เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 2/4 ครอบครองแค่ร่างกาย
วันที่เผยแพร่:
2026-02-06 22:38:16“โทรมาทำไมกันนักหนา ไม่เกรงใจคนจะหลับจะนอนบ้างเลยหรือไง”
“อาจารย์ตื่นแล้ว อื้อ...” กลีบปากนิ่มถูกบดขยี้
“อาจารย์ยังไม่ตื่นครับนักศึกษา ยังนอนอยู่เลย”
เอนกายให้เธอเห็นว่าเขานอนอยู่จริงๆ คนที่ถูกทิ้งให้เป็นฝ่ายคุมจังหวะอีกครั้งกำมือทุบลงบนอกกว้าง เสียงหัวเราะเบาๆ ดังอย่างมีความสุข รวบข้อมือเล็กมาจูบเวลาเดียวกันเขาส่งสายตาอ้อนขอให้เธอช่วยขึ้นให้อีกครั้ง
“ขย่มเร็วเด็กดี”
เธอเป็นเมียลับๆ ของเขามาหลายปี คุ้นเคยกับร่างกายเขาจนไม่มียางอายเหลืออยู่บนหน้า จับรูดตัวตนเขามาถูไปบนรอยแยกกดน้ำหนักบนสะโพกลงช้าๆ ให้เขาเข้ามาอยู่ในตัวเธอรวดเดียวหมด
“อะ... อาจารย์อย่าเสร็จข้างในนะคะ”
“ทำไมล่ะ?”
เขาไม่เคยใช้เครื่องป้องกันหรือหลั่งนอกกับเธอ
นอกจากค่าเทอมที่ต้องจ่ายให้ปีละสองครั้งก็มีค่าคุมกำเนิดที่จ่ายให้เธอรายเดือน จูงใจให้เธอกินยาอย่าขาดไม่ต้องการให้เกิดความผิดพลาด
“มาร์...” เธอโยกกายช้าๆ
“กินยาหมดแผงไปแล้ว แล้วมาร์...”
“ไม่ได้กินต่อเนื่องเหรอ” เขาคว้าเอวเธอไว้
“ก็มาร์ไม่คิดว่าอาจารย์จะ... นอนกับมาร์อีก”
“เมื่อคืนหลั่งในไม่พักทำไมไม่บอก ก็รู้ว่าฉันกำลังจะแต่งงาน”
“...”
เธอหยุดทุกการเคลื่อนไหวโดยไม่ยอมมองตาเขา มีแค่ร่างกายเท่านั้นที่เชื่อมติดกัน ส่วนหัวใจเหมือนอยู่ไกลกันคนละขอบฟ้า
เธอเม้มปากไว้ไม่ให้สั่น ก็รู้ตัวว่าจะแต่งงานแล้วจะกลับมายุ่งกับเธอทำไม
“งั้นเราควรหยุด มาร์ไม่อยากมีปัญหา”
“ก็มีไปแล้วไม่ใช่เหรอ” น้ำเสียงแทนคุณอ่อนลง
เขาคว้าข้อมือไว้ไม่ให้เด็กน้อยหนีไปร้องไห้ที่อื่น ตาแดงปากสั่นขนาดนั้นไม่เชื่อหรอกว่าจัดการความรู้สึกตัวเองได้ แทนคุณอุ้มเด็กขี้แยมานอนแทนที่ จับท่อนขาเธอแยกออกสอดใส่กายเข้าไปใหม่ กระหน่ำซอยถี่ๆ ให้เสร็จไปก่อน ส่วนเรื่องอื่นค่อยจับเข่าคุยกันอีกรอบ
ผ่านไปนาน กว่าแทนคุณจะพลิกกายสูงใหญ่ลงนอนถัดจากมาลินี
เด็กคนนี้ร้ายกาจ สูบพลังงานจากเขาไปทุกหยาดหยดจนไม่มีแรงบ่น เธอพลิกกายนอนหันหลังให้เขาเหมือนทุกครั้ง มันจะอะไรกันนักหนาแค่นอนหันหน้าให้เขา แทนคุณสอดมือเข้าใต้เอวบังคับให้เธอพลิกตัวกลับมาเร็วและแรงจนเจ้าตัวครางประท้วง
“มาร์เหนื่อย ใจคออาจารย์จะไม่ให้มาร์ลงจากเตียงเลยเหรอ”
“แค่ไม่ชอบที่เธอหันหลังให้ หน้าฉันมันเป็นยังไง ไม่หล่อเหรอ หรือหล่อมากจนกลัวจะอดใจไม่ไหว ถึงทนมองไม่ได้?”
