บทที่ 31 : ตุงตาข่าย

"เป๊าะ! , เป๊าะ! , เป๊าะ! , เป๊าะ!"

คล้ายกับเสียงหนองแตกก็มิปาน ความปูดบวมดังกล่าวขยายวงลุกลามราวกับแผลติดเชื้อ

.

นี่มันเคล็ดวิชาอะไรกันด้วยชื่อที่เรียกขานว่า "หมัดถ่วงสวรรค์" ดูจะคล้ายกับวิชามารหรือไสยเวทย์ต้องห้ามซะมากกว่าเมื่อดูจากพฤติการเช่นนี้ และผลการตัดสินก็น่าจะออกมาแล้วว่าเกมได้พลิกแบบล้มกระดาน! จากที่เคยโดนต้อนมาตลอดท่านเง็กเซียนกลับกลายเป็นผู้ชนะโดยชอบธรรม เหล่าบรรดาแข้งขาฝ่าเท้าที่เคยไล่เหยียบย่ำบัดนี้ก็ได้มลายหายไปหมดสิ้น!

.

"แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ เช่นไรเล่าเจ้าคนแซ่จาง เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาแท้ ๆ ริอาจลองดีกับข้า หมัดถ่วงสวรรค์น่ะยังมีขั้นที่สูงกว่านี้อีกนะ นี่ถือว่าข้าแก่ชราเฉย ๆ หรอก มิเช่นนั้นโลหิตเหลวในกายเจ้าจะเกิดปฏิกิริยากับธาตุไฟยิ่งกว่านี้เสียอีก!"

.

"ว่าแต่แล้วนี่ข้าจะออกไปจากมิติทรงจำนี้ได้เช่นไร?"

.

ฉับพลันองค์จักรพรรดิสวรรค์ก็ได้ตวัดดัชนีปาดทแยงมุมจากซ้ายไปขวา เพื่อสลายเศษอาคมวงแหวนที่แตกกระจายหลงเหลืออยู่ในชั้นบรรยากาศ อันถือได้ว่าเป็นที่สิ้นสุดสำหรับมหาอาคมหมัดถ่วงสวรรค์ ตามติดมาด้วยการเพ่งจิตบำเพ็ญเรียกปราณอรหันต์สีทองออกมาจากปลายนิ้วดัชนีอีกครั้ง คราวนี้องค์ท่านน่าจะต้องการปลดวิชาอรหันต์ย้อนวัฏจักร (罗汉诀) ออก พอกันทีสำหรับการค้นวิญญาณมิสู้ออกไปสู่โลกเซียนภายนอก แล้วให้ทหารสวรรค์หรือเทพสงครามอู่เสิ่น (武神) ใช้กำลังง้างเอาความจริงจากจางอี้เฟิงเอาก็ได้

.

เพราะเท่านี้ก็รู้ซึ้งแล้วว่าในหัวของเขาล้วนมีแต่เรื่องของฟุตบอล! ในจิตใต้สำนึกของจางอี้เฟิงเต็มไปด้วยสนามฟุตบอล , รองเท้าสตั๊ด , แล้วก็มิตรภาพ ฯลฯ มิหนำซ้ำยังเต็มไปด้วยพลังด้านกายภาพอันมหาศาล ในระดับที่แม้แต่องค์เทพสูงสุดอย่างเง็กเซียนฮ่องเต้ก็ยังถูกจับเปลี่ยนรองเท้าได้ง่าย ๆ แล้วก็ต้องหอบเสื้อผ้าอาภรณ์เผ่นหนีอย่างสิ้นสภาพมาแล้ว

.

"รู้ถึงไหนอายเขาถึงนั้น! มิสู้ข้าปลดวิชาออกแล้วอย่าบอกเรื่องนี้แก่ใครจะดีกว่า!"

ประมุขสวรรค์คิดในใจ พลันปาดฝ่ามือลงต่ำในระดับเอวอย่างเชื่องช้า เพื่อทำการปลดวิชาอรหันต์ย้อนวัฏจักรออก

.

"ฟึบ~!"

