LOGINShare
บทที่ 3 ในไหสุรามีพิษกำหนัด
publish date:
2026-04-05 18:12:19บทที่ 3
ในไหสุรามีพิษกำหนัด
ณ ศาลากลางสระบัวหลังการสังสรรค์ดำเนินไปพักหนึ่ง บ่าวสองคนก็ยกไหสุราเข้ามาเติมใหม่ บ่าวผู้หนึ่งยกไหหนึ่งขึ้นรินสุราใส่ชามของฉินเย่าหาน แต่พอจะรินให้เหอเฟิงหลัวและทหารผู้อื่นกลับชะงักมือ แล้วหยิบอีกไหขึ้นมาแทน
“เหตุใดต้องเปลี่ยนไห” เหอเฟิงหลัวเลิกคิ้วมุ่นอย่างสงสัยจึงเอ่ยปากถามทันใด
บ่าวผู้นั้นยิ้มอ่อนหวานตอบกลับอย่างไร้ความผิดปกติ “สุราในไหนี้ฤทธิ์แรงเจ้าค่ะ เกรงท่านรองแม่ทัพและท่านผู้อื่นจะกลับเรือนไม่ไหว”
คำอธิบายฟังดูมีเหตุผลความสงสัยนั่นจึงถูกปล่อยให้ผ่านไป ฉินเย่าหานยกชามสุราของตนขึ้นจรดริมฝีปาก ทว่าชามยังไม่ทันแตะริมฝีปาก เสียงอ่อนหวานก็ดังขึ้นจากด้านข้างขัดก่อนเสียแล้ว
“อย่าดื่มนะเจ้าคะ!…”
จิ้นจื่อถงไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไร ใบหน้าซีดนิด ๆ ดวงตากลมใสเหมือนกลั้นความกังวลไว้เต็มอกโดยเฉพาะยามมองไปที่ไหสุราที่เพิ่งมาใหม่
“เพราะเหตุใด” แววตาของฉินเย่าหานแข็งกร้าวคลายลงเมื่อรู้ว่าเป็นผู้ใดเอ่ยขัด
จิ้นจื่อถงเม้มริมฝีปากแสดงท่าทีเหมือนลังเลไม่อยากพูดจนเหอเฟิงหลัววางชามลงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัยใคร่รู้แฝงความกดดันเล็ก ๆ
“คุณหนูจิ้นเห็นสิ่งใดมาหรือ? บอกมาเถิดอย่างไรท่านแม่ทัพก็ปกป้องท่านอยู่แล้ว”
จิ้นจื่อถงเหลือบมองคนพูดชั่วครู่ นางหายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนกัดฟันพูดออกมา
“ข้า…เห็นฮูหยินสวี่ใส่อะไรบางอย่างลงไปในไหสุราใบนี้เจ้าค่ะ”
คำพูดนั้นทำให้คนในวงสังสรรค์เงียบลงทันใด นอกจากนามเรียกนี้ไม่มีใครอยากได้ยินในจวนฉินแล้ว สิ่งที่คาดเดาไปจากคำพูดเมื่อครู่ยังทำให้คนได้ยินเกรงว่าเจ้ามือเลี้ยงสุราในวันนี้จะไม่สบอารมณ์ด้วย
ฉินเย่าหานนิ่งไปเพียงลมหายใจเดียวไม่ต่างจากผู้อื่นก่อนแววตาจะเย็นจัดและเอ่ยเสียงประกาศกร้าวในเวลาต่อมา
“ไปเรียกนางมา!”
จิ้นจื่อถงชี้ไปหลังต้นไม้ต้นหนึ่งทันที เป็นจุดที่เหวินหรงยืนอยู่นั่นเอง...
“จับนางมานี่!”
