10.ประกาศจับกบฏ

ประกาศจับกบฏ

ที่โรงเตี๊ยมในตลาด ถานถานพาเสวียนหนี่มาแล้วสั่งอาหารสามอย่าง มีเป็ดพะโล้ น้ำแกงซี่โครง ไก่ย่าง และที่ขาดไม่ได้เลยคือสุราหมัก ถานถานโลภมากจึงสั่งมาทีเดียวเลยห้าไห เขานั่งทานอย่างเอร็ดอร่อยราวกับว่าไม่เคยได้ลิ้มรสของดีเช่นนี้มาก่อนในชีวิต เสวียนหนี่ทานแค่พออิ่มจึงนั่งจิบชาต่อ เมื่ออิ่มแล้วถานถานได้แบมือออกมาตรงหน้านาง นางทำหน้ามึนงงสงสัยจึงถามกลับ

"อะไรหรือเจ้าคะ"

"ข้าไม่มีค่าอาหาร เจ้าเอากำไลหยกมาให้ข้า ข้าจะเอาไปขายให้"

"ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ"

"เอ้า เจ้าจะกินอิ่มโดยที่ไม่ต้องจ่ายค่าอาหารหรืออย่างไร หรือจะให้ข้าเป็นคนจ่าย แค่ให้เจ้าติดตามมาและยังต้องช่วยตามหาครอบครัวเจ้าอีก เท่านี้ข้าก็เสียเวลามากแล้ว"

เสวียนหนี่เห็นว่าเป็นจริงดังที่เขาบอก หากเขาจะช่วยนางตามหาครอบครัวจริง นั่นเท่ากับว่าเขาได้เสียเวลาโดยใช่เรื่อง นางถอดกำไลออกมาแล้วยื่นให้เขา ตาแก่ถานยิ้มเต็มใบหน้าก่อนจะยื่นมือออกมารับกำไลไป ทว่าอีกฝ่ายยังจับไว้แน่นไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ

"มีอะไรอีกเล่า"

"ข้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าท่านจะไม่เอากำไลข้าไปแล้วหนีหาย"

"เหอะ ข้าจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร สุราข้ายังวางอยู่ที่นี่ตั้ง 3 ไห อย่างไรข้าก็ต้องกลับมาเอาสิ"

"...เช่นนั้นเอาขวานที่เหน็บอยู่เอววางไว้ตรงนี้"

"หา เจ้า!"

"ขวานที่ทำจากโลหะเหล็กกับกำไลหยกของข้าราคาน่าจะสูสีกัน หากท่านไม่มีเจตนาชวดเงินค่ากำไลข้าก็จงเอาขวานของท่านมาเป็นประกัน ทำเช่นนั้นข้าก็จะแน่ใจได้ว่าท่านจะกลับมารับข้าจริง ๆ"

...หึ ข้าไม่ใช่หมูหรอกนะ ตาแก่ขี้เถ้า

โลหะเหล็กในยุคโบราณเป็นของหายาก ราคาสูงกว่ากำไลหยกของนางเสียด้วยซ้ำ เสวียนหนี่พอมีความรู้เรื่องนี้มาบ้าง แร่โลหะเป็นสิ่งที่หายากมากในยุคโบราณ นอกจากกองทัพหรือในวังหลวง ชาวบ้านธรรมดาไม่มีทางได้มาครอบครองง่าย ๆ การได้มาของถานถานเสวียนหนี่ไม่สนใจว่าเขาจะได้มาอย่างไร แต่ดูจากนิสัยที่เขามักจะพกเอาขวานเล่มนี้ติดตัวไปไหนต่อไหนด้วยเสมอหมายความว่าสิ่งนี้คือของรักของเขา ฉะนั้นแล้ว หากเขาวางขวานเป็นประกัน อย่างไรเสียถานถานก็ต้องกลับมารับนางอย่างแน่นอน

"เออ ๆ ก็ได้ เจ้ารออยู่ตรงนี้เดี๋ยวข้าจะเอาไปขายแถว ๆ นี้แหละ"

เจี่ยนถานถานพูดจบก็เดินออกไปนอกโรงเตี๊ยม เมื่อเขาเดินออกไปแล้วเสวียนหนี่จึงยกชามาจิบต่อรอเขาอย่างใจเย็น ในระหว่างนั้นเสียงพูดคุยของเถ้าแก่และเสี่ยวเอ้อร์ดังขึ้น สร้างความสนใจให้นางเป็นอย่างมาก จึงตั้งใจเงี่ยหูฟังเงียบ ๆ