ถามอย่างคนหลงตัวเอง ท่อนบนของเธอเขาใช้วงแขนกว้างกอดรัด เธอเอียงตัวหลบแต่จะหนีไปไหนได้ กายท่อนล่างของเธอก็ถูกกอดรัดไว้ด้วยท่อนขา มาลินีในตอนนี้ติดแหง็กอยู่กับเขา เบียดกันจนจะเป็นเนื้อเดียวกัน
“ห้ามหันหลังให้ฉันอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหวังเลยว่าจะได้นอน”
“มาร์รู้แล้ว”
ตกเป็นเบี้ยล่างจนต้องยอมทุกอย่างแทนคุณถึงยอมปล่อย เธอค้อนใส่ชายที่เดินเปลือยกายลงจากเตียง ดึงเอาชายผ้าห่มมาปิดหน้าอกขณะที่ขยับกายขึ้นนั่ง สภาพร่างกายเธอตอนนี้เละเทะจนดูไม่ได้ เส้นผมเคยตรงสวยก็ชี้ฟูจนไม่น่ามอง
“จะเอาอีกเท่าไหร่ บอกมา ฉันจะโอนให้”
ร่างสูงใหญ่ยืนค้ำหัวเธออยู่ข้างเตียง เปิดแอปธนาคารเตรียมโอนเข้าเลขพร้อมเพย์ที่โอนบ่อยจนจำเบอร์เธอได้
“ไม่เป็นไรค่ะ มาร์เอาสองพันก็พอแล้ว”
มาลินีก้มหน้ากอดผ้าเช็ดตัวเหลียวมองเงินสองพัน ที่ถูกแผ่นหลังของเธอนอนทับจนมันยับ จะไปทำงานอะไรให้ได้เงินสองพันในคืนเดียว เขาจ่ายมาเท่านี้ก็ถือว่ามากแล้ว
“อย่าทำตัวราคาถูกนักสิ ฉันไม่ชอบ กลัวมีคนมาเสนอให้แค่นี้เธอจะแอบไปรับงานเสริม”
“...”
“ห้าพันแล้วกัน ถือว่าฉันจ่ายค่าหอเดือนนี้ให้เธอ”
“...”
อาจารย์หนุ่มชำเลืองมองคนที่ไม่พูดไม่จา
“ถ้าอยากได้ค่าขนมเพิ่มคืนนี้ก็มาอีก ต่ำๆ น่าจะได้อยู่หรอกสักสองสามพัน เก็บไว้ไปทำโพรเจ็กต์จบ จะลงทุนทำธุรกิจกับเพื่อน ถึงจะแค่เพื่อการเรียนแต่ก็ต้องใช้เงินจริง ลงมือทำจริง กว่าจะผ่านไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หรอกนะ ฉันให้ได้ เธอก็รู้ฉันไม่ใช่คนงกเรื่องเงิน”
“กลุ่มของมาร์จับฉลากได้อาจารย์เป็นที่ปรึกษา...”