บ่าวชายหลายคนพุ่งออกมาทำตามคำสั่งแต่มีหรือสวี่เหวินหรงจะปล่อยให้ทำอย่างง่ายดาย นางยกมือขึ้นห้ามพร้อมส่งสายตาคมเฉี่ยวกวาดไปทางพวกบ่าวจนพากันชะงักฝีเท้าไม่กล้าเข้ามา
“ไม่ต้องมาจับ ข้าเดินเองได้!”
เหวินหรงก้าวออกจากใต้ร่มเงาต้นไม้แล้วเดินมุ่งเข้าไปในศาลาอย่างไร้ท่าทีหวั่นเกรง ชุดกระโปรงไหวตามจังหวะก้าวสร้างความน่ามองขึ้นไปอีก ใบหน้าเรียวสวยได้รูปไร้อารมณ์ใดปรากฏจนอ่านยากว่าเจ้าตัวกำลังกลัวหรือไม่ แม้นางจะต้องเผชิญกับเหล่าบุรุษที่มองมาด้วยสายตามากอคติและความเกลียดชัง
ทันทีที่สวี่เหวินหรงหยุดยืนตรงหน้าพวกเขามั่นคงเสียงของเหอเฟิงหลัวก็เอ่ยแทรกออกมาก่อนใคร
“ฮูหยินสวี่ใส่อันใดลงไปในไหสุราของท่านแม่ทัพกันหรือ?” แววตาแข็งกร้าวนั้นบ่งบอกว่าได้เลือกข้างเป็นที่เรียบร้อยแม้ประโยคเมื่อครู่จะคล้ายเป็นคำถามก็ตาม “ท่านคิดจะทำร้ายท่านแม่ทัพที่ให้ข้าวให้ที่พักอาศัยแก่ท่าน... คนสกุลสวี่ล้วนมีสันดานเดียวกันหมดสินะ”
คำพูดนั้นไม่ใช่แค่กล่าวหา แต่มันคือการตอกย้ำว่าเลือดของศัตรูยังติดอยู่บนชื่อนางไม่เคยจางซึ่งนั่นก็คือที่มาของสายตาเกลียดชังเหล่านั้น
แม้จะได้รับคำด่าทอกลับมาแต่สวี่เหวินหรงก็ไม่ได้ด่าเขากลับ นางแสร้งทำสีหน้าไม่เข้าใจตอบก่อนจะเลียนแบบสตรีอีกนางด้วยการเอียงศีรษะเล็กน้อยให้ดูมีท่าทางไร้เดียงสา แล้วเอ่ยถามเชื่องช้า
“ข้าทำอันใดผิดหรือพวกท่านจึงได้เรียกข้ามาด่าเช่นนี้...รบกวนแจ้งก่อนด้วย”
คำถามนี้นางหันไปมองจื่อถงตรง ๆ อย่างต้องการเจาะจงถามเป็นพิเศษ จิ้นจื่อถงถอยหลังไปครึ่งก้าว ดวงตาใสวูบไหวเหมือนตกใจ นั่นทำให้เหอเฟิงหลัวขยับมาขวาง เขาทำตัวสมกับเป็นพระรองในนิยายจนนางอยากมอบรางวัลสมบทบาทให้เสียจริง
“ท่านทำอันใดผิดก็น่าจะรู้ดี ยังจะข่มขู่ผู้อื่นอีก!” เขากดเสียงต่ำแต่หนักแน่น “ท่านใส่อะไรลงไปในสุรานี้บอกมาเสียดีดี?”
