ความเจ็บปวด

"ฮื่อๆๆ ฮื่อๆ ฮื่อๆ"

ตอนนี้เธอเจ็บเหลือเกิน​ เจ็บจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว​ เจ็บเหมือนหัวใจดวงนี้จะหลุดออกมาจากอก​เลย ทำไมการรักใครสักคนถึงได้เจ็บขนาดนี้ ทำไมเขาถึงไม่เห็นค่าความรักของเธอบ้าง คนตัวเล็กหอบจิตใจที่บอบช้ำมาหลบในห้องหนังสือ ห้องที่ตอนนี้กลายมาเป็นที่ประจำของเธอไปแล้ว บ่อยครั้งที่เธอเข้ามาอยู่ในห้องนี้เมื่อรู้สึกไม่สบายใจและครั้งนี้ก็เช่นกัน

คำพูดมากมายที่ออกมาจากปากของคนที่ได้ชื่อว่าสามีมันชัดเจนและเจ็บปวดมากเหลือเกินสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้ คนที่กำลังพยายามเพื่อความรัก พยายามที่จะรักษาคำว่าชีวิตคู่ให้อยู่ได้นาน วันนี้เธอเชื่อแล้วว่าต่อให้เธอจะทุ่มเทหรือพยายามมากแค่ไหน สิ่งที่เธอต้องการมันก็ไม่มีวันเป็นจริงได้ เพราะเธอสู้คนในใจเขาไม่ได้เลย เขารักและมั่นคงต่อผู้หญิงคนนั้นมาก มากจนไม่มีพื้นที่ว่างให้เธอเลย ถึงแม้ว่าผู้หญิงคนนั้นเคยทิ้งเขาไปแต่งงานกับคนอื่นแต่เขาก็ยังรัก แค่นี้มันก็พิสูจน์ได้แล้วว่าเขารักผู้หญิงคนนั้นมาขนาดไหน มากจนยอมทำร้ายจิตใจภรรยาอย่างเธอ

ภรรยางั้นเหรอ เธอไม่แน่ใจว่าใช้คำนี้ได้หรือเปล่า...ในเมื่อเขาไม่ได้แต่งงานกับเธอเพราะความรักและไม่ได้ต้องการเธอจริงๆเลยด้วยซ้ำ ตอนนั้นเขาแค่ต้องการประชดผู้หญิงคนนั้น ส่วนเธอมันก็แค่ความผิดพลาดเองอินทิชา...เป็นความผิดพลาดที่เขาเอามาใช้ประโยชน์เพื่อเป็นเครื่องมือในการเอาคืนคนที่ตัวเองรัก

เธอไม่สมควรเรียกตัวเองว่าภรรยาเพราะที่ผ่านมามันไม่มีอะไรบ่งบอกว่าเธอเป็นภรรยาของเขา ขนาดวันแต่งงานเขายังไม่ยอมจดทะเบียนสมรสเลย เขาไม่ให้เกียรติเธอและครอบครัวสักนิด ที่อยู่ด้วยกันเพราะแค่อยากรับผิดชอบแบบผ่านๆและที่นอนด้วยกันเพราะเขาคิดว่าเธอคือตัวแทนคนรักของตัวเอง หึ...อินทิชาเธอมันไม่ได้มีค่าหรือสำคัญอะไรเลย

ทางด้านของชายหนุ่มหลังจากที่คุยโทรศัพท์​กับเพื่อนสนิทเสร็จ เขาจึงออกมาจากห้องทำงานของตัวเองเพื่อไปหาอะไรกิน​ ปกติเขาจะไปทำงานที่บริษัท​แต่วันนี้เป็นวันหยุดเขาจึงเลือกที่จะอยู่ที่บ้านกับภรรยาตัวเอง​ ซึ่งปกติหล่อนชอบมาวอแวและชอบเข้ามาอ้อนเขา​ แต่วันนี้แปลกมากเพราะเขายังไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอ

ที่ผ่านมาการใช้ชีวิตคู่กับอินทิชาเขาต้องใช้คำว่าอดทนเป็นอย่างมาก บางครั้งเขาก็รำคาญกับการกระทำของเธอเพราะมันเหมือนเด็กไม่รู้จักโต แต่ก็ไม่อยากต่อว่าให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ อะไรก็ตามที่เธอทำและมันเกินไปจนเขาทนไม่ไหว เช่นการยัดเยียดให้เขากินอาหารหรือขนมที่ตัวเองทำ ซึ่งมันไม่อร่อยและเขาก็ไม่อยากกิน บ่อยครั้งที่เขาบอกให้เธอหยุดทำและไปซื้อจะดีกว่า แต่เธอก็ยังดื้อที่จะทำ จนเขาเหนื่อยใจที่จะพูด นี่เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เธอทำให้เขารู้สึกเบื่อและรำคาญมากๆไม่รู้ว่าเธอจะพยายามไปเพื่ออะไร

"ไปไหนของเธอนะทิชา" ชายหนุ่มพึมพำคนเดียวเมื่อเดินออกมาแล้วไม่เห็นภรรยาตัวน้อย

"ปิ่น ปิ่น!!"

"ค่ะ คุณราช เรียกปิ่นมีอะไรหรือเปล่าคะ"

"คุณทิชาล่ะ​" เมื่อมองไปทั่วห้องก็ยังไม่เห็นหญิงสาว​ เขาจึงเรียกสาวใช้มาถาม

"อ้าว เห็นเมื่อกี้คุณทิชาบอกว่าจะไปตามคุณราชมากินขนมนี่ค่ะ​ ปิ่นก็นึกว่าคุณๆจะอยู่ด้วยกันซะอีก"

"หืม เธอไปตอนไหน ทำไมฉันไม่เห็นรู้เลย" ตอนนี้ในใจของเขารู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก กลัวว่าเธอจะได้ยินตอนที่เขาคุยกับเพื่อน​ ถ้าเป็นแบบนั้นไม่ดีแน่

"สักพักใหญ่ๆแล้วนะคะ"

"แล้วตอนนี้เธอไปไหน​ พอจะรู้ไหม" เขารีบถามสาวใช้กลับ เพราะตอนนี้เขารู้สึกร้อนใจจริงๆ

"หรือว่าจะอยู่ห้องหนังสือคะ ปกติคุณทิชาชอบเข้าไปอ่านหนังสือทุกวัน" เขาค่อนข้างอึ้งกับสิ่งที่ได้รู้จากปากสาวใช้ว่าคนเป็นภรรยาชอบเข้าไปอ่านหนังสือ ไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กแบบเธอจะอ่านหนังสือด้วย เมื่อได้คำตอบชายหนุ่มรีบเดินตรงไปยังห้องหนังสือของตัวเอง​ทันที เพื่อไปตามหาคนตัวเล็ก....

เอี๊ยด.....

ทันทีที่เปิดประตูเข้ามา​ บรรยกาศในห้องเงียบสงบราวกับว่าไม่มีคนอยู่​ แต่เพราะเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังเปิด​ บ่งบอกว่าต้องมีคนอยู่ในนี้แน่นอน​ เขากวาดสายตาไปทั่วจนมาสะดุดตาตรงโซฟา​

"หึ.... ไหนว่ามาอ่านหนังสือ​​... พึ่งรู้ว่าคนที่มาอ่านหนังเขาพกเครื่องนอนมาด้วย" ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหัวและอมยิ้มกับภาพที่เห็นตรงหน้า ตอนนี้คนตัวเล็กใช้ผ้าห่มคลุมทั้งหน้าและตัว ส่วนหนังสือก็เปิดค้างไว้ที่อกตัวเอง ​เมื่อก่อนเขาเองก็ชอบเข้ามาอ่านหนังสือในห้องนี้บ่อยๆ หรือบางทีเขาก็เข้ามานอนในนี้เหมือนที่คนตัวเล็กกำลังทำ อันที่จริงเหตุผลที่เขาสร้างห้องนี้ขึ้นมาเพราะอยากได้ความสงบและมุมส่วนตัว แต่หลังจากที่แต่งงานเขาไม่เคยได้เข้ามาห้องนี้อีกเลย เพราะต้องวุ่นวายกับงานที่บริษัท

