เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่1เจ็บปวด
วันที่เผยแพร่:
2026-02-10 17:24:04ตำหนักที่23 ที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนักและเงียบเหงาราวกับร้างไร้ผู้คน หลิวโหลวหรานยกมือบางขึ้นกุมไว้หน้าท้องของตนเอง ท่าทางสงบนิ่งแต่ดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง
"ลูกแม่ วันนี้เราจะบอกข่าวดีกับเสด็จพ่อของเจ้า"
ความสุขในหัวใจของหลิวโหลวหรานหวังว่าจะสามารถมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับหยางหวางฮ่องเต้ คนที่เคยทำให้รู้สึกว่าโหลวหรานเป็นแค่เงาของใครบางคน ในที่สุดก็มีสิ่งที่จะทำให้เขาเปลี่ยนใจ...ลูกน้อยในท้อง
"กุ้ยเฟยเจ้าขา ฝ่าบาทให้มาบอกว่าไม่ร่วมเสวย ฝ่าบาทบอกว่ากุ้ยเฟยเสวยไปเพียงลำพังเถอะเจ้าค่ะ" เสียงเบาๆ จากนางกำนัลชิงอี้ที่เข้ามาพร้อมกับสีหน้ากังวลใจ
“ข้าได้ยินแล้ว ฝ่าบาทกำลังทำอะไรอยู่” ดวงตาเลื่อนลอย
“เอ่อๆๆ ชิงอี้ได้ยินว่าฝ่าบาทนั่งเกี้ยวออกไปเพื่อรับคุณหนูลี่เอินเอินที่นอกเขตวังหลวงเจ้าค่ะ”
หลิวโหลวหรานกลืนน้ำลายลงคอช้าๆ ก่อนจะมองไปที่เครื่องเสวยที่ลงมือปรุงด้วยตนเองในห้องเครื่อง
"ไม่เป็นไร เจ้ามายกเครื่องเสวยไปกินกันเถอะ ข้ายังไม่หิว" พยายามยิ้มให้กับนางกำนัลชิงอี้
ชิงอี้ถอนหายใจยาว
"กุ้ยเฟยเจ้าขา ไม่กินอะไรแบบนี้เกรงว่าจะป่วยไข้ กินอะไรเสียหน่อยเถอะเจ้าค่ะ”
หลิวโหลวหรานกลืนน้ำลายลงคอแห้งผาก
"ไม่ต้อง ข้าจะพักผ่อนแล้ว" เสียงแหบแห้ง
หลังจากนั้น ในห้องสี่เหลี่ยมของวังหลวงมีเพียงที่นี่ที่เงียบงัน หลิวโหลวหรานนั่งเงียบๆ ยกมือขึ้นลูบที่ท้องที่มีอีกชีวิตในนั้น
ไร้น้ำตาไร้คำพูด
ค่ำคืนมืดมิดนั้น เสียงลมหายใจของหลิวโหลวหรานนิ่งสงบหลับตาแต่ได้ยินชัดทุกการกระทำ หยางหวางฮ่องเต้ที่เดินเข้ามาเงียบกริบทรุดกายลงนั่งบนแท่นอน ร่างอ้อนแอ้นแต่หลายวันมานี้กับผุดผ่องน่ากอดรัด บางอย่างที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม หัวใจเขาสั่นไหว มองโหลวหรานที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ
ชิงหยางยื่นมืออุ่นสอดรัดไปที่ฝามือบางของโหรวหราน ความร้อนแผ่ซ่านไปทุกอณู ทิ้งตัวลงทาบทับไว้ ลมหายใจร้อนแรงของเขาปะทะกับผิวเนียนของนาง เขาดึงนางเข้ามาใกล้ กอดแนบแน่น จุมพิตบดเบียดเร่าร้อนที่ริมฝีปากอวบอิ่ม
โหลวหรานรู้สึกถึงความอบอุ่นและความต้องอย่างรุนแรงราวกับจะกลืนกินที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่กลับไม่ได้รู้สึกถึงความรักที่คาดหวัง ความรักที่ไม่เคยอยู่ในใจของชิงหยางมันถูกส่งออกมาแค่ความรู้สึกอยาก….. โหลวหรานกำลังตั้งครรภ์
