บทที่ 10 อย่ายุ่งกับเมียกู

ไทบึ่งรถกระบะคู่ใจมาถึงร้านนั่งชิลภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แม้จะหงุดหงิดที่ต้องมาตามเก็บกวาดให้ใคร แต่เมื่อเป็นขิมเขาก็พร้อมที่มาอย่างรวดเร็ว

พอมาถึง ไทเห็นขิมในสภาพที่ เมาหนักจนพูดไม่รู้เรื่อง ดวงตาบวมแดงก่ำ ขิมนั่งซบไหมอยู่บนโต๊ะอย่างหมดสภาพ

ไทไม่เคยเห็นขิมในสภาพนี้ตั้งแต่รู้จักกันมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว เธอเป็นคนเข้มแข็งและด่าคนเก่งเสมอ การที่เธอเป็นแบบนี้แสดงว่าต้องเจอเรื่องที่ทำให้เจ็บปวดจริง ๆ

ไอ้เหี้ย! เกิดเรื่องอะไรกันแน่วะ ไทคิดอย่างหงุดหงิดใจ เขาเดินเข้าไปที่โต๊ะ แล้วรีบเข้าไปพยุงตัวขิมขึ้นมา

"ไหวไหมวะขิม ลุกขึ้นเดี๋ยวเฮียไปส่ง กลับ!" 

พอขิมสัมผัสได้ถึงมือที่แข็งแรงของไท เธอก็เริ่มโวยวายทันที

"ไม่! ขิมไม่ปายกับเฮีย! ปล่อยนะ เฮีย... ฮึก... ฮือ ๆ ๆ!" ขิมร้องไห้ฟูมฟาย แล้วพยายามปัดมือไทออก

ภาคที่นั่งมองเหตุการณ์เห็นขิมร้องไห้และกำลังถูกไทจับตัวอยู่ ก็เกิดอาการหวงก้างเดินเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง

"ขิม เป็นอะไรไหม ให้ภาคพาไปส่งดีกว่า มึงปล่อยขิมออกสะ" ภาคพูดออกมาพร้อมที่จะเอื้อมมือมาจับขิมไว้

ไทหันขวับมามองภาคด้วยสายตาที่ไม่พอใจ เมื่อเห็นไอ้คนที่ทำให้ขิมต้องมานั่งร้องไห้อยู่ตรงหน้า

"มึงไม่ต้องเสือก! แล้วไม่ต้องมายุ่งกับเมียกู" ไทตวาดเสียงดังลั่น จนคนรอบข้างหันมามองด้วยความสนใจ

ภาคเลิกคิ้วสูงอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง "เมียอะไรของมึง มึงอะเป็นใคร ขิมพึ่งเลิกกับกูไปจะมีใหม่อะไรไวขนาดนั้น"

"กูคือ ผัวใหม่ขิมมึงไม่เข้าใจหรอ นอกใจเขาไปมีเมียใหม่แล้วยังจะมาหวงก้างอะไรอีก ไอ้เหี้ย!" ไทพูดจบก็ไม่รอให้ภาคตอบโต้ หมัดหนัก ๆ ก็พุ่งตรงเข้าที่หน้าภาคทันที

พลั่ก!

ภาคเซถลาไป ก่อนจะลุกขึ้นกำหมัดเหวี่ยงหมัดสวนกลับไท ทั้งสองไปแลกหมัดกันไปกันมาอย่างดุเดือดกลางร้านจนผู้คนแตกฮือ

"หยุดนะ! เป็นหมากันหรืออย่างไงถึงกัดกันอยู่ได้"

เสียงร้องห้ามของขิมทำให้การต่อสู้ชะงักลง ขิมที่เมาจนพูดไม่รู้เรื่องกลับส่างขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นไทกับภาคกำลังแลกหมัดกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เลือดซิบ ๆ ออกจากมุมปากของเฮียไท ส่วนภาคดูจะอาการหนักกว่า

ขิมเดินเซ ๆ เข้าไปตรงกลางระหว่างทั้งสองคน

"หยุด! พอได้แล้ว จะมาทะเลาะกันทำไม!" ขิมร้องออกมาด้วยน้ำตาที่ไหลนองหน้า

เธอหันไปมองภาคด้วยความผิดหวัง "ภาคไปอยู่กับแฟนใหม่ของภาคเถอะ อย่ามายุ่งกันอีกเลย... แค่นี้ขิมก็เจ็บมากพอแล้ว!"

ภาคอ้าปากเตรียมจะพูด แต่ขิมก็หันไปหาไท

"ไปกันเถอะ... เฮีย..." ขิมพูดเสียงแผ่วเบา น้ำตาคลอเบ้า

ภาคไม่ยอม เขารีบพูดสวนกลับ "ไม่! ขิม ภาคจะรอนะ...กูไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่มึงคอยดู กูจะกลับเอาขิมคืนมาให้ได้ไอ้สัส!" 

