บทที่ 30 : หมัดถ่วงสวรรค์

แรงสั่นสะเทือนกระเพื่อมเข้าไปถึงตับม้าม เหยียบย่ำลงมาทีมีแต่คำถามว่าจะเอาชีวิตรอดออกไปได้เยี่ยงไร ชั่วยามนี้ที่ท่านเง็กเซียนวิ่งพล่านอยู่ในสนามฟุตบอล แต่หารู้ไม่ว่าในสายตาแกนั้นเหมือนตนเองกำลังโดนโขลกอยู่ในครกบดโอสถก็มิปาน! แข้งขากับฝ่าเท้ายักษ์ต่างระดมทิ่มลงมาจากฟากฟ้ามิหยุดหย่อน! กระทั่งมารู้ตัวอีกครั้งก็ตอนที่องค์ท่านวิ่งมาถึงวงกลมตรงกลางสนามแล้ว!

.

"แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ , เส้นสีขาวนี้คือสิ่งใด? ไฉนถึงโค้งเป็นวงคล้ายกับอาคมค่ายกลเช่นนี้?"

ความฉงนสนเท่ห์นี้เองที่ทำให้ท่านเง็กเซียนหยุดวิ่ง แกมิรู้หรอกว่าวงกลมตรงกลางสนามบอลมีที่มาที่ไปเช่นไร แล้วก็มิรู้ด้วยซ้ำว่าฟุตบอลคืออะไร? รู้แค่ว่าผืนหญ้าตรงนี้มีเส้นสีขาวตีเป็นวงกลม ซึ่งเหมาะมากที่จะให้แกได้ใช้วิชาสวรรค์เพื่อโต้กลับ

.

"ขนาดรูปร่างกำลังพอเหมาะเลย เช่นนี้ก็จะร่นเวลาลงได้บ้างโดยมิต้องกังวลเรื่องความปราณีตนัก!

เหงื่อนองเต็มหน้าทั้งยังหอบแฮ่ก ๆ แต่ถึงกาลนี้แล้วจะออกหน้าไหนก็มีแต่ต้องทำ

.

" 生 (เซิ่ง) , 老 (เหล่า) , 病 (ปิ้ง) , 死 (สื่อ) , 善 (ซ่าน) , 恶 (เอ้อ) , 高 (เกา) , 低 (ตี) ผนึกจงเปิด! จงออกมาเคล็ดวิชาหมัดถ่วงสวรรค์!"

ขณะเปล่งวาจาร่ายอาคมด้วยน้ำเสียงอันดังก้อง สองนิ้วชี้กับนิ้วกลางที่ขนาบนาบกันเป็นมุทรากระบี่ก็ป่ายปัดออกด้านข้างวาดเป็นวงกลม มือซ้ายกับมือขวาของท่านเง็กเซียนสอดคล้องกันเป็นพลวัต โดยอ้างอิงเอาเส้นกลางสนามสีขาวเป็นแกนหลัก เพราะมันแท้ ๆ ที่ทำให้กระบวนการนี้รวดเร็วยิ่งขึ้น

.

ด้วยขนาดและความโค้ง 360 องศาของเส้นขาวทำให้องค์เง็กเซียนสร้างวงแหวนอาคมขึ้นมาได้ทันท่วงที จากปกติที่กว่าจะวาดให้กลมได้ต้องใช้ความปราณีตสูงมาก แต่พอมีเส้นขาวเป็นแนวสายตามหาวิชาหมัดถ่วงสวรรค์จึงบังเกิดขึ้นอย่างอลังการ!

.

ม่านอาคมสีทองอร่ามปรากกฏเด่นเป็นวงโค้งเหนือศีรษะ อักษรจีนแปดตัวที่กล่าวในข้างต้นเปล่งประกายเรียงร้อยอยู่ภายใน ลักษณะมันคล้ายกับค่ายกลเคลื่อนย้ายแต่หนนี้กลับมิได้วาดอยู่บนพื้น แต่มาลอยอยู่เหนือเศียรขององค์จักรพรรดิสวรรค์แทน แล้วหลังจากนั้นพระองค์ก็ได้ใช้สองนิ้วขนาบนาบจากมือขวาฟันฉับลงมาเบื้องหน้า! โดยเจตนาเล็งไปยังฝ่าเท้ายักษ์หลายสิบข้างที่กำลังจะย่ำลงมาใส่!

