16.3

               “แม่เอิงจุ๊บคุณพ่อเลยค่ะ เดี๋ยวคุณพ่อเสียใจ” ไออุ่นบอกอย่างไร้เดียงสา

               “ก็ได้ค่ะ” อลีนากำลังจะโน้มตัวลงหอมแก้มคนที่เอียงหน้าคอยอย่างน่าหมั่นไส้ แต่ศรชัย มือขวาของคิรากรก็เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน หญิงสาวจึงต้องรีบถอยตัวออกห่าง

               “คุณศรชัย มาแต่เช้าเลยนะคะ”

               “คุณคิมเรียกผมมาพบด่วนครับ” ชายหนุ่มรูปร่างสัดทันในชุดสูทสีสุภาพ วัยไล่เลี่ยกับคิรากรแอบยิ้มให้แก่ภาพครอบครัวอบอุ่นน่ารักที่เห็นตรงหน้า ก่อนจะหันไปถามเจ้านายอย่างรู้กันสองคน “คุณคิมเห็นข้อมูลที่ผมส่งมาให้เมื่อคืนนี้แล้วใช่มั้ยครับ”

               “เห็นแล้ว ไปคุยกันที่ห้องทำงาน” คิรากรตอบหน้าเครียด ก่อนจะเดินกระย่องกระแย่งนำหน้าลูกน้องไปยังห้องทำงานที่อยู่บนชั้นสองของบ้าน

               อลีนาเพิ่งฉุกคิดได้ว่า ที่เธอเห็นเขาดูไอแพดหน้าเครียดเมื่อคืนนี้ไม่น่าใช่คลิปของดานิกาอย่างที่บอก เพราะเขาไม่ได้ให้ความสนใจกับเรื่องที่ดานิกามาชอบเขาเลย แต่น่าจะเป็นเรื่องงานหรืออะไรบางอย่างที่ทำให้ต้องเรียกศรชัยมาพบด่วนมากกว่า แต่ถ้าเป็นเรื่องงาน ทำไมต้องปิดบังกันด้วย

               คิดแล้วหญิงสาวก็เริ่มสงสัยว่า สามีกำลังมีความลับอะไรกับเธออยู่หรือเปล่า

ไออุ่นนั่งร้องเพลงเจื้อยแจ้วมาในรถตลอดทางตั้งแต่ออกจากบ้าน จนกระทั่งอลีนามาจอดรถที่หน้าโรงเรียน

               “วันนี้ลูกสาวแม่เอิงอารมณ์ดีจังเลยนะ” คุณแม่พูดพลางเดินลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดประตูข้างที่ไออุ่นนั่งอยู่ จัดการปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยและอุ้มเด็กหญิงลงจากรถ

               “ก็ไออุ่นมีความสุข”

               “มีความสุขเรื่องอะไรคะ”

               “เรื่องที่แม่เอิงกลับมาหาไออุ่น”

               อลีนาที่กำลังเดินจูงมือเล็กของไออุ่นเข้าโรงเรียนหยุดชะงัก ย่อตัวลงแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาใสแจ๋วของเด็กน้อย “ทำไมอยู่ๆ พูดแบบนี้ละคะ”

               “ไออุ่นรักแม่เอิงที่สุดในโลกเลย แม่เอิงอย่าทิ้งไออุ่นไปไหนอีกนะคะ” เด็กหญิงพูดน้ำตาคลออย่างน่าสงสาร “วันที่ไออุ่นนอนกับคุณย่า ไออุ่นคิดถึงแม่เอิง คิดถึงคุณพ่อ”

               “แม่เอิงจะไม่ทิ้งหนูไปไหนเด็ดขาด” อลีนาโอบกอดร่างเล็กอย่างอบอุ่นอ่อนโยน

               “สัญญานะคะ”

               “สัญญาค่ะ” คุณแม่เกี่ยวก้อยสัญญากับลูกสาว แล้วพาเดินไปที่ห้องเรียน พลางคิดในใจว่า มีใครพูดอะไรให้ไออุ่นได้ยินหรือเปล่า เด็กน้อยถึงได้กลัวว่าจะถูกทิ้งอีก

              

               หลังจากส่งไออุ่นถึงมือคุณครูเรียบร้อยแล้ว อลีนาก็รีบกลับมาที่รถเพราะต้องไปรับอันนาที่บ้านเพื่อไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจต่อ แต่จังหวะที่กำลังจะเปิดประตูรถ เสียงเล็กแหลมของวรรณภา แม่ของน้ำหอมก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

               “สวัสดีค่ะน้องเอิง”

               “สวัสดีค่ะพี่ภา” อลีนาหันมาทักทายอย่างคุ้นเคยเพราะเจอกันบ่อยเวลามารับส่งลูกที่โรงเรียน อีกทั้งเด็กสองคนก็สนิทกันมากด้วย

               “คุณคิมเป็นยังไงบ้างคะ พี่ว่าจะไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล แต่ก็ยุ่งเรื่องลูกเรื่องสามีเลยยังไม่ได้ไปเลย”

               “ปลอดภัยแล้วค่ะ ตอนนี้กลับไปพักที่บ้านแล้ว”

               “ทำไมกลับเร็วจัง โดนยิงนะคะ ไม่ใช่มีดบาด” วรรณภายกมือทาบอกตกใจ

               “คุณหมอคงเห็นว่าไม่เป็นอะไรมากแล้วน่ะค่ะ เลยให้กลับบ้านได้ นี่คุณคิมก็เรียกลูกน้องมาคุยงานที่บ้านแต่เช้าเลย” น้ำเสียงที่เอ่ยถึงสามีเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “ดื้อมากค่ะ บอกให้พักก็ไม่ฟัง”

