บทที่ 29 : มิติมายาฝัน!

"หืม.. เหตุใดมิพูดมิจาอะไรสักคำ หรือข้าต้องเหาะเหินลงไปใกล้กว่านี้?"

เง็กเซียนฮ่องเต้เอ่ยกับตัวเองอีกครั้ง พลันขับร่างกายาจิตที่ลอยอยู่เหนือฟ้าให้ขยับลงไปใกล้เป้าหมายมากขึ้น

.

แล้วก็เป็นห้้วงยามนั้นเองที่ทำให้พระองค์ตื่นรู้! เพราะจู่ ๆ ร่างหนาที่หมายหัวไว้ก็จมบุ๋มลงไปกับพื้นหญ้า! หมอนั่นทำราวกับว่าใต้พงดงไพรแห่งนี้คือผืนวารี ทั้งยังมีการกระเพื่อมของระลอกคลื่นบนผิวดินปรากฏให้เห็นอย่างน่าพิศวง

.

"เขาหายไปไหน?! แล้วไฉนถึงเหลือข้าอยู่เพียงผู้เดียว!?"

หันซ้ายแลขวาระแวดระวังไปกับภัยคุกคามที่มิน่าไว้ใจ เง็กเซียนถึงกับเหยียดนิ้วชี้ประกบนิ้วกลางสร้างเป็นมุทรากระบี่ พลางปล่อยปราณอรหันต์ออกมาหล่อเลี้ยงปลายนิ้วเอาไว้

.

นี่คือท่วงท่าของพวกนักบำเพ็ญเซียน และส่วนใหญ่ก็มักจะปักสองดัชนีนี้ทิ่มลงที่ต่ำเพื่ออำพรางเคล็ดวิชาที่ตนจะออกมิให้ศัตรูเห็น องค์เง็กเซียนเองก็เช่นกัน! ปราณอรหันต์สีทองอร่ามจึงถูกบีบเค้นจนเหลือขนาดเท่าเม็ดถั่ว ปลายนิ้วของแกเต็มที่จึงมิสว่างเกินไฟธูป ตอกย้ำว่าการประมือกับสิ่งที่มองมิเห็นน่าจะเกิดขึ้นในเวลาอันใกล้!

.

ฉับพลันพื้นที่เหยียบอยู่กลับกลายเป็นสิ่งแรกที่ผู้ใช้วิชาย้อนวัฏจักร (罗汉诀) ต้องพรึงเพริด! เพราะจากที่เคยเหาะเหินเดินทะยานได้ตามใจในความทรงจำของผู้อื่น บัดนี้องค์เง็กเซียนกลับมิสามารถขับเคลื่อนวิชาตัวเบาใด ๆ ได้อีกเลย! ประหนึ่งว่าตบะบำเพ็ญของแกได้ถูกดูดซับไว้โดยพื้นดินพิศวงเบื้องล่าง! มันกลายเป็นแหล่งพลังงานชั้นดี มิหนำซ้ำหลังผ่านไปเพียงครู่สั้นจากพงหญ้ารกร้างให้อาหารสัตว์ บัดนี้กลับกลายสภาพเป็นสนามหญ้าสีเขียวชอุ่มอุ้มน้ำมาตรฐานพรีเมียร์ลีก! ทั้งยังกว้างไกลสุดหูลูกตาราวกับมิมีที่สิ้นสุดอีกต่างหาก!

.

"ได้เช่นไรกัน?! เกิดสิ่งนี้ขึ้นได้เยี่ยงไร? นี่คือผลพวงจากตบะบำเพ็ญของข้าเช่นนั้นรึ?"

ทำเอาเง็กเซียนถึงกับผงะ! นี่นับเป็นครั้งแรกสำหรับพระองค์เลยก็ว่าได้ที่ถูกต้อนถึงเพียงนี้

.

