บทที่ 8 ไม่ได้เปลี่ยนไปหมดทุกอย่าง

แม้จะเพียรพยายามฝึกฝนอย่างเต็มกำลัง แต่เมิ่งเถียนซีกลับพบว่าทุกหยาดเหงื่อและความตั้งใจคล้ายจะสูญเปล่า ไม่ว่ากระบวนท่าฝึกปราณของสำนักชิงเสวียนจะพิถีพิถันมากเพียงใด ทุกครั้งที่นางนั่งสมาธิเพ่งจิตรวบรวมพลังปราณ พลังที่เพิ่งจะดึงเข้ามาในร่างกายก็ไหลรั่วออกไปอย่างไร้การควบคุม ราวกับว่าร่างกายของนางเป็นเพียงถังน้ำที่มีรูรั่ว ยิ่งเติมเท่าใด น้ำก็ยิ่งซึมไหลออกไปจนหมดสิ้น

ความรู้สึกท้อแท้เริ่มก่อตัวขึ้นภายในจิตใจของเมิ่งเถียนซี เพราะผ่านมานานหลายวันแต่นางยังคงมองไม่เห็นแม้เพียงเงาของความก้าวหน้า ทุกค่ำคืนแห่งการฝึกฝนกลายเป็นวังวนของความคาดหวังและความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระนั้น เมิ่งเถียนซีก็ยังไม่ยอมแพ้ แม้รู้ว่าตนไร้รากฐานพลังปราณแต่กำเนิด นางกลับยิ่งกัดฟันแน่น ยึดมั่นว่าจะต้องค้นพบวิถีของตนเองให้จงได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อและร่างกายต้องรู้สึกถึงความเหน็ดเหนื่อยมากเพียงใดก็ตาม

หลายวันต่อมาในยามค่ำคืนเมิ่งเถียนซีพยายามฝึกฝนพลังปราณ ในยามกลางวันเมิ่งเถียนซีพยายามกินอาหารบำรุงร่างกายและใช้ช่วงเวลานี้ในการปล่อยให้ร่างกายได้นอนหลับพักผ่อนอย่างสงบ โดยมีเหล่าสาวใช้ในเรือนรับอรุณคอยนั่งเฝ้าดูแลนางอยู่ไม่ห่างตลอดวัน

“ไฉ่เสียน เจ้าคิดว่าคุณหนูสี่ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเลยหรือไม่” ไฉ่เฉินเอ่ยกระซิบถามไฉ่เสียน ในระหว่างที่คนทั้งคู่นั่งเฝ้าเตียงนอนที่มีร่างคุณหนูสี่เมิ่งเถียนซีกำลังนอนหลับอยู่

“จะไม่ดูเปลี่ยนไปได้อย่างไรในเมื่อความทรงจำทุกอย่างของคุณหนูสี่จางหายไปจนหมด เมื่อความทรงจำทุกอย่างขาดหายไป คุณหนูสี่จึงได้มีบุคลิกที่เปลี่ยนไปเช่นนี้ แต่ข้ารู้สึกชอบคุณหนูสี่ที่เป็นแบบนี้มากกว่า เมื่อก่อนคุณหนูสี่ไม่ได้ชอบพูดคุยกับสาวใช้อย่างพวกเราเช่นนี้ และชอบเก็บตัวก้มหน้าหลบสายตาของผู้อื่นอยู่เสมอ”

“ข้าเอ่ยถามเจ้าไม่ได้หมายถึงเรื่องที่บุคลิกและนิสัยความชอบของหนูสี่ดูเปลี่ยนไป แต่ข้าหมายถึงใบหน้าและรูปร่างของคุณหนู ไม่รู้ว่าข้าคิดไปเองหรือไม่ยิ่งนานวันคุณหนูก็ยิ่งดูงดงามมากขึ้นในสายตาของข้า”

ไฉ่เสียนเหลือบสายตาไปมองสำรวจดูคุณหนูสี่ของนางที่นอนอยู่บนเตียง แล้วจึงพยักหน้าเห็นด้วยในทันที “คุณหนูสี่ดูงดงามมากขึ้นอย่างที่เจ้าพูดมาจริงๆ อาจจะเป็นเพราะวัยของคุณหนูกำลังอยู่ในช่วงเติบโตเป็นหญิงสาวสาวเต็มตัวแล้ว ไม่ใช่เด็กสาวที่เจ็บป่วยอมโรคเหมือนดั่งในอดีต”

