مشاركة

บทที่ 10

last update تاريخ النشر: 2025-05-02 11:48:15

บทที่ 10

 หญิงสาวก็เห็นชายหน้าตาดีและสูงเท่าๆ ซัน เดินมาหาและเข้าไปช่วยซันขนกระเป๋าของเธอลงจากรถ

“นี่พี่แวนใช่ไหมคะ”

“ครับ” แวนคนสนิทอีกคนที่เปรียบเสมือนมือซ้ายของหนึ่งนทีพยักหน้ารับ แล้วมองคุณหนูของตัวเองด้วยความคิดถึงไม่ต่างกัน

“สวัสดีค่ะ” ธารทีรายิ้มแล้วรีบยกมือไหว้อีกฝ่ายด้วยความนอบน้อม แม้ตอนที่เธอจากที่นี่ไปจะยังเด็กมาก แต่เธอก็จำพี่ชายตรงหน้าได้ดี

“ครับ ยินดีต้อนรับกลับนะครับคุณหนู” แวนยิ้มจนแก้มแตก และรู้สึกดีใจที่คุณหนูยังคงจำเขาได้

ด้านหนึ่งนทีเมื่อเห็นน้องสาวทักทายลูกน้องพอหอมปากหอมคอแล้วก็หันไปบอกเธอว่า

“พี่ว่าเราเข้าบ้านกันเถอะ คุณพ่อคุณแม่คงรอเราแย่แล้ว”

“ค่ะ” ธารทีราละสายตาจากแวน แล้วหันมายิ้มจนตาหยีใส่พี่ชาย

“ส่วนพวกนายเอากระเป๋ายัยไอซ์ไปไว้บนห้องของยัยไอซ์ด้วย”

หนึ่งนทีบอกลูกน้องทั้งสอง แล้วเดินตามหลังน้องสาวเข้าไปในบ้าน…

ธารทีราเดินเข้ามาในบ้านได้เพียงก้าวเดียวก็ต้องชะงักและรีบเปลี่ยนเป็นรองเท้าสลิปเปอร์สำหรับใส่ในบ้านอย่างรวดเร็ว เมื่อหันไปเห็นว่าคนที่เธอคิดถึงมากที่สุดคนหนึ่งกำลังเดินมาหา พร้อมกับรอยยิ้มปลาบปลื้มใจ

“ไอซ์ลูกแม่” คุณหญิงโสภาอ้าแขนรอรับลูกสาวสุดที่รัก

“คุณแม่” ธารทีราเอ่ยเรียก แล้วรีบโผเข้าไปกอดมารดาทันที

“คิดถึงที่สุดเลยลูกแม่” คุณหญิงโสภาพูดเสียงสั่น เมื่อได้กอดลูกสาวสุดที่รัก ที่ท่านคิดถึงสุดหัวใจ

“ไอซ์ก็คิดถึงคุณแม่ค่ะ” ธารทีราพูดเสียงสั่น น้ำตารินไหลจนเอ่อล้นตรงขอบตา เพราะเธอคิดถึงทุกคนที่นี่เหลือเกิน..

สองแม่ลูกกอดกันเนิ่นนาน ก่อนที่ธารทีราจะผละออกจากอ้อมกอดของมารดา เมื่อได้ยินเสียงใหญ่ ๆ เสียงหนึ่งดังอยู่ข้างหลัง

“ไอซ์”

เมื่อธารทีราหันไปมอง หญิงสาวก็เห็นชายวัยกลางคนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาแล้วกอดท่านไว้ด้วยความคิดถึง

“คุณพ่อ”

คุณจอห์นกอดตอบลูกสาวด้วยความคิดถึงเช่นกัน พลางเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่ใหญ่ทุ้มแต่ช่างอบอุ่นเหลือเกินในความคิดของธารทีราที่ตอนนี้ถูกกอดไว้แน่น

“กลับบ้านเราแล้วนะ”

“ฮึก!” ธารทีราสะอื้นไห้เมื่อได้กอดพ่อ และได้ยินเสียงใหญ่ๆ น่าเกรงขามสำหรับคนอื่นอีกครั้งเพราะสำหรับธารทีราแล้ว มันเป็นความรู้สึกอบอุ่นที่เธอเฝ้าโหยหามาโดยตลอด

