مشاركة

คืนส่งตัว

last update تاريخ النشر: 2025-09-24 08:41:59

"ละ ล้วงงั้นเหรอคะ" เจ้าสาวหมาดๆ เบิกตาโพลง ริมฝีปากเอิบอิ่มเผยอค้าง อีกฝ่ายไม่ตอบคำถาม แต่เลือกที่จะกดยิ้มที่มุมปากแล้วหลุดเสียงในลำคอเบาๆ

@หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ซ่าาาาา~

เสียงน้ำจากฝักบัวที่ในตอนแรกแรงจัดค่อยๆ เงียบลงเมื่อมือเรียวค่อยๆ บรรจงปิดน้ำอย่างเชื่องช้า

ใบหน้างดงามแนบเข้ากับผนังกระเบื้องเย็นเฉียบของห้องน้ำ ดวงตากลมโตหรี่ลงพยายามฟังเสียงจากทางด้านนอกว่ามีเสียงของการเคลื่อนไหวหรือเสียงของใครเล็ดลอดให้พอได้ยินอยู่หรือเปล่า

เปี่ยมรักสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า

เอ๋ หรือว่าเขาจะหลับไปแล้ว?

รอยยิ้มกรุ้มกริ่มประดับบนใบหน้างดงาม มือเรียวยกขึ้นมาวางทาบบนอก ค่อนข้างโล่งเมื่อสิ่งที่อยากให้เกิด สุดท้ายแล้วมันก็เกิดขึ้นจริงๆ

มือเรียวเลื่อนไปเปิดประตูห้องน้ำ ก้าวขาแตะลงพื้นอย่างระมัดระวัง แล้วร่างสูงโปร่งที่นอนเหยียดตัวยาวบนเตียงขนาดคิงไซส์ก็ทำให้คนตัวเล็กระบายรอยยิ้มได้กว้างมากกว่าเดิม

"ค่อยยังชั่วหน่อย คิกๆ" มือเรียวยกขึ้นมาป้องปากเปล่งเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ อย่างชอบอกชอบใจ

อย่าพึ่งคาดหวังเถอะว่าจะได้ล้วงเธอ แค่ให้เห็นขาอ่อนก็ยังไม่อยากจะยอมเท่าไหร่เลย

ยังไงช่วงนี้เลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยงออกไปก่อน ถึงเธอจะยอมแต่งด้วยความเต็มใจ ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากได้เวลาศึกษาดูใจเขาสักหน่อย อย่างน้อยๆ เธอจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจภายหลัง

เปี่ยมรักเดินไปแต่งตัว พยายามรักษาจังหวะการเดินแทบทุกย่างก้าว ไม่นานก็ปิดไฟภายในห้องนอน ค่อยๆ ก้าวขาขึ้นเตียงแบบเนียนๆ

บนมุมปากกระตุกรอยยิ้มน้อยๆ เมื่อแผ่นหลังบางสัมผัสกับความนุ่มของเตียงนอนราคาแพงที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายหลังจากที่เหนื่อยล้ามาทั้งวัน ไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศกระทบลงมาบนแก้มนวล เตียงนอนของเขามันกว้างมาก มากชนิดที่ว่า เธอสามารถนอนสบายโดยที่แขนไม่แตะโดนร่างกายของคนที่นอนข้างๆ เลย

ในยามที่นึกอะไรได้สักอย่าง เปี่ยมรักค่อยๆ ดันตัวลุก กราบลงที่หมอนก่อนนอนเหมือนตอนอยู่บ้าน ในยามที่ทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง ดวงตากลมโตถึงยอมปิดลง

หมับ~

"เฮือก..." คนตัวเล็กสะดุ้งโหยงเมื่อท่อนแขนแกร่งตวัดพาดลงมาบนเอวคอดกิ่วทั้งที่พึ่งจะหลับตา ลมหายใจเข้าออกที่ปกติในตอนแรกเริ่มแรงเพราะคนข้างๆ ขยับเข้ามาใกล้ ปลายจมูกโด่งเฉียดมาโดนที่แก้มของเธออย่างไม่ได้ตั้งใจ

คนที่ถูกกอดนอนตัวแข็งทื่อ พยายามควบคุมลมหายใจที่เข้าออกเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาใหม่

ราวห้านาทีที่เปี่ยมรักนอนนิ่งไม่เคลื่อนไหว สุดท้ายเมื่อเห็นว่า อีกฝ่ายไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรต่อ มือเรียวจึงค่อยๆ คว้ามือหนา หวังจะดันเขาออกห่างจนเธอหลุดพ้นจากพันธนาการ

"หอมจัง..."

