เจ้าสาวของธาวินทร์[นิยายชุดหนุ่มบ้านไร่]

เจ้าสาวของธาวินทร์[นิยายชุดหนุ่มบ้านไร่]

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-07-21
โดย:  มณีภัทรสรจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
44บท
1.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

"พ่อ..." น้ำเสียงที่เอ่ยออกมา ไม่พ้นริมฝีปาก เมื่อภาพที่ปรากฏ คือพ่อเลี้ยงธงชัยกำลังโอบกอด แม่ของ ธาวินทร์เอาไว้ในอ้อมแขน มือที่สั่นระริก แกะซองจดหมายออกอ่าน ข้อความในจดหมาย ทำให้นวลแพรกรีดร้องออกมา "กรี๊ดดด!!! ไม่จริง!!! ไม่จริง!!!" ประคองสติที่เหลือเพียงน้อยนิด ฝืนอ่านข้อความบรรทัดต่อไป ถึงพี่ธงที่รัก ดาวคลอดลูกของเราแล้วนะพี่ ลูกเราเป็นผู้ชาย ร่างกายแข็งแรง สมบูรณ์ดี ดาวยังไม่ได้ตั้งชื่อให้ลูก ดาวรอให้พี่มาตั้งชื่อให้ลูกของเรา ทำไมพี่ไม่มาหาดาวเลย ดาวคิดถึงพี่มากนะ ดาวกับลูกรอพี่ทุกวันเลยนะ แค่นี้ก่อนนะพี่ ลูกร้องนะ รักและคิดถึงเสมอ อิงดาว

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

สารวัตรธาวินทร์

Di puncak Gunung Taiyi, sebuah gunung suci di Benua Tengah, dunia Tian Yuan, Qin Yun, seorang kultivator ranah dewa yang perkasa, berdiri terhuyung-huyung. Wajahnya yang tadinya tampan dan penuh semangat kini pucat pasih seperti bulan terlupakan di tengah malam gelap.

Darah segar mengalir dari sudut bibirnya yang kini berwarna biru, membasahi jubah putihnya yang tadinya bersih dan suci.

Di dadanya, sebuah pedang perak terlihat menembus jantungnya, memantulkan cahaya dingin yang menusuk tulang. Pedang itu terlihat seperti ular perak yang menggigit mangsanya, meninggalkan luka yang dalam dan tak terobati.

"Kenapa?" tanya Qin Yun dengan suara lemah dan terengah-engah, matanya menatap nanar wanita cantik yang berdiri di hadapannya. Matanya yang tadinya berkilauan kini terlihat kusam dan sunyi, menatap Ling Xi dengan campuran keheranan dan kesakitan.

Ling Xi, wanita yang pernah dicintainya, kini memegang gagang pedang perak yang menembus jantungnya, dengan tangan yang stabil dan tanpa getaran. Ekspresi wajahnya tidak menunjukkan sedikit pun penyesalan atau kesadaran akan kejahatan yang telah dilakukannya.

Sudut bibir Ling Xi ditarik membentuk senyum dingin yang menusuk hati, matanya berkilauan dengan kekejaman yang tak tersembunyi. Dengan nada acuh tak acuh dan suara yang datar, dia berkata: "Kamu harus mati, Qin Yun. Ini adalah satu-satunya pilihan untukmu!"

Setelah mengucapkan kata-kata kejam tersebut, Ling Xi menarik pedang perak dari tubuh Qin Yun dengan gerakan kasar, membuat darah segar menyemprot ke udara seperti pancuran merah yang menghujam langit. Darah itu membasahi tanah di sekitarnya, menciptakan lukisan kematian yang mengerikan di puncak gunung yang sunyi. Tubuh Qin Yun terguncang, napasnya semakin lemah, dan matanya mulai kehilangan cahaya.

Sampai napas terakhirnya, Qin Yun tetap tercenung dalam kebingungan yang mendalam. Mengapa Ling Xi, cinta sejatinya, melakukan pengkhianatan yang kejam ini? Apa yang mendorongnya untuk menusuk hati yang pernah mencintainya dengan begitu tulus?

Dia telah menyerahkan segalanya: hati, jiwa, dan kekuasaannya. Semua untuk Ling Xi. Namun, saat dia berdiri di ambang pintu keabadian sebagai Dewa Imortal Legendaris, Ling Xi memilih untuk menusuknya dari belakang.

