บทที่ 7 มันเรียกว่าปลอบใจหรอ

หลังเลิกเรียนในวันรุ่งขึ้น ไหมรีบหันมาหาขิมด้วยรอยยิ้มกว้าง

"ขิม! เย็นนี้ไปอู่เฮียไทกับกูนะ"

ขิมทำหน้าเซ็งทันที "ไม่เอาอะ! ไม่อยากไปเจอพี่มึง กูกลัวว่าถ้าไปเจออีกรอบ กูจะเผลอเอาประแจในอู่ฟาดหัวพี่มึงจริง ๆ"

"โถ่... อย่าพึ่งใจร้อนดิ ไปเถอะ วันนี้เฮียกูเลี้ยงหมูกระทะที่อู่นะจ้ะ" ไหมกระซิบด้วยน้ำเสียงเชื้อเชิญ

ทันทีที่ได้ยินคำว่า "หมูกระทะ" ดวงตาที่เหนื่อยล้าของขิมก็พลันตาลุกวาวขึ้นมาทันที ขิมเป็นสาวกตัวยงของหมูกระทะที่กินได้ไม่จำกัดเลยจริงๆ

"หมูกระทะจริงดิ? ที่อู่เฮียมึงเนี่ยนะ" ขิมถามด้วยความตื่นเต้น

"เออ นั่นแหละ ไปเถอะ พี่กูเป็นคนออก ไปแดกเอาเงินเฮียมันมาให้หมดตัวเลย ถือเป็นการแก้แค้นที่กวนตีนมึงไง!" ไหมใช้แผนยั่วให้ขิมร่วมมือ

ขิมคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วต้องยอมแพ้ภัยตัวเองต่อความหอมหวานของหมูกระทะ แค่คิดถึงเสียงตอนย่างของหมูในกระทะก็ทำให้เธอน้ำลายไหลแล้ว

"ก็ได้ ไปก็ไป แต่มีข้อแม้... มึงต้องพากูไปทำธุระให้เสร็จก่อน"

"ธุระอะไรวะ?"

"พาไปคอนโด ไอ้ภาค หน่อย... กูจะเอาของที่มันเคยให้ไปคืนให้หมด กูต้องมูฟออนอย่างจริงจังแล้ว" 

ไหมทำหน้าไม่เห็นด้วยทันที "ไปคืนมันทำไม! เผาทิ้งไปเลยยังจะดีกว่า เอาไปคืนแล้วมึงจะเสียใจเปล่า ๆ ที่เห็นหน้าเหี้ยๆของมันนะขิม"

"ไม่ได้! กูไม่อยากเก็บอะไรไว้ให้ระลึกถึงอีก นะไหม ถือว่าช่วยเพื่อนตาดำๆคนนี้ตัดขาดจากอดีต แค่แป๊บเดียวเอง" ขิมขอร้องด้วยสายตาอ้อนวอน

สุดท้ายไหมก็ใจอ่อน "โอเค ๆ ก็ได้ แต่แป๊บเดียวนะ กูหิวหมูกระทะแล้ว"

ไหมขับรถไปที่คอนโดของภาคอย่างรวดเร็ว ขิมลงจากรถพร้อมกับถุงกระดาษใส่ของใช้เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ภาคเคยให้เธอไว้

ขิมเดินไปเคาะประตูห้องของภาคด้วยมือที่สั่นเทา

ก๊อก ๆ ๆ!

ประตูถูกเปิดออก... แต่คนที่เปิดไม่ใช่ภาคเป็นผู้หญิงหน้าตาเฉี่ยวคนหนึ่งที่พึ่งเจอในห้องนอนของภาคอย่างแน่นอน

"มาหาใครคะ?" ผู้หญิงคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรนัก

ขิมยืนอึ้ง... ภาพที่เธอจินตนาการไว้คือการเจอภาคแล้วคืนของอย่างสง่างาม... แต่ความจริงคือการเจออีบ้าที่มาแย่งแฟนเธอต่อหน้าต่อตา

น้ำตาของขิมเริ่มคลอเบ้าขึ้นมาทันทีอย่างห้ามไม่อยู่

"เอ่อ... คือ... ฝาก... ฝากคืนของให้ ภาค หน่อยนะคะ" ขิมพูดด้วยเสียงสั่นเครือ แล้วยื่นถุงกระดาษให้ผู้หญิงคนนั้น

ผู้หญิงคนนั้นรับไปอย่างไม่ใส่ใจ แล้วมองขิมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่แสดงความเหนือกว่า ขิมรับไม่ได้กับสายตาแบบนั้น เธอพยักหน้าเล็กน้อยแล้วรีบหมุนตัววิ่งหนีออกมาทันที 

น้ำตาของขิมไหลลงมาอย่างรวดเร็ว เธอวิ่งกลับมาที่รถของไหมแล้วรีบเปิดประตูเข้าไปนั่ง

"ไหม! ฮึก... ไปเถอะ ไปเลย" ขิมร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

