บทที่ 7 : โอ้พระเจ้า! (13+)

ต้องใช้คำว่า "เรียบร้อยโรงเรียนลี่ฮือหลวง" ได้เลย จางอี้เฟิงกลายเป็นคนที่แพ้ภัยตัวเอง ฝีเท้าของเขาไม่ได้แย่เขาคือคนที่โดดเด่นที่สุดด้วยซ้ำ แต่ด้วยวุฒิภาวะและความแข็งแกร่งของจิตใจ ก็ต้องยอมรับว่าสอบตกแบบยกกระดาน คนเป็นโค้ชเขาดูออก และเพราะแบบนั้นเจ้าตัวถึงยังมีเงาหัวอยู่ในสำนักในฐานะของตัวสำรอง เป็นคนอื่นคงโดนเฉดออกจากทีมให้ไปแข่งกีฬาชนิดอื่นไปแล้ว

.

หลังผลการคัดตัวออกห้วงเวลาก็เข้าสู่ช่วงพลบค่ำพอดี เหล่านักกีฬาตัวแทนต่างก็อิดโรยเหนื่อยล้า ไม่มีใครอยากทำอะไรอีกแล้วนอกจากรีบอาบน้ำล้างตัวแล้วก็กลับบ้านไปนอน เว้นก็แต่กลุ่มนักเตะทีมสำรองที่โค้ชสั่งให้อยู่เก็บของและอุปกรณ์ฝึกซ้อมต่าง ๆ หนักอึ้งจากความผิดหวังแล้ว ยังต้องมาหนักหลังยกของหนักอีก ดูท่าพวกเขาทั้ง 7 คนคงจะไม่สบอารมณ์ต่อสิ่งนี้ แล้วหัวโจกในการก่อหวอดก็ไม่ใช่ใคร จางอี้เฟิงนักเตะแห่งสายลมของเรานี่เอง

.

"เฮ้อ! ให้มันได้อย่างงี้สิฟะ! ไปเว๊ยพวกเรารีบทำรีบเสร็จ เอ็ง 3 คนไปช่วยกันเก็บเสาโกลล์นะส่วนฉันจะเก็บบอลใส่ตาข่าย ส่วนอีก 3 คนก็กระติกน้ำ ขวดน้ำมันมวยทาขา น้ำมันหมาทาควยอะไรก็เก็บใส่คูลเลอร์ยัดรวม ๆ กันไปเลย เหนื่อยชิบหายแต่เจ็บใจมากกว่าแม่งเอ๊ย!"

.

บ่นเป็นหมีกินผึ้งด้วยขากรรไกรที่ไวพอ ๆ กับขาตอนสับหลอกคู่ต่อสู้ ซึ่งจะไม่ให้จางอี้เฟิงโวยวายได้ไงก็ในเมื่อหน้าที่นี้มันต้องเป็นของแอลลี่ผู้จัดการทีม กลุ่มตัวสำรองซะที่ไหนล่ะเขาเห็นตัวเองกับเพื่อนเป็นเพียงขี้ข้าที่ควบกล้ำเบ๊ก็เท่านั้น

.

เวลาผ่านไปราว 3 ก้านธูปทุกอย่างก็แล้วเสร็จ ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านหมดเหลือเพียงอี้เฟิงที่ช้ากว่าใครเพื่อน ปกติเขาขึ้นชื่อลือชาเรื่องความเร็วอยู่เป็นนิจ ก็เพิ่งจะมีวันนี้แหละที่เจ้าตัวรู้สึกโคตรแย่! มันเฟลมากเสียจนพาลให้กิจกรรมทุกอย่างในชีวิตเชื่องช้าลงไปหมด เขาเดินออกจากห้องล็อคเกอร์รูมเป็นคนสุดท้าย ก่อนจะตระหนกตกใจไปกับบรรยากาศของสนามบอลตอนกลางคืนอยู่แว๊บหนึ่ง

.

เชี้ยที่นี่น่ากลัวชิบหาย! เขายังนึกถึงแอลลี่อยู่เลยว่าเธอนึกครึ้มอะไรถึงแอบมาเตะบอลตอนกลางคืนอยู่คนเดียว ไม่ไหว ๆ ไม่คิดแล้ว! คิดได้ดังนั้นจางอี้เฟิงก็เลยเดินตรงออกมาตามทางเดินในอาคาร และก่อนจะถึงทางออกก็ต้องผ่านห้องเก็บอุปกรณ์ที่เขากับเพื่อนตัวสำรองได้จัดการมันไปแล้ว จังหวะนั้นเองที่พิรุธอะไรบางอย่างได้เสียดแทงเข้ามาในหัวจึก! ทำไมวะ! ทำไมในห้องเหมือนจะมีคน?