Air mata darah menetes dari mata Qin Yun, mencerminkan kesedihan dan kekecewaan yang tak terhingga. "Ling Xi... mengapa?" katanya dengan suara yang terengah-engah, napas terakhirnya berubah menjadi pertanyaan yang tak terjawab.

..

Qin Yun terjebak dalam kegelapan abadi yang pekat dan sunyi, bagai jurang tak berdasar yang menelan cahaya dan harapan. Kesadaran akan kematiannya menyergapnya seperti badai yang menghantam jiwa.

Dalam keheningan yang mencekam dan menggetarkan, dia menemukan keinginan yang membara dalam hatinya, seperti api yang menyala di tengah kegelapan, membangkitkan semangat balas dendam yang tak terpadamkan.

"Jika aku diberi satu permintaan," katanya pada diri sendiri. Suaranya bergema dalam kekosongan. "Aku ingin kembali ke dunia orang hidup, bahkan jika hanya untuk sesaat!"

Mata Qin Yun berkilauan dengan semangat balas dendam. "Aku ingin merenggut nyawa Ling Xi dengan tanganku sendiri, menghancurkannya menjadi ribuan keping, membuatnya merasakan sakit yang tak terhingga seperti yang aku rasakan!"

Suara hatinya berteriak, meminta keadilan dan balas dendam.

Pada saat itu, tiba-tiba, Qin Yun merasakan tubuhnya ditarik oleh energi misterius yang kuat dan tak terbayangkan. Energi itu memancar seperti ombak besar, menggetarkan seluruh wujudnya.

Ruang gelap yang mengurungnya tiba-tiba terbelah, seperti tirai yang robek, dan cahaya putih terang menyinari sekitarnya. Cahaya itu begitu intens, membuat mata Qin Yun terasa terbakar.

Dengan tubuh yang terangkat dari tanah, Qin Yun merasakan dirinya ditarik masuk ke dalam cahaya tersebut. Kesadarannya mulai memudar, dan dia merasakan dirinya terlempar ke dalam kekosongan yang tak terhingga.

Semua yang terlihat hanya cahaya putih yang menyilaukan, dan kemudian... kegelapan. Qin Yun kehilangan kesadaran, meninggalkan kebingungan dan pertanyaan besar tentang nasibnya.

..

Dua abad kemudian. Di sebuah kota terpencil yang tersembunyi di balik pegunungan hijau, Wilayah Kekaisaran Tang. Seorang pemuda tampan berwajah pucat tersentak bangun dari tidurnya. Dia duduk di atas kasur sederhana, menatap sekeliling dengan ekspresi heran dan bingung.

Mata pemuda itu terbuka lebar, mencari jawaban atas kebingungan yang memenuhi pikirannya. "Apa yang terjadi? Dimana aku? Bagaimana aku sampai di sini?" katanya dengan suara pelan dan penuh keheranan.

Wajahnya yang pucat dan kulitnya yang pucat membuatnya terlihat seperti orang yang baru saja bangun dari tidur panjang. Rambutnya yang hitam dan panjang tergerai di bahu, menambahkan kesan misterius pada penampilannya.

Pemuda itu menoleh ke sekeliling kamar, mencari petunjuk tentang identitas dan masa lalunya. Kamar itu sederhana, dengan dinding yang putih dan lantai yang terbuat dari kayu. Satu-satunya benda yang menarik perhatian adalah jendela kecil yang menghadap ke luar, membiaskan cahaya matahari pagi.

Bersambung....