ไหมพอจะเดาเหตุการณ์ทั้งหมดได้ เธอรีบขับรถออกจากคอนโดทันทีและหันมาปลอบเพื่อน

"เห้อ! กูบอกแล้ว มึงอย่าเอาไปคืนมัน ไอ้ผู้ชายเหี้ย ๆ ไม่ต้องไปสนใจแล้ว ร้องไห้ทำไม ร้องให้ไปมันก็ไม่เห็นค่าหรอก เลิก ไป ไปแดกหมูกระทะ ไปล้างซวย มึงทำได้อยู่แล้ว" 

ขิมพยายามหยุดร้องไห้ แต่ตาก็บวมแดงก่ำ

อู่เฮียไท

พอทั้งสองไปถึงอู่ ไทกับเพื่อน ๆ ก็ตั้งเตาหมูกระทะเรียบร้อยแล้ว กลิ่นหอมของหมูย่างโชยมาเตะจมูกของขิมทันที

ไทเห็นขิมเดินตามไหมเข้ามา ด้วยสภาพตาบวมแดงก่ำก็อดที่จะแซวไม่ได้

"อะไรกันวะขิม ทำไมตาบวมเหมือนลูกมะนาวเลยละ โดนผึ้งต่อยมาเหรอ" ไทพูดแซวตามนิสัยเดิม

ขิมเงียบสนิท ไม่ตอบโต้ ไทรู้สึกว่าบรรยากาศแปลก ๆ ก็หันไปมองไหมอย่างขอคำอธิบาย

ไหมรีบเดินเข้ามาตีแขนไทเบา ๆ แล้วกระซิบเล่าเรื่องทั้งหมดให้พี่ชายฟัง

"เฮีย! อย่าไปแซวมัน เมื่อกี้ขิมไปเจออีผู้หญิงคนใหม่ของแฟนเก่ามันมา มันคงช็อกอะเฮีย"

ไทได้ยินดังนั้นก็ถึงกับหน้าตึงทันที ความรู้สึกโกรธแทนขิมพุ่งขึ้นสูงปรี๊ด

"อะไรวะ จะไปอาลัยอาวรณ์ให้ไอ้เหี้ยนั่นทำไม มูฟออนไปหาผัวใหม่ดิ ไอ้ผู้ชายไม่รู้จักพอนั่นน่ะ ปล่อยให้มันไปอยู่กับคนที่นิสัย          เหมือนมันดิ" ไทบ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด

ไทเห็นขิมยังคงทำหน้าซึมเศร้าและนั่งก้มหน้าอยู่ข้างเตา ก็รู้สึกสงสารแต่ไม่รู้วิธีปลอบใจที่ดีกว่าการทำให้เธอเป็นตัวของตัวเอง

"เอ้า! ขิม มานั่งกินนี่สิ ปิ้งไว้ให้แล้ว หมูชิ้นใหญ่ ๆนี่แหละ ยัดใส่ปากไป เดี๋ยวก็ลืมไอ้เหี้ยนั้นได้เพราะกูใส่ยาเสน่ห์ลงไป" ไทพูดพร้อมกับคีบหมูชิ้นใหญ่ใส่จานขิม

ขิมรับจานมาแล้วเริ่มกินอย่างเงียบ ๆ แววตาก็ยังคงเศร้าสร้อย

ไทเห็นท่าไม่ดี เขาต้องใช้ไม้ตาย... การกระตุ้นด้วยคำหยาบ

"นี่ขิม มึงแดกเงียบจังวะ กูปิ้งให้มึงก็ต้องด่ากูหน่อยดิ ด่ามาเลย ด่าเหมือนเมื่อวานไม่งั้นกูจะคิดว่ามึงป่วยนะ!" ไทพูดกวนประสาท

ขิมเงยหน้าขึ้นมามองไทอย่างงุนงง แล้วมองใบหน้าคมเข้มที่กำลังพยายามทำให้เธอหัวเราะ

"เฮีย... เฮียบอกให้หนูด่าเฮียเหรอ?"

"เออ! ด่ามา ด่ากูว่าไอ้เฮียบ้า ไอ้ปากหมา อะไรก็ได้ที่มึงสบายใจ เร็ว" ไทคะยั้นคะยอหญิงสาวข้างๆ

ขิมมองหน้าไทอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างขำขันกับความบ้าบอของเขา

"ฮ่า ๆ ๆ เฮียไท ไอ้เฮียบ้า ใครเขาอยากจะให้ด่าตัวเองวะ บ้าสะมั้ง เฮียสติยังดีอยู่ปะ" ขิมด่าออกไปตามที่ใจคิด แล้วหัวเราะออกมาอย่างโล่งอก

ไทที่เห็นขิมหัวเราะได้แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ

"นั่นแหละ ดีแล้ว กูชอบฟัง แดกหมูกระทะเข้าไปเยอะ ลืมไอ้เหี้ยนั่นสักทีสิ มึงต้องไปหาผัวใหม่ที่แม่งจริงใจกว่านี้ อย่างกูไง" ไทพูดพร้อมกับยิ้มกวน ๆ

ขิมหัวเราะอีกครั้ง แล้วคีบหมูเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

การกินหมูกระทะดำเนินไปอย่างสนุกสนาน ไทคอยดูแลขิมไม่ให้ขาดตกบกพร่อง ไม่มีการแซวรุนแรงอีก มีแต่การหยอกล้อเบา ๆ และการด่าคำหยาบที่ช่วยให้ขิมรู้สึกดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