เพื่อนของภาคจึงรีบเข้ามาพยุงและขอโทษเพราะว่าภาคเมาและเขาออกไปจากตรงนั้นอย่างทุลักทุเล

ไทที่แม้จะเจ็บตัวเพียงเล็กน้อยแต่เขามองขิมด้วยความสงสาร

"ไป กลับอู่!" ไทพูด แล้วพยุงขิมเดินออกจากร้านไปพร้อมกับไหมที่วิ่งตามมาติด ๆ

ขิมนั่งนิ่งเงียบในรถกระบะตลอดทาง มีเพียงเสียงแอร์และสะอื้นเบา ๆ จากขิมเท่านั้น

พอรถใกล้ถึงคอนโด ขิมก็พูดขึ้นมาเสียงเบา "ส่งหนูที่คอนโดนะเฮีย..."

"ไม่! ไปอู่กูนี่แหละ สภาพมึงตอนนี้กูไม่ไว้ใจให้อยู่คนเดียว เดี๋ยวแม่งก็ร้องไห้ฟูมฟายอีก"

ขิมเริ่มโวยวายอีกครั้งเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ "ไม่ไป! จะกลับคอนโด ปล่อยขิมลงนะ ไอ้เฮีย"

ไทไม่ฟังที่เธอพูด เขาดุขิมทันทีเพื่อให้เธอสงบ "เงียบ! ถึงอู่แล้วเดี๋ยวก็รู้"

พอถึงอู่ ไทกับไหมก็ช่วยกันพยุงขิมเข้าไปในห้องนอนของไหม เธอล้มตัวลงบนเตียง... และทันใดนั้นเอง

อ้วก! แหวะ

ขิมอ้วกพุ่งออกมาใส่ที่นอนของไหม และกระเด็นไปโดนเสื้อของไทจนเลอะเทอะไปหมด

"ไอ้เหี้ย!" ไทอุทานออกมาอย่างหัวเสีย แต่ก็รีบถอยออกมา

"ไอ้ไหม มึงรีบพาเพื่อนมึงไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเลย ส่วนที่นอนนี่... มึงไปนอนโซฟาในห้องก่อนแล้วกัน เดี๋ยวขิมกูอุ้มไปนอนอีกห้อง" 

ไหมรีบทำตามที่พี่ชายบอก เธออาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ขิมจนเรียบร้อย

"เฮีย เสร็จแล้ว มาอุ้มไปได้เลย!" ไหมเรียก

ไทเดินเข้ามาอุ้มขิมในสภาพที่ไร้สติไปที่ห้องรับแขกอีกห้อง เขาค่อย ๆ วางร่างเล็ก ๆ ของขิมลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม แล้วห่มผ้าให้พรางมองใบหน้าของขิมที่ยังคงมีร่องรอยความเศร้าอยู่ เขาเอื้อมมือไปจะปัดผมออกจากหน้าผาก แล้วเตรียมจะเดินออกไป...

แต่จู่ ๆ ขิมก็ดึงมือเขาไว้แน่น ใช้แรงทั้งหมดกระชากไทลงมาจนไทล้มคร่อมตัวขิมเอาไว้ ก่อนที่ไทจะไม่ทันได้ตั้งตัว ขิมก็ใช้มือจับหน้าของไทเข้าหาเธอ แล้วจูบกลับอย่างเร่าร้อน

ไทที่เผลอตัวไปกับจูบที่เปียกชื้นของขิมทำให้ชายหนุ่มเคลิบเคลิ้มกับสัมผัสนี้ เขากดจูบตอบกลับอย่างห้ามใจไม่อยู่ ความต้องการที่เขาสะสมมานานปะทุขึ้นมาทันที

แต่เพียงเสี้ยววินาที... ไทก็ผละออกจากเธอ เขาจ้องมองขิมที่อยู่ในสภาพที่ยังเมาและไม่มีสติอยู่เต็มที่

"ไม่เอา... ขิม... มึงเมา..." ไทพูดเสียงแหบพร่า

ขิมกลับร้องไห้ออกมาอีกครั้ง "ฮึก... ต้องยอม... ยอมมีอะไรด้วยใช่ไหม ถึงจะไม่ทิ้งขิมไปเหมือนไอ้ภาค ฮือ ๆ ๆ!"

ไทรู้สึกใจหายกับคำพูดของเธอ เขาใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาที่เปียกชื้นบนแก้มขิมอย่างแผ่วเบา

"ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนั้น! ไม่มีใครทิ้งมึงไปแล้ว กูไม่ทิ้ง กูอยู่ตรงนี้แหละ... ไม่มีใครมาแตะต้องมึงได้อีกแล้วขิม นอนซะนะ..." เขาก้มลงจูบหน้าผากขิมเพื่อต้องการจะปลอบโยนเธอ

ขิมค่อย ๆ สงบลงและนอนหลับไปในที่สุด

ไทมองขิมที่หลับอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว กลัวถ้าอยู่นานกว่านี้เขาคงจะได้จับขิมกินจริงๆ สะก่อน

"ไอ้เหี้ย กูแม่ง...เป็นสุภาพบุรุษสุด ๆ เลย!"

แล้วไทก็มองไปยังกางเกงที่คับแน่นตรงเป้า...

"โถ่! สงสารน้องชายกูจัง แม่งแข็งมาทำไมก็ไม่รู้ แข็งมาก็ไม่ได้ใช้งานนะลูก" ไทบ่นพึมพำ ก่อนจะรีบเดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองเพื่อจัดการกับความต้องการที่พลุ่งพล่านในตัวเขา ด้วยมือของตัวเองอย่างช่วยไม่ได้