Jika kalian suka dengan cerita ini, tolong tinggalkan komentar dan ulasan kalian untuk membantu penulis. Terimakasih.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
44
สารวัตรธาวินทร์
ตาคู่คมมองตัวหนังสือที่อยู่ในแผ่นกระดาษไม่ถึงครึ่งนาที ก่อนจะกวาดทุกอย่างบนโต๊ะลงพื้นด้วยความโมโห กรามแกร่งขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เพราะเก็บความโมโหเอาไว้ไม่อยู่ ข้อความไม่กี่บรรทัดที่อยู่ในหน้ากระดาษ ไม่ต่างอะไรกับไม้หน้าสาม ที่กระหน่ำฟาดลงมาบนศีรษะอย่างแรงเพล้งถ้วยกาแฟใบโปรดถูกเหวี่ยงเข้าผนังห้องอย่างแรง เศษแก้วกระจายเต็มพื้น เมื่อเจ้าของยังควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เวลาพักผ่อนของ พ.ต.ท.ธาวินทร์ เศรษฐพงษ์ ถูกรับกวนด้วยข้อความเพียงไม่กี่บรรทัด แต่มีอนุภาพมากพอจนทำให้ข้าราชการมือสะอาดอย่างเขาควบคุมตัวเองไม่อยู่หลายปีมานี้เขาทำงานหนัก ตามสืบจนสามารถจับตัวการใหญ่ได้ แต่ผู้ต้องหากำลังจะถูกปล่อยตัวชั่วคราว นั่นเท่ากับว่าสิ่งที่เขาทุ่มเทมาทั้งหมด ไม่มีความหมายเลยสักนิด เมื่อความถูกต้องถูกบดบังด้วยอำนาจเงิน ชาวบ้านและเพื่อนของเขาเสี่ยงชีวิตปกป้องผืนป่า เขาที่เป็นตัวแทนผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ทำงานเต็มกำลัง ได้ใบประกาศนียบัตรยกย่องคุณงามความดี แผ่นกระดาษที่รอวันที่ถูกลืม ในขณะที่คนชั่วกำลังจะลอยนวล “เกิดอะไรขึ้นคะพี่วิน” วาสินีถาม วันนี้เป็นวันหยุด คุณหมอสาวถือโอกาสมาหาคนรักและอยู่ทำอ
อ่านเพิ่มเติม
ความทรงจำ
ภาพในวันวานย้อนกลับเข้ามาในหัว คำว่าลูกคนบ้าคือชื่อที่คนงานใช้เรียกเขา แม่ตรอมใจจนเสียสติและจากไปตอนเขาอายุได้หกขวบ หลายคนมักจะพูดว่าเด็กวัยนี้จะจดจำเรื่องราวได้ไม่มาก แต่สำหรับธาวินทร์แล้วมันกลับตรงกันข้าม เขาจดจำเรื่องราวในอดีต ทุกคำที่คนงานใช้เรียกเขากับแม่ยังฝังอยู่ในหัว สมบัติชิ้นเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้คือบ้านชั้นเดียวที่ติดกับไร่แสงตะวัน ตอนเด็ก เขาจะแอบเข้ามาเก็บผลไม้ในไร่แสงตะวัน ทุกครั้งที่ถูกจับได้ มักจะถูกคนงานดุด่าด้วยถ้อยคำหยาบคาย บางครั้งก็ถูกคนงานทำร้าย เฆี่ยนตีครั้งนั้นเขาเข้าไปขโมยองุ่นเพราะหิว ไม่ทันระวังตัวจึงถูกคนงานจับได้ หัวหน้าคนงานจับตัวเขาไว้ และจะนำส่งตำรวจ ความกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจ เขาไม่อยากถูกส่งไปสถานพินิจหรือสถานสงเคราะห์ เพราะไม่มีคนดูแลแม่ ถึงแม่จะเป็นบ้าแต่เขาก็รัก ธาวินทร์ไม่รู้ว่าพ่อของเขาเป็นใคร แม่ตั้งท้องและคลอดเขา แม่ไม่เคยพูดถึงพ่อ เขาเองก็ไม่อยากรู้ว่าใครคือพ่อของเขา ที่ไร่มีผู้คนมากมาย บางทีพ่อเขาอาจจะเป็นคนงานในไร่ หรือไม่ก็เป็นคนงานต่างด้าวที่ข้ามฝั่งมาทำงาน ภาพที่เขาเห็นจนชินตาก็คือ แม่จะนั่งร้องไห้ทุกวัน ร้องจนพอใจก็เงียบไปเอง สำหรับเขาแม่