ปัดมือครั้งที่หนึ่งก็แล้ว

.

"ฟึบ~! , ฟึบ~!"

ปัดมือครั้งที่สองก็แล้ว คราวนี้เพิ่มพละกำลังให้มากขึ้นเพ่งกระแสปราณแท้ให้เข้มขึ้นหน่อย

.

"อ่าวเฮ๊ย! , อั่ยหยา! (哎呀!) , ปู้ห่าว! (不好!) เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?! ก็ข้าสั่งปลดวิชาแล้วมิใช่หรือ?!"

จบคำอุทานดังกล่าวท่านเง็กเซียนยังสะบัดนิ้วมืออีกหลายสิบครั้ง จนหัวไหล่แทบเคล็ด

.

"ฟึบ~! , ฟึบ~! , ฟึบ~! , ฟึบ~!"

.

แต่จนแล้วจนรอดมิติทรงจำของจางอี้เฟิงก็ยังมิจางหายไป สนามบอลกว้างสุดลูกหูลูกตายังคงอยู่ ท้องฟ้าที่มืดดำเหมือนตอนใกล้ค่ำก็ยังมิหายไปไหน ส่วนเดียวที่หายไปดูจะมีแค่ฝ่าเท้ายักษ์จำนวนมากมายที่มิโผล่ออกมาย่ำใส่พระองค์อีกต่อไปแล้ว

.

และจู่ ๆ เสียงหัวใจของแกก็เหมือนจะเต้นแรงขึ้น! ก่อนหน้านี้มันจะเต้นแรงก็ต่อเมื่อสัมผัสได้ว่าตนเองกำลังมีภัยหรือไม่ก็เหน็ดเหนื่อย และครั้งนี้ท่านเง็กเซียนก็ยืนพักอยู่บนวงกลมกลางสนามจนหายเหนื่อยแล้ว เพราะฉะนั้นที่หัวใจหวั่นไหวก็หาใช่อิทธิพลของสิ่งใดไม่! นอกเสียจากว่ามีภัยคุกคามครั้งใหม่กำลังจะใกล้เข้ามา!

.

"บะ.. บ้าน่ะ! เรื่องแบบนี้เนี่ยะนะ?! ข้าผู้นี้เนี่ยะนะที่จะต้องเป็นฝ่ายแพ้!?"

.

ลมกรรโชกโหมพัดแรงราวกับโดนต่อยแก้ม เกลียวลมพุ่งเข้ามาใส่จากมิติมืดเบื้องหน้าที่พระองค์ก็มิอาจมองเห็น! มหาอาคมวิชาเวทย์ใดก็เรียกใช้มิทัน! ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากและใจที่เต้นรัวก็ประหนึ่งสัญญาณตื่นตัวให้พระองค์ต้องวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอีกครั้ง!

.

ร่างอุ้ยอ้ายเยื้องกายเชื่องช้าด้วยความช็อค! สองมือจากที่เคยสร้างเป็นมุทรากระบี่ป่ายปัดไปตรงนั้นตรงนี้เคลื่อนตะวันย้ายจันทรา บัดนี้กลับทำได้เพียงใช้หอบอุ้มอาภรณ์ที่ถ่วงแข้งถ่วงขา ตวัดหัน 360 องศาเลือกที่จะหันหลังให้กระแสลม แล้วก็เผ่นหนีในทิศตามลมดีกว่าที่จะสู้กับความกลมใหญ่ของอสูรกายขาวดำที่แกมิเคยพบเห็น!

.

"เฮือกกก! เจ้ามันเป็นตัวอะไรกัน? เจ้าคืออสูรจากโลกไหนเหตุไฉนถึงต้องมาเอาชีวิตข้า! , อ๊ากกกกก! ข้าทนสิ่งนี้มิไหวอีกต่อไปแล้ว! ข้าต้องรีบหนี! , หนี! , หนีไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด!!!"

.

