17.1

อันนาก้มลงกราบเท้าพ่อกับแม่พร้อมตีหน้าเศร้า “เอยขอโทษที่ปิดบังเรื่องที่เอยมีลูกตลอด ตอนนั้นเอยไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ แล้วเอยก็ไม่อยากให้พ่อกับแม่ผิดหวังในตัวเอยด้วย”

               พรกมลปาดน้ำตาแล้วจับตัวลูกสาวที่หมอบอยู่ที่พื้นให้ขึ้นมานั่งบนโซฟาข้างกัน “เอยรู้ตัวว่าผิดก็ดีแล้ว เรากลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่เอยรับปากแม่ได้มั้ยว่าเอยจะไม่ทำตัวแบบที่ผ่านมาอีก”

               “แก้ไขได้ค่ะแม่ เอยจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องอย่างที่มันควรจะเป็น”

               “เอยจะทำอะไรลูก” พ่อถามอย่างไม่ไว้ใจ เพราะลูกสาวคนโปรดสำนึกผิดง่ายดายเกินไป ปกติแล้วเธอจะคิดว่าตัวเองถูกเสมอ ซึ่งอาจเป็นผลมาจากการเลี้ยงดูแบบผิดๆ มาตั้งแต่เด็ก

               อย่างเช่น ถ้าอันนาวิ่งชนมุมโต๊ะ พ่อกับแม่ก็จะตีโต๊ะและบอกว่าเป็นความผิดของโต๊ะที่ไม่ยอมหลบลูกสาว หรือถ้าทะเลาะแย่งของเล่นกับอลีนา พ่อกับแม่ก็จะให้อลีนาเป็นฝ่ายยอมและยกของเล่นให้อันนา

               “ถ้าพ่อกับแม่คิดว่าเอยผิดที่ทิ้งลูก เอยก็จะกลับไปทำหน้าที่แม่ให้ไออุ่นค่ะ ไปอยู่ที่บ้านคุณคิมแทนเอิง แล้วให้เอิงกลับมาอยู่บ้านกับพ่อแม่เหมือนเดิม”

               “ไม่ได้ ทำอย่างนั้นเด็กสับสนตายเลย คุณคิมก็คงจะไม่ยอมเหมือนกัน” แม่ท้วงและตามด้วยเสียงอลีนาที่เดินเข้ามาได้ยินพอดี

               “อย่ามายุ่งกับลูกและสามีของเอิง”

               อันนาแอบเบ้ปาก แค่นยิ้มให้แก่คนที่พูดคำว่า ‘ลูกและสามี’ ออกมาได้เต็มปากเต็มคำ “ไออุ่นเป็นลูกเอย และคนที่ควรจะได้แต่งงานกับคุณคิมก็คือเอย เอิงต้องคืนทุกอย่างที่มันควรเป็นของเอยให้เอย เอิงเห็นว่าคุณคิมหล่อ รวย ใช่มั้ย ถึงกีดกันไม่ให้เอยเจอเขาตั้งแต่แรก”

               อลีนาอยากจะเข้าไปขย้ำคอน้องสาวที่มีความคิดที่ผิดเพี้ยนได้มากขนาดนี้ แต่หันไปเห็นหน้าพ่อกับแม่ที่มองสถานการณ์อย่างไม่สบายใจจึงสงบสติอารมณ์ แล้วพูดกับอันนาด้วยน้ำเสียงเรียบปกติ “เรื่องจริงเป็นยังไงเอยก็รู้อยู่แก่ใจ อย่าให้เอิงต้องพูดเรื่องเดิมซ้ำซาก”

               “เป็นความผิดของเอิงที่ไม่ยอมบอกเอยตั้งแต่แรกว่าคุณลุงของไออุ่นทั้งหล่อ ทั้งรวยขนาดนี้ เอิงตั้งใจจะจับคุณคิมตั้งแต่แรกก็บอกมาเถอะ”

“หยุดเลยเอย เอิงไม่อยากทะเลาะด้วย”

“ไม่อยากทะเลาะด้วยแล้วมาทำไม”