.

"บ้าน่ะ! ก็เราอยู่ที่นี่เป็นคนสุดท้ายจะมีใครเหลืออยู่ได้ไง? แต่นั่นมันแสงไฟนี่หว่าถึงจะแค่นิดเดียว เหมือนไฟมือถือเลยแฮะชักแปลก ๆ ล่ะ?!"

.

สาบานได้ว่าพ่อหนุ่มแห่งสายลมไม่ได้คิดถึงเรื่องภูตผีปีศาจแต่อย่างใด แม้บรรยากาศจะเป็นใจให้ผีอยู่อาศัยขนาดนี้ ความมืดสลัวทึมเทา องศาของแสงและมุมเสาที่ตั้งฉากกับโถงทางเดิน บวกกับแสงไฟบนเพดานที่สว่างกว่าหิ่งห้อยเพียงแค่เล็กน้อย ทั้งหมดทั้งมวลรวมกันก็แล้วแต่จางอี้เฟิงก็ยังมั่นใจว่าต้องเป็นคนแน่ ๆ มิหนำซ้ำคน ๆ นั้นก็ต้องเข้าใจผิดคิดว่าไม่มีใครอยู่ในอาคารโรงยิมหลังนี้แล้ว เพราะเขาคือคนที่เอาลูกบอลไปเก็บไว้ในห้องเป็นคนสุดท้ายแล้วก็ล็อคประตูเองกับมือ

.

" ตึก! ๆ , ตึก! ๆ , ตึก! ๆ , ตึก! ๆ "

ใจเต้นแรงกว่าตอนยิงลูกโทษตัดสินแชมป์

.

"แบบนี้เห็นทีต้องเสือกกูขอซุ่มดูหน่อยเถอะวะ ข้าแต่องค์เทพจ่าวเสิน (灶神) เทพเตาไฟประจำบ้าน โปรดดลบันดาลอย่าให้ลูกได้เห็นในสิ่งที่คิดด้วยเถิด โปรดอย่าให้เป็นอย่างที่ลูกคิดเลย.. เพี้ยง~!"

.

จางอี้เฟิงเป็นคนมีจิตจัญไรมาตั้งแต่เกิด เขารู้ได้โดยพลันว่าห้องมืดแบบนี้ที่ชอบอยู่ไม่ได้มีแต่ผีทว่าคนที่คิดจะหาที่ปี้ก็ชอบมาใช้ด้วย! หน้าของแอลลี่คนที่ตนแอบรักนี่ลอยมาเลย อี้เฟิงคิดถึงภาพตอนที่หล่อนกระโดดดีใจตอนที่พี่หลิงห่าวทำประตูได้ คิดถึงตอนที่เธอส่งเสียงกรี๊ดตอนที่พี่หลิงห่าวถูกประกาศชื่อว่าติดทีมตัวจริงเป็นคนแรก แล้วมันจะรอดได้ยังไง? โมเมนท์แบบนี้เป็นไปได้สูงเหลือเกินที่คนทั้งสองจะแอบมามอบรางวัลกันในห้องดังกล่าว

.

"ไม่! ไม่ใช่! ต้องไม่ใช่! เราอุตส่าห์ขอพรจากเทพเตาไฟประจำบ้านแล้วท่านต้องอยู่ข้างเราสิ ขอทีเถอะท่านอย่าให้เป็นแอลลี่ กับ พี่หลิงห่าวที่อยู่ในนั้นเลยผมคงทำใจไม่ได้~!"

.

สายมูมาเต็มแต่ครานั้นมือเจ้ากรรมก็ดันทนกระแสความอยากรู้ไม่ไหว พลันตัดสินใจบิดลูกบิดแบบโคตรซอร์ฟผลักบานประตูให้แง้มเข้าไปเพียงแค่เล็กน้อย เอาพอให้ได้ยินเสียงและเห็นภาพแบบ Hidden camera ซึ่งไอ้สัด! แม่งยิ่งทำให้เงี่ยนและได้อารมณ์มากกว่าเดิมซะอีก! และต่อไปนี้คือสิ่งที่จางอี้เฟิงได้ยินและได้รับชมมา

.

"พี่หลิงห่าวคะพี่สัญญาอะไรกับแอลลี่ไว้ พี่จำได้ใช่ไหมคะ.."

.

"ก็จำได้อยู่แต่ไม่คิดว่าจะต้องปุบปับขนาดนี้ แล้วก็ในที่แบบนี้ด้วย.."

.

