บทที่ 3/1 ไม่รัก แต่ไม่ยอมปล่อย

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณแทน” ดนุในชุดชาวสวนปีนข้ามรั้วไม้เตี้ยระดับเอวข้ามฝั่งมาเขตไร่ภูวรา ทอดน่องเดินสบายๆ เข้ามาหาเจ้าของบ้าน ที่นั่งกินลมชมวิวจิบกาแฟบนชานบ้านคนเดียว

แทนคุณมัวแต่เหม่อลอย กว่าจะได้สติผู้มาใหม่ก็เลื่อนเก้าอี้ออกนั่งลงฝั่งตรงข้าม “นุ มีธุระอะไรถึงแวะมาแต่เช้า”

“ผมมาดูสวนลำไย บังเอิญเห็นคุณแทนอยู่ตรงนี้ ก็เลยปีนข้ามรั้วมาทักทาย จะถือโอกาสถามเรื่องตกแต่งภายในด้วย คุณแทนจะให้ผมนัดอินทีเรียเข้ามาวันไหนครับ วันนี้เลยไหม”

“ถ้าแค่นี้โทรมาก็ได้นุ ไม่เห็นต้องมาเองให้ลำบาก”

คนมีชนักติดหลังร้อนๆ หนาวๆ คอยเหลือบหางตามองเข้าไปในบ้าน กลัวมาลินีจะไม่ดูหน้าไม่ดูหลังเดินออกมาจ๊ะเอ๋ดนุ

มันคงไม่ดีแน่ถ้าคนในม่อนแลดาวมาเห็นว่าเขาอยู่กับเด็กสาวตามลำพัง การแต่งกายเขาล่อแหลมเกินกว่าจะมองโลกในแง่บวกว่าจ้างหญิงสาวมาทำความสะอาดบ้าน มองปราดเดียวก็มองออกว่ามาทำความสะอาดอย่างอื่น

“ไม่โทรที่ไหนกัน สิบสายแล้วมั้งครับ คุณแทนน่าจะไม่ได้ยินเสียง”

เสียงเรียกเข้าเจ้ากรรมนายเวรนั่นน่ะเหรอ จากดนุ

แทนคุณจิบกาแฟแก้เครียด ภาวนาอย่าให้โป๊ะแตกตอนนี้เลย

“นัดพรุ่งนี้แล้วกัน วันนี้ฉันจะเข้าไปทำงานในไร่”

“ผมลงเวลาไว้เก้าโมงเช้านะครับ นัดให้มาคุยกับคุณแทนที่นี่ ถ้าคุณแทนอยากให้เสร็จเร็ว อัดงบเยอะๆ สัก 2-3 เดือนก็น่าจะเสร็จ พร้อมพาเจ้าสาวคนสวยย้ายเข้ามาอยู่ในเรือนหอ”

“ขอบใจมาก เออ นุ ถามหน่อยสิ ลำไยในสวนพ่อเลี้ยงลำต้นมันกี่ปีแล้ว”

“น่าจะเข้าปีที่ 6 แล้วนะครับ เฉพาะแปลงใหญ่ที่ติดกับไร่ภูวรา”

แทนคุณไม่ได้ถามต่อ ดนุก็ไม่สงสัยว่าเขาถามไปทำไม การสนทนาจึงจบลงแค่นั้น ต่อมา กลิ่นหอมของกาแฟกระตุ้นความอยากในตัวดนุ

“ค่าช่วยติดต่ออินทีเรียผมขอกาแฟสักแก้วแล้วกันนะครับ เช้าๆ อย่างนี้ ได้ดื่มสักแก้วคงจะตาสว่าง ผมจัดการเอง คุณแทนไม่ต้องลำบาก”

“อืม... เฮ้ย นุ!” นิ่งเฉยในช่วงแรก ก่อนเจ้าของบ้านจะรีบวางแก้วทันทีที่นึกขึ้นได้ มันคงไม่ดีแน่ถ้าดนุเข้าไปเจอมาลินีในบ้าน แทนคุณไม่เดิน เขาแทบจะวิ่งเลยก็ว่าได้

“นุ! นายเป็นแขกออกไปนั่งรอข้างนอกดีกว่า แค่กาแฟแก้วเดียวฉันจัดการให้ได้”

“เกรงใจครับ คุณแทนตามสบายเถอะครับ ผมชงเองดีกว่า โอ้ว” ไม่ทัน ดนุบังเอิญเห็นในสิ่งที่แทนคุณไม่อยากให้เห็นเข้าแล้ว

