บทที่ 2/4 ครอบครองแค่ร่างกาย

“โทรมาทำไมกันนักหนา ไม่เกรงใจคนจะหลับจะนอนบ้างเลยหรือไง”

“อาจารย์ตื่นแล้ว อื้อ...” กลีบปากนิ่มถูกบดขยี้

“อาจารย์ยังไม่ตื่นครับนักศึกษา ยังนอนอยู่เลย”

เอนกายให้เธอเห็นว่าเขานอนอยู่จริงๆ คนที่ถูกทิ้งให้เป็นฝ่ายคุมจังหวะอีกครั้งกำมือทุบลงบนอกกว้าง เสียงหัวเราะเบาๆ ดังอย่างมีความสุข รวบข้อมือเล็กมาจูบเวลาเดียวกันเขาส่งสายตาอ้อนขอให้เธอช่วยขึ้นให้อีกครั้ง

“ขย่มเร็วเด็กดี”

เธอเป็นเมียลับๆ ของเขามาหลายปี คุ้นเคยกับร่างกายเขาจนไม่มียางอายเหลืออยู่บนหน้า จับรูดตัวตนเขามาถูไปบนรอยแยกกดน้ำหนักบนสะโพกลงช้าๆ ให้เขาเข้ามาอยู่ในตัวเธอรวดเดียวหมด

“อะ... อาจารย์อย่าเสร็จข้างในนะคะ”

“ทำไมล่ะ?”

เขาไม่เคยใช้เครื่องป้องกันหรือหลั่งนอกกับเธอ

นอกจากค่าเทอมที่ต้องจ่ายให้ปีละสองครั้งก็มีค่าคุมกำเนิดที่จ่ายให้เธอรายเดือน จูงใจให้เธอกินยาอย่าขาดไม่ต้องการให้เกิดความผิดพลาด

“มาร์...” เธอโยกกายช้าๆ

“กินยาหมดแผงไปแล้ว แล้วมาร์...”

“ไม่ได้กินต่อเนื่องเหรอ” เขาคว้าเอวเธอไว้

“ก็มาร์ไม่คิดว่าอาจารย์จะ... นอนกับมาร์อีก”

“เมื่อคืนหลั่งในไม่พักทำไมไม่บอก ก็รู้ว่าฉันกำลังจะแต่งงาน”

“...”

เธอหยุดทุกการเคลื่อนไหวโดยไม่ยอมมองตาเขา มีแค่ร่างกายเท่านั้นที่เชื่อมติดกัน ส่วนหัวใจเหมือนอยู่ไกลกันคนละขอบฟ้า

เธอเม้มปากไว้ไม่ให้สั่น ก็รู้ตัวว่าจะแต่งงานแล้วจะกลับมายุ่งกับเธอทำไม

“งั้นเราควรหยุด มาร์ไม่อยากมีปัญหา”

“ก็มีไปแล้วไม่ใช่เหรอ” น้ำเสียงแทนคุณอ่อนลง

เขาคว้าข้อมือไว้ไม่ให้เด็กน้อยหนีไปร้องไห้ที่อื่น ตาแดงปากสั่นขนาดนั้นไม่เชื่อหรอกว่าจัดการความรู้สึกตัวเองได้ แทนคุณอุ้มเด็กขี้แยมานอนแทนที่ จับท่อนขาเธอแยกออกสอดใส่กายเข้าไปใหม่ กระหน่ำซอยถี่ๆ ให้เสร็จไปก่อน ส่วนเรื่องอื่นค่อยจับเข่าคุยกันอีกรอบ

ผ่านไปนาน กว่าแทนคุณจะพลิกกายสูงใหญ่ลงนอนถัดจากมาลินี

เด็กคนนี้ร้ายกาจ สูบพลังงานจากเขาไปทุกหยาดหยดจนไม่มีแรงบ่น เธอพลิกกายนอนหันหลังให้เขาเหมือนทุกครั้ง มันจะอะไรกันนักหนาแค่นอนหันหน้าให้เขา แทนคุณสอดมือเข้าใต้เอวบังคับให้เธอพลิกตัวกลับมาเร็วและแรงจนเจ้าตัวครางประท้วง

“มาร์เหนื่อย ใจคออาจารย์จะไม่ให้มาร์ลงจากเตียงเลยเหรอ”

“แค่ไม่ชอบที่เธอหันหลังให้ หน้าฉันมันเป็นยังไง ไม่หล่อเหรอ หรือหล่อมากจนกลัวจะอดใจไม่ไหว ถึงทนมองไม่ได้?”