"เถ้าแก่ ท่านได้ข่าวหรือไม่ เมื่อวานนี้ซีฮันอ๋องถูกกำจัดแล้วนะ ใครที่มีส่วนเกี่ยวข้องถูกฆ่าล้างตระกูลหมดเกลี้ยงไม่มีเหลือ"

"รู้สิ ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร เมื่อวานมีทหารมาติดประกาศจับคนที่หลบหนีด้วย"

"หืม ยังมีคนหลบหนีได้อีกหรือ"

"ใช่ นางเป็นลูกสาวของฉู่มู่เฉิน เป็นประกาศบรรยายลักษณะไม่มีรูปติดหรอกนะ ได้ข่าวว่านางถูกส่งไปอารามเขาต้าซานตั้งแต่เด็ก จึงไม่มีผู้ใดรู้ว่าใบหน้านางเป็นเช่นไร...นางชื่อว่าอะไรนะ เอ...ฉู่ ฉู่เสวียนหนี่ ใช่ ๆ  ฉู่เสวียนหนี่"

เสวียนหนี่ตะลึงค้างหลังจากได้รู้ว่าตนเองเข้ามาอาศัยอยู่ในร่างลูกทรราชที่กำลังหนีตาย มิหนำซ้ำนางกับเจ้าของร่างนี้ยังมีชื่อแซ่เหมือนกันเสียด้วย ยังนับว่าโชคดีที่ไม่มีใครรู้จักรูปร่างหน้าตาของเจ้าของร่าง มิน่าล่ะ...ตั้งแต่เดินเข้ามาในตลาดนางถึงยังไม่ถูกแจ้งทางการให้มาจับตัวไป

...เดี๋ยวก่อนนะ...จะไม่มีคนรู้จักใบหน้าเจ้าของร่างได้อย่างไร แล้วคนที่อารามล่ะ?

"น่าแปลกที่ไม่มีใครรู้จักใบหน้านาง แม่ชีที่อารามต้าซานไม่ยอมให้ข้อมูลอะไรแก่ทางการเลยหรือ"

"เฮ้อ พูดไปแล้วก็น่าสงสารกันหมด พวกนางก็คงรักและเอ็นดูแม่นางเสวียนหนี่ผู้นั้น เพราะเลี้ยงกันมาตั้งแต่เด็ก จึงห่วงใยไม่ต่างจากลูกหลาน"

"หมายความว่าอย่างไรขอรับเถ้าแก่"

"ก่อนทหารจะเข้าไปคุมตัว บรรดาแม่ชีที่บนเขาตัดสินใจดื่มยาพิษเลือกที่จะปิดปากฆ่าตัวตายก่อนนะซี"

หลังจากฟังจนจบเสวียนหนี่น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว พร้อมกับความทรงจำของเจ้าของร่างที่ไหลบ่าเข้ามาไม่หยุดหย่อน เริ่มตั้งแต่วัยเด็กจนถึงบัดนี้ ทุกวาจาที่มารดาและพี่ชายได้สั่งเสีย เหตุการณ์ตอนเด็กที่นำพาความอาภัพมาให้ รวมไปถึงเรื่องพู่หยกสีนิลที่ถูกขโมยไป

อนิจจา เหตุใดสตรีตัวเล็ก ๆ ถึงได้มีโชคชะตาอาภัพถึงเพียงนี้ ทั้งมารดาและแม่ชีต่างเสียสละให้นางมีชีวิตอยู่ต่อ

…แต่แล้วเจ้าของร่างก็สิ้นใจตายกลางป่าโดดเดี่ยวลำพังสุดแสนเวทนา

เกล็ดน้ำตาใส ๆ ร่วงหล่นลงในจอกชา เมื่อนั้นเสวียน

หนี่จึงได้สติคืนมา ถึงแม้เจ้าของร่างจะโชคร้ายเพียงใด นางผู้เข้ามาอาศัยร่างนี้ก็จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อให้ได้ การถูกฆ่าตายด้วยวิธีโบราณมันตายอนาถเกินไป หากไม่สามารถกลับไปในโลกปัจจุบันได้แล้ว นางก็จะสานต่อความประสงค์สุดท้ายของเจ้าของร่างให้ลุล่วง นั่นคือการเดินทางไปหุบเขาอูยาแล้วมีชีวิตยืนยาวดั่งเช่นมารดาของเจ้าของร่างปรารถนา