วิชาก็วิชาตัวเองแท้ ๆ แต่กลับควบคุมอะไรในมิติทรงจำแห่งนี้มิได้เลย แล้วพอลองจะก้าวเดินดูก็พบว่า 玉履 (อวี้ลวี่) ซึ่งเป็นรองเท้าที่ทำจากหยกบริสุทธิ์ หนึ่งในเครื่องทรงเมฆาแห่งเก้าชั้นฟ้าอุดมไปด้วยธาตุหยินเป็นปรปักษ์กับวิญญาณร้ายในโลกมืด จู่ ๆ ก็ถูกสลับเปลี่ยนไป! กลับกลายเป็นรองเท้าสตั๊ดของพวกนักฟุตบอลที่ปรากฏขึ้นมาสวมแทน! ความตระหนกตกใจนี้ทำให้องค์จักรพรรดิถึงกับต้องรีบถลกชายอาภรณ์ขึ้นตรวจสอบ ซึ่งก็ทำอะไรมิได้เพราะต่อให้พยายามจะถอดมันออกสักแค่ไหน แต่ยิ่งทำรองเท้าพิเศษสำหรับนักบอลนี้ก็ยิ่งรัดแน่น! มันรัดซะจนน่องของท่านเง็กเซียนชักจะเริ่มปูดเกิดเป็นเส้นเอ็นยึกยือ!

.

"不好 (ปู้ห่าว!) แย่แล้ว! แบบนี้มิดีแน่นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับข้า! เจ้าหมอนี่หาใช่มนุษย์ธรรมดา! เก็บซ่อนตัวตน! ปิดบังความสามารถ! คอยดูเถอะข้าจะต้องค้นหาความจริงเกี่ยวกับเจ้าในนี้ให้จงได้! , คอยดู!"

.

ชะตาจะขาดยังทำเป็นปากเก่ง เป็นความจริงที่ต่อให้เป็นถึงจักรพรรดิสวรรค์ก็หวั่นวิตกได้ ชั่วยามนี้องค์เง็กเซียนเริ่มรู้ตัวลึก ๆ แล้วว่าตนเองอาจจะต้องถอนวิชาอรหันต์ย้อนวัฏจักร (罗汉诀) ออก เผื่อกรณีที่เลวร้ายที่สุดอย่างการถูกปิดกั้นสัมผัสทั้ง 5 แล้วติดแหง็กอยู่ที่นี่ เพราะแม้แต่วิชาการเหาะเหินยังถูกปิดผนึก เปลี่ยนเครื่องทรงส่วนตัวอย่างรองเท้ายังทำได้โดยง่าย ย่อมหมายความว่ามนุษย์แซ่จางผู้นี้ยากจะหยั่งถึง! การลองหยั่งเชิงกับเขาในมิติทรงจำล้วนต้องเจออะไรอีกมาก มิสู้ถอยออกไปตั้งหลักในโลกเซียนข้างนอกก่อนดูจะได้เปรียบกว่า

.

หาไม่เพราะคิดไตร่ตรองยังมิทันไรก็เหมือนเจ้าบ้านจะรู้ทัน ท่านเง็กเซียนฮ่องเต้กับรองเท้าสตั๊ดที่สวมใส่เป็นครั้งแรกจึงต้องรีบกระโจนถอยหลัง! ระ.. ระ.. เร็วมาก! มาเร็วกว่าที่คิดสำหรับการโจมตีจากผืนดินวิปลาศ! ปราณอรหันต์สีทองคำบนปลายดัชนีจึงต้องสะบัดปรับเปลี่ยนเป็นพัลวัน! เพื่อเรียกเอาอาคมคุ้มกันเป็นโล่อักษร "盾" (ต๊วน) ให้โผล่ออกมารับการกระหนาบตีของมวลดินมหาศาล!

.

"เปรี๊ยงงง!"

.

"ฟึมมม!!! , ฟึมมม!!!"

.

ที่นี่คล้ายกับสนามบอลก็จริงแต่เป็นสนามบอลที่ยังสร้างมิเสร็จสมใจ มวลดินขนาดใหญ่ที่มาพร้อมกับหญ้าเขียว ๆ สั้น ๆ สวย ๆ ที่อยู่ฝั่งขวามือจึงยกตัวลอยสูงขึ้นเป็นทรงลูกบาศก์สี่เหลี่ยมขนาดยักษ์! ความกว้างคูณยาวคูณสูงของมันน่าจะเทียบได้กับตู้คอนเทนเนอร์หนึ่งหลัง ก่อนที่ทั้งหมดจะโถมทับลงมาใส่องค์เง็กเซียนแบบทั้งก้อน!

.

"ฟึมมมม!!!"

.