ไม่ใช่คนตัวเป็นๆ แต่เป็นชุดนักศึกษาที่เขาซักอบแห้งเรียบร้อยและแขวนมันไว้กลางบ้านรอเจ้าของมารับคืน

มุมปากผู้จัดการรีสอร์ตม่อนแลดาวตกไม่นานนักก็ยกขึ้น

“สมภารกินไก่วัดเหรอครับ แถมไก่ยังใส่ชุดนักศึกษาด้วย ไม่เบาเลยนะครับอาจารย์แทน”

“วันหลังถ้าบอกไม่ให้เข้ามาก็ต้องห้ามเข้ามา”

แทนคุณกระชากเอาทั้งชุดและไม้แขวนไปซ่อนไว้หลังชั้นวางของ

ไอ้นุมันกวนประสาท เดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องนอน ครั้งนี้แทนคุณไม่เก็บอารมณ์เขาตามไปคว้าไหล่

“มันจะมากไปแล้วนะนุ!”

“คุณลิตาเป็นเจ้านายผม คุณแทนคงไม่อยากให้ผมเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อของเธอ”

คำขู่ได้ผล แทนคุณยอมปล่อยมือให้ดนุสำรวจเตียงนอนพังยับเยินมีทั้งคราบเลือดและคราบน้ำเลอะตรงกลาง ไม่รู้เขาคิดอะไร ถึงปล่อยดนุเดินไปที่ห้องน้ำ ประตูที่ปิดสนิทมีมาลินีอยู่ในนั้น อยากจะเห็นก็เห็นไป อย่างมากก็แค่ยกเลิกงานแต่ง

มันน่าแปลกที่แทนคุณไม่คิดเสียใจ ทว่าประตูกลับเปิดออกง่ายมาก แค่ดนุออกแรงผลักเข้าไปนิดเดียว ในนั้นว่างเปล่าไม่มีมาลินี

ลองสังเกตรอบห้องดีๆ แล้วกระเป๋าเป้ของเธอก็หายไป

“ศึกหนักเหรอครับ สภาพเตียงยับเยินขนาดนี้ หึ!”

“ไม่ใช่เรื่องของนาย ออกไปได้แล้ว”

“เข้าใจครับว่าธรรมชาติของผู้ชาย แต่มันไม่ธรรมชาติก็ตรงที่คุณแทนจะแต่งงานกับคุณลิตาเร็วๆ นี้ แล้วบ้านหลังนี้ก็เป็นเรือนหอ คุณแทนไม่ควรจะพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามามีอะไรกันในนี้นะครับ ทำเอาผมมองคุณแทนเปลี่ยนไปมาก”

“อยากจะเรียกเรือนหอก็ได้ ไม่ผิด แต่ไม่แน่ว่าเจ้าสาวจะเป็นเจ้านายของนายหรอกนะนุ งานแต่งอาจจะล่มกลางทางก็ได้ มันมีที่ไหนกัน จะแต่งงานอยู่แล้วแต่หนีออกจากบ้าน ฝากไปบอกเจ้านายของนายหน่อยนะ ไม่อยากแต่งก็แค่คืนเงินยี่สิบล้าน แต่ถ้าไม่มีปัญญาคืน ก็อย่าทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่”

“ผมจะบอกคุณธงไทยกับคุณลิตาให้นะครับ ว่าคุณแทนฝากมาเรียนท่านด้วยประโยคนั้น วันนี้ผมน่าจะไม่สะดวกจิบกาแฟกับคุณแทนแล้วครับ เชิญคุณแทนพักผ่อนตามสบายครับ”

เกลียดที่ต้องมารู้เห็นเรื่องอะไรแบบนี้จนทนมองหน้าแทนคุณต่อไปไม่ไหวย่างสามขุมออกไป สายตาเขาสะดุดเข้ากับรองเท้าคู่หนึ่งที่ถอดไว้หน้าบ้าน ดนุเหยียดยิ้มมุมปาก เชื่อว่าผู้หญิงคนนั้นคงไม่ได้หนีไปไหนแต่แอบหลบอยู่ในบ้าน ตรงกับความคิดแทนคุณ เขารอกระทั่งดนุไปไกลจึงส่งเสียงเรียกมาลินี เดินตามหาเธอไปถึงชั้นสองของบ้านที่มีวิวทิวเขาสวยงาม ทว่าไม่พบแม้แต่เงา