"มะมะไม่... ไม่ได้เพคะ" โหลวหรานพูดเสียงเบา น้ำตาเริ่มคลอ นางพยายามผลักเขาออกไปอย่างอ่อนแรง
ชิงหยางหยุดทุกการเคลื่อนไหวใบหน้าเฉยชา จ้องมองไปที่โหลวหราน
"เรา... เราหย่ากันเถอะ เจ้ากลับไปอยู่ที่ตระกูลเก่าของเจ้าซะเถอะ ข้าจะให้ทุกอย่างที่เจ้าต้องการเพียงแค่เจ้าหย่าให้ข้า อีกสองวันจะส่งคนปัดกวาดตระกูลหลิว"
"................" ไร้คำกล่าวใด ไม่มีคำถาม ไม่มีความสงสัย แต่ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะพูดออกมาเช่นนี้
โหลวหรานเบือนหน้าหนีเสีย
เขาหลับตาลงหากแต่นิ่งไปสักพัก
"นางกลับมาแล้ว ข้าจะแต่งเอินเอินในตำแหน่งฮองเฮา"
บนแท่นอนที่เคยเต็มไปด้วยความหวัง ตอนนี้เหลือเพียงความหนาวเย็นที่แผ่ไปทั่วร่าง
เช้าสดใสแต่หัวใจของโหลวหรานเจ็บปวดเกินเยียวยา
“กุ้ยเฟย ไทเฮาทรงเสด็จมาเจ้าคะ” ชิงอี้ที่ลนลานเข้ามาในห้อง
โหลวหรานลุกขึ้นจากแท่นนอน หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นการมาของไทเฮา
“โหลวหรานถวายพระพรไทเฮาทรงพระเจริญพันปี” ไทเฮายิ้ม
“ใบหน้าสดใสงดงามเพียงนี้ข้าแปลกใจจริงๆ หยางหวางเหตุใดจึงยังมีสายตาไว้มองคนอื่นได้อีก”
โหลวหรานประคองไทเฮาไปที่แท่นนั่ง
หลังจากที่ไทเฮานั่งลงข้างๆ โหลวหราน นางก็กล่าวด้วยเสียงที่ค่อนข้างอบอุ่น
"หลิวโหลวหราน... เจ้าก็คงรู้ดีว่าในวังหลวงนี้ การเอาใจฮ่องเต้สำคัญยิ่งนัก เจ้าทำได้ดีกว่าใครข้าตระหนักในข้อนี้ดี ไท่ซางหวงกับข้าเราเมตตาเจ้าไม่เปลี่ยน"
โหลวหรานเงียบไปครู่หนึ่ง นางค่อยๆ พยักหน้า กลั้นหยาดน้ำตาไว้
"ฮ่องเต้นั้น อารมณ์แปรปรวนง่าย ความโปรดปรานไม่เคยคงที่แต่กระนั้นเขาก็มีเจ้าคนเดียวตลอดมา ดังนั้นเจ้าจึงต้องหาทางที่จะดึงดูดฮ่องเต้กลับมาหาเจ้าในทุกวัน แม้เขาจะมีคนอื่นก็ตาม หากเจ้าไม่สามารถควบคุมจิตใจของฮ่องเต้ได้ เจ้าจะสูญเสียตำแหน่งนี้ไปอย่างง่ายดายซึ่งข้ายินดีช่วยเจ้า"
ไทเฮาทิ้งคำพูด ที่แฝงไปด้วยความจริงจังและขมขื่น โหลวหรานจ้องมองหน้าไทเฮา
"โหลวหรานได้ยินแล้วเพคะ"
“หยางหวางมาเพื่อขอให้ข้ายอมรับฮองเฮา ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บปวด แต่อย่างไรหยางหวางก็ยังเป็นหยางหวาง…ที่ข้าคิดว่ามีเพียงเจ้าเท่านั้นที่คู่ควรกับเขา เจ้าต้องทำให้ฮ่องเต้รู้สึกว่าเจ้ามีค่ามากกว่าใครในวังนี้ ตอนนี้หยางหวางเหมือนคนตาบอดเพราะความรัก หากเจ้าตั้งครรภ์เสียตั้งแต่แรกทุกอย่างก็คงจะไม่ยุ่งยากเพียงนี้"
