8. มิใช่เรื่องง่าย (1)

เว่ยเมิ่งเหยาก้าวย่างเข้ามาในเรือนของพระมารดาสวามีด้วยท่าทีเรียบร้อย สมกับที่ได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี ใบหน้างดงามติดยิ้มอ่อนมิได้ฉายแววเสแสร้งเหมือนยามอยู่กับสวามี เพราะอย่างไรเสีย ไท่เฟยก็เป็นผู้อาวุโสของเรือน

แม้อีกฝ่ายจะไม่ชื่นชอบนางนัก กระนั้นผู้น้อยก็มิควรแสดงท่าทีแข็งกร้าว

“คารวะไท่เฟยเพคะ”

“อืม นั่งลงเถิด ข้าเรียกเจ้ามาเพราะจะนำบัญชีคุมของจวนให้” ไท่เฟยพยักหน้าให้นางกำนัลอาวุโสนำสมุดบัญชีและกุญแจคลังเก็บทรัพย์สินมาให้สะใภ้

สตรีวัยเกือบสี่สิบหนาวยกชาขึ้นดื่ม แผ่นหลังเหยียดตรง ท่วงท่าแข็งแรงห้าวหาญสมกับเป็นอดีตรองแม่ทัพของแคว้น ใบหน้าตึงเรียบนั้นไม่ฉายแววความเสแสร้งให้เห็น แสดงออกว่าไม่พึงใจอย่างชัดเจน

เพราะเช่นนี้เมิ่งเหยาจึงปรายตามองของในถาดที่นางกำนัลยื่นให้นางอย่างชั่งใจ

“ให้หม่อมฉันหรือเพคะ”

“ย่อมต้องเป็นเจ้า หรือมารดาเจ้ามิได้สอนว่าควรดูแลเรื่องในเรือนอย่างไร” คำถามซื่อตรงเชิงตำหนิ กระแทกใจผู้ฟังจนคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

“ท่านแม่อบรมเลี้ยงดูหม่อมฉันได้ดีทุกด้าน ไม่เคยขาดตกเพคะ แต่ที่หม่อมฉันถาม เพราะรู้ว่าไท่เฟยรังเกียจหม่อมฉัน จึงมิคิดว่าจะมอบหน้าที่นี้ให้” น้ำเสียงที่ติดหวานบัดนี้แข็งทื่อขึ้น ไม่ว่าเรื่องใดนางก็ไม่ถือสา ไม่ใส่ใจ แต่อย่าได้คิดว่าร้ายครอบครัวของนาง

“หึ! เจ้านี่ ถนัดพูดให้ผู้อื่นดูแย่เสียจริง แต่ก็เอาเถิด ข้ารังเกียจที่ได้เจ้าเป็นสะใภ้จริงๆ ถึงกระนั้นก็ใช่ว่าข้ามิรู้กฎรู้ธรรมเนียม ในเมื่ออาเฟิงมีชายาแล้ว คนเป็นแม่อย่างข้าก็ต้องส่งต่อหน้าที่นี้”

“เช่นนั้นหากหม่อมฉันปฏิเสธ คงจะเป็นการขัดธรรมเนียม” เว่ยเมิ่งเหยาพยักหน้าให้มี่มี่รับเอาถาดจากนางกำนัลมาถือไว้ เจ้าแมวส้มที่ถูกมี่มี่อุ้มเมื่อครู่จึงไร้ที่อยู่ เดินย่างไปนอนซุกบนตักของนายสาวแทน

ท่าทีอ่อนโยนกับสัตว์โลกของสะใภ้ยิ่งทำให้เล่อฟางหัวส่ายศีรษะ ซ่งเหมยลี่แม้จะอ่อนแอไปบ้างแต่บิดาของนางเป็นถึงเสนาบดีกรมขุนนางมีเส้นสายโยงใยทั่วราชสำนัก แล้วสตรีตรงหน้าเล่า มีสิ่งใดเหมาะสมกับบุตรชายของนางบ้าง ยิ่งกับสภาวะตึงเครียดเช่นนี้ ยิ่งจะกลายมาเป็นภาระฉุดรั้งมิให้หย่งเฟิงบินทะยานขึ้นสู่บัลลังก์

ไร้อำนาจ ไร้กำลัง ย่อมไร้ประโยชน์

เสียงถอนหายใจดังขึ้น ก่อนจะเอ่ยบอกทุกสิ่งในจวนที่สะใภ้ควรรู้ ทั้งเรื่องการดูแลเรือน ทรัพย์สิน บ่าวไพร่ในจวน รวมไปถึงสถานที่ต้องห้ามต่างๆ ภายในจวนอ๋อง หลักๆ ก็คงเป็นเรือนเดิมของอดีตชินอ๋องผู้ล่วงลับ ที่ปิดตายไว้มิให้ผู้ใดเข้าใกล้

“เรื่องที่เจ้าควรรู้ก็มีเท่านี้ ต่อไปอยากรู้สิ่งใดก็ศึกษาเอาเอง อ่อ เวลาว่างจากการดูแลเรือน อยากทำสิ่งใดก็บอกนางกำนัล พวกนางจะจัดเตรียมไว้ให้”

“ขอบพระทัยเพคะ”

