ログインเพราะถูกทรยสหักหลังจากเพื่อนและแฟน เธอจึงรับงานเป็นเด็กนั่งดริงก์ ทำให้เธอได้พบกันเขา ชายผู้มอบสัมผัสแห่งปรารถนาให้อย่างเร่าร้อน ก่อนเขาจะกลายเป็นผู้กุมชะตาชีวิตเธอในฐานะนางบำเรอชั่วคราว ************** มือใหญ่ลูบไล้ตามช่วงเอวคอด แล้วสอดเข้าไปในซับในลูกไม้สีดำ นิ้วเรียวตวัดหยอกเย้ากับเกสร ร่างบางกระตุกสั่นสะท้าน “อ๊ะ อ๊ะ อ๊า อ๊า!” เสียงหวานครางไม่หยุด แอ่นสะโพกไปตามแรงนิ้วมือ “เธอยังสวยไม่เปลี่ยนเลยญรินดา แบบนี้ฉันถึงปล่อยเธอไปไม่ได้” เสียงทุ้มแหบพร่าบอกคนตัวเล็ก แล้วก้มลงดูดชิมยอดบัวอีกครั้ง กระโปรงตัวสวยถูกปลดออกจากเรือนร่าง ชายหนุ่มทรุดลงมองดูเนินเนื้ออวบอิ่มน่าลิ่มลอง ปลายลิ้นแตะลงบนเกสรผ่านเนื้อผ้าบางๆ ซึ่งกั้นอยู่ “ยะ...อย่านะ” คนสวยร้องห้าม แต่ไม่ทันได้พูดต่อ เมื่อนิ้วร้ายแหวกซับในออกเผยให้เห็นเนินเนื้อนุ่มละมุน กลีบดอกไม้ถูกกรีดแยกออก เกสรโผล่ออกมาท้าสายตา เรียวลิ้นร้อนไม่รอก้มลงแตะตวัดแล้วละเลงไล้อย่างรวดเร็ว สลับเบาหนัก คนสวยสะท้านไปทั่งกาย กรีดร้องไม่หยุดหย่อน ร่างกายกระตุกเกร็งน้ำหวานทะลักทะลาย
もっと見るเสียงทารกร้องจ้า หลังจากหมอจัดการดูดเสมหะและทำให้ร้อง ธีภพมองบุตรชายซึ่งเพิ่งคลอดออกมาเมื่อครู่ หัวใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกถึงความผูกพันบางอย่าง พยาบาลนำลูกห่อผ้าสีขาวแล้ววางไว้ข้างคุณแม่มือใหม่ ญรินดาน้ำตารินมองสามี“เก่งมากที่รัก คุณเก่งมาก” เขาชม แล้วลูบศีรษะภรรยาแผ่วเบาเธออุ้มทารกน้อยไว้ในอ้อมกอด มองใบหน้าแดงก่ำ เด็กน้อยหลับสนิทบนอกแม่“ลูกของเราค่ะ คุณธีภพ”“ใช่แล้วริน ลูกของเรา”ญรินดาถูกย้ายมายังห้องพักฟื้น ส่วนเด็กชายตัวน้อยยังต้องเข้าตู้อบอีกสักพักเพื่อปรับสภาพ ใบแจ้งเกิดถูกนำมา สามีภรรยาสบตากัน“คุณตั้งเถอะค่ะ” ญรินดาอนุญาตสามีในทันทีชายหนุ่มจรดปากกาเขียนชื่อลงในใบนั้น เด็กชายธเนศวร์ ปรัชมานต์ น้องคลื่น เขาหัวเราะแผ่วเบา สงสัยคงชอบอาหารทะเลแต่ไม่ชอบกินทุเรียนแน่เลย“หัวเราะอะไรคะ” หญิงสาวถามด้วยความสงสัยเขายื่นให้ภรรยาอ่าน เธอยิ้มกว้างออกมา“ฉัน...ชอบค่ะ” บอกสามีแล้วส่งคืนให้ประตูห้องเปิดออก รถเข็นถูกเลื่อนเข้ามา เตียงเธอถูกปรับให้เป็นท่านั่ง“รินเป็นยังไงบ้าง” ญรันต์ถามน้อง“สบายมากเลยค่ะพี่รัน” คุณแม่ยิ้มกว้างไม่นานเท่าใดนัก น้องคลื่นของทุกคนถูกเข็นเข้ามาเพื่อทาน