               “เออนี่น้องเอิง...” วรรณภาทำเสียงกระซิบกระซาบพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ “อย่าหาว่าพี่ยุ่งเรื่องส่วนตัวเลยนะ แต่พี่เห็นคลิปที่ผู้หญิงสองคนทะเลาะกันเรื่องแย่งสามีน้องเอิงแล้วพี่อดห่วงไม่ได้ น้องเอิงต้องคุมคุณคิมไว้ให้ดีนะคะ ผัวเราทั้งคน อย่าให้ใครมาฉกไปง่ายๆ”

               “คุณคิมไว้ใจได้ ไม่เหลวไหลออกนอกลู่นอกทางหรอกค่ะ”

               “ของแบบนี้ประมาทไม่ได้นะคะคุณน้อง ต่อให้สามีเราดีแค่ไหน แต่ถ้าถูกผู้หญิงหน้าด้านพวกนั้นอ่อยมากๆ เข้าก็อาจจะพลาดได้” พูดแล้ววรรณภาก็ของขึ้น เพราะสามีของเธอเจ้าชู้ยิ่งกว่าใคร วันก่อนก็เพิ่งไปดักตบเมียน้อยมา

               “ถ้าน้องเอิงมีปัญหา อยากได้ผู้ช่วย บอกพี่ได้นะ พี่เนี่ยเมียหลวงลวงสังหารตัวจริง ดักตบพวกเมียน้อยมานักต่อนักแล้ว”

               “ขอบคุณมากค่ะ” อลีนายิ้มรับตามมารยาทแล้วตัดบท “เอิงขอตัวก่อนนะคะ ต้องรีบไปทำธุระต่อ”

               “ตามสบายค่ะ แต่อย่าลืมนะคะ ถ้าอยากได้มือตบเมียน้อย เรียกพี่ได้ตลอดเวลา” วรรณภาบอกแล้วเดินแยกไปขึ้นรถของตัวเองที่จอดอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย

               อลีนาเปิดประตูรถเข้าไปนั่งด้านใน แต่ยังไม่ทันสตาร์ตรถ เจ๊ปุยฝ้ายก็โทร. เข้ามา

“ว่าไงเจ๊ มีอะไรด่วนเหรอ โทร. มาแต่เช้าเลย”

               “เรื่องงานไม่มีปัญหา เจ๊เอาอยู่”

               “อ้าว แล้วมีเรื่องอะไร”

               “จะโทร. มาถามเรื่องคลิปที่ส่งไปให้เมื่อวาน เป็นไง ดูแล้วเงียบหายไปเลย โอเคมั้ย” ปุยฝ้ายถามด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง

               “เอิงโอเค” อลีนาระบายลมหายใจออกมาแผ่วเบาอย่างเหนื่อยใจ ไม่รู้ว่าต้องโดนถามเรื่องนี้ซ้ำๆ อีกกี่ครั้ง

               “แน่นะ”

               “แน่สิเจ๊ เอิงกับคุณคิมตกลงกันแล้วว่าเราจะเชื่อใจกัน คุณคิมบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับคุณพาย เอิงก็จะเชื่อตามนั้น”

               “โลกสวยไปป้ะเอิง” ปลายสายถอนหายใจพรืด “เจ๊ขอพูดตรงๆ นะ เอิงรู้จักคุณคิมได้ไม่นานก็รีบแต่งงานกันแบบสายฟ้าแลบ เอิงรู้จักคุณคิมดีพอแล้วเหรอ ตัวตนจริงๆ ของเขาเป็นคนยังไงเอิงรู้เหรอ”

               “แต่เอิงแต่งงานกับเขาแล้ว เอิงก็ต้องเชื่อใจเขาปะเจ๊ ถ้ามัวมานั่งระแวงหึงหวงกันก็มีแต่จะทะเลาะกันเปล่าๆ”

               “เชื่อใจได้ แต่ไม่ใช่หลับหูหลับตาเชื่อใจ”

               “เอิงพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อไออุ่น แกกำลังมีความสุขมากกับการมีพ่อแม่พร้อมหน้า เอิงไม่อยากให้แกเห็นพ่อแม่ทะเลาะกัน ไม่อยากทำให้แกเสียใจ”

               “ลูกตัวก็ไม่ใช่ ทำไมต้องทุ่มเทขนาดนั้น”

               “เจ๊! อย่าพูดแบบนี้ให้ไออุ่นได้ยินเชียวนะ” อลีนาปรามเสียงแข็งอย่างลืมตัว

               “เจ๊ขอโทษที่พูดมากไป แต่ที่พูดก็เพราะเป็นห่วงนะ”

               “เอิงเข้าใจ ยังไงก็ขอบใจเจ๊มากที่เตือน” อลีนาตัดบทเรื่องส่วนตัวแล้วสั่งงานก่อนวางสาย แต่คำถามของเจ๊ปุยฝ้ายก็ยังลอยวนอยู่ในหัว

               ‘เอิงรู้จักคุณคิมดีพอแล้วเหรอ ตัวตนจริงๆ ของเขาเป็นคนยังไงเอิงรู้เหรอ’

               “ไม่ๆ ต้องไม่หวั่นไหว เราคือคนที่อยู่กับคุณคิมมากที่สุด เราต้องรู้จักเขาดีกว่าคนนอก” หญิงสาวสลัดความคิดชั่ววูบที่เกิดขึ้นทิ้งไป เธอเชื่อสัญชาตญาณตัวเองว่ามองคนไม่ผิด