“อืม…วัยของคุณหนูกำลังเพิ่มขึ้นเป็นสตรีเจริญวัยจริงดังที่เจ้าพูด แต่ข้าคิดว่าสาเหตุที่รูปร่างหน้าตาของหนูดูงดงามมากขึ้นน่าจะเป็นเพราะนิสัยการกินของคุณหนูที่เปลี่ยนไปเสียมากกว่า ในอดีตซุนมามามักจะพูดบ่นว่าคุณหนูสี่มีนิสัยเลือกอาหารการกินเป็นอย่างมาก แต่คุณหนูสี่ของพวกเราในยามนี้กลับมีนิสัยกินทุกอย่างแบบไม่เลือก แม้แต่ยาบำรุงร่างกายที่มีรสชาติแย่ คุณหนูสี่ของพวกเราก็สามารถดื่มกินได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้าเลยด้วยซ้ำไป”

เมิ่งเถียนซีที่กำลังนอนแอบฟังสาวใช้ทั้งสองคนพูดคุยนินทาตนเองอยู่ อดที่จะเผยตัวว่าตื่นแล้วไม่ได้ เพื่อที่นางจะได้เอ่ยปากถามสาวใช้ทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเพียงเล็กน้อยว่า

“…นี่พวกเจ้ากำลังแอบนินทาข้าว่าเป็นคนตะกละกินทุกอย่างโดยไม่เลือกอยู่ใช่หรือไม่”

ไฉ่เฉิน “…”

ไฉ่เสียน “…”

สองสาวใช้ทั้งสองคนไม่กล้าตอบคำถามเมื่อครู่นี้ของคุณหนูสี่ผู้ที่เป็นนายหญิงของพวกนาง เพราะพวกนางไม่อาจจะอ้าปากเอ่ยคำโกหกเพื่อแก้ตัวสำหรับข้อกล่าวห้าที่คุณหนูสี่เพิ่งจะเอ่ยออกมาได้ เนื่องจากในความคิดของพวกนาง คุณหนูสี่ในยามนี้ดูตะกละคล้ายกับคนที่เคยผ่านช่วงชีวิตที่ต้องอดอยากมาเสียเหลือเกิน

ความจริงความคิดของสาวใช้ทั้งสองคนนี้ถูกต้องแล้ว ในชีวิตก่อนของเมิ่งเถียนซีนางเคยเป็นเด็กกำพร้าที่ใช้ชีวิตอย่างอดอยากมาก่อน เมื่อได้ย้ายมาเข้าอยู่ในสำนักชิงเสวียน นางก็ต้องอยู่ในกฎระเบียบที่ว่าในหนึ่งวันกินอาหารได้เพียงสองมื้อ ห้ามกินจนแน่นท้อง ผู้ฝึกฝนพลังปราณจะต้องเรียนรู้เรื่องการหักห้ามใจตนเอง

ดังนั้นเมื่อเมิ่งเถียนซีตื่นมาในร่างกายที่อ่อนแอไร้เรี่ยวแรงของคุณหนูสี่ตระกูลเมิ่งเช่นนี้ นางจึงคิดหาข้ออ้างให้แก่ตนเองโดยคิดเข้าข้างตนเองว่า นางกำลังเยียวยาร่างกายโดยการกินอาหารที่มีประโยชน์จำนวนมากเพื่อเพิ่มความแข็งแรงให้แก่ร่างกายของคุณหนูสี่ผู้นี้…

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาเมิ่งเถียนซียังคงปฏิบัติกิจวัตรประจำวันเหมือนเดิม โดยหลังจากอาหารมื้อเช้าที่เมิ่งเถียนซีนั่งกินอาหารอย่างสำราญใจแล้ว ในช่วงสายๆ ของแต่ละวัน ทุกคนในตระกูลเมิ่งจะเดินมาเยี่ยมนางที่เรือนรับอรุณเหมือนเดิมเช่นกัน ทว่าคนที่เมิ่งเถียนซีให้ความสนใจมากที่สุดยังคงเป็นพี่ชายใหญ่ตระกูลเมิ่ง เพราะนางรู้เรื่องที่ว่าเขาขอรับอาสาไปตามหาหยกโลหิตให้แก่นาง

“พี่ใหญ่เจ้าคะ เรื่องหยกโลหิตของข้าคืบหน้าไปถึงไหนแล้วเจ้าคะ พี่ใหญ่ได้ข่าวเกี่ยวกับหยกโลหิตของข้าบ้างหรือยังว่าหายไปอยู่ที่แห่งใด”

“พี่ชายไปตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุแล้ว เนื่องจากเวลาที่เกิดเหตุผ่านมานานมากกว่าหนึ่งเดือน ถ้าหากหยกโลหิตตกอยู่แถวนั้นย่อมจะต้องมีคนเก็บไปใช้แล้ว พี่ชายจึงส่งคนไปสืบข่าวเกี่ยวกับหมู่บ้านในแถบนั้นว่ามีใครที่ร่ำรวยผิดปกติหรือไม่ หรือว่ามีคนนำสร้อยห้อยหยกโลหิตมาสวมใส่บ้างหรือไม่ ผลปรากฏว่าไม่มีใครที่น่าสงสัยว่าเคยเห็นหยกโลหิตเลย พี่ใหญ่กำลังรู้สึกแปลกใจมากที่หยกโลหิตหายไปอย่างไร้วี่แววแบบนี้”

