ช่วยชีวิต

เมื่อมาถึงเรือนนอนส่วนตัว หยางเฟยฮวาจึงหยิบดาวเทียมขนาดเล็กพกพา ซึ่งใช้พลังงานแสงอาทิตย์ในมิติดวงดาวออกมาใช้ประโยชน์ ตัวเครื่องมีพลังงานแสงอาทิตย์ ที่กักเก็บไว้มากพอให้ใช้งานได้เป็นเดือน

ยามต้องการเรียกคืนก็แค่กดปุ่มสัญญาณตรงหน้าจอควบคุม ดาวเทียมเครื่องจิ๋วก็จะกลับมายังจุดเดิม เป็นเทคโนโลยีล้ำหน้าที่มีใช้เฉพาะในดาวจูปิเตอร์ ซึ่งนางพกพามาด้วยเพื่อใช้หาจุดจอดยานอวกาศ แต่ก็หมดโอกาสได้ใช้ประโยชน์ตรงส่วนนั้น

ผู้เชี่ยวชาญด้านการเล็งพิกัดจุดรับสัญญาณ ใช้เครื่องมือพิเศษยิงดาวเทียมจิ๋วขึ้นไปลอยอยู่บนท้องฟ้า ในระดับความสูงที่มากพอต่อการส่งสัญญาณครอบคลุมพื้นที่โดยรอบประมาณหนึ่งพันกิโลเมตร

เมื่อมีสัญญาณยืนยันจากเครื่องยิงพิเศษว่าติดตั้งดาวเทียมพกพาเสร็จสิ้น หยางเฟยฮวาจึงหยิบเอาโน้ตบุ๊คซึ่งมีพลังงานแสงอาทิตย์ในตัวเครื่องพร้อมใช้งาน ออกมาตรวจสอบพิกัดของค่ายทหารเมืองเฉิงตู ดวงตาเฉียบคมไล่ตรวจสอบเส้นทางไปเมืองเฉิงตูอย่างละเอียด

“ยังไม่มีฐานข้อมูลของเมืองเฉิงตู แต่ที่นั่นห่างจากเมืองหลวงไปทางทิศใต้ราว ๆ หนึ่งร้อยลี้หรือประมาณห้าสิบกิโลเมตร และมีค่ายทหารต้องตรวจสอบสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่เป็นแนวทาง นี่ไง!เจอแล้วมีกำแพงสูง และมีทหารยืนเต็มแนวกำแพงที่นี่คงเป็นค่ายทหารอย่างแน่นอน”น้ำเสียงหวานพึมพำวิเคราะห์ข้อมูลอยู่เพียงลำพัง

ก๊อก! ก๊อก! ผ่านไปไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูเรือนนอนดังขึ้น

“เชิญเจ้าค่ะ”เจ้าของเรือนตอบรับเพราะรู้ดีว่าผู้ใดมาเยือน

“ฮวาเอ๋อร์ทุกอย่างเรียบร้อยดี ข้าพร้อมเดินทางไปกับเจ้า ว่าแต่พวกเราจะใช้ม้าเร็วในการเดินทาง หรือค่อย ๆ ทะยานไป แต่ทั้งสองวิธีนี้ข้าเองก็ไม่แน่ใจเช่นกันว่าจะไปทันคืนนี้หรือไม่”

ท้ายเสียงเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด รองแม่ทัพหยางคู่แฝดเขาก็รู้จักและสนิทสนมอยู่ไม่น้อย จึงรู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง เมื่อได้ยินข่าวร้ายของคนทั้งสอง

“ข้าจะพาท่านอาจารย์กระโดดไปเมืองเฉิงตูเจ้าค่ะ ท่านต้องผูกเชือกติดกับข้าตรงช่วงลำตัว”

“กระโดด!”น้ำเสียงตกใจเอ่ยขึ้นทันที จะมีผู้ใดสามารถกระโดดไกลถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

“เจ้าค่ะ กระโดดไปเรื่อย ๆ ไม่ใช่กระโดดเพียงครั้งเดียว ครึ่งชั่วยามก็ถึงเมืองเฉิงตู”

“กระโดดเพียงครึ่งชั่วยาม!” 