“โตแล้วยังขี้แยอีกนะ” คุณจอห์นพูดแซวลูกสาวทั้งที่ยังกอดและใช้มือลูบหลังของลูกเพื่อปลอบขวัญ

“ก็ไอซ์คิดถึงคุณพ่อนี่คะ” ธารทีราบอกด้วยเสียงสั่นเครือ ทั้งที่ยังซบหน้าบนแผ่นอกกว้างของพ่อ

“พ่อก็คิดถึงลูกมาก” คุณจอห์นดันลูกสาวออกจากอก แล้วก้มมองพร้อมยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ลูกสาวสุดที่รัก

“คุณพ่อ”

“นิ่งซะ อย่าร้องไห้ ขวัญมาอยู่กับเนื้อกับตัวนะลูกสาวพ่อ”

คุณจอห์นเอ่ยอย่างนุ่มนวล เปลี่ยนมือจากที่เช็ดน้ำตาให้ลูกนั้นมาลูบศีรษะเล็กอย่างปลอบโยน

“ค่ะ ไอซ์จะไม่ร้องไห้อีกแล้ว” ธารทีราหยุดร้องไห้แล้วมองไปรอบๆ ที่ตอนนี้มีคนงานของบ้านมารวมตัวกันมากมายเพื่อต้อนรับเธอกลับบ้าน

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะคุณหนู” ป้านมที่ดูแลธารทีรามาตั้งแต่เด็กพูดขึ้น พร้อมกับยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาของตัวเอง เพราะนางร้องไห้ตามคุณหนูด้วยความปลาบปลื้มใจ

“ป้านม” ธารทีราผละจากพ่อเดินไปกอดผู้มีพระคุณอีกคนด้วยความคิดถึง เพราะเธอเองก็ห่างจากป้านมมาเกือบปี เนื่องจากป้านมกลับเมืองไทยมาก่อนเธอนั่นเอง

“คุณหนู ทำไม…” ป้านมดันธารทีราออกจากอ้อมอก แล้วก้มมองรูปร่างของคุณหนูและกำลังจะตำหนิ

แต่ธารทีรารู้ทันว่าป้านมจะพูดอะไร เธอจึงรีบบอกป้านมว่า

“ไอซ์ไม่ได้อดอาหารค่ะป้านม กินทุกอย่างที่ขวางหน้าเลย แต่มันไม่อ้วนขึ้นจริง ๆ”

“รู้ทันป้าอีกแล้ว” ป้านมหน้างอ พูดเสียงประชด

“คิกๆ” ธารทีราหัวเราะ แต่ก็หอมแก้มป้านมเพื่อปลอบใจ

ด้านป้านมเมื่อถูกประจบประแจง นางก็ยิ้มให้แต่ก็ไม่ยอมหยุดมองคุณหนู พลางหันไปพูดบ่นกับคุณหญิงโสภาว่า

“ดูสิคะคุณผู้หญิง ห่างจากป้าแค่ไม่นาน ผอมลงอีกแล้ว”

“นั่นสิ แล้วนี่หนูกินอะไรมาหรือยัง” คุณหญิงโสภาก็เห็นด้วยว่าลูกสาวผอมไปจริง ๆ จึงเอ่ยถามเพราะเป็นห่วง

“ไอซ์กินรองท้องบนเครื่องบินมาแล้วค่ะ แต่ยังกินได้อีกสบายมากค่ะ” ธารทีราที่กินข้าวมาแล้วพูดประจบทุกคนเพราะอยากเอาใจส่วนตอนที่กินข้าวที่ผับนั่นเธอไม่ได้นับด้วย เพราะกินได้ไม่เยอะ เนื่องจากตอนนั้นเอาแต่นั่งเกร็งกับสายตาของเขตแดนที่เอาแต่มองเธอนั่นเอง

“ถ้าอย่างนั้น ลูกสาวแม่ขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องก่อนไป เดี๋ยวแม่จะเข้าครัวทำของโปรดให้ลูกสาวแม่กินเองวันนี้”

“งั้นไอซ์เอาของขึ้นไปเก็บบนห้อง แล้วจะรีบลงมาช่วยคุณแม่นะคะ”