“พี่ใหญ่เจ้าคะ ความทรงจำของข้าที่หลงเหลืออยู่ก่อนที่จะหมดสติคือข้ากำสร้อยหยกโลหิตเอาไว้ในกำมือเจ้าค่ะ”

“อืม…ในเมื่อน้องสาวยืนยันว่าก่อนจะหมดสติ ความทรงจำสุดท้ายที่น้องสาวจำได้คือการกำสายสร้อยที่ใช้เชือกถักร้อยห้อยหยกโลหิตเอาไว้อยู่ในกำมือ ถ้าอย่างนั้นพี่ชายคงจะต้องไปลองเลียบเคียงถามเรื่องนี้กับซานอ๋องดูเสียแล้ว จะว่าไปซานอ๋องก็เล่าเรื่องราวในวันนั้นได้อย่างไม่ละเอียดนัก เช่นว่าทำไมวันนั้นซานอ๋องจึงขี่ม้าไปช่วยเหลือเจ้าได้ประจวบเหมาะพอดี ทั้งๆ ที่การเดินทางเข้าเมืองหลวงของน้องสาวมีแค่เพียงคนในจวนเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้”

เมิ่งซูเหวินที่กำลังนั่งฟังอยู่เอ่ยเตือนขึ้นมาว่า “พี่ใหญ่จะนำเรื่องนี้ไปพูดคุยสอบถามกับซานอ๋องไม่ได้นะเจ้าคะ ถ้าหากท่านอ๋องรู้เรื่องว่าหยกโลหิตที่เป็นดั่งสิ่งของที่แทนคำสัญญาหมั้นหมายได้สูญหายไปแล้ว ท่านอ๋องอาจจะฉวยโอกาสนำเรื่องนี้มาขอถอนหมั้นได้เลยนะเจ้าคะ”

“เรื่องอาจจะไม่เลวร้ายถึงขั้นนั้นก็ได้ พี่ชายคิดว่าถึงซานอ๋องจะดูเย็นชาห่างเหินกับทุกคนไปบ้าง แต่เขาคงจะไม่ใช่คนที่ใจร้ายมากจนไม่ยอมคิดถึงเผื่อเรื่องในอนาคตของน้องสาวหรอกกระมัง”

เมื่อคุณชายใหญ่เมิ่งเซวียนอี้พูดจบ ก็มีเสียงสาวใช้คนหนึ่งมาขอพบเจ้านายทุกคนภายในเรือนด้านในของเรือนรับอรุณ เพื่อแจ้งข่าวสำคัญให้ทุกคนรู้ว่า “ซานอ๋องหยางเฟิ่งเจี๋ยมาเยี่ยมอาการป่วยของคุณหนูสี่ และนำสิ่งของที่ล้ำค่ามาส่งคืนให้แก่คุณหนูเจ้าค่ะ”

“…” เมิ่งซูเหวินแอบคิดด้วยความกังวลใจว่าซานอ๋องจะมาขอถอนหมั้น

“…” เมิ่งเซวียนอี้แอบคิดด้วยความกังวลใจว่าหยางเฟิ่งเจี๋ยอาจจะใจร้ายใจดำมากพอที่จะมาทำลายอนาคตที่ดีของน้องสาวของเขาในวันนี้เลยก็ได้

มีเพียงเมิ่งเถียนซีเท่านั้นที่มองเรื่องนี้ไปในแง่ดี และพูดขึ้นว่า “ของล้ำค่าที่ซานอ๋องนำมาคืนชิ้นนั้น พวกท่านคิดว่าจะใช่หยกโลหิตของข้าหรือไม่”

เมื่อเมิ่งเถียนซีพูดจบ ทุกคนในห้องโถงของเรือนรับอรุณแห่งนี้ ต่างหันมามองเถียนซีที่กำลังเงยหน้าจ้องมองดูทุกคนด้วยดวงตากลมโตกระจ่างใสและแอบคิดในใจกันว่า ถึงแม้ความทรงจำจะจางหายไปแต่นิสัยไร้เดียงสาของเมิ่งเถียนซียังคงอยู่ อย่างน้อยเรื่องการมองทุกอย่างในแง่ดีของเมิ่งเถียนซีก็ไม่ได้จางหายไปพร้อมกับความทรงจำของนาง…