"เฮือก..." ในความมืดดวงตากลมโตเบิกกว้าง หญิงสาวหยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่างและเลือกที่จะนอนนิ่งแบบเดิมอีกครั้ง

หญิงสาวกลืนก้อนเหนียวๆ ลงคอหนักๆ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามเบาๆ

"ยะ ยังไม่นอนเหรอคะ"

"..."

"ฮะ เฮีย"

"..."

"นอนรึยังคะ" ไร้เสียงตอบรับจากคนข้างๆ หมายความว่าเสียงที่หลุดออกมาละเมอสินะ

"วันนี้ทำไมหมอนหอมจังวะ" เสียงพึมพำจากริมฝีปากหนาดังออกมาอีกครั้ง เป็นจังหวะที่ใบหน้าคมคายซุกไซ้ ฝังปลายจมูกโด่งลงมาที่ซอกคอของเธอ

ลมหายใจอุ่นร้อนผะผ่าวที่เป่ารดลงมาบนต้นคอ ความรู้สึกแปลกๆ ถาโถมเข้าใส่จนอยากจะถอยหนี

ทั้งซุกทั้งกอด ทำไมเธออยากจะมองว่าเขายังไม่หลับ

เธอควรดันตัวเองให้ลุก จากนั้นจะได้พิสูจน์ว่าสิ่งที่เธอคิดมันเป็นจริงหรือเปล่า

แต่ถ้าเธอทำแบบนั้น หากตอนนี้เขาหลับอยู่จริงๆ นั่นก็หมายความว่าเธอกำลังปลุกให้เขาตื่น

และถ้าเขาตื่น มันจะเป็นไปได้ไหมว่าเขาจะทวงสิทธิ์ของเขา สิทธิ์ของความเป็นสามีภรรยา

เปี่ยมรักนอนนิ่งอย่างคิดไม่ตก เกิดมาเคยถูกใครนอนกอดเสียที่ไหน

แต่เอาวะ ระหว่างถูกกอดกับถูกล้วง กอดยังจะดีเสียกว่า อย่างน้อยๆเธอก็ยังไม่สูญเสียสิ่งที่หวงแหนในคืนวันแรกที่แต่งงาน

ท่องไว้ยัยรัก เดี๋ยวสักพักเขาก็คงขยับออกไป หรือไม่ก็คงต้องเปลี่ยนท่านอนใหม่ในเร็วๆ นี้แหละ

คนตัวเล็กปลอบตัวเอง พยายามหักห้ามใจไม่ให้รู้สึกหวั่นไหวไปกับกลิ่นกายหอมของคนตัวโต

หมับ~

"เฮือก..." คราวนี้หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงแทบหลุดออกมานอกเบ้า มือของเขาวางหมับลงที่เนินเนื้ออวบอิ่มที่ไม่เคยมีใครหน้าไหนได้สัมผัสมาก่อน

คนตัวเล็กกัดฟันแน่น ท้ายที่สุดในตอนที่นิ้วเรียวทั้งห้าขยับบีบเคล้นที่เนินอกอวบอิ่ม เปี่ยมรักคว้าหมับที่มือหนา ตั้งใจจะปัดทิ้งทันที

แต่สุดท้ายคำว่า หากเขาตื่นเธอจะเจอมากกว่านี้ หญิงสาวจำต้องหยุดมืออย่างจงใจ

ต้องปล่อยให้กอด ให้จับ ให้บีบเพราะยังไม่อยากโดนล้วงแค่นั้นเอง

@วันต่อมา

"อื้อออ~" ร่างสูงโปร่งบนเตียงขยับตัวเชื่องช้า หางตาแอบเห็นว่าคนที่หลับนอนบนเตียงเดียวกันเมื่อคืนนั่งอยู่บนโซฟาในมือถือโทรศัพท์