ทว่าองค์เหนือหัวก็ใช้โล่อาคมกันไว้ได้แบบมิยากเย็น แถมยังกระทุ้งมันออกไปแบบไม่ยี่หระ! ดูมีความ "อย่างเทพ" ขึ้นมาเลยถ้ามิใช่เพราะฝั่งซ้ายเองก็มีเหมือนกัน หลังมวลดินลูกบาศก์พร้อมกับเศษหญ้าใบเขียวสวย ๆ จากฝั่งซ้ายได้ลอยตัวสูงขึ้นแล้วโถมทับลงมาทั้งก้อนแบบเมื่อครู่! และแม้ท่านเง็กเซียนจะป้องกันไว้ได้แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันทำให้พื้นที่ ๆ พระองค์ยืนอยู่นั้นต่ำลงเรื่อย ๆ ตามไปด้วย ทำไปทำมากว่าจะรู้ตัวอีกทีตัวแกเองก็แทบจะโดนฝังทั้งเป็นให้จมคาสนามบอลไปเสียแล้ว!

.

"หน็อยมันจะมากเกินไปแล้วนะ เห็นข้าเล่นด้วยเข้าหน่อยอย่าริอาจคิดกำแหงเชียว! ฮึ่ย! ของแค่นี้หยุดข้ามิได้หรอกเจ้ามนุษย์ต่ำต้อย!"

กัดฟันเค้นคำในลำคออย่างกับพวกคนชั่ว บางทีแกอาจจะลืมไปแล้วว่าตนคือเทพสูงสุด

.

อักษรจีนตัว "盾" (ต๊วน) ที่แปลว่า "โล่" จึงเด่นหลาขึ้นอย่างทรนง! สีของมันเข้มขึ้นด้วยระดับอาคมอันบ้าคลั่งของพลังตบะบำเพ็ญ ทั้งยังกระทุ้งเอามวลดินเศษหินเศษหญ้าให้ปลิวกระเด็นสวนทางขึ้นไปบนฟ้ากระจัดกระจาย! จังหวะที่มีก้อนดินร่วงหล่นลงมานั้นเอง ชั่วพริบตาเดียวรองเท้าสตั๊ดที่รัดจนน่องปูดก็กระโดดสลับฟันปลาซ้ายขวา ๆ ไต่ดินแบบเรียงก้อนจนนำร่างหนาของท่านเง็กเซียนขึ้นมายืนบนพื้นหญ้าสนามบอลอันเป็นปกติได้อย่างสง่างาม

.

"แฮ่ก ๆ , แฮ่ก ๆ "

.

"พรึบ! , พรับ! , พรับ!"

.

แกยืนหอบอยู่พักหนึ่งก่อนจะสะบัดมุทรากระบี่ดัชนีคู่ป่ายปัดไปตามจุดต่าง ๆ บนร่างกายเพื่อปรับลมปราณให้อยู่ตัว ในใจแกคิดว่าก็มิเท่าไหร่คิดจะเล่นงานประมุขสวรรค์ด้วยของแค่นี้คงเร็วไปร้อยปี

.

และเพราะความหมั่นไส้นี้กระมังด่านเคราะห์ที่สองจึงตามมาติด ๆ แบบมิให้ตั้งตัว งานนี้องค์เง็กเซียนยังฟื้นฟูมิเต็มที่ด้วยซ้ำ เสี้ยวอึดใจที่แกกำลังเดินลมปราณผ่านชีพจรและแหงนหน้ามองขึ้นไปข้างบนเพื่อสูดอากาศ แกก็พานพบเข้ากับเท้าขนาดยักษ์! เท้าจริง ๆ ! เท้าของคนที่ใส่รองเท้า adidas ขนาดยักษ์เบอร์ 800,000 ครึ่งเห็นจะได้! มันใหญ่แบบเต็มแม็พ ชนิดที่ต่อให้กระโดดสุดตัวพุ่งสุดเหยียดยังไงก็มิพ้นวิถีการเหยียบ!

.

"ฟ้าววว~!"

.