“ท่านอาจารย์ทุกอย่างที่ท่านเห็น คือตัวข้าผู้มาจากดินแดนอื่น ข้าไม่ได้คาดหวังให้ท่านเข้าใจเพียงแค่…”

“ข้าเข้าใจและรับได้ทุกเรื่อง ไปกันเถิดเอาเชือกมาผูกติดกันใช่หรือไม่ ข้าพร้อมกระโดดไปกับเจ้าแล้ว”

ร่างสูงเดินเข้ามาโอบกอดสตรีที่ตนมีใจไว้แนบอก นางจะเป็นอย่างไรหรือมาจากที่ใดเขาไม่สนใจทั้งนั้น ขอให้หยางเฟยฮวาคนนี้อยู่กับเขาอยู่สร้างครอบครัวไปด้วยกัน ขอแค่ได้มีโอกาสรักและดูแลกันก็พอ

“น่ารักที่สุด จบเรื่องร้าย ๆ ข้ามีรางวัลให้อย่างงาม”

“มีแค่รางวัลเดียวเท่านั้นที่ข้าต้องการ ข้าอยากมีเมีย อยากนอนกอดเมีย”สายตาคมกริบจ้องมองไปทั่วร่างอวบอัด เพื่อสื่อความหมายตรงไปตรงมา

“อ่า…ท่านก็เถรตรงเกินไป ท่านอาจารย์พอจะรู้พิกัดที่พักรองแม่ทัพทั้งสองหรือไม่เจ้าคะ ดูออกหรือไม่ ว่าอยู่ตรงจุดไหน ตรงสีแดงหรือสีเขียว”

เฟยฮวารีบเปลี่ยนเรื่องแล้วเลื่อนหน้าจอควบคุม ให้คนตัวสูงช่วยระบุตำแหน่งให้ชัดเจน จะได้ไม่กระโดดออกนอกเส้นทาง ความแม่นยำของตำแหน่งสามารถย่นระยะทางลงได้อีก

“อืมข้าขอนึกก่อน น่าจะตรงจุดนี้อยู่ใกล้แม่น้ำ”

สวีเยี่ยนหลงชี้จุดตามที่เขาเข้าใจ เนื่องจากเคยไปค่ายเฉิงตูอยู่บ่อยครั้ง จึงจดจำตำแหน่งได้แม่นยำ ถึงแม้จะมีคำถามเต็มไปหมด แต่เขารู้ดีว่ายามนี้ไม่ใช่เวลามาซักถามกัน

“ดีเลย ไปกันเถิดเจ้าค่ะ ข้าได้พิกัดที่แน่นอนแล้ว”เฟยฮวาส่งสัญญาณภาพ เข้ามาใส่ไว้ในนาฬิกาข้อมือพลังงานแสงอาทิตย์ จะได้ดูพิกัดง่าย ๆ ระหว่างเดินทาง

เกือบ ๆ ครึ่งชั่วยามต่อมา ทั้งสองก็เดินทางมาถึงหน้าเรือนพักของรองแม่ทัพหยางแห่งค่ายเฉิงตู ความรู้สึกแรกของสวีเยี่ยนหลงเมื่อถูกปลดเชือกออกให้เป็นอิสระ คือขาทั้งสองข้างทรงตัวแทบไม่อยู่ เขารีบวิ่งไปอาเจียนทันทีเพราะอาหารมื้อค่ำที่กินเข้าไป กำลังไหลขึ้นมาจุกที่ลำคอ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นมือขาวผ่องยื่นยาเม็ดเล็ก ๆ สีเหลืองมาให้

“แก้เวียนศีรษะเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์ต้องเดินนำหน้าข้า เพราะที่เรือนของรองแม่ทัพ มีทหารยามเฝ้าอยู่หลายคน”