...สวี่เหวินหรงถอนหายใจอย่างระอากับการปกป้องเกินจำเป็นของบุรุษตรงหน้า ก่อนจะตอบเสียงเรียบ
“ข้าไม่ได้ใส่อันใดลงไป”
“โกหก!” คำปฏิเสธยังไม่ทันจบดีเหอเฟิงหลัวก็ตะคอกกลับทันที แววตาเขาแข็งขึ้นจนเหมือนคมมีด “หากไม่ใส่ แล้วเหตุใดต้องทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ตรงนั้น ราวกับมาดูว่าแผนของตนได้ผลหรือไม่ด้วยเล่า”
สวี่เหวินหรงหรี่ตา ความอดทนบางอย่างเริ่มแตกร้าวแต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่ได้ตะคอกใครให้เสียสุขภาพคออยู่ดี
“ข้ามาเดินเล่นรับลมไม่ได้เลยหรือไร” นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อยก่อนเอ่ยต่อ “นี่มันจวนของสามีข้า--”
คำว่าสามียังไม่ทันจบ เสียงฉินเย่าหานที่เงียบอยู่นานก็แทรกขึ้น ราวไม่พอใจที่ได้ยินคำนี้จากปากนาง ทั้งที่ก่อนหน้าคุยกันมานานเขาไม่เห็นอยากจะมาร่วมวงเลยด้วยซ้ำ
“อย่าพูดให้มากความข้าไม่อยากฟัง หากเจ้าไม่บอกตอนนี้…ก็จับไปโบยเสีย! ดูซิจะปากแข็งกว่าไม้โบยหรือไม่”
แต่ก่อนที่บ่าวในจวนจะทำตามคำสั่งของเย่าหาน ก็เป็นจิ้นจื่อถงแม่ดอกบัวขาวรีบยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีร้อนรนแต่ยังดูน่ามอง
“อย่าให้ถึงขั้นนั้นเลยเจ้าค่ะ บางที…ข้าอาจเข้าใจผิดไปเองก็ได้ ฮูหยินไม่น่าอยากจะทำอันใดท่านแม่ทัพหรอกเจ้าค่ะ”
จิ้นจื่อถงเอ่ยไปก็เงยขึ้นมาทางสวี่เหวินหรงแล้วรีบหลบตา การกระทำนี้คนนอกมองมาดูแล้วก็ล้วนเข้าใจว่านางเกรงว่านางร้ายจะตามมาแก้แค้นด้วยการกลั่นแกล้งตนภายหลัง “ข้าขอให้เรื่องนี้แล้วกันไปเถิดเจ้าค่ะ ส่วนสุรานี้…เพียงไม่ดื่มก็จบแล้ว”
ฉินเย่าหานหรือจะยอมปล่อยไปง่าย ๆ เขาหันไปบอกกับจิ้นจื่อถงเสียเย็น
“เรื่องอื่นข้าฟังเจ้าได้ แต่เรื่องนี้ข้าไม่อาจทำตามคำขอได้” เย่าหานเอ่ยบอกจื่อถงเสร็จก็เลื่อนสายตามายังตัวต้นเรื่องที่ยืนทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวชวนให้เคืองสายตาของเขายิ่งนักอย่างสวี่เหวินหรง “ในเมื่อเจ้าไม่บอก…หากไม่อยากถูกโบย ก็ดื่มสุรานี้ก็แล้วกัน”
Latest chapter
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! บทส่งท้าย
บทส่งท้าย เมืองหลวงยามเช้าไม่เงียบเหงาอีกต่อไป เสียงฆ้องนับสิบแข่งกันตีเพื่อเรียกความสนใจ ชาวบ้านชาวเมืองใครที่ยังไม่ตื่นก็ตื่นเอาเสียตอนนี้ ผู้คนหลั่งไหลมายืนมองขบวนทหารที่เดินยาวเหยียดจากทิศของพระราชวังมุ่งจู่ถนนแถบที่พักจวนขุนนางชั้นสูง “นั่นขบวนอันใดมิรู้ ส่งเสียงดังแต่เช้า!!!” เป็นบุรุษหนวดเฟิ้มนายหนึ่งเอ่ยถามสหายข้างเคียงที่เพิ่งลุกขึ้นจากที่นอนไม่ต่างกัน “หากข้าจำไม่ผิดทั้งเครื่องแบบทหารและตราสัญลักษณ์บนหีบหลายร้อยหีบที่พวกเขาแบกนั้นเหมือนตราประจำของผู้ตรวจการแผ่นดินเลย” “เจ้าหมายถึงชินอ๋องน่ะหรือ!?” สหายผู้มายืนอยู่ก่อนพยักหน้ายืนยัน “นี่มันขบวนสินสอดไม่ผิดแน่ นั่นก็หมายความว่าชินอ๋องกำลังไปสู่ขอคุณหนูสักบ้านน่ะสิ!!!” มูลค่าสินสอดของผู้ตรวจการแผ่นดินผู้มีอำนาจเป็นรองเพียงฮ่องเต้ย่อมมากเหลือคณานับ เรื่องน่าตื่นตาเช่นนี้มิได้เกิดขึ้นบ่อย ๆ เหล่าชาวเมืองที่ตระหนักได้เช่นกันต่างรีบเคลื่อนขบวนตามทันทีพวกเขาอยากเห็นโฉมหน้าของคนที่ชินอ๋องหมายหมั้นไว้ อีกทั้งอยากรู้ว่าสินสอดของชินฮ่องนั้นจ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบสอง นางไม่เห็นจำได้
“อ้อ เจ้าจะแต่งให้เขาแล้วข้าเล่า เจ้ามีสัมพันธ์กับข้าแล้วคิดจะทิ้งอย่างนั้นหรือ ไม่แน่ในท้องของเจ้าอาจมีเลือดเนื้อเชื้อไขของข้าอยู่แล้วก็เป็นได้!!! ฉะนั้นเจ้าต้องแต่งเป็นพระชายาเอกให้ข้าได้เท่านั้น”ซูหมินจองแล้วใครหน้าไหนก็มาแย่งมิได้หรอก แต่ที่น่าโมโหมากที่สุดก็คือคนของเขาที่มีทีท่าจะนอกใจนั่นแหละลู่หลินตกใจที่อยู่ดีดีก็ถูกขอแต่งงานอย่างไม่ทันตั้งตัว อีกทั้งคนที่ขอยังเป็นถึงท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจ สตรีทั่วเมืองหลวงต่างต้องการเสนอตัวแต่งให้เขาไยเขาถึงได้เลือกนางกัน…สตรีมีมลทิน ไร้มารยาทอย่างสตรีในห้องหอ…หรือจะเป็นเพราะเขาและนางมีสัมพันธ์สวาทกันแล้วเพียงคิดว่าต้องรับผิดชอบ“หากเป็นเพราะต้องการเพียงรับผิดชอบหม่อมฉัน ไม่ต้องถึงขนาดแต่งงานก็ได้นะเพคะ หม่อมฉันไม่ถือ อื้อ..”ซูหมินฟังแล้วรู้สึกไม่ลื่นหู เมื่อไม่อยากฟังอีกต่อไปก็เลือกปิดปากนางด้วยริมฝีปากตนเองเสียเลยครั้งนี้เขาเพียงแนบลงและไล้เลียกกลีบปากเนียนนุ่มทั้งบนและล่างเท่านั้น ไม่ได้รุกล้ำไปมากกว่านั้น“ข้าบอกอย่างนั้นหรือ ก่อนจากไปข้าบอกเจ้าไว้อย่างไรจำมิได้หรือ?”…นางจำไม่เห็นได้เลยพอซูหมินเห็นสีหน้าว่างเปล่าของนางก็รู้ทันที ว่า
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบสอง ความเข้าใจผิดเป็นเหตุ
สิบสองความเข้าใจผิดเป็นเหตุ“ข้าขอรบกวนคุณหนูลู่หลินไม่นานหรอก”หนิงอันเอ่ยทันทีที่ลู่หลินขึ้นไปบนรถม้าเรียบร้อยแล้ว สีหน้าดูเหมือนมีเรื่องกังวลบางอย่างทำให้คนเพิ่งขึ้นมารู้สึกกังวลไปด้วยเลย“ได้เลยเพคะ”ต้นฉบับนิยายที่นางเคยอ่านมาล้วนบิดเบือนไปหมดแล้ว อีกทั้งนางก็อ่านถึงกลางเรื่องก็มาหัวใจวายตายเสียก่อน