“รู้” มุมปากแทนคุณมีรอยยิ้ม
“ตั้งใจให้มากๆ ไม่งั้นไม่ผ่าน”
ลำพังเรียนในรายวิชาเขาก็เหนื่อยแทบแย่กว่าจะเรียนจบในแต่ละเทอม ได้เกรดซีบวกจากเขาตัวเดียวดึงเกรดทั้งหน้าให้ร่วง เป็นความโชคร้ายของเธอที่วนเวียนกลับมาเจอเขาไม่จบไม่สิ้น
“ถ้ามาร์ขอร้อง อาจารย์พอจะช่วยกลุ่มของมาร์ได้ไหมคะ”
“ขึ้นอยู่กับผลงานของพวกเธอ ใช้เส้นไม่ได้หรอกมาร์ เธอทำดีหรือไม่ดี ตอนพรีเซนต์หน้าห้องเพื่อนทั้งสาขาก็เห็นกันหมด”
“แต่อาจารย์ช่วยตรวจทาน ช่วยปรับแก้ได้นี่คะ ถ้าคิดจะทำ”
“ทำไมถึงอยากให้ฉันช่วยขนาดนั้น ไม่มีความสามารถเหรอมาร์ ร่ำเรียนมาจะสี่ปี ความรู้ติดตัวไม่มีแล้วจะไปทำงานได้ยังไง”
“มาร์แค่อยากเรียนจบเร็วๆ มาร์อยากหยุด มาร์ไม่อยากนอนกับอาจารย์อีกแล้ว ถ้ารับปากจะช่วย มาร์จะยอมทุกอย่าง เรียนจบเมื่อไหร่มาร์ขออิสรภาพคืน อาจารย์เองก็จะได้สร้างครอบครัวกับคนที่อาจารย์รัก อาจารย์รับปากมาร์ได้ไหมว่าจะช่วย”
“ไม่... ถ้าเธอไม่มีความสามารถ เธอก็ควรจะเรียนซ้ำอีกเทอม”
ความใจร้ายของเขา ทำมาลินีร้องไห้น้ำตาไหลเป็นทาง
แทนคุณทนมองเธอร้องไห้ไม่ได้ หยิบกางเกงขายาวมาสวมลวกๆ จ้ำอ้าวเดินหนีทิ้งเธอให้ร้องไห้อยู่ตรงนั้นคนเดียว โกรธตัวเองที่ดึงมาลินีกลับมาหลับนอนด้วยอีกครั้ง ทั้งที่ควรจะจบกันไปตั้งแต่คืนนั้นที่เขาเรียกเธอมาพบในโรงแรมเล็กๆ เพื่อแลกกับเงินค่าเทอมก้อนสุดท้ายในการเรียนปีสี่เทอมสอง
ก็ว่าจะหยุด แต่ทำไมเขาถึงหยุดไม่ได้
บทล่าสุด
หวนไฟรัก บทที่ 6/2 ความสัมพันธ์ต้องห้าม
ตกดึก มาลินีย่องเบามาทางเรือนกล้วยไม้ ใช้กุญแจสำรองที่แม่เลี้ยงให้มาไขประตู เธอไม่กล้าเปิดไฟ ส่องแค่ไฟฉายไปตามทางเดินที่มีขวดเหล้าและก้นบุหรี่เกลื่อนพื้น เธอย่ำเท้าเข้าไปในห้องทำงานให้เบาที่สุด ดึงลิ้นชักออกมามองหากรอบรูปนั้น แล้วเธอก็เห็นกรอบสี่เหลี่ยมสีขาวที่คว่ำหน้าอยู่ในมุมที่ลึกที่สุดแสงจากไฟฉายกระบอกเล็กริบหรี่จนแทบจะส่องไม่เห็นทาง แต่เมื่อเธอสาดแสงใส่ใบหน้าสวยที่มีรอยยิ้มสดใสน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา เธอรู้แล้วทำไมพ่อเลี้ยงเกลียดเธอ เพราะเธอมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับแม่ไม่มีผิดปี๊กกกกกพ่อเลี้ยงเพิ่งกลับมาถึงบ้าน เขาบีบแตรก่อกวนให้ใครสักคนมาต้อนรับ มาลินีกลัวเขาจะมาเจอเธอ รีบล็อกประตูและหลบหนีออกจากเรือนกล้วยไม้ วิ่งพ้นเขตบ้านแล้วเธอแหงนหน้าชมจันทร์ อึดใจเดียวเธอก้มหน้าถอนหายใจ เสียดายที่ไม่มีความกล้ามากพอจะถ่ายรูปของแม่เก็บไว้ ภาพท่านยังตรึงตา มาลินีเชื่อ ถ้าได้เจอกันอีกครั้งเธอก็ยังจำหน้าแม่ได้ กาลเวลาผ่านมากว่ายี่สิบปี ใบหน้าแม่อาจจะเปลี่ยนไปเป็นมีอายุ แต่เธอจะไม่มีทางลืมหน้าแม่ของตัวเองดึกดื่นเที่ยงคืนไม่มีลูกค้าออกมาเดินเล่นนอกห้องพัก มีแค่มาลินีค
หวนไฟรัก บทที่ 6/1 ความสัมพันธ์ต้องห้าม
หลังเลิกเรียน มาลินีกลับมาเก็บเสื้อผ้าข้าวของจำเป็นใส่กระเป๋าสะพายหลัง ออกมาโบกรถเข้าเมืองให้ไปส่งที่คิวรถกาดหลวง นั่งเบื่อๆ รอรถออกเกือบครึ่งชั่วโมง รถออกแล้วก็ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่ารถสองแถวจะขับผ่านถนนสายหลักใกล้กับทางแยกไปรีสอร์ตม่อนแลดาว มาลินีไม่ชอบพึ่งพาใคร ท้องฟ้ามืดลงแล้วแต่เธอก็เดินชิดขอบทางของเธอไปคนเดียว มีรถกระบะคันหนึ่งแซงขึ้นหน้ามาจอดเทียบเธอ และลดกระจกลงแซวเหมือนพวกจิ๊กโก๋“ไงจ๊ะน้องสาว สนใจขึ้นรถไปกับพี่หรือเปล่า”“พี่นุ”เธอติดรถเขามาที่ร้าน ดนุซื้อข้าวกับกับข้าวมาด้วย เขาชวนเธอกินด้วยกัน มาลินีเข้าครัวไปหยิบช้อนส้อมออกมาที่โต๊ะริมระเบียง มีดนุรับช่วงต่อแกะกับข้าวใส่จาน“ก็เลยต้องแบ่งกับข้าวให้มาร์กินด้วย ขอบคุณมากๆ นะคะ”“ถ้ารู้ว่ามาร์กลับบ้าน พี่จะซื้อกับข้าวมาเยอะกว่านี้”“มาร์กินสองสามคำก็อิ่มแล้วค่ะ แค่รองท้องไม่ให้หิวดึกๆ ก็พอ”“สองสามคำจะไปอิ่มอะไร นี่ข้าว กินให้หมดก้อนเลยนะ”“พี่นุจะอิ่มเหรอคะ ปกติพี่นุชอบกินข้าวเยอะๆ ไม
หวนไฟรัก บทที่ 5/3 ผู้หญิงในมุมมืด
