บทที่ 9 โลกกลมจริงๆ

ค่ำวันหยุดอันแสนเหงา ไหมชวนขิมและกลุ่มเพื่อนๆไปร้านนั่งชิลบรรยากาศดีหลังมหาวิทยาลัยเพื่อคลายเครียดจากการเรียน ร้านนี้เป็นลานกว้าง มีโต๊ะแคมป์ปิ้งตั้งเรียงราย ผู้คนคึกคักทั้งนักศึกษาและวัยทำงานมากันอย่างล้นหลาม พร้อมกับดนตรีสดที่เล่นเพลงคลอเบา ๆ ลมเย็นเริ่มเข้าสู่หน้าหนาวพัดโชยมาเป็นระยะ ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย

กลุ่มเพื่อนเดิมที่ไปกินชาบูมากันครบทุกคน ทั้งไหม เจมส์ และเพื่อนคนอื่น ๆ อีกหลายคนต่างนั่งล้อมวงดื่มเบียร์ พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

เจมส์ที่ยังคงแอบชอบขิมอยู่ ก็ทำหน้าที่เป็นสุภาพบุรุษ คอยชวนขิมคุยเรื่องเรียนบ้าง คอยรินเบียร์ให้เธออย่างสม่ำเสมอแบบไม่ให้ขาดช่วง

ขิมหันไปมองไหม แล้วเหลือบตาซ้ายขวาอย่างระมัดระวัง

"ไหม! มึงไม่ได้บอก... ไอ้เฮียไท ใช่มั้ยว่าเรามาที่นี่อะ!" ขิมกระซิบถามเพื่อนอย่างเป็นกังวล กลัวว่าไทจะตามมาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอีก

"เออ! ไว้ใจกูได้เลย ไม่มีปริปากบอกแน่นอนจ้า กูบอกว่าไปดูหนังกับเจมส์ที่ห้าง ไม่ต้องกลัว! พี่กูไม่ตามมาให้มึงหงุดหงิดใจแน่นอน!"

"แน่ใจนะ?" ขิมถามย้ำ

"เออ! แน่ใจสิ!"

ขิมจึงโล่งใจ แล้วหันกลับไปคุยกับเพื่อน ๆ ต่อ

ขณะที่เพื่อนทุกคนกำลังสนุกสนานกับการพูดคุยกับดื่มเบียร์ ขิมก็รู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมองเธออยู่ สายตาของเธอจึงเหลือบไปตามสัญชาตญาณของตัวเอง

แล้วหัวใจของขิมก็ร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม...

ภาค แฟนเก่าของเธอ กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะถัดไปไม่กี่โต๊ะ ใกล้ ๆ กัน 

ขิมกับภาคสบตากันเป็นเวลานาน ความเจ็บปวด ความโกรธ และความอาลัยอาวรณ์ทุกอย่างพุ่งขึ้นมาภายในใจของขิมอีกครั้ง ภาคมากับแฟนใหม่ที่ควงแขนกันอย่างสนิทสนม เป็นคนเดียวกันกับที่เธอเจอวันที่เอาของไปคืนภาคนั้นเอง

ขิมรู้สึกเจ็บที่หัวใจจนแทบจะหายใจไม่ออก เธอจึงเป็นฝ่ายหลบสายตาไปก่อน

ไหมที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจึงรีบหันมาจับแขนเพื่อน "ขิม! อย่าสนใจมันนะ โลกต้องกว้างเสือกมาเจอตัวเหี้ยที่นี่อีก เสียบรรยากาศหมด เห้อ! มึงโอเคไหม?"

"โอเคสิ! ทำไมจะไม่โอเคละ ช่างแม่งมัน! กินๆกัน" ขิมตอบเสียงแข็ง แต่ดวงตาของเธอมันฟ้องว่าไม่ค่อยโอเคกับสถานะการณ์ในตอนนี้

เพื่อน ๆ ในกลุ่มทุกคนก็ปลอบใจ ต่างคนต่างพูดเรื่องตลกให้ขิมเลิกสนใจภาค

ด้วยความเจ็บปวดที่ประดังเข้ามาใส่ ขิมจึงเริ่มดื่มเบียร์หนักกว่าเดิม แก้วแล้วแก้วเล่าที่เธอชนแล้วยกดื่มอย่างรวดเร็วจนนับไม่ทัน เพื่อนๆ ก็พยายามห้ามแต่ขิมก็ไม่ฟังใครเลย

ทางด้านภาคและกลุ่มเพื่อน

"เห้ย! ไอ้ภาคนั่นมัน ขิม เด็กเก่ามึงนี่หว่า! โลกกลมจริงๆ สัส" เพื่อนภาคคนหนึ่งพูดอย่างไม่คิด

แฟนใหม่ของภาคที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยินดังนั้นก็หันหน้าไปมองขิมทันทีด้วยสายตาที่เย็นชา บ่งบอกว่าเธอไม่ชอบใจนักที่ภาคมาเจอเด็กเก่าที่นี่

"มึงจะพูดขึ้นมาทำไมวะ กูจบกันไปนานแล้ว!" ภาคดูเครียดทันทีที่เพื่อนเขาพูด แต่สายตาของเขาก็ยังคงจ้องอยู่ที่ขิมอย่างอาลัยอาวรณ์