โหลวหรานแค่เพียงก้มหน้าหลบตาเสียไม่กล้าพูดความจริงว่ากำลังตั้งครรภ์
“ข้าได้ยินว่าเจ้าจะกลับไปอยู่บ้านตะกูลหลิวและข้ากำลังจะบอกเจ้าว่า ข้ากับไท่ซางหวงไม่อนุญาต เจ้าควรจะอยู่ที่นี่เพราะอย่างไรเสียเจ้าก็คือเฟย”
โหลวหรานก้มหน้าหลบตาอีกครั้ง หยางหวางไม่พูดเรื่องหย่ากับฮองเฮาหากแต่พูดว่าโหลวหรานจะกลับตระกูลเก่า…
พิธีแต่งงานจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เสียงขันทีพิธีการประกาศตำแหน่งฮองเฮาดังลั่นไปทั่วท้องพระโรง งานมงคลคนชื่นบาน โคมแดงริ้วผ้าสีแดงทั่ววังหลวงยังถูกแขวนไว้เพื่อสิริมงคล
ในห้องมืดมิดที่ไม่เคยเห็นแสงจากโลกภายนอก โหลวหรานนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า ราวกับเป็นหุ่นที่ไร้ชีวิต ใบหน้าของนางเงียบสงบ แต่ในความเงียบกลับแฝงไปด้วยความขมขื่นที่ยากจะอธิบาย นางไม่แม้แต่จะขยับนิ้วมือ ตลอดหลายปีที่ผ่านมานางเคยชินกับความโดดเดี่ยวในพระตำหนักแห่งนี้
“กุ้ยเฟยเจ้าขา ท่านยังไม่นอนตั้งแต่เมื่อคืน ข้าน้อยยกน้ำชาดีไหม"
เสียงของชิงอี้ดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบสนิท โหลวหรานไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ส่ายหน้าไปมาเบาๆ
บทล่าสุด
หาญท้าชะตาเน่าๆ ตอนที่258ปืนใหญ่
หลังจากได้รับข่าวจากหน่วยลาดตระเวนว่ากองทัพของลี่เหวินหานกำลังเคลื่อนออกจากเมืองหลวง หยางหวางจึงตัดสินใจนำกำลังออกจากค่ายทันที เพราะหากปล่อยให้กองทัพฝ่ายนั้นเคลื่อนลงใต้ต่อไป เมืองสำคัญที่เป็นเส้นทางลำเลียงเสบียงจะตกอยู่ในมือของศัตรู และเมื่อถึงเวลานั้นกองทัพของพวกเขาจะถูกตัดขาดจากเสบียงโดยสิ้นเชิง ดังนั้นหยางหวางจึงเลือกเส้นทางลัดผ่านหุบเขา มุ่งหน้าไปยังทุ่งราบแห่งหนึ่งซึ่งเป็นจุดตัดระหว่างเส้นทางหลักกับเส้นทางลำเลียง ก่อนตั้งใจใช้พื้นที่นั้นสกัดกองทัพของลี่เหวินหานเอาไว้แต่ในเวลาเดียวกัน ข่าวการเคลื่อนทัพของหยางหวางก็ถูกส่งไปถึงลี่เหวินหานเช่นกัน ลี่เหวินหานจึงเปลี่ยนเส้นทางจากเดิมและเร่งกำลังมาทางทิศตะวันออก เพราะรู้ว่าหากปล่อยให้หยางหวางยึดทุ่งราบแห่งนั้นได้ เขาจะไม่สามารถส่งกำลังเสริมและเสบียงเข้าสู่แนวหน้าได้อีกต่อไป ทั้งสองกองทัพจึงต่างมุ่งหน้าสู่จุดเดียวกันโดยไม่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามก็กำลังเดินทางมาเช่นกันจนกระทั่งยามสายของวันนั้น เสียงกลองศึกก็ดังขึ้นจากอีกฟากของทุ่งกว้างตึง ตึง ตึงทหารลาดตระเวนของหยางหวางรีบควบม้ากลับมา ก่อนกระโดดลงจากหลังม้าแล้วคุกเข่ารายงาน "ไท่จื่อพ่ะย่
