บทที่ 41 : เห็นอกเห็นใจ

ระดับการดึงรั้งเทียบได้กับการวัดพลังกับวัวกระทิง ชายฉกรรจ์ถึงห้าชีวิตกัดฟันสุดเหยียดกว่าจะฉุดคุณหนูสกุลมู่ให้นิ่งลงได้ นางเริ่มพูดมิเป็นคำแล้ว และถ้าขืนปล่อยไว้นานกว่านี้จุดมิ่งเหมิน (命门) ที่เป็นดั่งประตูชีวิตและจุดกำเนิดพลังก็อาจจะลุกไหม้ขึ้นเป็นจุล เส้นลมปราณจะขาดสะบั้นอย่างมากก็ตายอย่างน้อยก็พิการตลอดชีวิต

.

"ไฉนถึงปล่อยให้เหตุการณ์บานปลายเช่นนี้ สิ่งใดไปสะกิดใจคุณหนูเข้าถึงได้ถูกธาตุไฟเข้าแทรก! และหากพวกข้ามาช้ากว่านี้เพียงนิดชีวิตคุณหนูจะเป็นเช่นไร?! มีใครให้คำตอบข้าในเรื่องนี้ได้บ้างห๊า!"

ผู้อาวุโสที่ท่าทางเหมือนพ่อบ้านตวาดใส่แม่นางคนเฝ้าร้าน แกถามเหมือนมิต้องการคำตอบ หากแต่อยากต่อว่าผู้ติดตามคนสนิทมากกว่าที่ประมาทเลินเล่อ

.

ซึ่งก็เหมือนว่านางจะรู้สถานการณ์ดี สภาวะการณ์เช่นนี้เงียบไว้ดูจะดีที่สุด แต่ก็ไม่แคล้วแฉล่มสายตามองค้อนลงมายังเหวินเหยาที่นั่งเท้าแขนเหยียดขาหอบเหนื่อยอยู่บนพื้น เจอสายตาเย็นเฉียบเช่นนั้นเข้าไปเล่นเอาผู้ก่อเหตุเงียบเชียบตามไปพร้อมกัน รอบบริเวณจึงสงบงันราวกับป่าช้า จะได้ยินก็แต่เสียงแม่นางมู่แผดร้องกับเสียงผืนผ้าที่ลั่นเปรี๊ยะ ๆ พับ ๆ ในทุก ๆ ครั้งที่นางขัดขืน

.

"ช่างเถอะ! มิอยากพูดก็มิต้องพูดตอนนี้ชีวิตคนสำคัญที่สุด จับไว้นะพวกเจ้า! อย่าให้ร่างกายเคลื่อนไหวแม้แต่นิดเดียว!"

.

"ขอรับ!"

บ่าวรับใช้ชายทั้งหลายตอบพร้อมกันราวกับคณะประสานเสียง พวกเขาเกร็งกล้ามแขนสุดกำลังดึงรั้งแพรผ้าให้แน่นจนร่างบางมิอาจแม้จะกระดิกตัว

.

พร้อมกันนั้นหม้อดินเผาที่ตั้งอยู่มิไกลนัก ก็ถูกท่านผู้อาวุโสใช้กระบวยจ้วงตักเอาของเหลวที่อยู่ภายในขึ้นมา สีของมันเขียวคล้ำแลดูสกปรก แถมยังร้อนฉ่าแผดเผาดูได้จากกลุ่มควันที่โพยพุ่งจากตัวกระเปาะขึ้นมาถึงตัวด้าม สาดสิ่งนี้เข้ากับสิ่งใดมีหวังได้พองไปทั้งตัว

.

แต่อนิจจาเมื่อจู่ ๆ ก็มีผู้อาวุโสผมสีดอกเลาอีกคนเดินตรงเข้ามาใกล้ ท่านผู้นี้แลดูเหมือนนักพรตผู้บำเพ็ญเพียรมาอย่างยาวนาน แกเริ่มเปล่งวาจาเป็นสำเนียงจีนโบราณที่แม้แต่เหวินเหยาเองก็ฟังมิเข้าใจ ทั้งยังหงายฝ่ามือแผ่พลังปราณถ่ายทอดไปยังตัวกระบวยทำให้ของเหลวเริ่มเปลี่ยนสถานะ มันเย็นขึ้นฉับพลัน! ทั้งยังอยู่ในสภาพกึ่งน้ำกึ่งน้ำแข็ง!