“ป้านมช่วยถือกระเป๋านะคะ”

“ขอบคุณค่ะป้านม”

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 97

    บทที่ 97สองอาทิตย์แล้วที่นักรบกลับมาอยู่บ้าน และวันนี้เป็นวันแรกที่ธารทีราต้องไปยังบริษัทอีกแห่ง ซึ่งพ่อของเธอและพ่อของเขตแดนหุ้นกันเปิดขึ้นมาตั้งแต่เธอยังเล็ก ๆ“มาหาใครคะ” พนักงานต้อนรับเอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“คุณเขตแดนค่ะ” ธารทีราบอกพนักงาน“เอ่อ คุณได้นัดไว้ไหมคะ แล้วคุณ…”ธารทีราไม่รอให้พนักงานถามจนจบ เธอก็บอกไปว่า“ฉันชื่อธารทีราค่ะ เป็นน้องสาวของคุณหนึ่งนที” เธอบอกออกไปก่อนจะส่งบัตรวีไอพีของที่นี่ให้อีกฝ่ายดู“อ๋อค่ะ สวัสดีค่ะ” พนักงานฟังแล้วก็รีบเอ่ยทักทายอย่างรวดเร็วจากนั้นพนักงานก็เชิญเธอไปที่ลิฟต์“ชะ...เชิญทางนี้เลยค่ะ”เมื่อขึ้นลิฟต์มาถึงหน้าห้องทำงานของเขตแดน พนักงานก็ขอตัวทันที ทำให้หญิงสาวเคาะประตูขออนุญาต“เชิญ”เมื่อได้รับอนุญาตจากคนด้านใน ธารทีราก็เปิดประตูเข้าไปทันทีด้านเขตแดนที่นั่งทำงานอยู่เงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย พอเห็นว่าใครเปิดประตูเข้ามาก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหา“น้ำมาได้ยังไงครับ”“ทำอะไรอยู่คะ น้ำมากวนหรือเปล่า” หญิงสาวเอ่ยถาม ก่อนจะยอมให้อีกฝ่ายคว้าร่างของเธอไปกอด“ไม่กวนครับ” เขตแดนเอ่ยอย่างนุ่มนวล พลางฉวยโอกาสหอมแก้มไปหนึ่งที“พี่ดิน” เธอตีที่ท่อนแขนแข็

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 96

    บทที่ 96“ป้านมคือคนที่คอยเลี้ยงเราสองคนไง” ธารทีราหันไปอธิบายให้พี่ชายฟังด้วยรอยยิ้ม“ขอโทษด้วยครับ ผม…” นักรบเอ่ยด้วยเสียงที่ขาดห้วงไป ด้วยรู้สึกผิดที่ตนเองจำคนใกล้ตัวในอดีตไม่ได้เลย ป้านมเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีอึดอัดใจจึงเอ่ยแทรกขึ้นว่า“ไม่เป็นไรนะคะ ป้าดีใจที่สุดเลยค่ะที่คุณรบกลับมา”“นี่เป็นเอกสารใหม่ของรบนะ คุณลุงทำไว้ให้จ้ะ” คุณหญิงโสภายื่นซองเอกสารไปให้หลานชายนักรบหยิบเอกสารขึ้นมาเปิดดู ซึ่งมันคือเอกสารการเปลี่ยนชื่อและเอกสารกรรมสิทธิ์ต่าง ๆ ของเขา ทั้งเรื่องบ้านและตัวธุรกิจที่เคยเป็นส่วนแบ่งของหมอคาร์ล“ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นกรรมสิทธิ์ของรบนะ”“แล้วน้ำล่ะครับ บ้านหลังนี้ก็ของพ่อแม่นี่ ทำไมถึง…” นักรบถามไม่ทันจบคำ ธารทีราก็พูดขึ้นว่า“คุณแม่จะยกบ้านหลังโน้นของคุณแม่ให้น้ำค่ะ ส่วนของพี่ซีลคุณแม่จะยกบ้านตากอากาศอีกหลังหนึ่งให้แทน”นักรบมองตามมือน้องสาวที่ชี้ให้เขาดูบ้านที่มีขนาดใหญ่พอ ๆ กับบ้านหลังนี้ ซึ่งอยู่ข้าง ๆ กัน โดยแค่มีรั้วต้นไม้กั้นไว้เท่านั้น“รบคงไม่ว่าป้านะ ถ้าในช่วงนี้ป้าจะให้น้ำไปอยู่กับป้า”"ผมเข้าใจครับ มีน้ำไปอยู่กับคุณป้าก็ดีแล้วล่ะครับ““ขอบใจมากจ้ะ ตอนนี้ซีลไปพักท

