ยิ้มอะไร

“อ้อ! นางมักจะยั่วยวนข้ากับท่านพ่ออยู่บ่อยครั้ง พวกข้าเลยเลือกอยู่ห่าง ๆ เพราะกลัวท่านแม่เข้าใจผิด จึงไม่ได้สังเกตท่าทีนางเลยสักครั้ง ข้าก็เป็นบุรุษที่ยังไม่แต่งงานจึงเลือกถอยห่าง ด้วยเกรงว่าจะพลาดพลั้งเข้าสักวัน”

คนที่ถูกจับพิรุธได้ทุกเรื่อง เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด เมื่อลองนึกดูดี ๆ ตามคำสั่งน้องสาว จึงเริ่มย้อนนึกถึงเหตุการณ์ในแต่ละวันที่ผ่านมา

“สะเพร่าเจ้าค่ะ ควรฝึกวิธีสังเกตผู้คนให้มากกว่านี้ทั้งท่านพ่อและพี่ใหญ่ ดวงตาต้องคอยฝึกให้กลอกหมุนเป็นวงกลมอยู่บ่อย ๆ จะได้มีดวงตาที่เฉียบคม”

“กลอกดวงตาหมุนเป็นวงกลม จะทำได้อย่างไรเจ้าก็พูดจาพิลึก”คนพี่รีบแย้งในคำกล่าวที่เขากระทำไม่ได้ ยิ่งลองทำดูยิ่งแน่ชัดว่าไม่สามารถกลอกตาให้หมุนเป็นวงกลมได้

“ช่างเถิดเจ้าค่ะ พูดไปท่านก็ไม่เข้าใจ”กล่าวจบร่างอวบก็เดินนำหน้าพี่ชายไปด้วยท่าทีกระฉับกระเฉง ริมฝีปากก็บ่นพึมพำไปตลอดทาง

‘บุรุษทึมทื่อหัวทึบกันทุกคนเลยหรืออย่างไร เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสตรีงดงาม’

ครึ่งชั่วยามผ่านพ้นไป หยางเป่ยหนานถูกมอบหมายหน้าที่ ให้มายืนรอต้อนรับแม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลง ส่วนหยางจิ้งถงกับหยางเฟยฮวาเดินกลับไปรอที่ห้องโถงของจวนแล้ว

หลังจากสอบสวนเถียนหงด้วยวิธีเดิม พวกเขาก็ได้รับรู้ความจริงอันน่าตกใจเพิ่มเข้ามาอีกเรื่อง ยามนี้จึงใจจดใจจ่อรอคอยแม่ทัพใหญ่ให้มาร่วมปรึกษาหารือกัน หยางเฟยฮวาขออยู่ร่วมประชุมด้วย เพราะนางรู้เห็นมาตั้งแต่ต้น จึงอยากใส่ใจจนจบเรื่องก็เท่านั้นเอง!

บิดาผู้รับคำสั่งมาจากฮูหยินสุดที่รัก ไม่กล้าขัดคำขอของบุตรสาว ส่วนหยางเป่ยหนานก็เห็นด้วย เพราะเขาอยากให้น้องสาวกับท่านแม่ทัพใหญ่ ทำความรู้จักให้มากกว่าเดิม เผื่อวันข้างหน้าความใฝ่ฝันเรื่องการมีน้องเขยผู้เพียบพร้อม อาจจะสมหวังเข้าสักวัน

หยางเป่ยหนานยืนรอไม่นาน ก็พบเห็นร่างองอาจของผู้เป็นนายก้าวลงมาจากรถม้าคันใหญ่ ซึ่งประดับตราสัญลักษณ์จวนแม่ทัพของแคว้นเฮ่ออย่างประณีตงดงาม