“อืม ขอบใจฮวาเอ๋อร์”

หลังจากกลืนยาเม็ดสีเหลืองลงไปเพียงชั่วครู่ คนหน้ามืดก็อาการดีขึ้นทันตาเห็น ยามนี้เขามั่นใจมากว่ารองแม่ทัพฝาแฝดตระกูลหยาง ต้องรอดชีวิตอย่างแน่นอน

สวีเยี่ยนหลงพาหยางเฟยฮวา เดินเข้าไปพูดคุยกับบุรุษรูปร่างกำยำผู้หนึ่ง ซึ่งกำลังเดินไปเดินมาอยู่หน้าเรือนนอนของรองแม่ทัพทั้งสอง

“แม่ทัพอวี้ เจ้าแฝดเป็นอย่างไรบ้าง”

“คารวะท่านแม่ทัพใหญ่ขอรับ”

แม่ทัพประจำค่ายเฉิงตูรีบก้มหัวคำนับผู้เป็นนายใหญ่ เขาดีใจยิ่งนักที่มีผู้มาช่วยแบกรับความรู้สึกเสียใจ ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า

“ข้าได้รับข่าวของรองแม่ทัพฝาแฝดตระกูลหยาง จึงรีบเร่งเดินทางมาที่ค่ายเฉิงตู ประจวบเหมาะที่วันนี้ออกมาปฏิบัติงานอยู่ไม่ไกลจากเมืองเฉิงตู จึงเดินทางมาถึงเร็ว ส่วนสตรีผู้นี้คือคุณหนูหยางเฟยฮวา น้องสาวผู้บาดเจ็บ นางเป็นหมอที่จะมาช่วยรักษาพี่ชาย”

“รองแม่ทัพทั้งสองเป็นตายเท่ากัน ท่านหมอที่พวกข้าเชิญมารักษาก็ส่ายหน้าว่าหมดหวังแล้ว พวกข้าหมดสิ้นทุกหนทาง หวังว่าคนตระกูลหยางจะเข้าใจ”

คนพูดยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคนตระกูลหยางที่มาเยือน เพราะความรู้สึกคล้ายกำลังจะสูญเสียน้องชายคนสนิททั้งสอง ทำให้เขารู้สึกละอายแก่ใจที่ปกป้องคุ้มภัยผู้ใต้บังคับบัญชาไม่ได้

“เจ้าค่ะ ข้าจะรักษาพี่ชายทั้งสองเอง ขอบพระคุณแม่ทัพอวี้ที่ดูแลพวกพี่ ๆ จนสุดความสามารถ พวกเราตระกูลหยางต่างก็ทำเพื่อแผ่นดินแคว้นเฮ่อ ไม่มีสิ่งใดติดใจหรืออยากเอาความต่อกัน”

“ขอบคุณที่เข้าใจพวกข้า”

แม่ทัพอวี้ไป่เหอเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน แม่ทัพหนุ่มตกอยู่ในอาการตะลึงงัน เพราะไม่เคยรู้เลยว่าน้องสาวของหนุ่ม ๆ ตระกูลหยาง จะมีใบหน้างดงามล่มเมืองถึงเพียงนี้

“ท่านอาจารย์ห้ามผู้ใดเข้ามาในเรือนรักษาเป็นอันเด็ดขาด”หยางเฟยฮวาต้องรีบเข้าไปรักษาคนด้วยวิธีของนาง จึงสั่งการรัดกุมไว้ก่อน

“อืมเจ้ารีบเข้าไปเถิด ข้าจะเฝ้าหน้าประตูให้เองรับรองไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไป หากต้องการความช่วยเหลือก็ตะโกนเรียกได้”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”ร่างอวบอิ่มรีบเดินเข้าไปดูอาการของพี่ชายฝาแฝดทันที และไม่ลืมปิดประตูลงดานอย่างแน่นหนา

