหลันอีกแล้วหรือ ชั่วทั้งพี่ทั้งน้อง”เฟยฮวาอดไม่ได้จึงสบถออกมา แสดงว่าตระกูลหลันตั้งใจฆ่าคนตระกูลหยางอย่างแน่นอน

“ฮวาเอ๋อร์มีเรื่องกับหลันลี่จินด้วยหรือ ข้าจำได้ว่าเจ้า หลันลี่จิน และกวงไป่หลงสนิทสนมกัน”พี่สามเอ่ยถามน้องสาวที่กำลังก่นด่าสหายสนิทวัยเยาว์

“เจ้าค่ะ เพราะหลันลี่จินข้าจึงหย่าขาดกับกวงไป่หลง แต่ก็ช่างเถิด อีกไม่นานตระกูลหลันคงได้รับโทษทัณฑ์กันทั้งตระกูล ท่านแม่ทัพใหญ่กำลังรอเวลาสะสางคนพวกนั้น”

“หย่ากับกวงไป่หลงแล้ว ดียิ่งนักพี่สามไม่ชอบสามีเจ้าเลย”

“พี่รองก็ไม่ชอบเจ้ากวงไป่หลงผู้นั้น หน้าขาว ๆ ชอบทำตัวเก่งกว่าคนอื่น ทั้ง ๆ ที่อ่อนหัด จิตใจโลเล สรุปคือไม่เหมาะสมกับฮวาเอ๋อร์ของพวกเราหรอก”

ก๊อก ก๊อก

“คงเป็นท่านแม่ทัพใหญ่เจ้าค่ะ เขาบอกว่าจะเข้ามาเวลานี้”

“แต่พี่รองชอบคนนี้ แม่ทัพใหญ่เหมาะสมกับฮวาเอ๋อร์ทุกประการ”

“พี่สามก็ชอบ”

“ได้แล้วเจ้าค่ะ รอเหตุการณ์ในเมืองหลวงสงบก็ค่อยแต่ง บุรุษรูปงามและฉลาดข้าไม่ปล่อยให้หลุดมือ”

น้องสาวคนเก่งกระซิบข้างหูพี่ชายทั้งสอง เพราะเกรงว่าคนข้างนอกจะได้ยินคำกล่าวที่มั่นอกมั่นใจในตนเอง นางก็เขินอายเป็นเช่นกัน!