ประหนึ่งสัดส่วนของคนเทียบกับมดเห็นจะได้ เง็กเซียนฮ่องเต้คือเทพสูงสุดใหญ่สุดบนสวรรค์ เพิ่งจะมีครั้งนี้แหละที่แกเห็นเท้าของคนอื่นใหญ่กว่าทั้งตัวของตนเอง และลำพังจะใช้อาคมคุ้มกายเรียกโล่ "盾" ออกมาอีกก็คงมิต่างจากการเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง เพียงสัมผัสแรกที่โดนอาคมโล่ก็น่าจะโดนทลายจนแหลกสลาย งานนี้ถ้ามิอยากตายเห็นทีคงมีแต่จะต้องวิ่ง!

.

"ฟ้าววว~!"

.

"โครมมม!"

.

"ฟ้าววว~!"

.

"โครมมมมมม! , โครมมมมมม!"

.

ง้างทีก็กระทืบทีง้างสองทีเหยียบเสร็จแม่งยังมีปั่นขยี้! แล้วก็ใช่ว่าจะทิ้งร่องรอยเป็นรอยเท้ายักษ์ธรรมดา ๆ ซะที่ไหน ด้วยความที่เป็นรองเท้าสตั๊ดมันก็เลยมีปุ่ม ความตะปุ่มตะป่ำกับหลุมขนาดใหญ่ก็เลยสร้างความเสียหายให้พื้นสนามหญ้าในระดับวอดวายมหาศาล จากที่ว่ายากอยู่แล้วเง็กเซียนเลยเจองานยากยิ่งกว่าเก่า สภาพแกตอนนี้นอกจากจะเหาะเหินมิได้ยังเต็มไปด้วยความทุลักทุเล!

.

แกหอบเอาชายผ้าอาภรณ์ยาวของแกไว้แนบพุง ถลกชุดคลุมให้มีพื้นที่สำหรับยกขาให้มากที่สุด พลันวิ่งจ้ำอ้าวเอาตัวรอดของแกไปด้วยความคล่องแคล่ว ปุ่มสตั๊ดเกาะพื้นได้ดีทั้งยังเซฟข้อเท้ามิให้ได้รับการบาดเจ็บ สำหรับเทพที่แทบมิเคยออกกำลังกายแล้วนับว่าดีเยี่ยม และถึงตอนนี้เง็กเซียนก็เข้าใจแล้วว่ารองเท้าสตั๊ดที่ถูกบังคับให้สวมใส่นั้นดูดีกว่ารองเท้าหยก 玉履 (อวี้ลวี่) เป็นไหน ๆ ชั่วยามนี้แกจึงได้แต่วิ่ง! , วิ่ง! , วิ่ง! แล้วก็วิ่ง!

.

ความเชื่องช้าของศัตรูดูจะเป็นเหตุผลเดียวที่แกยังรอด สนามบอลนี่ก็กว้างใหญ่ซะเหลือเกินมองเห็นแต่เส้นข้างสีขาวอยู่ไกลลิบ แต่ประตูของอีกฝั่งหรือแม้แต่เส้นกลางสนามที่เป็นรูปวงกลมยังวิ่งไปไม่ถึงเลย ยังไงดีจะทำยังไงต่อไปดีท่านเง็กเซียนดูเหมือนจะเข้าตาจนเสียแล้ว! ซ้ำร้ายที่เพราะที่นี่คือสนามบอล ฟุตบอลเล่นกันเป็นทีมฉันใดจึงมิได้มีแค่เท้าซ้ายและเท้าขวาใหญ่ยักษ์ของจางอี้เฟิงเท่านั้น แต่ยังมีของ ๆ คนอื่นปะปนลงมาด้วย

.

"ฟ้าววว~!"

.

"โครมมมม! , โครมมมม!"

"โครมมมม! , โครมมมม!"

"โครมมมม! , โครมมมม!"

.

11 คนก็ 22 ข้าง เมื่อรวมเข้ากับของทีมฝั่งตรงข้ามด้วยก็กลายเป็น 44 ! หลบให้พ้นเถอะท่านเง็กเซียน! ฟุตบอลเตะกันตั้ง 90 นาที ขอให้ท่านหนีรอดจากมิติทรงจำที่มีแต่ฟุตบอลอยู่ในหัวของจางอี้เฟิงแห่งนี้ให้ได้ด้วยเถิด วิชาอรหันต์ย้อนวัฏจักร (罗汉诀) ของท่าน ถึงนาทีนี้บอกได้คำเดียวเลยว่า "พลาดมหันต์ใครจะพาฉันกลับ" ดูจะเป็นชื่อที่เข้ากว่า!