“หวังเฟยต้องการสิ่งใดแจ้งหม่อมฉันได้เพคะ” นางกำนัลอาวุโสของเรือนว่าอย่างนอบน้อม

“อืม เช่นนั้นข้าขอกระดานวาดรูปกับหมึกให้ข้าที แล้วก็ผ้าเนื้อดีกับด้ายปัก” เสียงหวานถูกขัดด้วยเสียงหัวเราะในลำคอของไท่เฟย

“เจ้าเหมือนมารดาไม่มีผิด”

“ไท่เฟย เคยพบท่านแม่หรือเพคะ”

“ไม่ เพียงแค่รู้ว่านางชอบสิ่งใด แล้วเจ้าก็ไม่ต่างกัน” ใบหน้านิ่งเชิดขึ้น เฉมองไปทางอื่น แต่เมิ่งเหยาก็ยังเห็นว่าแววตาคู่นั้นฉายความเศร้าและตัดพ้อออกมาเด่นชัด

นางพอจะรู้เรื่องราวจากท่านพ่อมาบ้าง ว่าพ่อสวามีของนางเคยชื่นชอบท่านแม่ ถึงขั้นเดินทางไปแคว้นต้งหนานเพื่อสานสัมพันธ์

เห็นทีชีวิตคู่ของไท่เฟยกับอดีตชินอ๋องเฮ่อหรานคงมิได้ชื่นมื่นสักเท่าใด และคงมีท่านแม่มาเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ด้วยกระมัง

“ผิดแล้วเพคะ มีเพียงหน้าตาเท่านั้นที่หม่อมฉันเหมือนท่านแม่ แต่จิตใจคงมิกล้าเทียบเคียง” เมิ่งเหยาจะกล้าเปรียบตนเองกับท่านแม่ได้อย่างไร ในเมื่อส่วนลึกในใจของนางทั้งเจ็บแค้น ทั้งริษยา ขนาดว่าเรื่องราวผ่านไปเกือบยี่สิบปีแล้ว แต่นางก็ยังเจ็บปวดและอยากให้คนพวกนั้นได้รับรู้ความรู้สึกเหล่านั้นบ้าง

“เอาเถิด เหมือนไม่เหมือนก็ช่าง อีกสิบวันข้างหน้าจะมีงานเลี้ยงเจ้าเตรียมตัวให้พร้อม จ้างช่างมาตัดเย็บอาภรณ์ทั้งของเจ้า ข้า แล้วก็อาเฟิง”

“เข้าใจแล้วเพคะ หม่อมฉันทูลลา”

“ประเดี๋ยว”

“...”

“อีกสักชั่วยาม (2 ชั่วโมง) อาเฟิงก็กลับมาจากค่ายแล้ว เจ้าจัดเตรียมขนมกับชาให้เขาด้วย หน้าที่ของภรรยา เจ้าคงพอรู้กระมัง” ทุกคำพูดหนีไม่พ้นคำเหน็บแนม จนเว่ยเมิ่งเหยาเริ่มจะหน่าย แต่สุดท้ายก็ได้แต่เอือมอยู่ในใจ

“เพคะ หม่อมฉันทราบดี” ร่างบางยอบกายคำนับ แล้วเดินจากมา

เห็นทีการปรับตัวเข้าจวนอ๋องคงไม่ง่ายอย่างที่คิด

มือเรียวเปิดฝาหม้อที่ใช้นึ่งขนม กลิ่นหอมลอยฟุ้งออกมาจนเหล่านางกำนัลในห้องครัวต่างก็หันมาสนใจสะใภ้คนใหม่ของจวน ดูท่าแล้วชินหวังเฟยจะไม่ได้มีดีเพียงหน้าตาเท่านั้น มือเรียวยาวนั่นหยิบจับเครื่องครัวคล่องแคล่ว ดูเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าทำอยู่เป็นประจำ

“น่าทานยิ่งนักเพคะหวังเฟย เมื่อครู่หม่อมฉันเห็นท่านอ๋องกลับมาแล้ว หวังเฟยจะให้จัดขนมใส่จานเลยหรือไม่เพคะ”

“อืม รบกวนเจ้าแล้ว จัดให้ท่านอ๋องเพียงสี่ห้าชิ้นก็พอ ส่วนที่เหลือพวกเจ้าก็แบ่งกันชิมเถิด ข้าอยากรู้ว่ารสชาติจะถูกปากคนแคว้นเฉวียนหรือไม่”

“ขะ ขอบพระทัยเพคะหวังเฟย”

เว่ยเมิ่งเหยาหันไปยิ้มให้นางกำนัลในห้องครัว ก่อนจะจัดการเปลี่ยนผ้ากันเปื้อนออก แน่นอนว่าจุดหมายปลายทางคงหนีไม่พ้นห้องทำงานของผู้เป็นสวามี

อันที่จริงเมิ่งเหยามิได้อยากใส่ใจเฉวียนหย่งเฟิงนัก เพียงแต่ต้องรักษาหน้าตระกูลเว่ย ปฏิบัติตนเป็นภรรยาที่ดีตามคำสอนของมารดา

“มี่มี่ ส่งเสี่ยวจินมาให้ข้าเถิด ส่วนเจ้าช่วยจัดขนม รินชาให้ท่านอ๋องที” เพราะนางคร้านจะทำให้

“เพคะ” มี่มี่ตอบรับอย่างว่าง่าย