“ก็ได้”เขาไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ คนพิการในตอนนี้เขาเป็นเช่นนั้น ไม่สามารถเดินได้ ไม่สามารถช่วยตัวเองได้เหมือนเดิม คงเป็นผลกรรมที่เคยกระทำมา เมื่อเขาไม่อาจหยุดกิเลสตนเอง เลยถูกลงทัณฑ์ให้ไม่มีขาไว้ก้าวเดินเพื่อทำชั่วได้อีก ก็สมแล้วกับสิ่งที่เขากระทำ ไม่โทษใคร เพราะทำตัวเองประตูห้องน้ำเปิดออก ร่างสูงใหญ่ออกมาในลักษณะผ้าขนหนูพันท่อนล่าง สองเท้าเดินไปยังเตียงทรุดกายลงนั่ง คนบนเตียงช้อนสายตาผสานกัน เขาโน้มใบหน้าเข้าหา“จะทำอะไรคะ รินท้องอยู่นะคะ” ว่าที่คุณแม่รีบเตือน“นานแล้วนะครับริน ผมไม่ไหวแล้ว”“ก็รินท้องนี่คะ คุณทำตามใจไม่ได้หรอก” อธิบายให้เขาฟัง แต่ไม่รู้เข้าใจหรือเปล่า ประกายตาวิบวับเชียว“คนท้องก็มีเซ็กส์ได้ ผมไม่ทำอะไรพิสดารหรอก แค่อยากรักคุณเท่านั้นเอง”คนหิวเมียไม่ฟังเสียงทัดทาน โน้มใบหน้าแนบริมฝีปาก กระหวัดเรียวลิ้นควานหาความหวาน มือใหญ่กอบกุมทรวงงามอวบอิ่มเต็มมือโดยไร้บราเซีย มีเพียงชุดนอนบางเบากั้น นิ้วร้ายสะกิดยอดบัวจนชูชัน ร่างบางถูกผลักดันให้เอนกาย ชุดนอนถูกรั้งออกจากเรือนร่าง“คุณอวบขึ้นนะริน ดูแล้วเซกซี่เป็นบ้าเลย” เขาบอกเสียงพร่า“กะ...ก็ฉันท้องนี่คะ”มือบีบเคล้นทร
คนฟังใจชื่น พิงกายกับกำแพงยืนรอหมอออกมาจากห้อง ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมงหมอถึงเปิดประตู ธีภพตรงดิ่งเข้าไปสอบถาม“ภรรยาผมเป็นยังไงบ้างครับ” ท่าทางร้อนรน สีหน้ากังวล“ปลอดภัยทั้งแม่และลูกนะครับ แต่อย่าให้กระทบกระเทือนอีก ไม่เช่นนั้นอาจแท้งได้นะครับ”มือหมอถูกกุมไว้แน่น รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า“ขอบคุณมากครับคุณหมอ ขอบคุณมาก”“ไม่เป็นไรครับ” เขาปล่อยมือหมอเป็นอิสระ หมอเดินออกไปจากบริเวณนั้นร่างสูงใหญ่เดินเข้าด้านใน เห็นภรรยามีสายน้ำเกลือระโยงรยางค์ นอนหลับอยู่บนเตียง ก้าวมายืนชิดริมเตียงมือหนาแตะแผ่วมือบาง ก้มลงจุมพิตหน้าผากด้วยความห่วงใย“หายไวๆ นะที่รัก งานแต่งงานของเรา ถ้าไม่มีเจ้าสาวผมคงแต่งไม่ได้หรอกนะ” พูดลอยๆ ให้คนบนเตียงฟัง แล้วเดินไปนั่งตรงเก้าอี้เพื่อเฝ้า เขาไม่อยากห่างเธอไปไหนเลยก๊อก ก๊อกประตูห้องพักฟื้นถูกเคาะแผ่วเบา ชายหนุ่มหันมองเมื่อมันเปิดออก อยุทธ์ก้าวเข้ามา“หมอถามหาญาติคนไข้คุณญรันต์ครับ” ชายหนุ่มลุกยืนแล้วเดินไปยังหน้าประตู เหลือบมองภรรยาอีกครั้ง แล้วออกไปเขาเดินออกจากห้องพักฟื้นภรรยา แล้วไปพบหมอ หน้าที่นี้ต้องทำแทน เพราะรินไม่สามารถลุกมาได้ในตอนนี้ ในห้องตรวจ หมอผายมือเช