อ่านเพิ่มเติม
แผนเอาคืนคนชั่ว
หลังจากทานอาหารเสร็จ ธาวินทร์และวาสินีก็เดินทางมาที่ไร่แสงตะวัน เพื่อน ๆ มารอเขาอยู่ก่อนแล้ว เรื่องที่ธงชัยได้ประกันตัวไม่ใช่เรื่องใหม่ เพราะทุกคนรู้ดีว่า ผลจะต้องออกมาเป็นแบบนี้ สิ่งที่ทำได้ก็คือจับมือและให้กำลังใจกันและกัน ถึงจะมีบทบาทใหม่เพิ่มเข้ามาในชีวิต แต่ความดีที่ถูกสั่งสอนให้ปฏิบัติมาตั้งแต่เด็ก ก็ไม่เคยถูกลืมเลือน คุณพ่อลูกห้าอย่างสินธรพร้อมที่จะต่อกรกับคนเลว ในขณะที่บอดีการ์ดอย่างคุณพ่อลูกแฝดก็ไม่เคยวางมือจากคนชั่ว เผ่าเพชรและอาคมคอยระวังหลังให้เพื่อนเสมอ ทุกคนพร้อมสู้กับความอยุติธรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น ตำรวจอย่างเขามีหน้าที่ปกป้องประชาชน จะปล่อยให้เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นได้อย่างไร ทุกคนเป็นเสาหลักของบ้าน ต่างก็มีครอบครัวที่ต้องดูแล คำว่าเด็กกำพร้าจะต้องสิ้นสุดลงที่รุ่นเขา ทุกคนสูญเสียพ่อแม่และคนที่ตัวเองรัก เพียงเพราะไปขวางทางคนชั่ว คนที่จะจบปัญหาทุกอย่างได้คือตัวเขา ถ้าไม่มีธงชัยเพื่อน ๆ และชาวบ้านก็จะไม่เดือดร้อน หลาน ๆ ของเขาไม่เสี่ยงกับคำว่าเด็กกำพร้า เขาต้องหยุดธงชัยก่อนที่มันจะออกมาสร้างความเดือดร้อนให้ทุกคน “ไม่ต้องคิดมากนะวิน มึงทำดีที่สุดแล้ว” เผ่าเพชรปลอ
อ่านเพิ่มเติม
แผนร้าย
ถึงแม้เพื่อนจะห้ามและตักเตือนให้เขาสงสารและเห็นใจวาสินี แต่ธาวินทร์ยังเชื่อมั่นในความคิดและวิธีการของตัวเอง เขาต้องการทำให้ธงชัยเจ็บปวด และเชื่อว่าวิธีนี้เป็นวิธีที่ได้ผล ธงชัยรักนวลแพรมาก ตอนนี้นวลแพรออกจากบ้านไปแล้ว จึงเป็นโอกาสดีที่เขาจะลงมือ วาสินีต้องเข้าใจเพราะสิ่งที่เขาทำคืองาน หลังจากส่งวาสินีที่บ้านพักในโรงพยาบาล สารวัตรหนุ่มก็มุ่งหน้าไปที่เรือนจำกลาง ที่ที่พ่อเลี้ยงธงชัยถูกขังอยู่ในนั้น เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่เจ้าหน้าที่จะพบผู้ต้องหา แต่เพราะเขาเป็นเจ้าของคดีนี้ จึงไม่มีอะไรยาก ธงชัยถูกพาตัวมายังห้องสอบสวน สายตาของเสือเฒ่าจ้องหน้าสารวัตรหนุ่มเขม็ง ธาวินทร์ก็สบตาเสือเฒ่าอย่างไม่ลดล่ะเช่นกัน ภายใต้ความเกลียดชังที่มีให้กัน ธาวินทร์กลับรู้สึกว่าในสายตาของธงชัย มีความชื่นชมอยู่ในนั้น แต่เพราะความเกลียดจึงทำให้เขามองข้ามตรงนี้ไป “สารวัตรให้เกียรติมาเยี่ยมกลางดึก มีอะไรหรือเปล่าครับ” ธงชัยเป็นฝ่ายเริ่มทักทายก่อน “พ่อเลี้ยงคงยังไม่ทราบว่าลูกสาวคนสวยของพ่อเลี้ยง ออกจากบ้านไปแล้ว” คำพูดของธาวิทร์ ทำให้แววตาของเสือเฒ่าไหววูบ ถึงจะเกิดขึ้นเพียงนิดแต่ธาวินทร์ก