วันจันทร์แทนคุณมีสอนวิชาแรกเวลาแปดนาฬิกาในรายวิชาศึกษาทั่วไปให้นักศึกษาจากคณะอื่น สอนเสร็จเวลาสิบนาฬิกาอาจารย์หนุ่มย้อนกลับมาที่ตึกคณะ เรือนร่างสูงของบุรุษเพศมีเสน่ห์เกินต้าน แต่เพราะขึ้นชื่อเรื่องความดุและเรื่องการออกข้อสอบยาก นักศึกษาเกือบทั้งตึกจึงกลัวเขายกมือไหว้เสร็จแล้วเดินหนีไปอีกทาง“นั่นไง อาจารย์แทนเดินเข้าไปในห้องพักพอดีเลย”“ไม่พร้อมอะ ขอทำใจอีกครึ่งชั่วโมงได้ไหม”รวมถึงกลุ่มเพื่อนของมาลินีที่เกรงกลัวอาจารย์ที่ปรึกษา ลำพังเรียนกับเขามาตลอดสี่ปีแล้วได้แค่เกรดซีทั้งกลุ่มก็ทรมานจะแย่ ปีสี่เทอมสุดท้ายยังจะจับได้เขามาเป็นที่ปรึกษาโพรเจ็กต์จบ พวกเธอแทบอยากจะดร็อปเรียนแล้วรอลงเรียนใหม่ในปีหน้า อย่าว่าแต่เพื่อนๆ เลย มาลินีที่แอบมีความสัมพันธ์กับเขาก็กลัวจะเรียนไม่จบ กับแทนคุณเธอเล่นเส้นได้ที่ไหนกัน ถ้าเล่นเส้นได้ เธอคงไม่ได้แค่เกรดซีหรือดีบวกในบางเทอมพานฉุดเกรดเฉลี่ยรวมให้ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน“ไปเถอะ เผื่ออาจารย์มีสอนวิชาอื่นจะคลาดกัน”“มาร์นำไปก่อนเลย”ความซวยมาตกอยู่กับคนที่พูดเ
หวนไฟรัก บทที่ 5/2 ผู้หญิงในมุมมืด
“นังบัว แกหุบปาก! ไม่ต้องไปพูดอะไรให้นังมาร์ฟัง แกอยากให้มันถูกพ่อเลี้ยงตีอีกหรือไง ฉันไม่อยากเห็นภาพนั้นอีกแล้ว!”“ขอโทษค่ะคุณแจ่ม”มาลินีที่ได้ยินเรื่องราวไม่เป็นธรรมเหล่านั้น เธอรู้สึกโกรธ เธอสงสารคุณแจ่ม ไม่อยากให้เนื้อตัวของท่านมีรอยแผลไปมากกว่านี้จึงปล่อยมือจากท่าน กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากเรือนกล้วยไม้ไปตามหาพ่อเลี้ยง“พ่อเลี้ยงตบตีคุณแจ่มทำไม!”“อีมาร์! มึงเข้ามาเหยียบบ้านกูทำไมอีตัวกาลกิณี!”พ่อเลี้ยงธงไทยหมดสภาพจากอาการเมาค้าง เหยียดขาเอนกายนอนบนชุดรับแขก ปวดตุบๆ อยู่ในหัว นวดคลึงให้หายปวดก็ปวดมากขึ้น จากเสียงกรีดร้องของนังเด็กกาฝากที่ท่านเกลียดมันถึงขั้นอยากฆ่าให้ตาย“ยี่สิบปีมานี้! คิดว่าใครกันที่คอยอยู่ข้างๆ คอยทำงานรับใช้ คอยรองมือรองเท้า ไม่เคยบ่น ไม่เคยทิ้งพ่อเลี้ยงให้ลำบากคนเดียว คิดว่าคุณแจ่มไม่มีที่ไปถึงขั้นนั้นเลยเหรอ เป็นพ่อเลี้ยงมากกว่ามั้ง ที่จะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณแจ่ม เพราะคงไม่มีผู้หญิงคนไหนเหลียวแลเศรษฐีที่เหลือแต่ตัว แต่ไม่มีเงินในบัญชีสักบาทอย่างพ่อเลี้ยง!”