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 95

    บทที่ 95พอมาถึงเจดีย์สีขาวสะอาดที่โดยรอบมีการทำความสะอาดและมีดอกไม้พร้อมกระถางธูปจัดวางอย่างเรียบร้อย ชายหนุ่มก็หันมาหาน้องสาว“น้ำมาที่นี่บ่อยใช่ไหม”“คุณพ่อ...เอ่อ...ลุงจอห์นให้คนจัดการให้ตลอดค่ะ มันก็เลยดูดีแล้วก็สะอาดแบบนี้” หญิงสาวเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ เพราะทุกวันนี้เธอก็ยังคงเสียใจอยู่ จนพี่ชายต้องยกมือขึ้นไปจับที่บ่าบางแล้วบีบเบา ๆ“น้ำ ไม่เป็นไรนะ”“ค่ะ น้ำก็แค่คิดถึงอดีตที่ดี ๆ น่ะค่ะ คุณพ่อดีกับน้ำมาก ทั้งที่น้ำเป็นแค่หลานเท่านั้นเอง” เธอหันไปบอกพี่ชาย ก่อนจะยกมือขึ้นสัมผัสที่รูปของพ่อแม่ที่กำลังอุ้มพี่ชายของเธอตอนเล็ก ๆ อยู่ด้วย“เอาไว้น้ำจะให้คนมาเปลี่ยนรูปให้ใหม่นะคะ คุณพ่อคุณแม่”ธารทีราเอ่ยกับพ่อแม่ ทำเหมือนกับว่าท่านทั้งสองได้ยินสิ่งที่พูดไป จากนั้นก็หันมายิ้มให้พี่ชายสลับกับการมองเจดีย์ตรงหน้า“พ่อคะ แม่คะ น้ำพาพี่รบมาหาค่ะ”“พ่อครับ แม่ครับ ผมมาหาแล้วนะครับ” นักรบยกมือไหว้พ่อแม่ แม้หมอจะบอกว่าเขาคงไม่อาจจดจำอะไรได้แล้ว แต่เขาก็รู้ว่าพ่อกับแม่จะต้องรักเขามากอย่างแน่นอน จึงรู้สึกดีใจระคนเศร้าที่ได้มาหาพวกท่านจากนั้นสองพี่น้องต่างก็จมอยู่ในห้วงคิดส่วนตัว แต่แววตาของค

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 94

    บทที่ 94หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...เมื่อรถจอดตรงลานจอด เขตแดนก็ลงจากรถเดินอ้อมไปฝั่งข้างคนขับเพื่อเปิดประตูให้ธารทีรา“นี่ถ้าคุณแม่ไม่บอกให้มา น้ำก็ไม่อยากมาหรอกนะคะ”“พี่เข้าใจ ยังไงเขาก็ตายแล้ว น้ำก็อโหสิกรรมให้เขาเถอะ”“ก็เพราะว่าอโหสิกรรมให้ไงคะน้ำถึงมา” ธารทีราย่นหน้าใส่เขตแดน เอาจริงๆ ถึงจะโกรธและแค้นดาเนียลมากแค่ไหนพ่อแม่เธอก็คงไม่ฟื้นขึ้นมาอยู่ดี“งั้นเข้าไปกันเถอะ” เขตแดนบอก พร้อมจับมือหญิงสาวมากุม แล้วพาเดินเข้าไปในวัดช่วงเวลาที่เดินเข้าไปในวัดนั้น ธารทีราก็ถามเพราะสงสัยมากที่ดาเนียลซึ่งเป็นลูกครึ่งนั้นนับถือศาสนาพุทธ“ตอนแรกนึกว่าเขาจะจัดงานศพแบบคริสต์นะคะเนี่ย”“เห็นว่าเขานับถือศาสนาตามภรรยาน่ะ”“อ้อ...” ธารทีราตอบรับ ก่อนจะถามถึงเรื่องอื่น “พี่ดิน พี่รู้ไหมว่าพี่ซีลไปไหน ตั้งแต่เสร็จงานศพคุณพ่อก็ไม่ยอมกลับบ้านเลยค่ะ โทรไปหาก็บอกแต่ว่าขอไปพักผ่อนเงียบ ๆ สักพัก พอถามก็ไม่ยอมบอกว่าอยู่ที่ไหน”“ไม่รู้สิ พี่ก็ไม่เห็นมันไปที่ผับนานแล้วนะ ปกติมันจะเข้าผับทุกคืน นี่มันยังทิ้งงานที่บริษัทให้พี่ทำเลย บอกแค่ว่าอยากไปทำใจสักพัก”“ความจริงงานศพของดาเนียลคุณแม่จะให้พี่ซีลมานะ แต่พี่ซีลเล่น