อ่านเพิ่มเติม
ม่านไหม
ครืด ครืด “ค่ะพี่วิน วาไปห้องน้ำมาค่ะ” กดรับสายพร้อมกับรายงานให้คนรักรู้ถึงสาเหตุที่ทำให้รับสายช้า “ยังไม่นอนเหรอครับ...” ถามไปตามสาย ก่อนจะพิงศีรษะลงกับเบาะรถ “ยังค่ะ วาเย็บกระดุมเสื้อให้พี่วินนะคะ” “เสื้อตัวไหนครับ” ถามพร้อมกับหลับตาลง ถึงจะบอกตัวเองว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเหตุการณ์มี่เกิดขึ้น แต่พอได้ยินเสียงคนรักความรู้สึกผิดก็โถมเข้ามาในใจ “สีฟ้าค่ะ ตัวที่พี่ใส่ประจำ วาเย็บกระดุมรอบที่สามแล้วนะคะ ทำไมขาดบ่อยจัง” หยอกคนรัก เธอรู้ดีว่ากระดุมเสื้อขาดเพราะอะไร เวลาธาวินทร์อยู่กับเพื่อนเขาจะเต็มที่เสมอ ที่กระดุมเสื้อขาดก็เพราะถูกดึงรั้งเวลาเมา “ไม่ดีก็ทิ้งไปครับ...” “พี่วิน เป็นอะไรหรือเปล่าคะ น้ำเสียงไม่ดีเลย เหนื่อยเหรอคะ” ถามด้วยความห่วงใย เพราะจับน้ำเสียงคนรักได้ พักนี้ธาวินทร์ทำงานหนักมากจริง ๆ “เปล่าครับ...พี่คิดถึงวา” บอกคิดถึงเพื่อเบี่ยงเบนประเด็น เพราะไม่อยากให้คนรักกังวล “จริงเหรอคะ วาดีใจจนเนื้อเต้นเลยค่ะ” แซวกลับเมื่อถูกคนปากหวานบอกคิดถึง ก่อนจะยิ้มจนแก้มแตก พึ่งแย
อ่านเพิ่มเติม
กรรมตามสนอง
“ฮ่า ๆ ๆ” ธงชัยหัวเราะร่า เมื่อฟังทนายความพูดจบ “ผมยื่นเรื่องให้ท่านเรียบร้อยแล้วนะครับ อีกไม่กี่วันท่านก็จะเป็นอิสระ สะใจจริง ๆ นี่ถ้าไอ้สารวัตรมันรู้ว่าทำอะไรท่านไม่ได้ มันคงฆ่าตัวตายนะครับ” “สมน้ำหน้า มันคงคิดว่าความยุติธรรมจะชนะอำนาจของเงินได้ เด็กน้อยเอ้ย ปีกพึ่งแข็งก็บินสูงเกินตัวซะแล้ว” ถึงแม้คำพูดจะต่อว่าสารพัด แต่ในหัวใจกลับชื่นชมในความกล้าสามารถของคนหนุ่ม จนเก็บเอาไว้ไม่ไหว แววตาเด็ดเดี่ยวที่เขาเห็นในดวงตาคนหนุ่ม ครั้งหนึ่งมันก็เคยเกิดขึ้นกับเขา สมัยที่เขาอายุเท่าธาวินทร์ สายตาของเขาก็เป็นแบบนี้ กระหายในอำนาจและชัยชนะ และทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา “ผมเห็นท่านหัวเราะได้แบบนี้ก็เบาใจ อย่างที่ผมเรียนให้ทราบ ยังไงเราก็ชนะ ไม่มีอำนาจอะไรจะขวางทางอำนาจของท่านได้หรอกครับ เราไม่ควรเก็บไอ้สารวัตรเอาไว้นะครับ มันจะคอยกวนใจ จะทำให้ท่านรำคาญใจในอนาคตได้นะครับ” “อย่าแตะต้องธาวินทร์แม้แต่ปลายเล็บ!” เสียงเหี้ยมประกาศกร้าว ทุกครั้งที่มีการปะทะกัน ธงชัยก็ออกคำสั่งนี้เสมอ ฆ่าทุกคนที่ขวางทาง แต่อย่าแตะสารวัตรธาวินทร์ “ทำไมครับท่าน”
อ่านเพิ่มเติม
นวลแพร
