10. สกุลชุน (1)

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เสียงแส้กระทบลงบนผิวหนังเด็กหญิงวัยเพียงสิบสองหนาวอย่างต่อเนื่อง ชุนผิงหลานได้แต่กัดฟันร้องไห้ อดทนกับความเจ็บปวดที่ถูกบิดาลงโทษ

“ต่อไปจะทำอีกหรือไม่”

“มะ ไม่ทำแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ ขะ ข้าจะไม่พาน้องหญิงไปเสี่ยงอันตรายอีก” เสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตาจนผู้คนที่พบเห็นอดสงสารไม่ได้ มารดาของเด็กหญิงก็ได้แต่ร่ำไห้ เพราะมิอาจปกป้องบุตรสาวได้

เหตุผลที่ถูกลงโทษวันนี้ เพราะระหว่างที่ชุนผิงหลานกำลังถูกชุนซิ่นเยว่กลั่นแกล้ง สั่งให้ปีนต้นไม้ นางดันพลาดตกลงมาทับน้องสาวที่อยู่ด้านล่าง

เด็กหญิงอายุน้อยกว่าร้องไห้โฮเมื่อเห็นรอยแผลถลอกบนแขน วิ่งโร่ไปฟ้องบิดามารดา ทว่าคำเอ่ยเล่ากลับต่างจากความเป็นจริง บอกว่าตนถูกผิงหลานชักชวนไปเล่นจนบาดเจ็บ

“ดี! หากเจ้าทำอีก ข้าจะตีเจ้าให้ตายเสีย ไป!!!” นับจากนั้นเสียงตะคอกปนแหบก็เป็นเสียงที่ชุนผิงหลานหวาดกลัวมาตลอดชีวิต

ไม่สิ...อันที่จริงเรือนสกุลชุนแห่งนี้ ไม่มีที่ใดที่นางไม่หวาดกลัวเลย กระทั่งอยู่ในอ้อมกอดของมารดา ก็ไม่เคยรู้สึกอบอุ่น

“เว่ยเมิ่งเหยา เมิ่งเหยา เมิ่งเหยา!” เฮือก!!!

“เจ้าคะ เอ่อ เพคะ” คนงามหลุดออกมาจากภวังค์เพราะเสียงเรียกของคนข้างกาย

“เป็นอันใดไป อยู่ๆ ก็มาเกาะแขนข้า”

“ขะ ขอประทานอภัยเพคะ” เว่ยเมิ่งเหยารีบปล่อยมือตนเองออกจากแขนแกร่ง มือสั่นจับเข้าหากันพยายามความคุมสติ คิดอยู่ซ้ำๆ ว่านางคือเว่ยเมิ่งเหยา บุตรสาวเพียงคนเดียวของสกุลเว่ย มีครอบครัวที่รักและพร้อมจะปกป้องนาง ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวสกุลชุนอีกต่อไป

“คารวะชินอ๋อง” เสียงแหบเป็นเอกลักษณ์ของเรือนเอ่ยต้อนรับแขก ชุนหม่าเดินมุ่งหน้าเข้ามาพร้อมกับสตรีนางหนึ่ง ซึ่งเมิ่งเหยาเองก็รู้จักเป็นอย่างดี

แม้เวลาจะผ่านไปเกือบยี่สิบปี ทว่าดวงตาคู่นั้น ไฝเม็ดเล็กบนริมฝีปาก รอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยยาพิษ ทุกสิ่งยังติดอยู่ในโสตประสาทส่วนลึกของเมิ่งเหยา

ชุนซิ่นเยว่

ภาพคนทั้งคู่ซ้อนทับกับเหตุการณ์ในอดีตจนชายาอ๋องก้าวขยับไปชิดกับสวามีอย่างไม่รู้ตัว เพราะแม้เรื่องราวจะผ่านไปนานเพียงใด ท่านพ่อท่านแม่จะดูแลเลี้ยงดูเว่ยเมิ่งเหยามาดีเพียงใด แต่ปมลึกในใจก็ยากจะหายไปอย่างง่ายดาย

แต่อย่างน้อยเมื่อได้เผชิญหน้าจริงๆ นางก็มิได้ร่ำไห้ออกมาเหมือนเก่าก่อน ยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายก้มหัวคำนับนาง นั่นยิ่งย้ำเตือนให้คนงามรู้สถานะของตนเองในตอนนี้

“คารวะไท่เฟย ชินอ๋อง ชินหวังเฟยพ่ะย่ะค่ะ”

“เชิญทางนี้เถิดเพคะ” สองพ่อลูกเดินเข้ามาต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ขอบใจ ข้าให้คนส่งมอบของขวัญให้ท่านเสนาบดีแล้ว หวังว่าคงถูกใจ” เฉวียนหย่งเฟิงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ทันทีที่เห็นสีหน้าซีดเผือดของขุนนางเฒ่า ดูท่าคงตกใจไม่น้อยที่เขาส่งเหรียญกษาปณ์ปลอบที่พวกสกุลชุนสร้างขึ้น มาเป็นของขวัญให้ผู้นำตระกูล