จึงไม่ทันรู้เรื่องราวตอนจบเลย…นางขอเพียงเหล่าตัวร้ายไม่ตายก็เป็นพอแล้ว“ท่านรู้แล้วกระมังว่าองค์รัชทายาทประสงค์จะสู่ขอท่านเป็นพระชายารอง”นางดูสีหน้าของหนิงอันแล้ว ดูท่าว่านางจะไม่เห็นด้วยทว่าก็คงขัดมิได้จึงได้ลองมาหยั่งเชิงนางเยี่ยงนี้เฮ้อ อย่างไรเสียลู่หลินก็ไม่คิดจะแต่งให้องค์รัชทายาท เหวินหลงอยู่แล้ว มิอยากให้ตัวเอกของเรื่องกังวล เรื่องที่จะไม่เกิดขึ้นแน่นอนเอาเสียเลยไม่ใช่อันใด นางเสียววูบว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับตนอีกนั่นแลคราแรกที่เจอทั้งสองในวันเดียวกัน นางก็ระดูแตกคาก้น…คราที่สอง อยู่พร้อมหน้ากันนางก็ได้กินยาปลุกกำหนัดเสียอย่างนั้นดูเอาเถิด ชะตาตัวร้ายยามอยู่ใกล้ตัวเอกช่างน่าเวทนาเพียงใด นางคงไม่วิ่งเข้าหาภัยให้ตนเองอีกแล้ว“เรื่องนั้นองค์หญิงหนิงอันไม่ต้องกังวลพระทั
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบหนึ่ง อภัยเถิด
สตรีและบุรุษวัยกลางมองหน้ากันในใจต่างคิดตรงกันว่าบุตรีของนางอาจจะยังคงชอบองค์รัชทายาทเหวินหลงไม่เสื่อมคลายเมื่อครู่พวกเขาพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของลู่หลินไปทางบุรุษตระกูลอื่นแล้ว พอไม่ได้ผลจึงไม่คิดปิดบังอีกต่อไปเสนาบดีหานหยิบเทียบสู่ขอสีเหลืองอร่ามออกมาจากอก ดูก็รู้ว่าต้องเป็นจดหมายที่มาจากคนในพระราชวังอย่างแน่นอน เขายื่นมันให้ลู่หลิน รอจนมือเล็กรับไปจึงค่อยเอ่ยอย่างไม่เต็มเสียง“ตามจริงเมื่อไม่นานมานี้องค์รัชทายาทเหวินหลงได้ส่งจดหมายมาเจรจากับข้า อืม เจ้าตัดสินใจเองแล้วกัน…เรื่องออกเรือนพวกเราให้เจ้าตัดสินใจเองเพื่อเป็นการชดเชยชีวิตที่ผ่านมา”ในจดหมายบอกไว้ว่า ต้องการจะสู่ขอลู่หลินไปเป็นพระชายารอง ฝ่ายเราหากตอบตกลงเขาก็มีข้อเสนอว่าจะเป็นฝ่ายสนับสนุนให้เสนาบดีหานทันที แม้ยังไม่เกิดพิธีอภิเษกก็ตาม ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นแผนปลดเกษียณของท่านพ่อของนางก็ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นก็ได้แล้ว เพราะมีคนสนับสนุนเป็นองค์รัชทายาทเหวินหลงผู้มีอำนาจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าขุนนางชั้นสูงรวมกันหลายคนทว่าลู่หลินก็ไม่ได้มีความคิดที่จะแต่งเข้าเป็นภรรยาของเหวินหลงเท่าไหร่นัก เพราะนางก็ไม่รู้เจตนาของเขาว่าต้องการช่วยต
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบหนึ่ง วันธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