.

"ฟึบบบ!"

.

พริบตาที่แสงจากปลายนิ้วส่องเจิดจ้าวงแหวนอาคมที่เต็มไปด้วยอักขระยึกยือก็เริ่มเคลื่อนที่ มันเคลื่อนที่จากแนวราบโน้มเอียงลงมาเป็นแนวเฉียงจนระดับองศานั้นสอดคล้องกับปลายนิ้วที่ล็อคเป้าไว้ ด้วยความสัตย์จริงว่ากระบวนการทั้งหมดทั้งสิ้นแม้จะใช้การบรรยายที่เนิ่นนาน แต่องค์จักรพรรดิสวรรค์กลับใช้เวลาในมิติมายาฝันเพียงแค่เสี้ยวอึดใจเท่านั้น แกทำทุกอย่างรวดเร็วมาก เร็วกว่าฝ่าเท้าข้างใด ๆ จะขยี้แกให้บี้แบนได้

.

"พึบ! , พับ! , พึบ! , พึบ!"

.

"ได้การณ์ล่ะ! เท่านี้ก็ถึงตาข้าแล้ว! จงรับไปเจ้ามนุษย์ผู้ต่ำต้อย! , หมัดถ่วงสวรรค์พันชั้นฟ้า!!!! , ย๊ากกกก!!!!"

.

"ย๊าก! , ย๊าก! , ย๊าก! , ย๊าก! , ย๊าก!"

"ย๊าก! , ย๊าก! , ย๊าก! , ย๊าก! , ย๊าก!"

"ย๊าก! , ย๊าก! , ย๊าก! , ย๊าก! , ย๊าก!"

.

"ฮึ๊ยยยย! , ย๊ากกกกก!!!!"

.

ให้ตายเถอะ! นึกไม่ถึงว่าจะบ้าบอผยองโทสะได้ถึงเพียงนี้! หลังเข่าทั้งสองข้างถูกย่อลงจนมั่นคง แสงจากปลายนิ้วที่เคยอยู่ในรูปลักษณ์ของมุทรากระบี่ก็ถูกดึงกลับเข้าไปไว้ในกำปั้นทั้งสองข้าง! ปล่อยหนวดยาวที่เคยขาดให้พัดโบกปลิวไสว และเมื่อเกิดสภาวะจิตที่มั่นใจกำปั้นเรืองแสงเป็นล้าน ๆ จึงประเคนต่อยใส่ม่านอาคมตรงหน้าแบบสุดแรงเกิด!

.

"ปั๊ก! , ปั๊ก! , ปั๊ก! , ปั๊ก! , ปั๊ก!"

"ปั๊ก! , ปั๊ก! , ปั๊ก! , ปั๊ก! , ปั๊ก!"

"ปั๊ก! , ปั๊ก! , ปั๊ก! , ปั๊ก! , ปั๊ก!"

เสียงกระดูกหัวไหล่ดังสู้กับเสียงมวลอากาศที่เสียดสีกับกำปั้น

.

ท่านเง็กเซียนกัดฟันเน้นสุดกำลังเหงื่อไหลต่างน้ำแต่แกก็หยุดมิได้ ครั้นจะให้วิ่งหนีต่อไปก็ดูจะเสียบุคลิกมิสู้วัดใจกันไปเลยดูจะมีสง่าราศีสมบารมีมากกว่า ซึ่งหลังจากนั้นเคล็ดวิชาหมัดถ่วงสวรรค์ขั้นพระกาฬก็สำแดงพิษสงอันแท้จริงออกมา!

.

ม่านอาคมตะแคงข้างเริ่มซึมซับพลังงาน อักษรจีนแปดตัวจำนวนมหาศาลยึกยือลอยวนอยู่ภายใน พวกมันต่างกระเพื่อมเป็นวงบุ๋ม ๆ บุบ ๆ บี้ ๆ ไปตามจังหวะในการต่อย ต่อยแรงก็บุบมากต่อยเบาก็บุบน้อย ต่อยร้อยยุบร้อยต่อยล้านก็ยุบล้าน!