"เช้าแล้วเหรอเนี่ย หลับไปตอนไหนวะ" คนฟังกรอกตาไปมา สรุปเมื่อคืนคงละเมอ

แค่ละเมอยังหื่นขนาดนี้ ทั้งซุก ทั้งบีบ ทั้งเคล้น หากเวลาปกติจะเป็นแบบไหนกัน

"เป็นไรอ่ะ ทำไมเงียบ คิดอะไรอยู่"

"เปล่าค่ะ รักตื่นนานแล้วแต่ต้องรอลงไปด้านล่างพร้อมกันเพราะเมื่อคืนผู้ใหญ่กำชับไว้"

"อ้อ เมื่อคืนหลับไปได้ไงวะ เธออาบน้ำนาน?"

"ปะ เปล่าค่ะ รักอาบไม่นาน เฮียคงเหนื่อยแล้วผล็อยหลับไป"

"งั้นเหรอ เลยไม่ได้..." คนถูกมองเฉไฉมองไปทางอื่น เหมือนเธอจะรู้ว่าเขากำลังจะพูดอะไร

"เมื่อคืนหลับสบายไหม โทษทีนะ ฉันลืมไปเลยว่าเมื่อคืนเธอนอนข้างๆ แอร์เย็น ชุดเครื่องนอนใหม่ ทั้งหอมทั้งนุ่ม คุณแม่เลือกได้ดีจริงๆ"

"ไปอาบน้ำไหมคะเราจะได้ลงไปด้านล่าง รักหิวแล้ว"

"ปกติฉันไม่ใช่คนตื่นสายหรอกนะ แต่การนอนเมื่อคืนมันเป็นอะไรที่ดีมากจริงๆ แล้วทำไมฉันมานอนตรงนี้ ฉันเบียดเธอเหรอ?" เปี่ยมรักปรายตาไปมองที่เตียง รอยยับของที่นอนเพียงฝั่งเดียวบ่งบอกว่าเมื่อคืนเขานอนเบียดเธอ เบียดชนิดที่ว่า ไม่สามารถมีอะไรมาแทรกกลางระหว่างเธอและเขาได้อย่างแน่นอน

"ค่ะ เฮียขยับมานอนเบียดรัก"

"เหรอ แล้วฉันได้จับอะไรเธอรึเปล่า" คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำถามนี้จากเขา หญิงสาวขบกัดกลีบปากตัวเองแน่น ไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนมุมปากของอีกคน

เธอแกล้งอาบน้ำนานเพราะอยากให้เขาหลับ

เขาเลยแกล้งจับแบบเนียนๆ

------

แกล้งเมียแบบเนียนๆ เฮียไงจะใครล่ะ 555555

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • เจ้าสาวป้ายแดง   เล็งไว้นานแล้ว (3)

    "พ่อแม่เธอก็เหมือนพ่อแม่เฮีย เฮียไม่มีความจำเป็นที่ต้องทำแบบนั้นเลยสักนิด เฮียแค่ถือไวน์ติดไม่ติดมือมา พ่อกับแม่เฮียบอกว่าการดื่มสักนิดสักหน่อยอาจจะทำให้คุยกันราบรื่นขึ้น ที่จริงมันเป็นเพียงแค่ตัวช่วยที่ทำให้เฮียมีความกล้ามากขึ้นในตอนที่ต้องมานอนค้างที่บ้านของเธอ ทั้งที่จริงเฮียไม่เคยไปนอนบ้านใครนอกจากบ้านของตัวเอง" เปี่ยมรักฝังจมูกเข้ากับอกแกร่ง สูดดมกลิ่นหอมบนลำตัวหนาพร้อมกับยิ้มกว้างออกมา"ขอบคุณนะคะที่ยอมทุกอย่างเพื่อรัก รักไม่คิดเลยว่าเราจะได้พบกัน" หนุ่มหล่อยิ้มมุมปาก มือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ของเมียสาวอย่างรวดเร็ว"พูดได้เลย อะไรที่เธออยากคุยกับเฮีย" ภูมิรพีดันร่างบางเปลือยเปล่าลงกับเตียงตามด้วยการพลิกตัวขึ้นคร่อม ปากร้อนเลื่อนเข้าไปคลอเคลียอกนุ่ม ตวัดปลายลิ้นหยอกล้อกระทั่งคนตัวเล็กหลุดเสียงคราง"อ๊าส์! ระ รัก อื้ออ! จริงๆ แล้วเหตุผลที่รักยอมแต่งงาน มันเป็นเพราะครอบครัวรักเป็นหนี้ครอบครัวของเฮียค่ะ อ๊ะ! อื้ออ!""แบบนี้ชอบไหม""อื้ออ!" เปี่ยมรักเชิดหน้า อกอวบเบียดเข้าหาปากหนา ทั้งที่จริงกำลังกังวลในสิ่งที่กำลังสารภาพ คนตัวโตกลับปรนเปรอความเสียวซ่านให้แทรกเข้ามาแทน"ชะ ช่วยฟังรักก่อ