สิบหนึ่งวันธรรมดาที่ไม่ธรรมดาลู่หลินกลับจากเรื่อนหลักก็นอนน้ำตาตกใน อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาจนกระทั่งเผลอหลับไป นางตื่นขึ้นมาอีกทีก็ยามโหย่วแล้ว เหม่ยฮวายกมื้อเย็นเข้ามาให้นางกินในห้องพอจัดการจนหมดก็ยกออกไปยังดีที่นางให้เหม่ยฮวาตักน้ำอุ่นพร้อมใส่สมุนไพรบรรเทาปวดคลายเส้นลงไปในถังอาบน้ำ นางแช่ไปเกือบสองเค่อลุกออกมาถึงได้รู้สึกดีขึ้นกินข้าวอาบน้ำจนเสร็จเปลือกตาก็หนักอึ้งอีกแล้ว ลู่หลินจึงไล่เหม่ยฮวาและบ่าวคนอื่นไปพักส่วนนางก็ปิดไฟเตรียมนอนกึก!หน้าต่างที่ปิดไปแล้วถูกของแข็งบางอย่างกระแทกคราหนึ่ง ลู่หลินเพียงมองแต่พอถึงกระแทกอีกครหนึ่งนางจึงตัดสินใจเปิดออกดู“ว้าย ทะ…อื้อ”ลมวูบสายหนึ่งพัดเข้ามาทันทีที่ลู่หลินปลดกลอนออก นางยังไม่ทันมองเห็นที่มาของลมก็ถูกใครบางคนรวบเข้าสู่อ้อมกอดและครอบครองริมฝีปากไปทันทีเป็นซูหมินไม่ผิดแน่ จุมพิตเต็มไปด้วยความเร่าร้อนไล่จากริมฝีปากจนพอใจไล้ลงผ่านลำคอยาวระหงและต่ำลงไป เรื่อย ๆ หากไม่เพราะร่างที่แข็งเกร็งเปลี่ยนเป็นดีดดิ้นต่อต้าน เขาคงได้ลงต่ำไปกว่านี้เป็นแน่“ปล่อยข้านะ ท่านอ๋องจอมลามก!”เมื่อความลับไม่จำเป็นต้องเป็นความลับอีกต่อไปแล้วลู่หลินก็แสดงอ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! สิบ กลยุทธ์
นางกลัวว่าวันหนึ่งที่ซู่หมินเบื่อของเล่นอย่างนางแล้วจะเป็นลู่หลินเองที่เสียใจ พอคิดได้นางก็พยายามออกห่างทว่ากลับถูกซูหมินดึงกลับเข้ามาในวังวนเสียทุกครา จนลู่หลินไม่รู้จะทำอันใดแล้ว“เจ้ากินน้อยเพียงนี้ คืนนี้กินข้าให้มากหน่อยชดเชยก็แล้วกัน”“โอ อย่างนั้นหม่อมฉันขอเติมข้าวอีกหน่อยดีกว่าเพคะ แหะ ๆ”ทุกคืนถูกเขาเคี่ยวกรำก็แทบขาดใจอยู่รอมร่อแล้ว มาบอกให้กินเขามากขึ้นพรุ่งนี้นางได้ตายอนาถสมใจแน่!อ้อ ยามนางอยู่กับชินอ๋องตามลำพังถูกเขาบังคับให้แสดงตัวเป็นสตรีได้เลย อีกทั้งให้เรียกขานแบบที่เขาสั่งอีก แต่เมื่อไปข้างนอกนางก็จะกลายเป็นคุณชายลู่หลินดังเดิมแต่เอาเข้าจริงช่วงนี้นางไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอกหรอก เอะอะอันใดก็ถูกบุรุษบ้ากามผู้นี้ลากเข้าที่รโหฐานเสียทุกที ดีที่ชินอ๋องทำแล้วเขาให้นางกินยาห้ามครรภ์ไว้ มิเช่นนั้นคงมีลูกเต็มวังได้แล้วกระมัง“เอ่อ ท่านพี่หมินเพคะ วันพรุ่งนี้หม่อมฉันขอกลับไปเยี่ยมบิดามารดาที่จวนนะเพคะ”นางพูดจบคนข้างหลังนางก็หยุดมือที่กำลังคีบกับข้าวไปทันใด อีกทั้งยังแผ่รังสีความไม่พอใจบางอย่างออกมาจากลู่หลินที่แม้ไม่เห็นสีหน้าเขายังรู้สึกได้หากเป็นเช่นนี้นางอาจไม่ได้กลับจวนเ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! 11.1 ท่านอ๋องลามก