“หยางเฟยฮวาเป็นคู่หมายของข้า เจ้าไม่ต้องคิดไปไกล อวี้ไป่เหอ

เสียงเข้ม ๆ เอ่ยกับผู้ใต้บังคับบัญชา ซึ่งนับเป็นสหายสนิทผู้หนึ่ง ดูสายตาที่เจ้าหมอนี่มองว่าที่ฮูหยินของเขา มันน่าควักลูกตาออกมาเสียจริง

“ขอรับ ๆ ”

อวี้ไป่เหอรีบตอบรับทันที เพราะเกรงกลัวสายตาดุดันที่จ้องมองมา ถึงแม้คุณหนูหยางจะงดงามเพียงไรแต่นางมีเจ้าของแล้ว ซึ่งเจ้าของก็ดุเป็นที่หนึ่ง เขาจึงไม่กล้าคิดเป็นอื่นอีก

ในห้องรักษา…

หยางเฟยฮวาตรวจดูอาการบาดเจ็บของคนป่วยทั้งสองจนมั่นใจ จากนั้นจึงรีบฉีดยาสลายสารพัดพิษเข้าเส้นเลือดทันที ตามมาด้วยยาแก้ไข้ แก้อักเสบ ยารักษาบาดแผลชนิดเร่งด่วน รวมไปถึงลงมือเย็บแผลปริแยกขนาดใหญ่ตรงช่องท้อง

อุปกรณ์การรักษาทางการแพทย์ที่ทันสมัย ถูกนำออกมาจากมิติดวงดาว นางไม่ใช่หมอก็จริง แต่ด้วยตำแหน่งแม่ทัพหญิงที่มีโอกาสเสี่ยงตายอยู่ตลอดเวลา จึงสามารถรักษาบาดแผลทั้งเล็กและใหญ่ได้ด้วยตนเอง

บ่อยครั้งที่แม่ทัพหญิง ต้องเข้ารับการอบรมเรื่องการปฐมพยาบาล ทั้งเบื้องต้นและขั้นกลาง ต้องฝึกฝนเย็บบาดแผลทั้งน้อยและใหญ่มานับไม่ถ้วน นางก็เป็นพยาบาลผู้หนึ่งได้เลย

หากบาดแผลผู้ป่วยไม่กระทบกระเทือนอวัยวะสำคัญ ก็ถือว่าไม่เหลือบ่ากว่าแรง ซึ่งโชคดียิ่งนักที่พี่ชายฝาแฝด ถูกคมดาบฟันลงลึกก็จริง แต่ไม่ถึงขั้นตัดขาดอวัยวะสำคัญ นางจึงสามารถรักษาบาดแผลของคนทั้งสองได้

การทำงานที่แข่งกับเวลาแห่งชีวิต ยิ่งเสริมประสิทธิภาพของมนุษย์ผู้ไร้ขีดจำกัดทางร่างกาย ยามเหนื่อยล้านางก็ดื่มวิตามินบำรุงร่างกาย ผ่านไปชั่วครู่ก็มีแรงเย็บแผลให้พี่ชายอีกคน จนแล้วเสร็จภายในเวลาไม่นาน

หยางเฟยฮวาเสียบต่อสายน้ำเกลือให้ผู้ป่วยด้วยความชำนาญ ไม่เพียงเท่านั้น ยังจำเป็นต้องให้เลือดผู้ป่วยอย่างเร่งด่วน ซึ่งแน่นอนว่าเลือดที่ใช้ย่อมเป็นเลือดในคลังของมนุษย์กลายพันธุ์ เมื่อฟื้นขึ้นมาพี่ชายฝาแฝดคงแข็งแรงมากกว่าเดิมเป็นแน่

เมื่อเครื่องวัดชีพจรขนาดเล็ก ส่งสัญญาณว่าความดันและชีพจรผู้ป่วยทั้งสองกลับมาปกติ หยางเฟยฮวาจึงรีบเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างกลับสู่มิติดวงดาว