  • เจ้าสาวป้ายแดง   เล็งไว้นานแล้ว (2)

    อีกด้าน"...มันไม่มากเกินไปเหรอลูก จริงๆ แล้วแม่ไม่อยากให้ลูกลำบาก สำหรับที่ผ่านมามันก็มากพอแล้วนะแม่ว่า" ดารินกำลังเกรงใจเรื่องที่ลูกเขยตั้งใจจะปรับปรุงและต่อเติมบ้านให้ใหม่"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมยังอยากขอบคุณพ่อกับแม่ที่ให้โอกาสผม ที่ผมทำมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ""หากยัยรักรู้ว่าภูมิมองน้องมานานขนาดไหน รายนั้นอาจคาดไม่ถึงเมื่อชีวิตของตัวเองมันดุจดังพระเอกและนางเอกในหนังสือนิยายที่ยัยรักชอบอ่าน" ภูมิรพียิ้มกว้าง แค่คิดว่าภรรยาของเขาจะมีความสุขกับสิ่งที่เขาทำ เท่านี้มันก็เพียงพอ"พ่อเห็นด้วยนะ ยัยรักชอบอ่านหนังสือ หากรู้ว่าพระเอกในชีวิตจริงทำตัวยิ่งกว่าพระเอกในหนังสือ คงกอดคอน้องและคุยเรื่องที่น่าปีติกันทั้งวันทั้งคืน" นรินทร์หัวเราะร่าที่จริงแล้วเขาและภรรยาไม่ได้คิดที่จะใช้บุตรสาวปลดหนี้ หากไม่รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้ชอบบุตรสาวของเขามานาน นรินทร์พร้อมทั้งภรรยาคงไม่ยอมให้งานแต่งงานเกิดขึ้นอย่างแน่นอน"ผมไม่ยอมให้ใครมาเป็นพระเอกในชีวิตลูกสาวของพ่อกับแม่แทนผมอยู่แล้วครับ""ฮ่า!" ดารินและนรินทร์หัวเราะถูกใจ คนที่เคยผ่านการอาบน้ำร้อนมาก่อน รู้ดีว่าหากมีชายหนุ่มคนใดกล้าสารภาพความในใจให้กับพ่อแม่ของห

  • เจ้าสาวป้ายแดง   เล็งไว้นานแล้ว (1)

    "รักว่าเราลงไปข้างล่างดีกว่านะคะ อยู่ตรงนี้นานๆ เดี๋ยวพ่อกับแม่สงสัยเอา" แก้มนวลร้อนผ่าว การกระทำของคนตัวเล็กทำหนุ่มหล่อระบายรอยยิ้มให้หลุดออกมาในรูปแบบเดียวกัน ภูมิรพีกวาดสายตามองทุกอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร หลายสิ่งหลายอย่างเป็นเมนูที่เขาชอบทาน อีกหลายอย่างก็เป็นเมนูที่เขาไม่เคยทานเลยเช่นเดียวกัน "มาลูกมา อาหารพร้อมแล้ว" "พ่อเพิ่มพัดลมให้อีกตัวนะลูก รับรองว่าไม่ร้อน" นรินทร์ยกพัดลมหน้ากว้างเข้ามาแล้วรีบทำการเสียบปลั๊ก เห็นชัดว่าทุกคนในบ้านเอาอกเอาใจเขาเป็นอย่างดี "สปริงเกอร์ล่ะพ่อ ถ้าเปิดสปริงเกอร์บนหลังคามันจะทำให้บ้านเราเย็นขึ้นนะ" "แล้วจะยืนบอกพ่อทำไมล่ะยัยรส ไปสิ รีบไปเปิดเร็วๆ เลย พี่ๆ เขาร้อนเอ็งนี่มัน" "ไปแล้วๆ โอ๊ยบ่นจัง" ปัณรสรีบหมุนตัวออกไปนอกบ้าน ทุกการกระทำเรียกรอยยิ้มจากหนึ่งในสมาชิกครอบครัวที่เคยอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิดยิ้มกว้างออกมา "พอกลับมาบ้านแล้วรักไม่อยากกลับไปที่อื่นอีกเลยค่ะ คิดถึงเหตุการณ์เก่าๆ จัง" "เรานี่ยังไง ไม่คิดว่าคนข้างๆ จะน้อยใจเลยเหรอ" ดารินมองลูกเขยอย่างเกรงใจ พลอยทำให้คนกลางอย่างเปี่ยมรักมองตาม "รักแค่คิดถึงวันเก่าๆ" "ผมเข้าใจครับ เอาเป

  • เจ้าสาวป้ายแดง   ห้องเก็บเสียงไหม (2)

    "เฮียเคยพูดว่าไม่หวงเธอ และเธอบังเอิญมาได้ยินคำพูดนั้นพอดี การพูดไม่เข้าหูเมีย มันอาจจะทำให้คะแนนของเฮียลดลงในความรู้สึกเธอไง" เปี่ยมรักคิดตาม และเหมือนว่า หญิงสาวจะจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้ดี"แล้วที่บอกว่าพูดในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับหัวใจ?""เฮียหวงเธอจะตาย แต่ทำเป็นปากแข็งไปอย่างนั้นเอง!" ใจคนฟังเต้นแรงแทบคลั่ง เปี่ยมรักกัดปากตัวเองเบาๆ วันนั้นเธอเองก็แอบน้อยใจและคิดมากอยู่ไม่น้อย ไม่คิดเลยว่าความเป็นจริงแล้วทุกอย่างมันจะพลิกผัน เธอดันน้อยใจทั้งที่ในใจเขารู้สึกหวงเธออยากรู้เหลือเกินว่าความรู้สึกที่เขาเป็น แท้จริงแล้วมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาเคยบอกว่ารู้สึกนานแล้ว แล้วความรู้สึกของเขามันนานแค่ไหน เธอจะเอาคำตอบในจุดที่ยังค้างคาออกมาจากปากของเขาให้ได้ เธอเองก็จะหาจังหวะสารภาพสิ่งที่อยู่ในใจออกไปเช่นกัน"ตอนนั้นคะแนนลดเพราะปากแข็งกับเมีย หากเฮียปลูกบ้านให้พ่อแม่ของเธอใหม่ มันอาจจะทำให้ท่านรู้สึกไม่พอใจก็ได้นะ""ทำไมล่ะคะ""ผู้ใหญ่มักรู้สึกรักและผูกพันกับบ้านที่พวกท่านอยู่มานานแสนนาน ในเมื่อเรารู้อยู่เต็มอกว่าท่านรักบ้านหลังนี้ สิ่งที่ทำแล้วมันจะออกมาดีที่สุดนั่นก็คือการรีโนเวทให้บางส

  • เจ้าสาวป้ายแดง   ห้องเก็บเสียงไหม (1)