กลายเป็นภาพของแอลลี่ หลิน ลูกสาวโค้ชที่งุ้มหน้าลงต่ำ ดวงตากลมโตของเธอมิอาจปิดซ่อนการเหลือบมอง เธอจ้องหลิงห่าวด้วยความบ่องแบ๊วพลางใช้ปลายนิ้วชี้สองข้างจิ้มชนกันราวกับเขินอาย สองร่างกายยืนห่างกันเพียงแค่สามฝ่ามือ

.

"คือ.. พี่ยังไม่พร้อมตอนนี้อ่ะแอลลี่ น้องเป็นลูกสาวโค้ชนะถ้ามีใครรู้เข้าเกรงว่าจะเป็นเรื่องไม่ดีเอา แล้วมันก็เสียหายกับน้องที่เป็นผู้หญิงด้วย พี่ว่าพี่ไม่อยากทำอ่ะ!"

.

"แต่พี่รับปากหนูแล้ว! พี่บอกว่าถ้าพี่ได้เป็นตัวจริงหนูจะกลายเป็นตัวจริงของพี่ เรื่องที่เราคบกันทุกคนก็ต้องรับรู้! หนูชอบพี่มากนะ! ชอบมาตลอด! ชอบมานานแล้วด้วย!"

.

"อึก! , เอ่อ..อ..อ"

เจอดอกนี้เข้าไปหลิงห่าวที่เก่งเรื่องทำประตูถึงกับสตันท์ เขาคงไม่เคยโดนจู่โจมในระยะเผาขนขนาดนี้ พูดไม่พูดเปล่าแอลลี่ยังโผตัวเข้าไปกอดร่างแกร่งซะแน่น! น้ำตาเธอเริ่่มซึมซาบลงมาตามพวงแก้ม

.

"ฮึ่ย..ไม่เอาสิแอลลี่ร้องไห้ทำไมอ่ะ พี่ขอโทษนะ.. ฮึ้ย.. ไม่เอา.. ไม่ร้อง ๆ ไหนขอดูหน่อยร้องทำไม ไม่เห็นต้องร้องกับเรื่องแค่นี้เลย~ พี่ขอโทษนะ~ ดูดิแก้มเลอะหมดแล้ว"

.

ชายหนุ่มแกะมือที่กอดรัดเอวของแอลลี่ออก เขาจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอให้ทิ้งดิ่งตรงแนบลำตัว จากนั้นจึงเริ่มลูบไล้เรียวแขนของเธอขึ้นไปช้า ๆ เจอช็อตนี้เข้าไปแอลลี่ถึงกับขนลุก เธอหยุดร้องจริงแต่รอยน้ำตายังคงทิ้งคราบหลิงห่าวก็เลยใช้นิ้วมือเช็ดน้ำตาออกจากแก้มใส แสงสลัวของหลอดไฟสมาร์ทโฟนช่างเป็นใจ ใกล้กว่านี้ไม่ได้แล้ว ใกล้จนได้ยินเสียงเต้นของหัวใจของกันและกันแล้ว และทันทีที่หลิงห่าวส่งยิ้มหวานออกมา แอลลี่ก็พุ่งเข้าไปประกบปากจูบในทันที!

.

"จุ๊บ! , จ๊วบบบ! , จุ๊บ! , จ๊วบบบ!"

.

เธอจูบมันทั้ง ๆ ที่แขนยังแข็งเกร็งนั่นแหละ เป็นการเขย่งจูบจากแอลลี่ที่ท่าอาจจะไม่สวย แต่รสชาติจูบแรกในชีวิตก็ซาบซ่านราวกับโดนหยุดเวลา เธอพยายามโถมน้ำหนักตัวเพื่อดันหลิงห่าวไปชิดติดกับกำแพง เธออยากจะนัวเขาให้มากกว่านี้แต่ดันมาติดที่สู้แรงฝ่ายชายไม่ไหว และเขาตัดสินใจถอนริมฝีปากออก!

.

"เฮือกกก! , ไม่แอลลี่ไม่ใช่แบบนี้! แฮ่ก! ๆ , แฮ่ก! ๆ "

จบคำตวาดนี้น้ำตาผู้ชายก็ชักจะไหล ใบหน้าเขาแดงระเรื่อไปหมดปากก็เจ่อแต่ก็ยังน่าจูบต่ออยู่ดี

.

"ทำไมคะ! หรือพี่เป็นเกย์?!"

.

"ไม่ครับไม่ได้เป็น!"

.

"หรือหนูสวยไม่พอ หนูหุ่นไม่ดีหรอ?!"

.

"น้องแอลลี่สวยมากครับ เป็นผู้หญิงที่หุ่นดีที่สุดในสำนักเราเลย"

.

"แล้วทำไมอ่ะพี่! , ทำไม..! , หนูไม่เข้าใจ!"