แสงแดดที่ส่องมากระทบใบหน้า ปลุกคนที่หลับมายาวนานให้ตื่นขึ้น ร่างบางขยับตัวด้วยความเมื่อยล้า ห่อปากเมื่อความเจ็บปวดแล่นเข้าสู้กลางกาย ลุกขึ้นจากที่นอนด้วยความตกใจ มือสั่นระริกกำชายผ้าห่มไว้แน่น อาการผิดปรกติที่เกิดขึ้น ทำให้นวลแพรรู้ว่าร่างกายเธอไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ที่ไหน เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เมื่อคืนเธอออกไปดื่มที่ผับในตัวเมือง หลังจากดื่มไปสักพัก เธอก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย ใครพาเธอมาที่นี่ แล้วใครทำร้ายเธอ คราบเลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่บนที่นอนและหน้าขา เป็นเครื่องยืนยันว่าเธอเสียความบริสุทธิ์ที่เก็บมายาวนาน ให้กับใครที่ไหนก็ไม่รู้ไปแล้ว เขาทำร้ายเธอทำไม ความคิดในหัวตีกันจนวุ่นวายไปหมด สิ่งแรกที่ต้องทำคือพาตัวเองออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดตาเรียวเล็กมองไปรอบ ๆ เดาไม่ถูกเลยว่าที่นี่คือที่ไหน บรรยากาศและเฟอร์นิเจอร์ที่ตบแต่งอยู่ภายใน ทำให้เธอรู้ว่าไม่ใช่รีสอร์ทหรือ โรงแรมม่านรูด แต่มันคือที่ไหนกัน เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากข้างนอก ทำให้หญิงสาวกอดกระชับผ้าห่มที่พันกายเอาไว้ให้แน่นขึ้น เสื้อผ้าของเธอร่วงอยู่เกลื่อนพื้น ไวเท่าความคิด ร่างบางกระโดดลงจากเตียงอย่างเร็ว ทันทีที่เท้ารับน้ำหนักนวลแพ
อ่านเพิ่มเติม
อาการแปลกใหม่ที่เกิดขึ้น
อาการป่วยของธงชัยรู้เข้าหูของเพื่อน ๆ ทำให้ทุกคนสงสัยว่า สาเหตุที่ธงชัยล้มป่วยกะทันหันมาจากอะไร แม้ธาวินทร์จะปฏิเสธว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แต่ทุกคนก็ไม่ปักใจเชื่อ “กูว่าเรื่องนี้มีพิรุษ ต่อให้ไอ้วินไม่พูดก็เดาได้” เผ่าเพชรพูดขึ้นเมื่อมาหาสินธรที่ไร่ “แม่รู้เรื่องที่ไอ้ธงชัยล้มป่วยแล้วหรือยัง” เผ่าเพชรถามถึงคนสูงวัยด้วยความเป็นห่วง “รู้แล้ว แม่ก็ไม่ได้พูดหรือถามอะไร” สินธรตอบไปตามตรง “กูว่าฝีมือไอ้วินนั่นแหละ มันไม่อยากให้เรารู้ เลยโกหก” เผ่าเพชรับอกข้อสงสัยของตัวเอง ให้เพื่อนรับรู้ “กูก็ว่างั้น ที่มันไม่บอกเรา คงกลัวเรื่องจะถึงหูหมอวามั้ง” สินธรเห็นด้วยกับเผ่าเพชร “ถ้าหมอวารู้ กูว่าเรื่องนี้มันจะไม่ง่ายอย่างที่ไอ้วินคิดนะ ผู้หญิงน่ากลัวที่สุด ยิ่งเป็นผู้หญิงอย่างหมอวายิ่งน่ากลัว” “บางทีอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด ไอ้ธงชัยอาจล้มป่วยเพราะโรคประจำตัวก็ได้” สินธรพูดให้เผ่าเพชรสบายใจ บางทีเรื่องที่พ่อเลี้ยงธงชัยเข้าโรงพยาบาล อาจจะไม่เกี่ยวกับธาวินทร์ก็ได้ “ช่วงนี้ก็ดู ๆ มันไปก่อนแล้