.

"พร้อมแล้วใช่ไหมท่าน?"

เจ้าของกระบวยหันมาถามมือสั่นปลก ๆ

.

"หาไม่! เร่งลงมือเถิดนางจะทนมิไหวแล้ว!"

.

พยักหน้าให้กันมิต่างจากสหายร่วมรบที่เดิมพันกันด้วยชีวิต สิ้นสุดการตัดสินใจกระบวยที่อัดแน่นไปด้วยสสารแห่งความหวังและเวทย์มนต์คาถา ก็ตวัดฟาดเข้าใส่แม่นางมู่ผู้นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นเข้าอย่างจัง! มันมิมีความเปียกชื้นเกิดขึ้นเลยสักนิดมีแต่ผงฝุ่นที่คล้ายกับเศษขี้เถ้าขาว ๆ ลอยฟุ้งเข้าไปเคลือบกับหนังศีรษะ! 

.

กระบวยแรกผ่านไปกระบวยสองกระบวยสามทยอยผ่านไป ตักไปตักมาก็เกลี้ยงหม้อดินเผา กลายเป็นม่านหมอกขนาดมหึมาที่แผ่ปกคลุมไปทั่วห้องโถงกลางร้านซู่จิ่นเก๋อ (素锦阁) รอจนกระทั่งหมอกจางทุกอย่างจึงถูกเฉลยว่าพิษแว้งกัดจากวิชาหับผ้าได้ถูกทำลายสิ้นแล้ว ยาสมุนไพรในหม้อดินเผานั่นรุนแรงถึงขนาดสลายผืนผ้าได้ทุกผืนในโลกยุทธภพ และมู่ซื่อหรานก็กำลังนอนคว่ำหน้าหมดสติลง โดยที่ได้เส้นผมสีดำขลับกลับคืนมา

.

แพรผ้าที่ผูกข้อมือข้อเท้าของนางถูกย่อยสลายโดยพลัน! ลุกลามไปถึงบรรดาชายฉกรรจ์บ่าวรับใช้ที่ต่างก็สูญเสียอาภรณ์เว้า ๆ แหว่ง ๆ กันไปหลายส่วน! บ้างเสียกางเกง บ้างเสียเสื้อ บางคนก็เปลือยล่อนจ้อน ท่านผู้อาวุโสพ่อบ้าน ท่านตานักพรต แม่นางคนเฝ้าร้าน หรือแม้กระทั่งเหวินเหยาเองก็มิได้รับการยกเว้น ต่างคนต่างอยู่ในสภาพเนื้อห่มเนื้อนุ่งน้อยห่มน้อย นี่มันค่ายกลลวงตาหรือคาถาเวทย์มนต์อะไรกันทำไมถึงได้วิปริตพิสดารถึงเพียงนี้!

.

ไม่ไหว! ไม่ไหว! ทนพิษบาดแผลไม่ไหวก่อนจะหมดสติไป เหวินเหยาที่ถูกกรรไกรฟันที่กลางหลังยังอุตส่าห์ฝืนยิ้มออกมา เพราะอย่างน้อยการแส่มิเข้าเรื่องของนางก็มิทำให้ใครตาย การเห็นมู่ซื่อหรานกลับคืนสู่สภาวะปกติดีแล้วทำให้นางโล่งใจไปหลายเปาะ และแม้จะทิ้งตัวหงายหลังหลับไป ณ ตรงนี้นางก็มิคาใจอะไรอีกแล้ว

.

"ฟุบ~!"

.

"หวังว่าเราจะได้โอกาสลืมตาขึ้นอีกครั้งนะ อย่าให้นี่เป็นการหลับยาวเลย.. , คร่อก~!"