หวนไฟรัก บทที่ 5/1 ผู้หญิงในมุมมืด
ในตอนที่ลืมตาตื่น ข้างกายของมาลินีไม่เหลือไออุ่นจากแทนคุณอีกแล้วอากาศยามเช้าค่อนข้างหนาวผ้าห่มผืนเดียวในห้องไม่ช่วยให้อุ่น เธอหนาวจนไม่อยากออกจากผ้าห่ม แต่จำเป็นต้องตื่นตามเสียงนาฬิกาปลุกเตรียมตัวไปช่วยพนักงานคนอื่นทำงานในห้องอาหาร มีหนึ่งการแจ้งเตือนจากแทนคุณมาลินีลองกดเข้าไปดูTK: เข้าเมืองด้วยกันไหม ไปกี่โมงก็บอก จะแวะรับกลางทางไปถึงกลางทางแล้วขนาดนั้น เธอคงไม่หาเรื่องเหนื่อยให้ตัวเอง ลงจากรถสองแถวไปนั่งหน้าแห้งรอเขาข้างถนน เพื่อจะถูกเฉดหัวให้ลงไปโบกรถสองแถวคันใหม่อีกที เพราะนั่งรถไปกับเขาจนถึงมหาวิทยาลัยไม่ได้เธออ่าน แต่ไม่ตอบ อาบน้ำแต่งตัวก่อนรีบไปช่วยงานในห้องอาหารที่มีลูกค้ามารอใช้บริการตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมงเช้า“มาร์ ไปเก็บโต๊ะในสวนให้ที ลูกค้าไปกันหมดแล้ว”“มาร์ เอาผ้าชุบน้ำไปถูตรงระเบียงด้วย ลูกค้าทำกาแฟหก”“มาร์ ไปรับลูกค้า เช็กเลขห้องแล้วติ๊กถูกไว้ด้วยล่ะ”“มาร์ พี่ติ๊กปวดท้อง ไปทำไข่ดาวกับไข่เจียวให้ลูกค้าที”&ldq
หวนไฟรัก บทที่ 4/3 หมาหวงก้าง
“แน่นมากเลยมาร์”“เบาๆ ค่ะ”“อย่าบ่น”“ตะ... แต่มันแรงไป”“เจ็บหรือเสียวเอาดีๆ”‘เสียวสิคะ ถามมาได้’ มาลินีอายที่จะตอบ“อ๊ะ” เธอสู้ สอดท่อนแขนกอดรอบต้นคอดึงรั้นเขาลงมาแลกจูบ ดันลิ้นอุ่นเล็กเข้ามาในโพรงปาก กวาดต้อนลิ้นเอาคืนเขาที่จูบเธอไม่พัก เมื่อเริ่มแล้วมันยากที่จะหยุด พวกเขาจับมือกันให้แน่นขึ้นร่างกายหลั่งสารเอ็นโดฟิน มีความสุขจนไม่อยากจะจบความสัมพันธ์แต่ในนาทีต่อมา เมื่อพวกเขาได้มองตากันก็รู้ว่าความสุขนี้ไม่อาจอยู่ได้ตลอดไป น้ำแตก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็กลับมา แทนคุณจูงร่างแน่งน้อยที่เหน็ดเหนื่อยมาล้างคราบคาว“เสื้อมาร์เปียกหมดเลย มาร์มีตัวเดียวด้วย”“ก็ไม่ต้องใส่ นอนมันทั้งอย่างนี้แหละ”“มาร์ไม่ใช่ชีเปลือยนะ อาจารย์...” เขาไม่ฟังกุมมือเธอออกไป“อาจารย์ไม่เอา ถึงข้างในจะไม่มีกล้องแต่มาร์ก็อายนะ”“อายอะไร เห็นกันมาจนจะเบื่อแล้ว”“เบ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว46.8K viewsฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก
คุณชายสายฝน43.1K viewsนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย60.2K viewsห้ามรัก(เซตวิศวะ)
พลอยแพรวา43.5K viewsวิศวะหน้านิ่งกับยัยคุณหนูตัวร้าย
ลลินรดา87 viewsSet อีโรติก สะใภ้สวิงกิ้ง
อักษรามณี9.1K viewsfull of love พร่ำรักวิศวะ (รักษ์เฟย์)
MamaMarine69 viewsGame over เกมรักหัวใจแพ้พ่าย
BLOBY1.2K views
