5.3 | ไม่อยากเป็นแค่เพื่อน

               “มีคุณลุงแบบคุณเป็นเพื่อนคู่คิดก็ดีเหมือนกันนะคะ เพราะบางทีฉันก็คิดอะไรไม่รอบด้าน” อลีนาสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วยิ้มอย่างสบายใจ ที่ผ่านมาเธอสู้กับทุกปัญหาด้วยตัวคนเดียวมาตลอด พอมีคนมาช่วยคิด ช่วยตัดสินใจ มันก็รู้สึกอุ่นใจดีเหมือนกัน

               “ขอเป็นอย่างอื่นได้มั้ย”

“ไม่อยากเป็นเพื่อนกับฉันเหรอ”

“ไม่...” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แพรวพราวของเขากลับมาแล้ว “...อยากเป็นคนรู้ใจมากกว่า”

“นี่คุณ! อย่ามาทำเป็นพูดเล่น ถ้าฉันคิดจริงขึ้นมาคุณจะลำบาก” หญิงสาวขึงตาใส่เขาแล้วรีบเดินจ้ำออกไปกดลิฟต์ เพราะไม่อยากให้เขาเห็นความประหม่าและเขินอายในแววตา

คิรากรเห็นท่าทีน่ารักของเธอแล้วอยากตะโกนบอกไปว่า ‘เขาไม่กลัวความลำบาก’ แต่ก็เกรงจะรบกวนคนไข้ห้องอื่นจึงได้แต่เก็บคำพูดนั้นไว้ในใจ

“เอิงต้องขอโทษคุณศรีด้วยนะคะที่ไม่ได้บอกความจริงตั้งแต่แรก” อลีนายกมือไหว้ขอโทษศรียุดาหลังจากที่คิรากรเล่าความจริงทั้งหมดตั้งแต่คืนที่เขาและไออุ่นเจอเธอที่ลานจอดรถในโรงแรมให้มารดาฟัง

ศรียุดามองเมินไม่รับไหว้ การที่ได้รับรู้ว่าอลีนาไม่ใช่อันนาไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลย เพราะเธอไม่เชื่อว่าพี่น้องฝาแฝดจะนิสัยแตกต่างกันอย่างที่คิรากรบอก ถ้าอันนานิสัยแย่สุดขั้วขนาดนั้น อลีนาก็ไม่น่าจะนิสัยดีไปกว่ากันสักเท่าไร

“คุณแม่ครับ” คิรากรกระซิบเตือนมารดาเมื่อเห็นอลีนาหน้าเสีย “เอิงมาเพราะเป็นห่วงไออุ่นนะครับ”

“แต่ถ้าจะมาทำให้ไออุ่นรักและผูกพันแค่สองปีแล้วก็ทิ้งแกไปแม่ไม่โอเค” ศรียุดาบอกลูกชายแล้วหันมาจ้องหน้าอลีนาด้วยแววตาขุ่นคลั่ก “เธอกำลังจะทำร้ายหลานฉันซ้ำสอง”

“เอิงกำลังทำให้ไออุ่นมีความสุขนะคะ แกดีใจมากที่เอิงมาหาแกในฐานะแม่ จะเรียกว่าทำร้ายแกได้ยังไงคะ” หญิงสาวพยายามอธิบายด้วยท่าทีที่นอบน้อมที่สุดเพื่อไม่ให้ถูกมองว่าก้าวร้าวเถียงผู้ใหญ่

“แล้วถ้าอีกสองปีเธอหายตัวไปตามที่ตกลงกับคิมไว้ เธอคิดบ้างมั้ยว่าไออุ่นจะเป็นยังไง” ผู้อาวุโสกว่าถามสะกิดให้คิดถึงผลกระทบทางด้านจิตใจของไออุ่นที่จะตามมา “อีกสองปี ไออุ่นก็แค่หกขวบ แกยังไม่โตพอที่จะเข้าใจอะไรมากอย่างที่เธอคิดหรอกนะ”