.

ทว่าในฟากฝั่งตรงข้ามของม่านอาคม แรงต่อยทั้งหมดกลับถูกแปรสภาพให้กลายเป็นรูปลักษณ์ของปราณกำปั้นขนาดยักษ์! หมัดนับล้าน ๆ ถูกอาคมทำให้ขยายใหญ่ขึ้นนับพันเท่า! ว่ากันว่าอานุภาพความรุนแรงของมันสามารถขย่มสวรรค์ให้สั่นไหวได้เลย เพราะฉะนั้นการที่ท่านเง็กเซียนต่อยหมัดออกไป จึงมิต่างจากการเติมกระสุนให้แก่มหาอาคมหมัดถ่วงสวรรค์ เกมก็เลยพลิกบัดนี้แข้งขาฝ่าเท้าของพวกจางอี้เฟิงจึงต้องเผชิญกับปราณกำปั้นขนาดมหึมา ที่พุ่งสวนอากาศกระหน่ำโหมเข้ามาใส่เป็นชุด ๆ !

.

"ตู้มตู้มตู้ม! , ตู้มตู้มตู้ม! , ตู้มตู้มตู้ม! "

"ตู้มตู้มตู้ม! , ตู้มตู้มตู้ม! , ตู้มตู้มตู้ม! "

"ตู้มตู้มตู้ม! , ตู้มตู้มตู้ม! , ตู้มตู้มตู้ม! "

.

ห่าพายุหมัดทะยานออกมาเป็นระลอกคลื่น จังหวะการต่อยหนึ่งสองฮุคสลับแย็บของท่านเง็กเซียนส่งปราณกำปั้นยักษ์พุ่งปะทะกับรองเท้าสตั๊ดบิ๊กเบิ้มราวกับมวยถูกคู่! หลายลำขาถึงกับแตกสลายกลายเป็นผงธุลี! บางขาก็ล้มลงหงายท้องไปกับผืนหญ้าสั่นสะเทือนฝุ่นตลบ! เรียกได้ว่าท่านเง็กเซียนน่าจะมาถูกทางแล้ว โดยเฉพาะหมัดไม้ตายสุดท้ายที่แกมักจะชอบตะโกนแล้วก็โถมน้ำหนักใส่แบบทั้งไหล่

.

"เป็นไงล่ะพวกเจ้า! คิดจะต่อกรกับข้าก็บอกแล้วไงว่ายังเร็วไปหมื่นปี! จงรับกำปั้นสุดท้ายนี้ไปซะข้าจะได้ออกไปจากที่นี่เสียที! , ย๊ากกกกกก!!!!"

.

"ตูมมมมมมม!!!!"

.

อุปมาเหมือนหมัดขวาตรงของคุณไซตามะแห่งการ์ตูน ONE PUNCH MAN ก็มิปาน! องค์เง็กเซียนใส่แบบไม่ยั้งชนิดที่ไม่แคร์ว่าขาตัวเองจะขวิดแล้วลื่นล้ม หมัด ๆ นี้เหมือนเป็นการเดิมพันเพราะแกต่อยแบบลากเอาม่านอาคมให้พังพินาศตามไปด้วย! กำปั้นสุดท้ายนี้จึงพิเศษกว่าใคร ๆ เพราะมิใช่แค่ใหญ่และเป็นปราณสังหารสีทอง แต่มันยังลากเอาอักขระอาคมที่ทั้งขลังและติดบัฟสรรพคุณขยายส่วนไปกับปราณกำปั้นนี้ไปด้วย!

.

ซึ่งทันทีที่พุ่งไปสัมผัสโดนเป้าหมายเข้า ขาของจางอี้เฟิงในมิติฝันก็อยู่ในสภาพนี้ไปเลย!

.

"บุ๋ง! , บุ๋ง! , บุ๋ง! , บุ๋ง! , บุ๋ง!"

มันมิได้แตกสลายกลายเป็นผุยผง แต่กลับปูดบวมขึ้นตามจุดต่าง ๆ ราวกับเม็ดฝีที่ใกล้จะแตก!