บทที่ 11ท่านอ๋องลามกเช้าวันหนึ่งแสงแดดยามสายเพิ่งสาดผ่านหลังคาของเรือนหลังน้อยควรจะทำให้เรือนอบอุ่นแต่จิ้งหรูกลับรู้สึกเย็นวาบราวมีลมวูบหนึ่งพัดผ่านใจตลอดเวลา ตั้งแต่ยามที่บ่าวสาวคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาบอกว่า“มีของจากจวนท่านอ๋องมาส่งเจ้าค่ะ! คนจากตำหนักอ๋องนำมาส่งถึงหน้าประตูต่อหน้าทุกคนในจวนเ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! 8.1 สามารถช่วยด้วยมือของหม่อมฉันก่อนได้
บทที่ 8สามารถช่วยด้วยมือของหม่อมฉันก่อนได้เรือนเล็กของจิ้งหรูเงียบสงัด มีเพียงเสียงจิ้งหรีดร้องแผ่วเบาในความมืด อวี๋เฟิงยืนมองเงาร่างเล็กที่นอนหลับสนิทอยู่บนฟูกเก่าด้วยสายตาเรียบเฉยเขาก้าวเข้าไปเงียบกริบ ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าหาเป้าหมายอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือหยาบกร้านของอวี๋เฟิงปิดปากนางแน่นในพริบตา ขณ
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! 3 แผนการของจิ้งหรู
ในอีกด้านหนึ่ง หลี่เยี่ยนหลงที่เดินไปข้างหน้าก็เอ่ยเสียงต่ำกับมือขวาของตน “...เป็นนางอีกแล้ว”อวี๋เฟิงเหลือบตามองตามฉายแววสงสัยเช่นกัน “จะให้กระหม่อมจัดการหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ต้อง แต่ไปสืบมา ว่าสตรีนางนี้เป็นใคร”น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งก่อนหันกลับไปทางด้านหน้าเช่นเคยค่ำวันนั้นอวี๋เฟิงกลับมารายงา
อย่าได้คิดหลอกใช้นางร้ายเช่นข้า! 1.1 สินค้าจากตระกูลเซี่ย
....จิ้งหรูเดินตามทางเดินเงียบยาวไปยังห้องริมสุด หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ นี่มันจะถือว่าเป็นพรหมลิขิตหรือเปล่านะที่นางจะได้เห็นตัวร้ายที่นางรู้สึกสงสารเขาแทบขาดใจจริง ๆ กับตาตัวเองแล้วเสียงฝีเท้าของนางเร่งร้อนขึ้นทุกที จนกระทั่งหยุดลงหน้าประตูไม้แกะสลักบานงาม เสียงหัวใจดังรัวแทบจะกลบเสียงอื่
You May Also Like
อ๋องใจร้ายกับพระชายาที่(ไม่)รัก
อิ่น เยว่25.7K viewsชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน67.5K viewsทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน129.3K viewsสามี ข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ28.5K viewsม่านเหยา เจ้าสาวตัวแทน
เฟยฮวา588 viewsย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน
จิ๋วโหย่ว658 viewsชะตาร้ายชะตารัก
ต้ายวี่300 viewsชะตารักคุณหนูตัวร้าย
คุณแม่แฝดสาม136 views
