9. มิใช่เรื่องง่าย (2)

มี่มี่จัดการรินชาและเตรียมขนมไว้บนโต๊ะทำงานเจ้าของจวน ก่อนจะย่อตัวหันหลังออกจากห้องให้สองสามีภรรยาได้พูดคุยกัน ภายในห้องจึงมีเพียงชายหญิงและเจ้าแมวส้มที่จ้องหน้าเฉวียนหย่งเฟิง ส่งเสียงในลำคอคล้ายกำลังขู่อีกฝ่าย

“เหตุใดยังไม่ออกไปอีก”

“หม่อมฉันอยากสอบถามบางเรื่องเพคะ ขอหม่อมฉันนั่งได้หรือไม่”

“ใครใช้ให้เจ้ายืนเล่า” คำพูดก่อกวนดังขึ้นจากบุรุษที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตามองม้วนตำรา

“ขอบพระทัยเพคะ เอ่อ หม่อมฉันออกไปเดินตลาดได้หรือไม่เพคะ แล้วหากจะออกไปต้องขออนุญาตผู้ใดหรือไม่” คำถามนั้นทำให้คนฟังถึงขั้นวางม้วนตำราในมือ กายสูงใหญ่เอนพิงพนักเก้าอี้ พลางยกยิ้มมุมปาก

“ออกไปได้ มิต้องขอผู้ใด เพียงแต่แจ้งให้พ่อบ้านรู้เอาไว้”

“เข้าใจแล้วเพคะ”

“แต่เจ้าจะไหวหรือ” ตาคมหรี่มองสาวงามนั่งอุ้มเจ้าแมวหน้าหยิ่งด้วยความดูแคลน

“หืม” เมิ่งเหยาเห็นสายตาเช่นนั้นก็เอียงคอสงสัยในสิ่งที่ชายหนุ่มพูด

“บิดาเจ้าคงจะบอกเจ้าอยู่กระมัง ว่าข้าแสดงออกชัดเจนว่าอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับฝ่าบาท ดังนั้นเจ้าควรระวังตัวเอาไว้บ้าง ไม่แน่ว่าวันที่เจ้าออกนอกจวน อาจจะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตเจ้า” หย่งเฟิงมิได้พูดเกินจริงเลยสักนิด ทั้งเขาและเสด็จแม่ต่างก็ถูกลอบทำร้ายอยู่หลายครั้ง ตั้งแต่ที่เสด็จพ่อยังมีชีวิตอยู่ กระทั่งตอนนี้

“...”

“ข้ามิได้ขู่ให้เจ้ากลัวหรอกนะ” ตาเฉี่ยวปรายมองคนงามที่นั่งนิ่งก็ได้แต่หัวเราะในใจ คงกลัวจนหัวหดกระมัง

“หากเป็นเรื่องนั้น ท่านอ๋องอย่าห่วงไปเลยเพคะ หม่อมฉันเคยจับดาบอยู่บ้าง”

“หึ มันมิเหมือนจับดาบร่ายรำหรอกนะ” เฉวียนหย่งเฟิงแค่นหัวเราะ นางคิดว่าชีวิตจริงจะเหมือนการรำดาบหรือไร หากแค่นั้นเหล่านางรำทั่วแคว้นเฉวียนก็คงต่อสู้เป็นกันหมด

“หม่อมฉันทราบดี ทูลลาเพคะ”

เฉวียนหย่งเฟิงมองร่างอ้อนแอ้นเดินออกจากประตูห้องไปก็ได้แต่ส่ายหน้า ในเมื่อเตือนแล้วไม่ยอมฟัง ก็ให้เจอกับตนเองเสียหน่อย

“หงอู่”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ส่งคนไปดูนางที หากนางตายในแคว้นเราขึ้นมาเรื่องจะยุ่งเอาได้ องค์รัชทายาทแคว้นต้งหนานดูมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับนาง อ่อ ถ้าไม่หนักหนาก็ไม่ต้องเข้าไปช่วย ปล่อยให้เจอดีเสียบ้าง ไม่แน่อาจหนีกลับแคว้นแทบไม่ทัน” ว่าไปมือก็หยิบขนมในจานทานไปด้วย

“เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ขนมนี้รสชาติดีไม่น้อย วันหลังสั่งให้แม่ครัวทำมาให้ข้าอีก”

“ขนมนี้เป็นของที่หวังเฟยทำเองพ่ะย่ะค่ะ” ได้ยินเพียงเท่านั้นคนที่เคี้ยวขนมด้วยความเอร็ดอร่อยถึงกับสำลัก ไอโขลกๆเสียงดัง

“รสชาติดี ตะ แต่ฝืดคอ” ว่าแล้วก็ยกชาขึ้นมาดื่มแก้เก้อ ทว่า...