“นี่ไม่ได้อ่านข้อความที่เอิงส่งมาตั้งแต่เมื่อวานเลยใช่มั้ย” อลีนากลอกตามองบน “เอิงมารับเอยไปให้ปากคำกับตำรวจ ก่อนที่เอยจะไปวุ่นวายกับไออุ่นหรือคุณคิม เอยควรเคลียร์คดีนี้ให้เรียบร้อยก่อน เอิงกับคุณคิมเกือบตายเพราะเอยมาแล้วครั้งนึง เอิงจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับไออุ่นอีกเด็ดขาด”

               “เช้านี้เอยไม่ว่าง ถ้าจะให้ไปก็ต้องเป็นตอนบ่าย”

               “ลาออกจากงานมาตั้งหลายเดือนแล้ว ทำไมถึงไม่ว่าง”

               “เอยจะไปเปลี่ยนสีผม” ว่าแล้วก็หยิบกระเป๋าถือแล้วลุกเดินออกจากห้องรับแขกไป

               “เฮ้ยเอย! แบบนี้ก็ได้เหรอ” อลีนาหันไปไหว้ลาพ่อกับแม่ แล้วรีบวิ่งตามอันนาออกไปที่หน้าบ้าน “เปลี่ยนสีผมเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เรื่องคดีมันสำคัญกับความปลอดภัยของพวกเราทุกคนมากนะเอย”

               “ก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ไป แต่จะไปตอนบ่าย ตอนนี้ไม่ว่าง พูดไม่รู้เรื่องเหรอ” อันนาปรี๊ดเสร็จก็หันไปเห็นรถยุโรปรุ่นใหม่ล่าสุดป้ายแดงสีขาวมุกราคาราวห้าล้านบาทจอดอยู่ข้างรถญี่ปุ่นรุ่นกลางของเธอ “นั่นรถเอิงเหรอ” ในน้ำเสียงมีความอิจฉาออกนอกหน้า

               “ใช่”

               “คนงกอย่างเอิงยอมซื้อรถหรูราคาแพงขนาดนี้ขับได้ไงเนี่ย”

               “คุณคิมซื้อให้ เขาบอกว่ารถที่เอิงขับเป็นรถเก่าของพ่อ ใช้มาเกือบยี่สิบปีแล้ว เขาเป็นห่วงเวลาไปรับไออุ่นหรือเวลาทำงานกลับดึกแล้วรถจะเสียกลางทาง”

               ความอิจฉาพุ่งจี๊ดขึ้นในใจของอันนา เธอรู้สึกพลาดมากที่ปล่อยให้คิรากรหลุดมือไป “ขอยืมขับวันนึงได้มั้ย”

               “รถเอยก็มี”

               “ก็มันเก่าแล้ว”

               “เพิ่งเปลี่ยนเป็นป้ายขาวมาไม่กี่เดือนเนี่ยนะบอกเก่า” อลีนาถอนใจพรืด

               “ขอยืมขับแค่วันเดียวอย่าทำเป็นหวงไปหน่อยเลยน่า” อันนาพูดพลางดึงกระเป๋าถือจากมืออลีนาไปล้วงหยิบกุญแจรถด้วยตัวเอง แล้วยัดกระเป๋าคืนใส่มือพี่สาว “บ่ายโมงครึ่งเจอกันที่โรงพัก”

               “ห้ามเลตนะ บ่ายสามเอิงต้องไปรับไออุ่นที่โรงเรียน”

               “รู้น่า ไม่ต้องย้ำมาก น่ารำคาญ” อันนาพูดพลางหยิบกุญแจรถของตัวเองส่งให้อลีนาแล้วนวยนาดไปขึ้นรถยุโรปป้ายแดงด้วยมาดซูเปอร์มอเดล “เอยไปนะ ขอไปทำสวยให้สบายใจซะหน่อย”

               อลีนาโทร. เลื่อนนัดผู้กองสายฟ้าพร้อมขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่แล้วเข้าไปทำงานที่กองบรรณาธิการนิตยสารแฟชั่นหัวนอก

               “อ้าวพี่เอิง ไหนว่าวันนี้จะเข้าบ่าย” เจอร์รี่ทัก

               “ผิดแผนนิดหน่อยก็เลยต้องสลับคิว” หญิงสาวตอบเซ็งๆ “ส่งต้นฉบับไปจัดหน้าครบทุกคอลัมน์แล้วใช่มั้ย”