หาญท้าชะตาเน่าๆ ตอนที่257ปล่อยให้เขารบกัน
ยามค่ำคืนกองทัพของหยางหวางกำลังเคลื่อนผ่านเส้นทางภูเขาอย่างเงียบเชียบ คบเพลิงถูกลดแสงลงจนเหลือเพียงประกายสลัว ทหารแต่ละนายเดินอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีผู้ใดส่งเสียงดังเกินความจำเป็นบนเนินเขาด้านข้าง มู่เยว่เฉินกำลังควบม้าสำรวจเส้นทางร่วมกับเหลียนซู แต่เมื่อสายตากวาดลงไปยังหุบเขาเบื้องล่าง เขากลับเห็นธงประจำกองทัพของหยางหวางกำลังเคลื่อนเข้ามามู่เยว่เฉินชะงักทันที ก่อนรีบดึงบังเหียนพาม้าหลบเข้าไปหลังแนวต้นไม้ "หยุดก่อน" เขากระซิบเสียงต่ำ เหลียนซูเองก็รีบตามเข้าไปหลบด้านหลัง ก่อนชะโงกหน้ามองกองทัพที่กำลังเคลื่อนผ่านไปอย่างระมัดระวัง"นั่นมิใช่กองทัพของไท่จื่อหรือ"มู่เยว่เฉินไม่ตอบในทันที สายตายังคงจับจ้องขบวนทหารเบื้องล่างอย่างละเอียด จนกระทั่งมองเห็นบุรุษผู้หนึ่งถูกคุมตัวอยู่ท่ามกลางทหารองครักษ์ สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไปหลิวโยว่เฉวียนเขากำสายบังเหียนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เหลียนซูเองก็เห็นเช่นกัน ดวงตาเบิกกว้าง "นั่น...หลิวโยว่เฉวียนมิใช่หรือ""ใช่"เสียงของมู่เยว่เฉินเย็นลงทันที"เหตุใดเขาจึงอยู่ในขบวนของไท่จื่อ"ทั้งสองมองหน้ากัน ไม่มีใครตอบคำถามนั้นได้ แต่สีหน้าของมู่เยว่เฉินกลับเ
หาญท้าชะตาเน่าๆ ตอนที่256ตามแผน
หลิวโยว่เฉวียนถูกทหารคุมตัวเดินผ่านแนวทัพไปได้ไม่กี่ก้าว หลิวโยว่เยว่กลับควบม้าตามเข้ามาขวาง ก่อนมองน้องชายฝาแฝดด้วยสายตาเย็นชา "เจ้าหมายความว่าอย่างไร โยว่เฉวียน เหตุใดจึงเป็นลี่เหวินหาน"หลิวโยว่เฉวียนหยุดเดินแล้วหันกลับมา รอยยิ้มบางๆ แตะอยู่บนริมฝีปาก "พี่ใหญ่ยังคิดว่าข้าแพ้อยู่หรือ""หากไม่ให้คิดเช่นนั้น แล้วเจ้ากำลังทำอะไรก่อนนั้นชิงบัลลังก์ บัดนี้เช่นไรจึงมาเร่ร่อนอยู่ที่นี่"หลิวโยว่เฉวียนไม่ได้ตอบ เพียงเหลือบมองไปทางหยางหวางที่อยู่ไม่ไกล จากนั้นจึงหันกลับมามองพี่ชาย "บางครั้งการวางดาบลง ไม่ได้หมายความว่าคนผู้นั้นหมดหนทางต่อสู้"หลิวโยว่เยว่ขมวดคิ้ว "พูดให้รู้เรื่อง""ข้าก็พูดอยู่เพียงแต่พี่ใหญ่อาจยังไม่เข้าใจ"เขาหัวเราะเบาๆ "ไม่เข้าใจเรื่องใด"หลิวโยว่เฉวียนมองไปทางเมืองหลวงอีกครั้ง แสงสีแดงจางๆ ยังคงสะท้อนอยู่เหนือเส้นขอบฟ้า "ตอนนี้คนที่พี่ใหญ่ควรระวัง ไม่ใช่ข้า"หลิวโยว่เยว่ชะงัก "ใคร""ลี่เหวินหาน"ชื่อที่หลุดออกมาทำให้สีหน้าของหลิวโยว่เยว่เคร่งลงทันทีหลิวโยว่เฉวียนเอ่ยต่ออย่างไม่รีบร้อน "เขาได้หยกไปแล้วใช่หรือไม่"หลิวโยว่เยว่ไม่ตอบ อีกฝ่ายกลับหัวเราะเบาๆ "ไม่ตอบก็