“ชานี้ก็เป็นชาที่หวังเฟยนำมาจากแคว้นต้งหนานพ่ะย่ะค่ะ”

“แคกๆ”

กว่าสิบวันที่เว่ยเมิ่งเหยาวุ่นวายอยู่กับการเรียกช่างมาตัดเย็บเสื้อผ้าสำหรับไปงาน จากที่คิดว่าจะออกไปเดินสำรวจที่ทาง ว่าทุกอย่างยังเป็นเหมือนเมื่อสิบแปดปีก่อนหรือไม่ นางก็มิได้ออกไปที่ใด ขลุกอยู่กับการตัดเย็บเสื้อผ้า เพราะลวดลายที่ช่างตัดเย็บทำมาไม่ถูกใจ

เดิมทีไท่เฟยก็ส่ายหัวให้กับพฤติกรรมมากความของสะใภ้ ตัวนางและบุตรชายเป็นทหารในกองทัพ มีสิ่งใดให้ใส่ก็ใส่ ทว่าพอได้เห็นฝีมือการปักผ้าของเมิ่งเหยาก็ต้องยอมรับว่างดงาม สมแล้วที่เป็นบุตรีสกุลเว่ย

“ต้องขอบใจเจ้าที่สละเวลามาปักชุดด้วยตนเอง”

“หม่อมฉันเต็มใจเพคะ ปกติแล้วชุดออกงานของคนในครอบครัว หม่อมฉันกับท่านแม่มักตัดเย็บเองอยู่แล้ว เพราะหาช่างที่ถูกใจท่านแม่มิได้” เว่ยเมิ่งเหยายกยิ้มกว้าง ยามนึกถึงครอบครัว

“เหอะ เสียเวลา เสื้อผ้าก็เหมือนๆ กันหมด เหตุใดต้องทำให้มากเรื่อง”

“ท่านแม่กับท่านย่าทวดสอนหม่อมฉันว่า จะไปงานเลี้ยงก็ต้องให้เกียรติเจ้าของงาน การแต่งตัวดี เหมาะสม ถือเป็นมารยาทพื้นฐานที่สมควรปฏิบัตินะเพคะท่านอ๋อง”

“หึๆ ไม่รู้ว่างานเลี้ยงฉลองวันเกิดขุนนางในแคว้นต้งหนานเป็นอย่างไรหรือ” เล่อฟางหัวหลุดขำกับคำตอบของสะใภ้ ที่ทำเอาบุตรชายของนางหน้าเหวอ แต่เพื่อเว้นทางออกให้ นางจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเสีย

“ขึ้นอยู่กับแต่ละเรือนเพคะ เหล่าขุนนางบางคนก็จัดใหญ่โตเอิกเกริก บ้างก็เชิญแขกเฉพาะที่สนิทชิดเชื้อ แต่สำหรับบิดาหม่อมฉัน มีเพียงคนในจวนและครอบครัวของเสด็จลุง- เอ่อ หม่อมฉันหมายถึงฝ่าบาท ฮองเฮา และองค์รัชทายาทเพคะ” เมิ่งเหยาหันไปตอบคำถาม

“คิดว่าความสนิทสนมของสกุลเว่ยกับเชื้อพระวงศ์ จะเป็นเพียงข่าวลือเสียอีก”

“...” คนงามมิได้ตอบสิ่งใดกลับไป เพียงส่งยิ้มให้เท่านั้น

“เสด็จแม่เชื่อเถิดพ่ะย่ะค่ะ นางถึงขั้นเรียกนามองค์รัชทายาทโดยตรง แตะเนื้อตั้งตัวกันอย่างไม่เคอะเขิน ก็คงสนิทสนมกันพอควร” เอกบุรุษทำท่าราวกับตนรู้ทุกสิ่ง ทว่าพอฟังประโยคถัดไปก็รีบละลักละล่ำแก้ตัวทันที

“ยังไม่เลิกหึงหวงหม่อมฉันกับองค์รัชทายาทอีกหรือเพคะ”

“ข้าไม่ได้หึงหวงเจ้า ไม่เคยคิด และไม่มีทางคิดเช่นนั้นเด็ด-”

“ถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสียงด้านนอกดังลอดเข้ามาในรถม้า เฉวียนหย่งเฟิงจึงได้แต่ส่งสายตาคาดโทษไปให้ฮูหยิน ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวลงรถม้า

เว่ยเมิ่งเหยายกยิ้มบาง พลางก้มหน้าหลบสายตาของมารดาสวามีที่มองมา ทว่าความเบิกบานเล็กๆ ของเมิ่งเหยาก็สิ้นสุดทันทีที่ก้าวลงเหยียบพื้นดิน

ใบหน้างามเงยขึ้นมองป้ายหน้าเรือนที่เขียนไว้เด่นชัด

“เรือนสกุลชุน”