อ่านเพิ่มเติม
สงสัย
เลิกงานธาวินทร์มารับคนรักที่โรงพยาบาล คุณหมอสาวขึ้นรถมาด้วยอาการที่เหนื่อยล้า มือบางคว้าแก้วน้ำของคนรักดื่มเป็นอันดับแรก ก่อนจะปรับการหายใจให้สม่ำเสมอ เมื่อรู้สึกดีขึ้น “เหนื่อยมากเหรอครับ” ถามพร้อมกับส่งมือมาปัดผมออกจากแก้มนวล ก่อนจะฝังจมูกลงมาแทนที่ เพราะอดใจไม่ไหว "พี่วิน!” อุทานออกมาพร้อมกับยกมือกุมแก้ม เมื่อถูกคนรักขโมยหอมฟอดใหญ่ ใบหน้าสวยแดงก่ำ เมื่อช้อนตาขึ้นมาสบกับตาคมเข้มของเขา “คิดถึงนี่ครับ” ธาวินทร์บอก พร้อมกับทำท่าจะหอมซ้ำลงมาอีก วาสินียกมือค้ำอกคนรัก เมื่อธาวินทร์ทำท่าว่าจะไม่พอ “เดี๋ยวมีคนมาเห็นค่ะ” ตรงนี้เป็นด้านหน้าโรงพยาบาล คงไม่ดีแน่ถ้ามีคนมาเห็น เป็นแฟนกันก็จริง แต่ด้วยหน้าที่การงาน การวางตัว ให้เกียรติกันและกันเป็นสิ่งที่วาสินีกระทำมาโดยตลอด “พี่คิดถึงวานี่ครับ” ธาวินทร์ยังคงออดอ้อน “ต้องทำอะไรผิดมาแน่ ๆ เลย” วาสินีหยอกคนรัก และได้ผลคำพูดของเธอเป็นเหมือนคมมีดที่บาดลงมากลางหัวใจของสารวัตรหนุ่ม เหตุการณ์ที่ทำไว้กับนวลแพรเป็นเหมือนมีดที่คอยทิ่มแทงหัวใจเขา ถึงแม้เวลาจะผ่านมานานแล้วก็ตาม แต่การกระท
อ่านเพิ่มเติม
ท้อง
แผ่นกระดาษที่อยู่ในมือถูกกำเข้าหากัน เมื่อเจ้าของร่างบางต้องการระบายความเกลียดชังลงไปในนั้น “กรี๊ดดดดด!!!” กรีดร้องออกมาสุดเสียง ก่อนจะฉีกกระดาษแผ่นนั้นออกเป็นชิ้น ๆ ในที่สุดสิ่งที่กลัวก็เกิดขึ้น เธอท้องจริง ๆ อาการคลื่นไส้ที่เป็นทุกเช้า สาเหตุมาจากตั้งท้อง เธอท้องกับคนที่ทำร้ายเธอเท้าบางเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วเพราะอยากพาตัวเองไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด สิ่งที่อยากทำก็คือกำจัดเด็กออกไปให้พ้น ๆ เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ก็จริง แต่มันไม่ควรเกิดขึ้นกับเธอ “แม่ขาแพรคิดถึงแม่จังเลยค่ะ” เวลาที่มีปัญหา คนแรกที่เธอคิดถึงคือแม่สายธาร ถึงสายธารจะไม่ใช่แม่แท้ ๆ แต่ท่านก็เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เกิด จึงรักและผูกพันมากกว่าแม่ผู้ให้กำเนิดเสียอีกกระบะสี่ประตูยกสูงที่ขับออกนอกเส้นทางในตอนแรก เบรกกะทันหันก่อนจะตีวงเลี้ยวกลับหัวรถ เมื่อคนขับรู้ตัวว่าอยากไปที่ไหน “คุณนวลแพรมาขอพบนายแม่ค่ะ” ร.ป.ภ. จุดแลกบัตรเข้าไร่โทรเข้ามาแจ้ง เมื่อนวลแพรแจ้งให้รู้ว่ามาพบสายธาร “ยายแพร” สายธารเรียกชื่อคนมาเยือน เมื่อทราบจากภัทรทิราว่านวลแพรมาหานาง ตั้งแต่วันที่นางกลับมาอยู่ไร่สายธาร
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status