“ได้รับแล้ว ขอบพระทัยท่านอ๋องที่เมตตาพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม อย่าได้เกรงใจเลย” ว่าเพียงเท่านั้นนักรบหนุ่มก็เดินเข้าไปในงานเลี้ยง พลางยอบกายลงนั่งในที่ที่ถูกจัดให้ แน่นอนว่าต้องสูงกว่าเหล่าขุนนางและสามัญชนที่มาร่วมงาน

อดีตคุณหนูเว่ยลอบสังเกตความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูลเงียบๆ ชุนซิ่นเยว่มิได้มีท่าทีสนิทสนมกับไท่เฟยมากนัก ทั้งที่สองสกุลควรได้ดองกันมิใช่หรือ หลังจากชุนผิงหลานตายไปอย่างไรเสียสกุลเล่อก็คงเลือกแต่งคุณหนูสกุลชุนสักคน

แต่เมิ่งเหยากลับไม่เห็นความสนิทสนมนั้นเลย ซ้ำยังดูเป็นปรปักษ์กันด้วยซ้ำ นี่เป็นครั้งแรกที่เมิ่งเหยาได้เห็นเฉวียนหย่งเฟิงในมุมที่ต่างออกไป อีกฝ่ายทำให้ชุนหม่าหน้าซีดได้ถึงเพียงนั้น ของที่ให้คงไม่ธรรมดา

“ท่านอ๋องให้สิ่งใดเสนาบดีชุนหรือเพคะ”

“...จะอยากรู้ไปทำไม มิใช่เรื่องที่เจ้าควรรู้”

“...” เมิ่งเหยาได้แต่ถอนหายใจหน่าย นางเพียงอยากรู้เท่านั้นว่ามีสิ่งใดที่ทำให้ชุนหม่าหวาดกลัว อยากรู้นักว่าจุดอ่อนของอีกฝ่ายคืออะไร

อันที่จริงก็เป็นความผิดของนางเอง ก่อนหน้าคิดจะปล่อยวาง จึงมิได้สืบเรื่องราวเกี่ยวกับสกุลชุนเลย พยายามลบความทรงจำทุกอย่างที่นี่ให้หมดไปด้วยซ้ำ เพราะแบบนี้จึงไม่รู้ความเป็นไปต่างๆ

บุรุษข้างกายก็ไม่ให้ความร่วมมือเสียบ้างเลย

“ทำหน้าเช่นนั้น เหมือนแมวส้มขี้ขู่ของเจ้าไม่มีผิด หึ”

“ต่างกันเพคะ เพราะเสี่ยวจินแค่ขู่” ริมฝีปากเล็กพึมพำกับตนเอง แต่อีกฝ่ายดันหูดีเสียอย่างนั้น

“อย่างเจ้าจะทำสิ่งใดได้ อ่อนปวกเปียก วันๆ เอาแต่ปักผ้า วาดรูป จะใช้พู่กันจิ้มตาข้าหรือไร”

ยังไม่ทันจะได้ตอบโต้ จิ้งรุ่ยซือ มารดาแผ่นดินก็เสด็จมาถึงงานเลี้ยง ซึ่งไม่น่าแปลกใจเลยสักนิด เนื่องด้วยสกุลเดิมของจิ้งฮองเฮาสนิทสนมกับสกุลชุนอยู่ก่อนแล้ว ซ้ำบัดนี้สกุลชุนยังถือข้างองค์ชายใหญ่ เฉวียนจิ่งเซิน โอรสเพียงคนเดียวที่ประสูติจากฮองเฮา

ทุกคนในงานต่างลุกขึ้นคำนับ ก่อนที่เสียงบรรเลงดนตรีจะเริ่มขึ้น เหล่านางรำในชุดวาบหวามออกมาร่ายรำเรียกทุกสายตาให้หันมอง เว้นก็แต่เมิ่งเหยาที่เบนสายตาไปมองเจ้าบ้าน ที่นี่ยังคงเหมือนเดิม ข้างกายชุนหม่ายังเป็นฮูหยินเอกจ้าวอวี้ บรรดาลูกๆ บ้านใหญ่ แน่นอนว่าต้องมีลูกรักอย่างชุนซิ่นเยว่

ทว่าแปลกนัก บุรุษที่นั่งข้างสตรีนางนั้นมิใช่เล่อซาง

“เสนาบดีชุน พาอนุมานั่งรวมด้วยหรือเพคะ” เว่ยเมิ่งเหยาเบนสายตาไปยังชุนซิ่นเยว่ ทั้งที่รู้ฐานะของอีกฝ่ายดี

“นั่นบุตรสาวคนเล็กของเขา สามีนางก็นั่งอยู่ข้างๆ เจ้ามิเห็นหรือ”

“อ่า เป็นสามีจริงๆ ด้วย” เมื่อลองพินิจดูแล้ว บุรุษวัยกลางคนผู้นั้นมิมีสิ่งใดเหมือนท่านพี่เล่อซางเลยสักนิด หน้าตาธรรมดา ดูไม่น่าเกรงขาม ไม่องค์อาด

ชุนซิ่นเยว่ยอมแต่งกับชายเช่นนี้หรือ แล้วพี่เล่อซางเล่า เขาไปอยู่ที่ใดกัน