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 93

    บทที่ 93นักรบเองก็อึ้งไปเช่นกัน แต่แล้วชายหนุ่มก็ดึงสติกลับมาเมื่อมีมือของนาเดียร์ยื่นมาจับมืออีกข้างของเขาไว้ โดยที่มีอีกข้างตอนนี้มีธารทีราจับไว้เช่นกัน“แล้วแม่ล่ะ” นักรบถามเสียงเรียบ ทั้งที่ในใจกำลังห่วงใยมาดามอันนาอย่างที่สุด“คุณแม่ความดันกำเริบหมดสติ ตอนนี้นอนพักอยู่ที่ห้องพักฟื้นค่ะ” หญิงสาวร้องไห้ออกมาอีก ตอนนี้เธอเอาแต่ก้มหน้า เพราะไม่กล้าจะสู้หน้าใคร ทั้งที่เมื่อก่อนเป็นผู้หญิงที่มั่นใจในตัวเองมาตลอด“แม่...” นักรบเอ่ยเสียงสั่น ครั้งนี้เขายอมปล่อยมือน้องสาวแท้ ๆ เพื่ออ้าแขนโอบกอดน้องสาวอีกคนไว้ ถึงจะไม่ใช่น้องแท้ ๆ แต่เขาก็รักเธอเหมือนน้องสาว“ไม่ต้องร้องไห้นะ เงียบซะ” นักรบกอดนาเดียร์ไว้แน่น และพูดปลอบขวัญอย่างอ่อนโยน“พี่ไทด์อยู่เป็นเพื่อนเดียก่อนได้ไหม เดียไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี ป๋ายังนอนอยู่ในนั้น คุณแม่ก็…” นาเดียร์ไม่ทันได้พูดจบประโยค เสียงทุ้มต่ำที่เธอไม่อยากได้ยินก็ดังขึ้น“ไอ้รบ ถ้ามึงช่วยเป็นธุระจัดงานศพให้ไอ้ฆาตกรที่มันฆ่าพ่อแม่มึงและฆ่าพ่อกู กูจะขอเป็นศัตรูกับมึงตลอดไป” หนึ่งนทีปล่อยแม่ให้ยืนอยู่กับธารทีรา แล้วเดินเข้าไปยืนใกล้นักรบที่กำลังยืนกอดนาเดียร์อยู่“ซี