เสวียนหนี่ปาดน้ำตาออกจากแก้มนวลเนียนจนแห้งสนิทแล้วทำตัวให้เป็นปกติที่สุด นางชะเง้อมองออกไปด้านนอกยังไม่เห็นถานถานกลับมา ใจของนางเริ่มเป็นกังวลจนทำอะไรไม่ถูก กลัวเหลือเกินว่าเขาจะเห็นประกาศแล้วเดาความออกว่านางคือใคร หลังจากนั้นเขาก็คงพาทหารมาจับตัวนางไปเพื่อเอาเงินรางวัลค่าหัวเป็นการตอบแทน ในขณะที่เสวียนหนี่กำลังกลัดกลุ้มอยู่นั้นได้มองขวานที่วางอยู่บนโต๊ะพลันเกิดความคิดบางอย่าง ถ้านางเอาขวานนี่หนีไปก่อนที่ถานถานจะกลับมา ก็คงจะพอขายกินดำเนินชีวิตต่อไปได้อยู่หลายวัน ยังดีกว่าเสี่ยงดวงนั่งรอเขากลับคืนมาเพื่อเปิดโปง

คิดได้ดังนั้นเสวียนหนี่จึงหยิบเอาขวานแล้วลุกขึ้นยืน ทว่าเมื่อกำลังจะก้าวเดินเสี่ยวเอ้อร์ที่มองเห็นท่าทางแปลก ๆ ของนางได้รีบเข้ามาขวางทางไว้ก่อน

"แม่นาง เจ้ายังไม่ได้จ่ายค่าอาหาร"

"อะ อ๋อ คือว่า...ข้าแค่จะเดินไปดูภาพวาดตรงนั้นไม่ได้ตั้งใจจะหนีแน่นอน ข้าจะรอท่านตาของข้าในโรงเตี๊ยมนี่แหละ ข้าจะไปก่อนท่านตาได้อย่างไร"

เสวียนหนี่แก้ตัวแล้วหัวเราะแก้เก้อ  รีบเดินไปแหงนหน้ามองภาพวาดทิวทัศน์ธรรมชาติที่แขวนเอาไว้ประดับข้างฝา ในหัวก็เอาแต่คิดว่าจะหนีออกจากโรงเตี๊ยมนี่ได้อย่างไร เมื่อเวลาผ่านไปพักหนึ่งได้หันกลับมามองเถ้าแก่และเสี่ยวเอ้อร์ พบว่าทั้งคู่กำลังจ้องเขม็งมองมาที่นางอยู่เช่นกัน

...ให้ตายเถอะ ข้าจะเอาตัวรอดได้อย่างไรละเนี่ย จับตามองข้าเสียขนาดนี้

ฉู่เสวียนหนี่เอ๋ย...ทะลุมิติมาทั้งที แทนที่จะได้เป็นคุณหนูฮูหยินเสวยสุข  ไฉนตัวข้านั้นดันโผล่มาเป็นลูกทรราชหนีตาย

นางได้แต่ตัดพ้อทอดถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในเมื่อหนีออกไปจากโรงเตี๊ยมนี่ไม่ได้ ทางรอดทางเดียวของนางก็คือภาวนาให้ถานถานไม่เจอประกาศจับ ถึงจะเจอก็ขอให้เขาไม่ฉลาดพอจนเดาถูกว่านางคือลูกสาวฉู่มู่เฉิน

...แต่จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไร ในเมื่อตาแก่ถานผู้นั้นเจ้าเล่ห์เพทุบายจะตายไป

หลังจากถานถานนำกำไลหยกไปขายแล้วได้เงินมาจำนวนหนึ่ง เขาเห็นกลุ่มคนที่กำลังมุงดูประกาศจับผู้ร้ายจึงเดินเข้าไปดูอีกคน ด้วยความที่เป็นคนจรไม่รู้หนังสือจึงได้ไถ่ถามบุรุษลักษณะดูมีการศึกษาผู้หนึ่งว่า

“คุณชายท่านนี้ ข้าขอถามหน่อยเถิด ในประกาศของทางการว่าอย่างไร”

“ประกาศจับกบฏที่ร่วมกับซีฮันอ๋อง ลูกสาวกบฏฉู่มู่เฉินหนีไปได้ นางมีนามว่าฉู่เสวียนหนี่ ใครพบเห็นหญิงสาวลักษณะท่าทางดูมีพิรุธให้รีบแจ้งทางการ มีรางวัลนำจับห้าตำลึง”

"ห้าตำลึง!”