               “เยสเซอร์” เจอร์รี่ตอบอย่างร่าเริง “เหลือบทสัมภาษณ์ของคุณเพลงคุณพีทที่รอสัมภาษณ์พรุ่งนี้ พี่เอิงจะสัมฯ เองหรือจะให้ผมสัมฯ แทน ช่วงนี้พี่ดูเหนื่อยๆ ให้ผมช่วยได้นะ”

               “ไม่เป็นไร พี่จัดการเอง”

               “บทความหมอเมย์เดือนนี้น่าสนใจมากนะพี่เอิง เกี่ยวกับโรคหลงตัวเอง ผมว่าน้องสาวพี่มีอาการเข้าข่ายโรคนี้ พี่ลองอ่านดูสิ เผื่อจะหาทางแก้นิสัยเขาได้ ชีวิตพี่จะได้เบาขึ้น”

               อลีนาพยักหน้ารับทราบแล้วหันมาเปิดโฟลเดอร์งาน คลิกเข้าไปที่ไฟล์คอลัมน์ของแพทย์หญิงเมริษา จิตแพทย์สาวชื่อดังที่จัดว่าเป็นผู้มีอิทธิพลในวงสังคม มีคนติดตามทวิตเตอร์ เฟซบุ๊กแฟนเพจ และอินสตาแกรมเป็นจำนวนมาก

               “โรค Narcissistic หรือโรคหลงตัวเอง” หญิงสาวพึมพำขณะกวาดสายตาไปบนตัวอักษรบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

               ...ในทางจิตวิทยา โรคหลงตัวเองเป็นอาการผิดปกติทางจิตที่มีอาการมากไปกว่าหลงใหลในรูปโฉมของตัวเอง ทว่ายังมีเรื่องของความเห็นแก่ตัว ความรู้สึกอยากเป็นที่หนึ่ง อยากเป็นจุดสนใจ หรือคิดว่าตัวเองทำอะไรก็ไม่ผิด ซึ่งเป็นลักษณะของการถูกบ่มเพาะความคิดอย่างผิดๆ มาตั้งแต่เด็ก จนนิสัยเหล่านี้ติดตัวมาจนโต...

               “เป็นไงพี่เอิง อ่านแล้วใช่ใช่มะ” เจอร์รี่ไถเก้าอี้เข้ามาถามใกล้ๆ

                “อาการเข้าข่ายทุกข้อเลย โดยเฉพาะชอบเรียกร้องความสนใจ อยากเป็นคนสำคัญตลอดเวลา ไม่แคร์ใคร ไม่ใส่ใจความรู้สึกของคนรอบข้าง ต้องการที่จะเอาชนะทุกสิ่งบนโลก คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล จะทำอะไรก็ได้ ไม่ยอมรับความผิดของตัวเอง ชอบเป็นผู้รับ โดยไม่คิดจะเป็นผู้ให้” อลีนาบอกหน้าเครียด

               “โรคนี้ไม่มียารักษาด้วยนะพี่ ต้องใช้การบำบัดจิตกับปรับทัศนคติอย่างเดียว”

               “พี่จะลองสังเกตอาการเอยอีกสักระยะว่าเป็นโรคนี้จริงหรือเปล่า ถ้าไม่ไหวจริงๆ พี่จะหาทางพาไปหาหมอ”

               “ดีพี่ ผมทำงานกับพี่มาหลายปี ฟังพี่บ่นเรื่องน้องสาวเกือบทุกวัน ยังแอบคิดว่าพี่โคตรจิตแข็งเลยที่ไม่เป็นบ้าไปซะก่อน”

               “ชินแล้วมั้ง เจอแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก”

               “แต่พี่จะยอมไปเรื่อยๆ อย่างนี้ไม่ได้ เพราะเขาจะได้ใจ แล้วอาการก็จะหนักมากกว่าเดิม”

               “ไม่ต้องห่วง อะไรที่มากเกินไปพี่ก็ไม่ยอมอยู่แล้ว” โดยเฉพาะเรื่อง ‘ไออุ่นและคิรากร’ ถ้าอันนาล้ำเส้นเมื่อไร ความอดทนของเธอก็จะสิ้นสุดลงเมื่อนั้น