บทที่ 8 ใครหึงเฮียกัน

เช้าวันเสาร์ที่อากาศดีเพราะเริ่มเข้าสู่เดือนแห่งความหนาว วันนี้เป็นวันหยุด ไหมมาหาขิมที่คอนโดตั้งแต่เช้าตรู่พร้อมกับใบหน้าที่มีความสุขเป็นพิเศษ

"ขิม วันนี้ไปอู่กับกูนะ!" ไหมเซ้าซี้เพื่อนทันทีที่เห็นหน้า

ขิมที่กำลังนอนกลิ้งดูซีรีส์อยู่บนโซฟา มองเพื่อนด้วยสายตาที่จับผิด ไหมมีพิรุธมาก ทำไมช่วงนี้ถึงชวนไปอู่บ่อยจัง

"อะไรวะไหม ไปอู่พี่มึงอะไรบ่อยขนาดนั้นอ่ะ นี่กูเป็นเพื่อนมึงนะ... ไม่ใช่... ไม้กันหมาของใคร" ขิมแซว พร้อมกับหรี่ตามองไหมอย่างจับผิด

"หรือว่า... มึงติดใจไอ้ช่างกล้ามโตคนไหน ในอู่พี่มึงหรอไหม ถึงได้ชอบไปนั่งเฝ้าทุกวันไม่เว้นแม้แต่วันหยุดขนาดนี้" ขิมยิงคำถามตรงไปที่เพื่อน

ไหมหน้าเริ่มมีสีแดงระเรื้อขึ้นที่หน้าทันที "บ้า! ไม่ใช่สักหน่อย ใครจะไปสนไอ้พวกช่างกล้ามโต กูไป... กูไปหาเฮียไทพี่ชายกูต่างหากละขิม!"

"ใช่เหรอ..." ขิมลากเสียงยาวอย่างกวนๆ เพราะไม่เชื่อเพื่อนสาวของเธอ

"ใช่สิ! ก็พี่กูมันเลี้ยงข้าวนะมึง ไปๆรีบแต่งตัวเลย เดี๋ยวต้องไปช่วยเฮียทำบัญชีอีก  เอออีกอย่างไปทำหน้าเป็นไม้กันหมาให้กูด้วย!" ไหมรีบตัดบท พร้อมกับยัดเสื้อยืดใส่กางเกงยีนส์ให้ขิม

ขิมส่ายหัวอย่างอ่อนใจให้กับเพื่อน แต่ก็ยอมแต่งตัวตามที่ไหมบอก

พอขิมกับไหมนั่งรถมาถึง อู่เฮียไท ก็พบกับความครื้นเครงผิดปกติบางอย่างกับเหล่าชายหนุ่มทุกคนที่อยู่ในอู่

แทนที่จะเจอแต่ช่างที่หน้าดำคร่ำเครียดกับรถ กับดันมีสาวสวยนมโตสองคนในชุดเสื้อรัดรูป กางเกงขาสั้น เดินวนเวียนอยู่แถวรถซีวิคสีขาวคันหนึ่งที่กำลังซ่อมอยู่

ผู้หญิงทั้งสองคนยืนบิดตัวเป็นเกรียวเพราะเขิน และทำท่าทางสนใจการทำงานของเหล่าช่างและเฮียไทเป็นพิเศษ

"อุ๊ย! พี่ช่างคะ อันนี้เขาเรียกว่าอะไรเหรอคะ? ทำไมเครื่องยนต์มันดูแข็งแรงจังเลยค่ะ" สาวสวยคนหนึ่งถามไทด้วยเสียงสองเสียงสาม พร้อมกับใช้มือแตะแขนไทเบา ๆ

ไทที่ปกติจะพูดจาห้วน ๆ กับทุกคน กลับยิ้มตอบอย่างสุภาพ "อ๋อ... อันนี้เรียกว่า... (เขาพูดชื่ออะไหล่) ครับ"

ไหมที่เห็นภาพนั้นถึงกับอดไม่ได้ที่จะเบ้ปากออกมาอย่างหมั่นไส้

"อี๋! ดูมันทำตัวดิ อีพวกแอ๊บแบ๊ว มาอู่ซ่อมรถหรือจะมาเรียนวิศวะช่างยนต์หรือไงวะ มึงดูดิ๊ขิม เดินตามพี่กูอย่างกับเป็นลูกหมายังไม่หย่านมแม่" ไหมบ่นพึมพำเสียงดัง

ขิมมองภาพนั้นอย่างพิจารณา ไทในชุดเสื้อยืดสีเข้มที่เปื้อนน้ำมันเครื่องเล็กน้อย กับรอยยิ้มสุภาพที่ไม่ค่อยได้เห็น... เขาก็หล่อจริง ๆ นั่นแหละ แถมกล้ามเนื้อแขนที่กำลังทำงานก็ดูเซ็กซี่เป็นอย่างมาก