ถามอย่างคนหลงตัวเอง ท่อนบนของเธอเขาใช้วงแขนกว้างกอดรัด เธอเอียงตัวหลบแต่จะหนีไปไหนได้ กายท่อนล่างของเธอก็ถูกกอดรัดไว้ด้วยท่อนขา มาลินีในตอนนี้ติดแหง็กอยู่กับเขา เบียดกันจนจะเป็นเนื้อเดียวกัน

“ห้ามหันหลังให้ฉันอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหวังเลยว่าจะได้นอน”

“มาร์รู้แล้ว”

ตกเป็นเบี้ยล่างจนต้องยอมทุกอย่างแทนคุณถึงยอมปล่อย เธอค้อนใส่ชายที่เดินเปลือยกายลงจากเตียง ดึงเอาชายผ้าห่มมาปิดหน้าอกขณะที่ขยับกายขึ้นนั่ง สภาพร่างกายเธอตอนนี้เละเทะจนดูไม่ได้ เส้นผมเคยตรงสวยก็ชี้ฟูจนไม่น่ามอง

“จะเอาอีกเท่าไหร่ บอกมา ฉันจะโอนให้”

ร่างสูงใหญ่ยืนค้ำหัวเธออยู่ข้างเตียง เปิดแอปธนาคารเตรียมโอนเข้าเลขพร้อมเพย์ที่โอนบ่อยจนจำเบอร์เธอได้

“ไม่เป็นไรค่ะ มาร์เอาสองพันก็พอแล้ว”

มาลินีก้มหน้ากอดผ้าเช็ดตัวเหลียวมองเงินสองพัน ที่ถูกแผ่นหลังของเธอนอนทับจนมันยับ จะไปทำงานอะไรให้ได้เงินสองพันในคืนเดียว เขาจ่ายมาเท่านี้ก็ถือว่ามากแล้ว

“อย่าทำตัวราคาถูกนักสิ ฉันไม่ชอบ กลัวมีคนมาเสนอให้แค่นี้เธอจะแอบไปรับงานเสริม”

“...”

“ห้าพันแล้วกัน ถือว่าฉันจ่ายค่าหอเดือนนี้ให้เธอ”

“...”

อาจารย์หนุ่มชำเลืองมองคนที่ไม่พูดไม่จา

 “ถ้าอยากได้ค่าขนมเพิ่มคืนนี้ก็มาอีก ต่ำๆ น่าจะได้อยู่หรอกสักสองสามพัน เก็บไว้ไปทำโพรเจ็กต์จบ จะลงทุนทำธุรกิจกับเพื่อน ถึงจะแค่เพื่อการเรียนแต่ก็ต้องใช้เงินจริง ลงมือทำจริง กว่าจะผ่านไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หรอกนะ ฉันให้ได้ เธอก็รู้ฉันไม่ใช่คนงกเรื่องเงิน”

“กลุ่มของมาร์จับฉลากได้อาจารย์เป็นที่ปรึกษา...”

“รู้” มุมปากแทนคุณมีรอยยิ้ม

“ตั้งใจให้มากๆ ไม่งั้นไม่ผ่าน”

ลำพังเรียนในรายวิชาเขาก็เหนื่อยแทบแย่กว่าจะเรียนจบในแต่ละเทอม ได้เกรดซีบวกจากเขาตัวเดียวดึงเกรดทั้งหน้าให้ร่วง เป็นความโชคร้ายของเธอที่วนเวียนกลับมาเจอเขาไม่จบไม่สิ้น

“ถ้ามาร์ขอร้อง อาจารย์พอจะช่วยกลุ่มของมาร์ได้ไหมคะ”

“ขึ้นอยู่กับผลงานของพวกเธอ ใช้เส้นไม่ได้หรอกมาร์ เธอทำดีหรือไม่ดี ตอนพรีเซนต์หน้าห้องเพื่อนทั้งสาขาก็เห็นกันหมด”

“แต่อาจารย์ช่วยตรวจทาน ช่วยปรับแก้ได้นี่คะ ถ้าคิดจะทำ”

“ทำไมถึงอยากให้ฉันช่วยขนาดนั้น ไม่มีความสามารถเหรอมาร์ ร่ำเรียนมาจะสี่ปี ความรู้ติดตัวไม่มีแล้วจะไปทำงานได้ยังไง”

“มาร์แค่อยากเรียนจบเร็วๆ มาร์อยากหยุด มาร์ไม่อยากนอนกับอาจารย์อีกแล้ว ถ้ารับปากจะช่วย มาร์จะยอมทุกอย่าง เรียนจบเมื่อไหร่มาร์ขออิสรภาพคืน อาจารย์เองก็จะได้สร้างครอบครัวกับคนที่อาจารย์รัก อาจารย์รับปากมาร์ได้ไหมว่าจะช่วย”

“ไม่... ถ้าเธอไม่มีความสามารถ เธอก็ควรจะเรียนซ้ำอีกเทอม”

ความใจร้ายของเขา ทำมาลินีร้องไห้น้ำตาไหลเป็นทาง

แทนคุณทนมองเธอร้องไห้ไม่ได้ หยิบกางเกงขายาวมาสวมลวกๆ จ้ำอ้าวเดินหนีทิ้งเธอให้ร้องไห้อยู่ตรงนั้นคนเดียว โกรธตัวเองที่ดึงมาลินีกลับมาหลับนอนด้วยอีกครั้ง ทั้งที่ควรจะจบกันไปตั้งแต่คืนนั้นที่เขาเรียกเธอมาพบในโรงแรมเล็กๆ เพื่อแลกกับเงินค่าเทอมก้อนสุดท้ายในการเรียนปีสี่เทอมสอง

ก็ว่าจะหยุด แต่ทำไมเขาถึงหยุดไม่ได้