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 92  

    บทที่ 92ณ โรงพยาบาลคุณหญิงโสภรีบเดินทางมายังโรงพยาบาลทันทีหลังทราบว่าสามีของตนถูกยิงได้รับบาดเจ็บ“ซีล น้ำ พ่อเป็นยังไงบ้าง” เสียงสั่นเครือของคุณหญิงดังมาก่อนตัว โดยตอนนี้ที่หน้าห้องฉุกเฉินมีทั้งธารทีรา นักรบ หนึ่งนที รวมถึงเขตแดนยืนออกันอยู่“หมอยังไม่ออกมาบอกเลยค่ะ”“เกิดอะไรขึ้น ใครยิงพ่อ” คุณหญิงโสภามองลูกสาวและลูกชายที่ยังยืนหันหลังให้ เพราะหนึ่งนทีเอาแต่ยืนมองประตูห้องฉุกเฉินอย่างไม่ยอมละสายตาคำถามของแม่ ทำให้หญิงสาวหันไปมองนักรบ เมื่อพี่ชายพยักหน้าจึงเล่าให้แม่ฟัง“น้ำไม่แน่ใจค่ะว่าใครยิงคุณพ่อ เหตุการณืตอนนั้นวุ่นวายไปหมด แต่ที่แน่ ๆ ดาเนียลสั่งลูกน้องให้ยิงพวกเราค่ะ”“ไอ้ดาเนียล มึงทำร้ายพ่อกู ถ้าพ่อกูเป็นอะไรขึ้นมา กูจะฆ่าล้างโคตรมึง” หนึ่งนทีมองนักรบด้วยแววตาไม่พอใจ แม้เขาจะไม่โทษอีกฝ่ายออกมาตรง ๆ แต่ลึก ๆ ธารทีรารู้ดีว่าหนึ่งนทีคงไม่พอใจนักรบอย่างมากที่เอาตัวเข้าไปเสี่ยง จนทำให้พ่อของเขาต้องตามไปช่วย“คุณหมอ คุณลุงเป็นยังไงบ้างครับ” เขตแดนเอ่ยถามเมื่อเห็นว่ามีหมอคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินด้านคุณหมอมีสีหน้าเคร่งเครียด เขามองหน้าทุกคน โดยเฉพาะคุณหญิงโสภา ก่อนจะพูดอ

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 35

    บทที่ 35เขตแดนพูดต้อน หวังให้อีกฝ่ายพูดอะไรบางอย่างออกมา เพราะตั้งแต่ที่พบกันวันแรก เขาก็คิดมาตลอดว่าบางทีธารทีราก็คือน้ำฟ้า น้องสาวคนสำคัญของเขาคำพูดของเขตแดน ทำให้ธารทีราเริ่มรู้ตัวว่าพลาดไปแล้วจึงพูดเสียงเบาว่า“ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องทางบ้านสักเท่าไรหรอก”“ไม่รู้จักแม้กระทั่งอาตัวเองเหรอ” เขตแดนจ

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 14

    บทที่ 14ถึงแม้ว่าข้างในใจจะยังอมทุกข์และไม่หายจากอาการโศกเศร้า มิหนำซ้ำดวงตายังแดงช้ำเพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก แต่เธอก็พยายามที่จะปรับสภาพจิตใจให้เป็นปกติ เดินยิ้มเข้าไปหาทุกคน แล้วเอ่ยถามว่า“ใครจะไปไหนกันเหรอคะ”ทั้งคุณพ่อ คุณแม่ รวมถึงพี่ชายอุทานขึ้นพร้อมกัน และต่างหันไปมองคนที่พวกเขา

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 13

    บทที่ 13ธารทีราตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อใส่บาตรทำบุญกรวดน้ำให้ผู้ล่วงลับไปแล้ว เมื่อใส่บาตรเสร็จเธอก็แยกจากคนรับใช้หญิงสาวเดินเล่นที่สนามหน้าบ้านเพลินไปหน่อยจนเดินเลยมาถึงบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ด้านหลังคฤหาสน์หลังใหญ่ ภาพบ้านหลังที่คุ้นเคยตรงหน้าค่อยๆ เลือนหายไป เพราะม่านตากำลังมีน้ำใสเอ่อคลอเธอสาวเท้าเ

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 12

    บทที่ 12“คุณแม่ใจเย็นๆ ครับ”“จะให้แม่เย็นได้ยังไง น้องมีคนสะกดรอยตาม” คุณหญิงโสภาหน้าตาซีดเผือดด้วยความตกใจ เรื่องที่ได้ยินจากลูกชายทำให้ท่านเป็นกังวลอย่างมากทีเดียว“ใจเย็นๆ ก่อนคุณ ฟังลูกเล่าให้จบก่อน” คุณจอห์นกุมมือของภรรยาไว้เพื่อปลอบใจ“ซีล ว่าไง เล่ามาให้หมด” คุณหญิงโสภาถามลูกชายอย่างเร่งเร

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status