"ก็เขาหล่อจริงนี่หว่าไหม... ไม่แปลกหรอกที่สาว ๆ จะชอบ..." ขิมตอบเรียบ ๆ แต่ในใจก็รู้สึกจี๊ดขึ้นมานิดหน่อยกับภาพตรงหน้านั้น ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้สาวนมโตเชียวนะ ทีกับตัวเธอนี่กวนตีนจนเธอแทบอยากจะเอาบาทานาบหน้าหล่อๆ นั้น 

"เอ๊ะ ชมว่าพี่กูหล่อคิดอะไรกับพี่กูปะเนี่ย กิ๊วๆ"

"มะ...มั่วไม่ใช่สะหน่อย"

แล้วผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามาขอถ่ายรูปกับไท

"คุณช่างคะ ขอถ่ายรูปคู่ด้วยหน่อยได้ไหมคะ เห็นคุณซ่อมรถแล้วดูเท่มากเลยค่ะ"

ไทก็ไม่ขัดข้องอะไร เขายืนโพสท่าข้างรถพร้อมกับผู้หญิงคนนั้นด้วยรอยยิ้มกว้างจนหน้าหมันใส้

ขิมที่เห็นฉากนั้นก็รู้สึกว่าตัวเองไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ตรงนั้นอีกต่อไป เธอจึงเดินไปที่ร้านค้าข้างอู่ แล้วซื้อขนมขบเคี้ยวห่อใหญ่กลับมา

ไทที่เหลือบเห็นขิมเดินไปร้านค้า และเดินกลับมานั่งเงียบ ๆ ที่โซฟาในอู่ก็แอบ ดีใจเล็ก ๆ ที่เห็นปฏิกิริยาไม่ค่อยพอใจของเธอ

ถึงกับขั้นหนีไปซื้อขนมเลยหรอ ขิมจะหึงเขารึป่าวนะ 

ขิมเดินมานั่งที่โซฟา เปิดถุงขนมแล้วเริ่มเล่นโทรศัพท์มือถืออย่างใจเย็น พยายามทำตัวเป็นอากาศธาตุโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

ไหมเดินมานั่งข้าง ๆ แล้วบ่นใหญ่ "มึงดูดิขิม! อีพวกนี้มันไปคันกีมาจากไหนวะ  เฮียกูก็น่าจะไล่พวกมันไปให้หมดขัดหูขัดตาสะจริง เห็นแล้วหมั่นไส้ หึ้ยยย"

"ช่างเขาเถอะ... มันเรื่องของเขา" ขิมตอบอย่างเอือมระอากับเพื่อนของเธอ พร้อมส่ายหัวเบาๆ

ขณะที่ขิมกำลังเคี้ยวขนมอย่างเพลิน ๆ ไทก็เดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน เขาทำทีเป็นหยิบเอกสาร แต่สายตากลับจ้องอยู่ที่ถุงขนมของขิมเขาเดินมาหยุดข้างโซฟา แล้วเอื้อมมือมาล้วงขนมในถุงของขิมกินอย่างหน้าตาเฉย โดยไม่ขออนุญาตจากเธอแม้แต่น้อย

"เฮีย!" ขิมหันไปถลึงตาใส่ 

"เฮียไม่ไปซื้อมาเองล่ะ! มาแย่งขนมหนูกินทำไม ไม่มีมารยาทเอาสะเลย!"

ไทเคี้ยวขนมเสียงดังกรอบแกรบ แล้วมองหน้าขิมด้วยสายตากวน ๆ

"ก็... แย่งมึงกินอร่อยกว่า" 

"ประสาท! เฮียแม่ง ประสาทว่ะ เมื่อกี้ยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับสาวนมโตอยู่เลย ทีนี้มานั่งกวนหนูอยู่ได้ รำคาญ!" ขิมรู้สึกว่าความหงุดหงิดที่สะสมมาทั้งหมดปะทุออกมา

ไทเท้าแขนกับพนักพิงโซฟา ก้มหน้าลงมาใกล้ขิมเล็กน้อย

"หื้มม นี่ขิมหึงเฮียเหรอ?"

"หึงกับผีหน่ะสิ! ใครเขาจะไปหึงกับพวกคนปากไม่ดีกัน ถ้าว่าง ๆ ก็แงะหมาออกจากปากบ้างนะเฮีย!" ขิมด่ากลับไปอย่างเหลืออด

เธอรู้สึกว่าถ้าอยู่นานกว่านี้คงจะต้องฆ่าเฮียไทหมกอู่แน่นอน เธอจึงรีบเก็บโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นเดินหนีไปที่ห้องครัวที่ไหมอยู่ทันที

ไทมองตามหลังขิมที่เดินกระแทกเท้าหนีไป แล้วอมยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจต่อการกระทำนี้

"... หึงก็บอกว่าหึงจะปากแข็งทำไม..." ไทคิดในใจ แล้วเดินกลับไปทำงานด้วยท่าทางที่อารมณ์ดีจนลูกน้องอดไม่ได้ที่จะแซว