ถอนหายใจปลดปลงคราวนี้กลายเป็นฝ่ายหญิงที่ถอยตัวออกห่าง เธอถอยล่นจนกระทั่งแผ่นหลังไปชนเข้ากับกำแพงอีกฝั่งหนึ่ง ยืนเอาหลังพิงไว้ก็จริงแต่มือเจ้ากรรมก็ยังอุตส่าห์ขยุ้มชายเสื้อดึงรั้งชุดวอร์มที่หลวม ๆ ให้กระชับรัดรูป มันบีบซะจนอกเป็นอกเอวเป็นเอวหุ่นแอลลี่ไปไกลมาก บอดี้เรือนร่างไม่เหมือนเด็ก ม.ปลายอายุ 16 แม้แต่นิดเดีียว

.

"ตกลงพี่จะไม่เอา?!"

.

"ครับพี่ไม่เอา.."

หลิงห่าวหันไปขยับเสื้อผ้าตัวเอง เขากลับหลังหันไปคว้ากระเป๋าเป้ใส่อุปกรณ์กีฬาขึ้นมาแบกบนแผ่นหลัง ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วและดูทรงคฑาชายนายนี้ก็คงต้องการจะกลับ เขาเดินตรงเข้ามาหาแอลลี่ที่ยืนหน้าบึ้งกอดอกพิงกำแพงอยู่พลางพูดขึ้นมาเบา ๆ ว่า

.

"พี่ก็ชอบน้องนะ.. แต่พี่ให้เกียรติผู้หญิง.. พี่เป็นสุภาพบุรุษเจอกับพรุ่งนี้ครับน้องแอลลี่~!"

.

"จุ๊บ!"

จุ๊บที่หน้าผากเหม่ง ๆ ของเธอไปหนึ่งที แล้วพี่เขาก็เดินเลี้ยวฉากทะลุประตูออกไปเลย ก่อนไปยังอุตส่าห์หันมายิ้มให้ด้วยหางตาทั้งยังทำท่าชี้นิ้วขึ้นฟ้าที่คล้ายกับท่าดีใจตอนที่แกทำประตูได้

.

คนเหี้ยอะไรเท่ห์ชิบหาย! พูดก็พูดเถอะเจอช็อตนี้เข้าไปแอลลี่นี่ถึงกับทรุดลงกับพื้น ไม่รู้สิมันเหมือนกับว่าพี่หลิงห่าวกำลังสอนบทเรียนขนานใหญ่ให้กับสาวรุ่นน้องว่าผู้ชายไม่ได้ขี้เอาเหมือนกันทั้งโลก คนที่เขาให้คุณค่ากับความรักก็มี คนที่เขารอจนทุกอย่างพร้อมและเฝ้ารอให้ความรักเบ่งบานจากก้นบึ้งของหัวใจจริง ๆ ก็ยังมีให้เห็น

.

แอลลี่ก็เลยกลับมาหน้าแดงอีกหน อะดรีนาลีนไหลหลั่งคลั่งรักยิ่งกว่าตอนที่ชาร์ทเข้าไปประกบปากจูบซะอีก และถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง หลายสิ่งหลายอย่างในหัวแอลลี่ตีกันอีรุงตุงนังไปหมด เอาเป็นว่าเหมือน Fail แต่ไม่ Fake และนี่น่าจะเป็นความประทับใจแรกที่เธอมีกับพี่หลิงห่าวแบบจำมิลืมเลือน

.

"ค่ะพี่.. แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะคะ~!"

ในห้องที่สลัวเกือบจะมืดมิด สาวตัวเล็กแอบยิ้มกลุ้มกลิ่มในเงามืดอยู่คนเดียว

.

ซึ่งก็คือคนเดียวจริง ๆ ถามว่าแล้วจางอี้เฟิงหายไปไหน? คำตอบคือโน่น! ตั้งแต่ที่ไอ้หมอนี่เห็นสาวที่แอบรักกระโจนเข้าไปจูบปากกับผู้ชาย และเห็นเงาตะคุ่ม ๆ ของคนทั้งคู่เริ่มนัวเนียกัน โหมด Ultimate Loser หมาขี้แพ้ระดับสุดยอดก็เริ่มทำงาน น้ำตาไหลเป็นสายน้ำ ขี้มูกยืดเป็นทาง วิ่งสะพายกระเป๋าสวนเลนสนาม ไม่อยากรับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว ทั้งอกหักทั้งคัดบอลไม่ผ่าน วันนี้ช่างเป็นวันที่สาหัสสากรรจ์สำหรับจางอี้เฟิงซะเหลือเกิน!