ความจริง... ภาคก็รักขิมมาก แต่เป็นเพราะขิมไม่ยอมมีอะไรกับเขา ภาคจึงรู้สึกขาดหายในสิ่งนี้ มันไม่เติมเต็มและเลือกที่จะนอกใจเธอไปมีคนอื่น

เขามองขิมที่กำลังดื่มเบียร์อย่างหนักก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้เพราะเธอเป็นคนไม่ค่อยกิน ภาคมองใบหน้าที่สวยหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขายอมรับว่าคิดถึงเธอมากจริง ๆ เขาไม่เคยลืมเธอเลยตลอดเวลาที่เลิกกันมาตั้งแต่วันนั้น เขาอยากจะขอโทษเธอ แต่เธอคงเกลียดเขาเข้าใส้แล้วแน่นอน

สักพัก ขิมก็ลุกขึ้นอย่างโซเซเพื่อจะเดินไปเข้าห้องน้ำ เพื่อนๆ ต่างจะพาเดินไปส่ง แต่เธอก็ปฏิเสธว่าเดินไหวจึงเดินไปคนเดียว ภาคที่เห็นดังนั้นจึงรีบหาโอกาส

"พวกมึง กูไปเยี่ยวแป๊บนะ!" ภาคบอกเพื่อน ๆ โดยที่ทุกคนไม่ได้สังเกตว่าขิมพึ่งลุกไปก่อนหน้าเขา

ภาคเดินตามขิมไปรอที่หน้าห้องน้ำ สักพักเธอเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยอาการเซเล็กน้อย แล้วจู่ ๆ ก็ชนเข้ากับภาคอย่างจัง

"อุ๊ย! ขิม!" ภาคเรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบา

เธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นภาคก็ตกใจ "ถอยออกไปนะ! อย่าเข้ามาใกล้ขิม"

แต่ภาคไม่ยอมถอย เขาพยายามยื่นมือไปจับตัวเธอ ขิมจึงผลักเขาออกไปอย่างแรง แต่ก็สู้แรงผู้ชายอย่างเขาไม่ได้เลย ภาคฉวยโอกาสนั้นกอดเอวเธอกระชับเข้าหาตัวไว้แน่น แล้วกระซิบข้างหูเธอ "อยู่นิ่ง ๆ ก่อนขิม ขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ย ภาคคิดถึงนะ"

ตอนนี้ขิมรู้สึกขยะแขยงกับสัมผัสของเขา "ปล่อย ไปบอกเมียภาคโน่น คิดถึงอะไร ไอ้คนนอกใจ เราจบกันไปแล้วอย่ามายุ่ง"

ขิมรวบรวมแรงทั้งหมด ผลักภาคออกไปอย่างสุดแรง จนเขาเซถลาไปติดผนัง แล้วเธอก็รีบวิ่งกลับไปที่โต๊ะทันที

ขิมกลับมาที่โต๊ะด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดและหายใจหอบถี่ เพื่อน ๆ ต่างมองเธออย่างเป็นห่วงว่าไปทำอะไรมา

"ขิม! เป็นอะไร อย่าบอกนะว่าไปเจอไอ้ภาคมันมาหรอ!" ไหมรีบถามเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง

ขิมไม่ตอบ แต่รีบคว้าแก้วเบียร์ที่เหลืออยู่บนโต๊ะขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว แล้วรินต่อทันที

"ไม่! ไม่! ไม่! อย่ากินเยอะขิม มึงเป็นคนคออ่อนนะเว้ย เดี๋ยวเมาหนักเป็นภาระพวกกูอีก หยุดเลย" เพื่อน ๆ รีบห้าม

แต่ขิมไม่ฟังใครเลย เธอดื่มอย่างไม่ลืมหูลืมตาเพื่อจะให้แอลกอฮอล์ช่วยลืมความเจ็บปวดนี้ไปให้หมด

"กูไม่มาว กูโอเค ปล่อยกู กูอยากแดก" ขิมเริ่มโวยวาย

ไหมมองเพื่อนที่เริ่มมีอาการเมาแล้วก็รู้สึกร้อนใจ  เธอรู้ว่าขิมจะเมาหนักและควบคุมสติอารมณ์ตัวเองไม่ได้แน่ ๆ เธอเหลือบมองนาฬิกาก็เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว ไม่มีใครไว้ใจขับรถพาขิมกลับได้เลย

ไหมจึงตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระเป๋า และกดโทรออกหา...พี่ชายของเธอ เฮียไทนั้นเอง

"เฮีย! มารับหนูที่ร้าน... หลังมอเดี๋ยวนี้เลยนะ เร็ว ๆ เลยนะ ไอ้ขิมมันเมาหนักมากแล้ว ไหมเอาไม่อยู่ เฮียรีบมาเลยนะ!" 

ปลายสายที่กำลังจะเคลิ้มหลับอยู่ถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นทันทีเมื่อได้ยินชื่อขิมและเสียงผู้หญิงที่เหมือนเมาดังเข้ามาในปลายสาย