หาญท้าชะตาเน่าๆ ตอนที่245ระหว่างทาง
ภายในห้องลับใต้พระราชวังเงียบสนิท มีเพียงแสงสีแดงจากหยกที่กำลังเต้นเป็นจังหวะอยู่กลางแท่นหิน ลี่เหวินหานยืนอยู่เบื้องหน้ามัน สีหน้าซีดเซียวกว่าหลายวันก่อนมาก ในมือกำมีดสั้นเล่มหนึ่งแน่น เขามองคมมีดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกัดฟันแล้วกรีดลงบนฝ่ามือตัวเอง ฉึก เลือดสีแดงสดไหลออกมาตามร่องนิ้ว หยดลงบนหยกทีละหยดทันทีที่เลือดสัมผัสพื้นผิวของหยก แสงสีแดงก็พลันสว่างวาบ เส้นพลังบางอย่างพุ่งย้อนขึ้นมาตามแขนของลี่เหวินหานราวกับมีบางสิ่งกำลังดูดเลือดจากร่างกายโดยตรง เขากัดฟันแน่น ร่างกายสั่นสะท้าน ก่อนรีบกำหมัดอีกข้างเพื่อฝืนยืนต่อ “ด้วยโลหิตของข้าเจ้าต้องเชื่อฟังข้า" ความเจ็บปวดแล่นจากฝ่ามือขึ้นไปถึงหัวไหล่ ราวกับเส้นเลือดทุกเส้นกำลังถูกเผาไหม้จากภายใน แต่ลี่เหวินหานกลับไม่ยอมปล่อยหยก เขารู้แล้วว่านี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้มันเชื่อฟังภาพหนึ่งพลันย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำครั้งหนึ่งเขาเคยยืนมองหลิวโยว่เฉวียนอยู่ตรงหน้า ชายผู้นั้นเคยกรีดเลือดของตัวเองลงบนหยกเช่นเดียวกัน ทุกครั้งที่หยกต้องการพลัง หลิวโยว่เฉวียนก็จะใช้เลือดของตัวเองเป็นเครื่องแลกเปลี่ยน ตอนนั้นลี่เหวินหานเคยคิดว่ามันเป็นเพียงวิธีควบคุมของ
หาญท้าชะตาเน่าๆ ตอนที่254บทสรุป
กลางดึก มู่เยว่เฉินฝ่าความมืดออกจากค่ายกลอย่างทุลักทุเล เสื้อผ้าของเขาเต็มไปด้วยฝุ่นและคราบเลือด บาดแผลตามร่างกายทำให้ทุกย่างก้าวหนักอึ้ง แต่เขายังคงกัดฟันทนจนในที่สุดก็มาถึงจุดนัดหมายเดิม ทว่าแทนที่จะพบคนของหลิวโยว่เฉวียน มู่เยว่เฉินกลับเห็นเหลียนซูยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ เมื่อเห็นสภาพของเขา สีหน้าของเหลียนซูเปลี่ยนไปทันที รีบเดินเข้ามาประคอง "มู่เยว่เฉิน เจ้าเป็นอะไร เหตุใดถึงบาดเจ็บถึงเพียงนี้"มู่เยว่เฉินปัดมือของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนถามเสียงแหบ "ฝ่าบาทหลิวโยว่เฉวียนอยู่ที่ใด"เหลียนซูเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ "ไม่ต้องตามหาเขาแล้ว หลิวโยว่เฉวียนหมดอำนาจแล้ว"มู่เยว่เฉินชะงัก"ตอนนี้คนของเขากระจัดกระจายกันหมด วังหลวงก็ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของเขาอีกต่อไปลี่เหวินหานควบคุมทุกอย่างแม้กระทั่งหยก" เหลียนซูมองเขาด้วยแววตาจริงจัง "พวกเราหนีไปกันเถอะ มู่เยว่เฉิน เรื่องนี้จบแล้ว อย่าเข้าไปยุ่งอีกเลย"มู่เยว่เฉินกลับเงียบไปนาน ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าที่อยู่ไกลออกไป "จบแล้วงั้นหรือ"เหลียนซูพยักหน้า "ใช่"มู่เยว่เฉินกำหมัดแน่น "แต่ข้ายังไม่คิดว่ามันจบ"เหลียนซูขมวดคิ้ว "เจ้าจะทำอะไร"มู่เยว่
หาญท้าชะตาเน่าๆ ตอนที่253ดูแลตัวเองดีดีนะ
ค่ำคืนก่อนเคลื่อนทัพ ท้องฟ้าเหนือค่ายกลเงียบสงบ จันทร์ดวงกลมแขวนอยู่เหนือยอดเขา โหลวหรานยืนอยู่ริมหน้าผาเพียงลำพัง สายตาทอดมองแสงจันทร์ที่ส่องลงบนผืนป่า จนกระทั่งเสียงฝีเท้าคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง"ยังไม่นอนอีกหรือ"โหลวหรานหันกลับไป ก่อนจะเห็นหยางหวางเดินเข้ามาหยุดอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง แต่แววตากลับต่างจากทุกวัน"พรุ่งนี้ต้องเคลื่อนทัพแล้วสินะเพคะ"หยางหวางพยักหน้า "ใช่ พรุ่งนี้พวกเราจะออกเดินทาง เรื่องนี้...คงได้จบลงเสียที"เขาหยุดอยู่ข้างกายโหลวหราน มองดวงจันทร์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบาๆ "ข้าห่วงเจ้าไม่น้อยแต่ทำได้เพียงบอกเจ้าว่าดูแลตัวเองให้ดี"โหลวหรานยิ้ม "ข้าดูแลตัวเองได้เพคะ ไท่จือไม่ต้องเป็นห่วงความจริงแล้วถึงเราจะหมั้นหมายกัน แต่ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ข้างกันตลอด""ข้ารู้ แต่ถ้าเลือกได้ข้าเลือกที่จะให้เจ้าปลอดภัยอยู่ที่นี่" หยางหวางตอบ แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความกังวล "เพราะฉะนั้นหากเราชนะสงครามก็ดี แต่หากเราแพ้..." เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหันมามองโหลวหรานโดยตรง "เจ้าจงพาคนทั้งหมดหนีไปจากที่นี่เสีย"โหลวหรานชะงัก"พาพวกผู้หญิง เด็ก คนชรา และคนที่เหลือทั้ง
บางทีคุณอาจจะชอบ
กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก
อีปี้ถังถัง63.2K viewsข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ
เยว่หลง33.1K viewsนางร้ายอย่างข้าขอลิขิตชะตาเอง
ชวี่เหว่ย34.9K viewsท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ดอกท้อในสายลม37.1K viewsพี่หญิงอย่าทอดทิ้งข้า
เทียนสื่อ166 viewsเกิดใหม่ครานี้ ข้าถอย…หนึ่งก้าว
moonlight -mini2.6K viewsอย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ1.4K viewsทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!
หรงเย่า / นาย่า893 views