ถานถานอุทานแล้วปลีกตัวออกมาจากชาวบ้านที่กำลังมุงดูประกาศจับ เมื่อเดินห่างผู้คนออกมาไกลแล้วเขาจึงหยุดครุ่นคิดบางสิ่งแล้วพึมพำ

“นางคือลูกสาวทรราชที่กำลังหลบหนี ไม่ใช่ลูกคุณหนูหลงป่า หากข้านำตัวนางส่งให้ทางการข้าก็จะได้ห้าตำลึงเงิน รวมกับค่ากำไลหยกที่ขายไปก็เป็นสิบตำลึงเงินพอดี  ฮ่า ๆ ๆ”

เขาส่งเสียงหัวเราะอย่างเบิกบาน คิดเอาไว้ว่าต้องรีบดำเนินตามแผนก่อนที่จะมีคนรู้เรื่องราวของนางแล้วแจ้งทางการจับนางไปตัดหน้าเขา ชายแก่รีบสาวเท้าเดินมุ่งหน้าไปที่โรงเตี๊ยมด้วยความรวดเร็ว เมื่อมองเข้าไปยังเห็นเสวียนหนี่อยู่ด้านในจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เงินที่ได้จากการขายกำไลเขาเอาไปจ่ายค่าอาหารห้าร้อยอิแปะ ที่เหลืออยู่คือสี่ตำลึงเงินกับอีกห้าร้อยอิแปะ เขาเก็บเอากับไว้ตนเองอย่างดีไม่มีเจตนาจะคืนให้นางแต่อย่างใด ส่วนเสวียนหนี่ก็เอาแต่คิดแต่เรื่องที่ตนเองทะลุมิติมาเข้าร่างลูกสาวทรราชจนลืมถามไปว่าเขาขายกำไลหยกได้มามากน้อยเพียงใด จึงยังไม่ได้ทวงเงินคืนเสียเดี๋ยวนั้น

“ไปกันเถอะ”

นางเดินตามเขาไปเงียบ ๆ เห็นท่าทางปกติดีของถานถานวางใจครึ่งไม่วางใจครึ่ง เขาพานางเดินไปตามตรอกของตลาด เมื่อทั้งสองเดินมาไกลได้ระยะหนึ่งเสวียนหนี่จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

“ท่านตา ข้าว่าข้าเริ่มจะจำอะไรได้บ้างแล้ว บ้านของข้าอยู่ไม่ไกล ไม่ต้องลำบากท่านตาให้ไปส่งแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ท่านพ่อและท่านแม่ของข้าคงกำลังรอข้า เช่นนั้นเราสองคนแยกกันตรงนี้เลยก็ได้เจ้าค่ะ”

“เกรงใจไปไย ให้ข้าไปส่งน่ะดีแล้ว”

“ไม่ ไม่ต้องเจ้าค่ะ ข้าคงรบกวนท่านแต่เพียงเท่านี้ ขอบคุณในความหวังดีที่เอื้อเฟื้อแก่ข้า ข้าไปล่ะ”

“เดี๋ยวสิ”

ถานถานรั้งนางไว้ก่อนแล้วมองไปเบื้องหน้า นั่นคือจวนตระกูลฉู่ที่ถูกเผาไหม้เหลือเพียงซากปรักหักพัง และฝั่งขวามือยังมีทหารอยู่จำนวนหนึ่งที่กำลังตรวจค้นหากบฏต้องสงสัยกันอย่างเข้มข้น

“ฉู่เสวียนหนี่”

เมื่อเขาเรียกชื่อนาง นางขนลุกอย่างหวาดหวั่น แต่ก็ยังรวบรวมความกล้าเชิดหน้ายกยิ้มอย่างมั่นใจตอบกลับไป

“ว่าอย่างไรเจี่ยนถานถาน”

ใบหน้าที่เคยใสซื่อปรากฏรอยยิ้มร้ายราวกับว่านางคือคนละคนกับเมื่อครู่ สิ่งที่นางแสดงออกมานั้นพลอยทำให้ถานถานมึนงงเดาทางไม่ออก เท่าที่เห็น ณ ตอนนี้สีหน้าและน้ำเสียงของนางนั้นผิดไปถนัดตาจากคนเดิม

“ท่านน่ะ จะพาข้าไปมอบให้ทางการสินะ...ตาแก่ถาน”

“...”