ร่างบางถูกเหวี่ยงกองบนพื้น วิรุตม์เดินเข้ามาหา ปลดกระดุมเสื้อ ว่าที่คุณแม่ใช้มือลูกท้องนิ่วหน้าน้ำตาเริ่มเอ่อ ดวงตากวาดมองหาทางรอดให้กับตนเอง เมื่อเห็นวิรุตม์เผลอเลยพลักเข้าเต็มแรงวิ่งสวนออกมา จังหวะนั้นญรันต์กระโจนเข้าหาผลักชาติชายจนล้มลงแล้วกระชากปืนที่เหน็บตรงเอวไว้ จอไปทางพวกมัน“ถ้าพวกมึงไม่ถอยกูยิง!” ดวงตาวาวโรจน์ วิรุตม์และพวกยกมือขึ้น “รินมาหาพี่เร็ว”ญรินดาวิ่งมาหา ญรันต์จับมือน้องไว้แน่น“วิ่งออกไปเลยนะริน อย่าหันกลับมา”“พี่ต้องไปกับรินสิพี่รัน!” เธอบอก รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา“พี่ไปแน่ จะคอยระวังหลังด้วย รินไปก่อนเลย”เธอฟังคำพี่เดินนำไป ไม่วายหันกลับมามองเห็นพี่ชายตามมาติดๆ พวกมันยังติดตามมาไม่ห่าง สองเท้าวิ่งสุดกำลัง หันมองพี่ตลอดทางปัง ปัง ปัง!เสียงปืนดัง เธอก้มลงอุดหูสีหน้าตื่นตระหนก ญรันต์วิ่งมาหลบกับน้องสาวอย่างรวดเร็ว“พวกมันจะฆ่าพวกเรา” ญรันต์บอกเสียงกร้าว“ทำยังไงดีพี่รัน!”“ไม่ต้องห่วงริน พี่ไม่ยอมให้รินเป็นอะไรไปแน่ หลานต้องได้เกิดมา เชื่อพี่นะ” น้ำเสียงแน่วแน่ และเขาคิดแบบนั้นจริงๆ“จับมือพี่ไว้ริน พี่จะพาวิ่งออกไป”เธอสบตาพี่ชายน้ำตาเอ่อ หากพี่ไม่ทำชีวิตตัวเองพ
ญรันต์ขบกราม มองมันทั้งน้ำตา“เป็นเกย์แล้วยังไง ไม่มีใครอยากเป็นหรอก ถ้าเลือกได้ แต่มันเป็นไปแล้ว!”คนฟังยักไหล่ “ฉันไม่สนหรอกเว้ย ก็แค่อยากทำให้แกต้องตายทั้งเป็นไอ้ญรันต์ คนชั่วๆ แบบนี้ ต้องสั่งสอนให้จำไปจนตาย!”“แกจะทำอะไร อย่ามายุ่งกับกู ฆ่ากูซะ ปล่อยให้กูตายไปซะ!” เขากรีดร้องดิ้นรน อย่างบ้าคลั่
สี่ทุ่มห้าสิบนาที ราตรีกาลมาเยือน ถนนเส้นใหญ่รถวิ่งมากมาย มันทอดยาวจนสุดลูกหูลูกตา ร่างสันทัดก้าวเดินราวกันไร้เรี่ยวแรง หยุดยืนตรงสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา น้ำตาเริ่มเอ่อนอง เขา... มีชีวิตอยู่เพื่ออะไร ทุกวันนี้เขากำลังทำอะไรกันแน่ ทรุดกายลงนั่งพิงขอบรั้วสะพาน ครุ่นคิดหนัก ยกมือกุมศีรษะแล้วสะอื้นจนไ
“นี่อะไรคะ”เจ้าของร่างเปลือยเปล่าซึ่งนอนอยู่บนเตียงถาม หลังจากโหมศึกหนักกับสามีมา กล่องผูกโบว์กำลังถูกยื่นให้ เธอมองสีหน้าแปลกใจ“เปิดดูสิถ้าอยากรู้ว่าอะไร”เธอทำตาม เปิดออก ข้างในบรรจุกล่องกำมะหยี่สีแดง ญรินดาใจเต้นตึกตัก หยิบมันออกมาแล้วเปิดอ้าออก ภายในบรรจุแหวนทองคำขาวฝังเพชร เธอช้อนสายตามองเขา
“เชื่อรินเลยค่ะ รินอยากมาก มากถึงมากที่สุด!” หลับตาปี๋แล้วบอกถึงความอยากอันมากล้น ธีภพมองแล้ว ดูท่าคงอยากจริงๆราวยี่สิบนาที อาหารถูกนำมาเสิร์ฟ ธีภพนั่งถือช้อนมองคนตัวเล็กหยิบโน้น ตักนี่ใส่ปากไม่หยุด ตัวก็แค่นั้น เอากระเพาะตรงไหนใส่กินกันล่ะเนี่ย“รินทานเยอะระวังเป็นกรดไหลย้อนนะ”“รินไม่เป็นหรอกค่ะส






レビュー