ยามที่รถม้าของจวนแม่ทัพเคลื่อนผ่านไปที่ใด ผู้คนก็มักจะมองตามจนสุดสายตา เพราะอยากชื่นชมบารมีของบุรุษผู้เปรียบดั่งกำแพงแคว้นเฮ่อ อีกทั้งอยากพบหน้าแม่ทัพหนุ่มรูปงาม โดยเฉพาะสาว ๆ ที่ยังไม่ออกเรือน มักจะตื่นเต้นทุกครั้งที่รถม้าคันนี้แล่นผ่าน

“เกิดสิ่งใดขึ้นจึงออกมารอคอยข้าด้วยท่าทีเป็นกังวลเช่นนี้”

บุรุษช่างสังเกตเอ่ยถามทันที หากจะมีใครสักคนที่สามารถกลอกตาเป็นวงกลม ดังเช่นหยางเฟยฮวากล่าวเอาไว้ สวีเยี่ยนหลงคงเป็นหนึ่งในคนผู้นั้น

“ท่าทางของข้าบ่งชัดว่าร้อนใจเพียงนั้นเลยหรือขอรับท่านแม่ทัพ มิน่าเล่า ฮวาเอ๋อร์จึงบ่นข้าไม่เลิกเสียที”น้องน้อยพูดตักเตือนเขากับบิดาจนหูแทบชา

“อืม ชัดเจนโดยไม่ต้องคาดเดา แล้วฮวาเอ๋อร์คือผู้ใด”

“อ้อ! หยางเฟยฮวาน้องสาวของข้าขอรับ นางก็รอท่านแม่ทัพอยู่ในห้องโถงเช่นกัน”

“หืม รอข้าแล้วรอทำไม”

ถึงจะถามเช่นนั้น แต่หัวใจที่เคยเฉยชากลับเต้นรัวแปลก ๆ แม่เสือตัวอวบมีธุระการใดกับเขาอีกเช่นนั้นหรือ หากไม่มาพูดคุยด้วยถึงจวนในวันนี้ คงไม่แคล้วปีนกำแพงบุกไปหาเขาอีกกระมัง เมื่อคิดถึงค่ำคืนนั้นมุมปากหยักจึงเผลอแย้มยิ้มออกมา

“ยิ้มอะไรขอรับท่านแม่ทัพ”

คนที่ถูกน้องสาวบ่นว่าไม่รู้จักสังเกตผู้คน จึงเริ่มฝึกสังเกตผู้คนอย่างละเอียดถี่ถ้วน ท่านแม่ทัพเจ้านายสายตรงคือคนแรก ที่เขาอยากจับตามองให้ละเอียดทุกเรื่อง

“เปล่า รีบเข้าไปข้างในกันเถิด ประเดี๋ยวคนรอจะยิ่งร้อนใจ”

“อ้อ ขอรับ ๆ ฮวาเอ๋อร์รอท่านแม่ทัพจนคอยืดคอยาว”

ท่าทีแปลก ๆ เริ่มอยู่ในสายตาผู้เริ่มต้นฝึกฝนสังเกตท่าทีผู้คน หยางเป่ยหนานจึงพูดเสริมเติมแต่งไปเอง เพื่อดูอาการผู้บังคับบัญชาซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นบุรุษรูปงาม ผู้ที่ไม่เคยสนใจสตรีมาแต่ไหนแต่ไร จนเคยมีข่าวลืออยู่บ่อยครั้ง ว่าแม่ทัพใหญ่แคว้นเฮ่อเป็นชายรักชาย!