อลีนานิ่งเงียบ เธออาจะคิดน้อยไปจริงๆ

“เรื่องนี้ผมผิดเองครับคุณแม่ ผมเป็นคนยื่นข้อเสนอนี้ให้เอิงเอง” คิรากรออกหน้าปกป้องหญิงสาวที่ได้แต่นั่งทำหน้าจ๋อยสนิท จากการปะทะกันครั้งแรก เขารู้ว่าเธอไม่ใช่คนยอมคน แต่การที่เธอยอมสงบปากไม่เถียงมารดาของเขาสักคำ ยิ่งทำให้เขาประทับใจในตัวเธอมากขึ้น

“โตเป็นผู้ใหญ่กันขนาดนี้ แต่ถ้ายังคิดได้แค่นี้ ก็ไม่สมควรจะเป็นพ่อแม่คน” ศรียุดาถอนใจเฮือกใหญ่ แอบผิดหวังกับลูกชายตัวเองอยู่ไม่น้อย “แล้วการที่อยู่ๆ คิมจะพาผู้หญิงคนนี้เข้าไปอยู่ในบ้านในฐานะแม่ของไออุ่น เมียของเปรมน่ะ คิมคิดมั้ยว่าคนจะเมาท์กันว่ายังไงบ้าง คิมเป็นหนุ่มโสด ส่วนผู้หญิงคนนี้ก็เป็นแม่ม่าย ในความรับรู้ของคนนอก คนก็คงพูดกันว่าคิมเก็บตกเมียน้องชายตัวเอง”

“ทุกอย่างที่คุณแม่พูดมาผมก็คิดไว้อยู่แล้ว แต่ผมไม่แคร์ ผมแคร์แค่ความรู้สึกของไออุ่นคนเดียว”

“แล้วเอิงล่ะ คิมคิดมั้ยว่าเขาจะไปบอกพ่อแม่ยังไง จะมองหน้าคนในสังคมยังไง ที่อยู่ๆ ก็หอบผ้าหอบผ่อนไปอยู่บ้านผู้ชาย” ถึงแม้จะไม่ชอบหน้าอลีนา แต่ศรียุดาก็มีแก่ใจจะคิดเผื่อเธอ อย่างน้อยก็ในฐานะที่เธอเป็นแม่ ถ้าเธอมีลูกสาว แล้วลูกสาวของตัวเองต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ เธอก็คงจะไม่ชอบใจเท่าไหร่

คราวนี้คิรากรอึ้งไปอย่างยอมรับ เขามัวแต่คิดถึงไออุ่นจนลืมคิดถึงผลกระทบที่จะเกิดขึ้นกับอลีนา

“เอิงไม่เป็นไรค่ะ เอิงยินดีทำทุกอย่างเพื่อไออุ่น”

“แล้วเธอจะอยู่กับหลานฉันได้นานแค่ไหน”

“นานเท่าที่ไออุ่นยังต้องการเอิงอยู่ค่ะ”

“เธอแน่ใจนะ” ศรียุดาถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“แน่ใจค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างคนที่ตัดสินใจดีแล้ว

               “งั้นเธอกับคิมก็แต่งงานกันให้ถูกต้องตามประเพณีเพื่อป้องกันคำครหานินทา” 

อลีนากับคิรากรหันขวับมามองหน้ากันแบบอึ้งๆ

               ศรียุดายังคงอธิบายต่อ “แล้วก็ไม่ต้องโกหกใครทั้งนั้นว่าเธอคือเอย ตอนนี้ไออุ่นเข้าใจว่าเธอเป็นแม่ ก็ปล่อยให้แกรับรู้แบบนั้นต่อไป ส่วนคนนอก ไม่มีใครรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นแม่ตัวจริงของไออุ่น เพราะฉะนั้นไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องโกหก อย่าทำให้เรื่องมันวุ่นวายซับซ้อนไปมากกว่านี้ เข้าใจมั้ย”

               “เข้าใจค่ะ”

               “ฉันไม่ได้ทำเพื่อ...” ศรียุดารีบออกตัวเมื่อเห็นแววตาซาบซึ้งใจจากหญิงสาวรุ่นลูกที่ส่งมาให้ “ฉันทำเพื่อปกป้องชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของฉัน และเพื่อปกป้องความรู้สึกของไออุ่น ฉันไม่อยากให้มีเรื่องซุบซิบนินทาลอยเข้าหูหลานฉัน”