หมดกันภาพลักษณ์สุดเท่ที่สร้างสมมา บางทีอาจจะเป็นเพราะแกอยู่ในโลกทรงจำแห่งนี้คนเดียวก็เป็นได้ ก็เลยกล้าปลดปล่อยให้ความกลัวกัดกินตัวตน หากอยู่ในโลกข้างนอกท่ามกลางเหล่าข้าทาสบริวาร องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ก็คงจะไม่วิ่งร้องไห้ขี้มูกโป่งเยี่ยงคนขี้ขลาดเช่นนี้หรอก

.

"ตุบ! , ตุบ! , ตุบ! , ตุบ! , ตุบ!"

"ตุบ! , ตุบ! , ตุบ! , ตุบ! , ตุบ!"

ซอยเท้ายิก ๆ เร็วพอ ๆ กับจังหวะการเต้นของหัวใจ

.

แกหอบอาภรณ์วิ่งหน้าตั้งเร็วไม่เท่ากับรอบแรก มิหนำซ้ำทิศทางที่มุ่งไปก็คือการตรงไปข้างหน้าเพื่อมุ่งไปยังจุดที่เห็นเป็นแสงสว่างเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงกลางระหว่างกรอบเสาโกลล์อันมีตาข่ายกั้น ใช่แล้ว! มันก็คือตำแหน่งการยิงจุดโทษในกติกาฟุตบอลนั่นเอง! และอสูรกายยักษ์ทรงกลมที่ท่านเง็กเซียนตะโกนสาปส่งนักหนา มันก็คือลูกฟุตบอลขนาดมหึมาที่ใหญ่พอ ๆ กับตึก 3 ชั้น!

.

รัศมีความกว้างใหญ่ของมันยากจะพรรณนาไหว ทว่าด้วยสีสันที่เป็นจุดดำสลับขาวและอัตราความเร็วที่หมุนปั่นจนแหกแผ่นหญ้าคว้านแผ่นดินกระชากทุกสรรพสิ่งที่อยู่บนผิวพสุธาจนพังพินาศ! เทพสวรรค์ที่มิเคยเห็นลูกฟุตบอลมาก่อนย่อมต้องรู้สึกกลัวเป็นธรรมดา ในสายตาเง็กเซียนบอลยักษ์ลูกนี้จึงมิต่างจากอสูรกาย! มันกำลังจะกลิ้งเข้ามาบดขยี้แก! แล้วก็คงจะถูกสีดำสลับขาวนั้นกลืนกินเข้าไปมิต่างจากเศษรากหญ้าที่กระจุยกระจายเป็นแน่แท้!

.

"อ๊าาาากกกก! , อย่านะอย่าทำข้า! , ข้าวิ่งหนีเจ้าต่อไปมิไหวแล้ว! แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ ข้าต้องโดนเจ้ากินเป็นแน่! , อ๊าาาากกก!"

วิ่งไปพลางหันมองหลังไปด้วยสปีดความเร็วจึงตกลงอย่างน่าใจหาย

.

สวนทางกับลูกฟุตบอลยักษ์ที่ถูกปล่อยออกมา เจ้านี่ยิ่งกลิ้งก็ยิ่งเร็วยิ่งหมุนก็ยิ่งแรงพอลองมองผ่าน ๆ อาจจะเห็นเป็นรถบดถนนที่ติดเครื่องยนต์เทอร์โบเลยก็ว่าได้ และด้วยระยะที่ร่นเข้ามาใกล้ขึ้นทุกทีลองเป็นอีหรอบนี้แสงสว่างเพียงเล็กน้อยบริเวณกรอบเขตโทษ เห็นทีองค์ประมุขสวรรค์ก็คงจะวิ่งไปมิทันเสียแล้ว!

.

จะชนในอีก 3.. , 2.. , 1.. แกร็บบบบบ!!!!

.

"เบร๊ะ! , เบร๊ะ! , แบร๊ะ! , แบร๊ะ!"

ช่างเป็นซุ่มเสียงที่แสนจะสยดสยอง อุปมาเหมือนเสียงของอึ่งอ่างหน้าฝนที่โดนยางรถสิบล้อบดทับ

.