“อะ..อืม”

ร่างบึกบึนรีบก้าวเท้ามุ่งตรงไปยังห้องโถงจวนตระกูลหยาง เพราะกลัวบางคนเมื่อยคอ หากปล่อยให้รอนานกว่านี้คงน่าสงสารแย่

ในห้องโถงยามนี้เต็มไปด้วยเสียงซักถามหลายอย่างจากผู้เป็นบิดา ส่วนบุตรสาวก็ตอบรับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เพราะคำถามที่ถูกส่งมาเกี่ยวกับเรื่องสุขภาพของบุตรสาวทั้งนั้น

“ฮวาเอ๋อร์ ที่ว่าตกน้ำเจ้าหายดีหรือยัง”

“หายดีแล้วเจ้าค่ะ”

“เจ้าผอมลงหรือไม่ ป่วยสองอาทิตย์ซูบลงถึงเพียงนี้เชียวหรือ ไม่ได้การแล้วพ่อต้องสั่งให้แม่ครัว จัดเตรียมของโปรดให้เจ้าหลาย ๆ อย่างสักหน่อย”

“ท่านพ่อ ข้าไม่อยากกินขาหมูตุ๋น กับขนมหวานแล้วเจ้าค่ะ ข้าชอบกินผักต้ม ปลานึ่ง ปลาย่าง ไข่ต้ม ไข่ตุ๋น อาหารอะไรก็ได้ที่ไม่ผัดน้ำมัน ข้าอยากลดน้ำหนัก”คนไม่อยากกินของโปรดไขมันสูงรีบเอ่ยแย้งทันที

“เพราะเจ้าเด็กแซ่กวงหรือ เจ้าเลยอยากลดน้ำหนัก คำถามนี้ทำให้ผู้ที่รีบเดินมาห้องโถงต้องหยุดแล้วแอบฟังอยู่ห่าง ๆ ”

“ไม่ใช่เลยเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้คิดอะไรกับกวงไป่หลงแล้ว ข้าอยากลดน้ำหนักเพื่อสุขภาพที่แข็งแรงขึ้น จะได้อยู่กับท่านพ่อท่านแม่ไปนาน ๆ อย่างไรเล่าเจ้าคะ ยามที่น้ำหนักเพิ่มขึ้นข้าหายใจติดขัดยิ่งนัก เกรงว่าจะหายใจไม่ออกเข้าสักวัน”

“อืม ฟังดูมีเหตุผล เช่นนั้นพ่อจะสนับสนุนเจ้า”

“ท่านพ่อข้าอยากฝึกวรยุทธ์ด้วยเจ้าค่ะ”

เฟยฮวารีบแจ้งในสิ่งที่นางต้องการ จะได้เริ่มฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ของคนแคว้นเฮ่อให้กลมกลืน อาวุธทำลายล้างสูงในมิติหากไม่จำเป็นจริง ๆ คงไม่หยิบออกมาใช้

“ห๊ะ ฮวาเอ๋อร์อยากฝึกวรยุทธ์ ข้าหูฝาดไปหรือไม่”

“ท่านพ่อข้าฝึกได้เจ้าค่ะ แค่ยังไม่เคยรู้กระบวนการหรือท่าทางการฝึกยุทธ์เพราะไม่ใส่ใจแค่นั้นเอง”

คนโกหกรีบเอานิ้วไขว้กันที่กลางหลัง นางแค่อยากฝึกวรยุทธ์เพื่อตบตาคนก็เท่านั้น หากจู่ ๆ เผลอออกแรงต่อสู้ โดยที่คนอื่นคิดว่าไร้วรยุทธ์คงน่าแปลกไม่น้อย ไม่สู้ฝึกให้รู้ให้เห็นกันไปเลยยังดีกว่า

“แต่ว่า…”

หยางจิ้งถงเกรงว่าบุตรสาวจะบาดเจ็บหนัก เพราะร่างกายที่ไม่พร้อม ย่อมกระทบกับกล้ามเนื้อหลายส่วน หากนางเจ็บขาจนเดินไม่ได้หลายวัน หรือเป็นเดือน เขาคงปวดใจไม่น้อย

“ให้นางฝึกเถิดขอรับท่านอา หากพวกท่านไม่สะดวกฝึกท่าทางพื้นฐานเบื้องต้นสำหรับสตรี ข้าสามารถช่วยเหลือได้ รับรองว่าปลอดภัย”ผู้มาใหม่รีบเดินเข้าไปเสนอความคิดเห็น กับท่านอาที่เขาเคารพรักไม่ต่างจากญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง

แม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลงนับถือรองแม่ทัพหยางจิ้งถง เปรียบดั่งญาติผู้ใหญ่ในครอบครัว เพราะเขาไม่เหลือบิดามารดาให้คอยดูแลอีกแล้ว อีกทั้งเป็นบุตรชายคนเดียวจึงไม่มีญาติมิตรให้เรียกขานว่าครอบครัว

ยามที่ไม่ได้อยู่ต่อหน้าพระพักตร์องค์ฮ่องเต้ จึงเรียกขานรองแม่ทัพหยางอย่างสนิทสนม แต่หยางจิ้งถงก็ยังคงเรียกเขาตามเกียรติแม่ทัพใหญ่ไม่เปลี่ยนแปลง

“คารวะท่านแม่ทัพขอรับ/เจ้าค่ะ”สองพ่อลูกที่นั่งรอคอยอยู่ในห้องโถง รีบยืนขึ้นกล่าวทักทายผู้มีมาเยือน

“ว่าอย่างไรเล่า อยากฝึกฝนโดยไม่บาดเจ็บหรือไม่”

สวีเยี่ยนหลงไม่เอ่ยชื่อ แต่ใช้สายตาจ้องมองสตรีผู้อยากฝึกวรยุทธ์ อีกเหตุผลคืออยากรู้ว่าคนตรงหน้า เก็บซ่อนความสามารถใดไว้บ้าง เท่าที่เห็นในวันปีนรั้วจวนแม่ทัพ นางเก่งยิ่งกว่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นกลางบางคนเสียอีก

“อยากฝึกเจ้าค่ะ ท่านพ่อ พี่ใหญ่ ช่วยฝึกให้ข้าได้หรือไม่ เกรงใจท่านแม่ทัพ ต้องเทียวไปเทียวมาจวนก็อยู่ไกล”ด้วยไม่อยากรบกวนผู้อื่น เฟยฮวาจึงหันไปถามบิดากับพี่ชายเสียก่อน แต่ก็แทบอยากใช้กำปั้นทุบพี่ชายให้จมดิน เมื่อได้ยินคำกล่าวแสลงหูสำหรับสตรี

“ข้าฝึกฝนผู้เริ่มต้นฝึกยุทธ์ที่ตัวอ้วนถึงเพียงนี้ไม่เป็น”พี่ชายคนโตกล่าวไปตามใจคิด

“เจ้าใหญ่/กุนซือหยาง”

บิดากับแม่ทัพใหญ่รีบเอ่ยห้ามปรามคำกล่าวไม่เหมาะสมสำหรับสตรี มีอย่างที่ไหนกล่าวคำว่าอ้วนออกมาตรง ๆ เช่นนี้ แค่อวบนิดหน่อยก็เท่านั้น

“เอ่อ…ขออภัยขอรับ ข้าแค่เย้าแหย่ยัยลูกหมูตัวกลมเฉย ๆ ”

“….”

“ฮ่า ฮ่า อย่าดุพี่ใหญ่เลยท่านพ่อ ท่านแม่ทัพ ข้าก็อ้วนจริง ๆ แต่พี่ใหญ่ท่านคอยดูอีกหนึ่งเดือนข้างหน้านี้เถิด ยามนั้นข้าจะให้ท่านกล่าวอีกครั้งว่าข้าอ้วนหรือไม่”ตามจริงแล้วคนตัวอ้วนไม่โกรธเคืองพี่ชายเลยแม้แต่น้อย ขนาดตัวนางเองยังเผลอบ่นเจ้าของร่างเดิมอยู่เรื่อย

‘กินแต่ของมัน ของหวาน แล้วข้าต้องมาตามเผาผลาญไขมันเก่า’