    บ้านดานุกุล ดารินพร้อมทั้งสามีซึ่งเป็นประมุขของบ้านอย่างนรินทร์เปิดบ้านต้อนรับบุตรสาวที่วันนี้เข้าบ้านมาพร้อมกับหนุ่มหล่อข้างกายซึ่งมีสถานะเป็นลูกเขยของแม่กับพ่อ ภูมิรพียกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสอง ไม่ลืมที่จะส่งต่อของฝากให้กับพวกท่านซึ่งของเหล่านั้นไม่ได้มีเฉพาะของชายหนุ่มและภรรยาที่ตั้งใจซื้อมา แต่พ่อกับแม่ของเขาเองพอทราบข่าวว่าเขาจะไปเยี่ยมบ้านของภรรยา ผู้เป็นแม่ก็จัดสรรของฝากจนเต็มไม้เต็มมือ "ไหว้พระนะลูกนะ ยัยรสบอกแม่ว่ารักกับคุณภูมิจะมา วันนี้พ่อกับแม่เตรียมอาหารไว้เยอะแยะเลยนะลูก" "นั่นไง รักว่าแล้วว่าแม่ต้องเตรียมอาหารไว้รอ เฮียก็ซื้อของมาซะเยอะเลย" เปี่ยมรักหันกลับไปมองคนที่เข้าบ้านมาพร้อมกัน พบเพียงรอยยิ้มจางๆ ที่ชายหนุ่มส่งกลับมา "วันนี้เราทานข้าวกันที่บ้านนะคะ แม่รักทำอาหารอร่อยค่ะ อร่อยกว่ารักทำด้วย" "ได้สิ ไม่มีปัญหา กระเป๋าให้เฮียเอาไปเก็บที่ไหน" สรรพนามที่ภูมิรพีใช้ระหว่างคุยกับภรรยา ดารินและนรินทร์มองหน้ากันทันที "เห็นลูกๆ สนิทกันแบบนี้พ่อกับแม่ดีใจมากเลยนะ" นรินทร์สังเกตเห็นว่า สีหน้าของบุตรสาวดูสดใสมากเป็นพิเศษ คนเป็นพ่อที่พูดน้อยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เน้นการสัง

  • เจ้าสาวป้ายแดง   ขี้หวง

    "เฮียพูดคำว่ารัก เพราะว่ารักกำลังอุ้มท้องลูกของเฮียอยู่รึเปล่าคะ" คงจะเป็นฮอร์โมนของคนที่กำลังตั้งครรภ์ส่งผลให้เปี่ยมรักร้องถาม ดวงตากลมสวยกลอกกลิ้งไปตามกรอบหน้าหล่อเหลาลงตัวทุกจุดของผู้เป็นสามี ปากอิ่มเม้มเข้าหากันน้อยๆ เปี่ยมรักไม่ชอบการเก็บทุกอย่างเอามาคิดมาก ถามแบบตรงไปตรงมามันคงเป็นอะไรที่ง่ายมากกว่าการเก็บทุกอย่างไว้เอง"สำหรับเฮีย ลูกคือตัวแทนของความรักนะ เพราะรักจึงอยากมี" "ทั้งที่ก่อนหน้านี้เราต่างก็รู้ดีน่ะเหรอคะว่าเราแต่งงานกันเพราะอะไร" ใจคนตั้งประเด็นแทบหยุดเต้น เปี่ยมรักกำลังเก็บความรู้สึกของตัวเองไม่มิด เกิดอยากเคลียร์ในเรื่องที่ทำให้รู้สึกแย่และรู้สึกผิดมาโดยตลอดในเมื่อทุกอย่างมันกำลังดีและไปได้สวย บางเรื่องที่ยังค้างคาก็ควรคลี่คลายออกให้กระจ่าง ท้ายที่สุดเหล่าปัญหาจะได้ไม่ต้องตามมาทีหลัง"ถ้าเฮียเคลียร์ในเรื่องนี้ได้ ตัวเธอล่ะจะเคลียร์เรื่องนี้ได้รึเปล่า" ใจคนฟังกระตุกวูบ เปี่ยมรักโน้มตัวเข้าไปแนบชิด ท่อนแขนเรียวเกี่ยวลำคอหนาเข้ามากอดอย่างออดอ้อน เลยเป็นตัวเธอที่พูดไม่ออกทั้งที่เป็นฝ่ายสร้างประเด็นเองแท้ๆ"หึ..." ภูมิรพีหลุดเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางยกมือขึ้นมาลูบ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status