ท่านเง็กเซียนฮ่องเต้หนีการภาคทัณฑ์นี้ไปมิพ้น! ร่างทั้งร่างของแกจึงโดนลูกบอลยักษ์บดทับแบบทั้งตัวตั้งแต่หนังหัวจรดหนังเท้า! เรือนร่างทั้งหมดแบนนาบไปกับแผ่นหนังของลูกบอล ครานั้นความเร็วในการหมุนกลิ้งของมันก็ยังมิได้ลดลาวาศอกลงเลย มันยังคงหมุนกลิ้งปั่นวนไปข้างหน้าแม้จะมีอาการสะดุดเหมือนรถที่กระโดดเนินตัวหนอนบนถนนอยู่บ้าง แต่ก็มิสามารถชะลอความรุนแรงของการปั่นหมุนได้

.

ตัวลูกบอลยังคงกลิ้งต่อไปโดยมีองค์เง็กเซียนแบนติดผิวของชั้นหนังไปด้วย เลือดมิออกสักหยดเจ็บมากไหมก็มิอาจล่วงรู้ แม้แต่น้ำเสียงแบบแผดร้องทุรนทุรายก็ไม่มี รู้แต่ว่าร่างของแกยังคงแบนติดแนบไปกับบอลเป็นจิ้งจกคู่กับบานพับอยู่เช่นเดิม จนกระทั่งบอลกลิ้งผ่านไปถึงตำแหน่งสำหรับการยิงจุดโทษ บริเวณที่ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดแสงสว่างเพียงจุดเดียวที่องค์เง็กเซียนมองว่าเป็นจุดหมาย

.

บอลหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างน่าอัศจรรย์! มันหมุนตัวเองปั่นวนอยู่กับที่จนฝุ่นคลุ้งราวกับกำลังหาเหลี่ยมที่คิดว่าใช่ แล้วหลังจากนั้นก็!

.

"เปรี๊ยงงง!"

.

โคตรพ่อโคตรแม่งมึง! ไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงมาจากไหน ฝ่าเท้ายักษ์กับรองเท้า Adidas ขนาดใหญ่ก็โดนหมัดถ่วงสวรรค์ทำลายย่อยยับไปหมดแล้ว! นี่จึงมิต่างจากเรี่ยวแรงช้างสารที่มิมีใครเห็น! รู้ตัวอีกทีทั้งลูกฟุตบอลบิ๊กเบิ้มกับร่างแห้งกรังราวกับตุ๊กแกตากแห้งขององค์เง็กเซียน ก็โดนเตะแบบเต็มแรงจนลูกฟุตบอลพุ่งแหวกอากาศทะลวงเข้าโกลล์ประตูตุงตาข่ายไปเลย!

.

"ฟุบบบ!!!"

"แกร๊กกก..ก..ก..ก..ก!"

.

และจังหวะที่ลูกบอลกำลังหมุนเสียดสีอยู่กับตาข่ายด้านหลังอยู่นั้น มิติมายาฝันทั้งหมดก็ได้ปั่นวนตามไปด้วย! สนามหญ้ากับผืนฟ้าปั่นหมุนสลับทิศ! ทุกอย่างบิดเบี้ยวและเบ้เข้าหากันโดยไม่แคร์หลักฟิสิกส์ใด ๆ ก่อนที่ทั้งหมดทั้งมวลจะม้วนตัวและย่นเข้ามาฝังรวมอยู่ในลูกฟุตบอลลูกนี้ โดยมีท่านเง็กเซียนผู้น่าสงสารเป็นดั่งหัวจุกอุดรูรั่วลำดับสุดท้าย

.

ก่อนที่ต่อมาลูกบอลยักษ์ดังกล่าวจะหมดแรงลง มันหยุดหมุนขยี้ยีใส่ผนังตาข่ายโกลล์ และจังหวะที่มันหล่นกระแทกพื้น ตุบ! , ตุบ! , ตุบ! นั่นเอง! พอถึงครั้งที่สาม! จักรพรรดิสวรรค์ถึงได้ลืมตาตื่นขึ้นโดยพบว่าตนได้ถูกปล่อยออกมาสู่โลกภายนอกแล้ว!