               “เอิงเข้าใจค่ะ เราทุกคนต่างก็รักและต้องการทำเพื่อไออุ่นเหมือนกัน”

               “คุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นะเอิง” คิรากรรู้ว่าการแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่นๆ สำหรับผู้หญิง แม้แต่ผู้ชายอย่างเขาถือเป็นเรื่องใหญ่เหมือนกัน แต่เขายินดีทำเพื่อลูก และยิ่งผู้หญิงที่เขาจะต้องแต่งงานด้วยคือเธอ เขาก็ยิ่งยินดีมากขึ้นเป็นสองเท่า

               “ฉันโอเคค่ะ วิธีนี้น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด เพราะฉันก็กำลังคิดอยู่เหมือนกันว่าจะไปบอกพ่อกับแม่ว่ายังไงที่จะย้ายไปอยู่บ้านคุณ”

               “ขอบคุณมากนะเอิง” ชายหนุ่มได้ยินคำตอบแล้วแทบอยากจะกระโดดกอดเธอให้แน่นๆ

               ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้น่ารักมากขนาดนี้ ไออุ่นโชคดีเหลือเกินที่ได้เธอมาเป็นแม่ และเขาก็พลอยโชคดีไปด้วยที่กำลังจะได้เธอมาเป็นแม่ของลูก ไม่ใช่เฉพาะลูกสาวคนโตอย่างไออุ่นเท่านั้น แต่ยังหมายถึงลูกคนที่สอง คนที่สาม คนที่สี่ คนที่ห้า และคนต่อๆ ไปอีกด้วย

               ศรียุดาเห็นความลิงโลดในแววตาของลูกชายแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะสงสารไออุ่นที่ต้องการแม่มาก เธอไม่มีวันยอมรับพี่สาวของผู้หญิงที่ทำให้ลูกชายคนเล็กของเธอต้องตายมาเป็นลูกสะใภ้แน่นอน

               “เอาเป็นว่าถ้าเธอตกลง พรุ่งนี้ฉันจะไปสู่ขอเธอกับพ่อแม่ของเธอ”

               “เอิงตกลงค่ะ แล้วเอิงจะนัดพ่อกับแม่ให้นะคะ”

               “ได้เรื่องยังไงก็บอกผ่านมาทางคิมก็แล้วกัน” ศรียุดาเชิดหน้าบอกอย่างห่างเหินเย็นชาแล้วเดินกลับขึ้นไปหาไออุ่นราวกับไม่อยากเสวนากับว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้ถ้าไม่จำเป็น

               คล้อยหลังมารดา คิรากรก็รีบขยับเก้าอี้เข้ามาชิดกับเก้าอี้ของอลีนาอย่างตื่นเต้นดีใจทันที “เรื่องแต่งงานคุณโอเคแน่นะเอิง”

               “นี่คุณ เบียดมาขนาดนี้ขึ้นมานั่งบนตักฉันเลยมั้ย”

               “ได้จริงเหรอ”

               “จะบ้าเหรอ!” เธอตีเผียะเข้าที่ต้นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขา “ฉันพูดเล่น ส่วนเรื่องแต่งงานฉันโอเคค่ะ ฉันยินดีทำทุกอย่างเพื่อไออุ่น เพื่อชดเชยความเลวร้ายที่เอยทำไว้กับแกและน้องชายของคุณ”

               “ขอบคุณมากนะเอิง ขอบคุณจริงๆ” เขาอยากจะกอดเธอให้แน่นๆ แล้วหอมแก้มสักฟอดสองฟอด แต่ก็กลัวจะถูกตบให้อายคนทั้งร้าน จึงได้แต่ข่มใจไว้รอวันเข้าหอ

               “เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นแหวนเพชรสักสิบกะรัตแทนได้มั้ยคะ”

               “ไปเลือกกันเดี๋ยวนี้เลยก็ได้ ร้อยกะรัต พันกะรัต ผมก็จะซื้อให้คุณ”

               อลีนาแค่พูดเล่นขำๆ แต่คิรากรกลับคิดจริงจังด้วยการฉุดข้อมือเธอให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินลิ่วออกไปจากร้านกาแฟ