"ที่แท้ก็มานอนนี่เอง..." พอเห็นว่าเธอนอนอยู่เขาก็รู้สึกโล่งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้เหมือนกันว่าเขากำลังกลัวอะไร

ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าคนที่เขาคิดว่ากำลังนอน ตอนนี้เจ้าหล่อนไม่ได้หลับอย่างที่เขาคิด​ เธอแค่แกล้งทำเพราะไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้าย เธอได้ยินเสียงคนเปิดประตูเข้ามาก็เลยรีบคลุมหัวทันที เพราะไม่อยากให้ใครมาเห็นสภาพแย่ๆของตัวเอง ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นพี่ปิ่นที่ขึ้นมาตามไปกินข้าว ไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะเป็นเขา

"ทิชา....ทิชา" เขาเรียกหญิงสาวด้วยเสียงที่ไม่ดังมาก อันที่จริงก็เกรงใจมากกว่า แต่เขามีเรื่องที่อยากคุยกับเธอและอยากคุยให้มันจบๆ ถึงจะดูเป็นการเสียมารยาทแต่เขาก็ต้องทำ เพราะเรื่องที่เขาจะคุยกับเธอมันเป็นเรื่องสำคัญ สำคัญสำหรับเราสองคนมาก

"ทิชาครับ ทิชา...."

"ครืด​ ครืด ครืด" ในระหว่างที่เขากำลังเรียกคนตัวเล็ก อยู่ๆก็มีสายเรียกเข้าโทรเข้ามา ซึ่งเบอร์ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ทำให้ชายหนุ่มต้องขมวดคิ้วเพราะเป็นเบอร์แปลกเนื่องจากมันไม่ได้ถูกบันทึกไว้ แต่เขาก็เลือกที่จะกดรับเพราะคิดว่าคนที่โทรมาอาจจะเป็นคนสำคัญ

"สวัสดีครับ"

"สะ...สวัสดีราช" เสียงที่เปล่งออกมาถึงมันจะเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่เขากลับจำได้ทันทีว่าเสียงนี้เป็นเสียงของใคร

"แก้ว....."

"ขอบคุณนะราชที่ยังจำเราได้"

"เราจำทุกอย่างเกี่ยวกับแก้วได้เสมอและเราไม่เคยลืมแก้วเลยนะ"

"ขอบคุณจริงๆนะราช"

"แก้วอยู่ไหน แก้วกลับมาแล้วใช่ไหม กลับมาหาราชได้ไหมครับ เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะ ชีวิตราชที่ไม่มีแก้วมันไม่มีความสุขอีกเลย"

"ฮื่อๆ ราช...ตอนนี้แก้วอยู่โรงพยาบาลช่วยแก้วด้วย ราชมาหาแก้วหน่อยได้ไหม แก้วกลัว"

"แก้วใจเย็นๆนะ​ ใจเย็นๆ ส่งโลเคชั่นมา​ เดี๋ยวราชจะไปหาแก้วตอนนี้เลย"

หลังจากที่รับสายคนรักเก่า ชายหนุ่มก็รีบวิ่งออกจากห้องในทันที​และตรงไปที่ลานจอดรถ​ จากนั้นเขาก็ขับรถออกไปด้วยความเร็ว​ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าคนเป็นภรรยารับรู้ทุกอย่างและกำลังยืนมองเขาจากหน้าต่างทั้งน้ำตา