บทที่ 13

“แขกฝ่ายพี่ธนาเชิญครบแล้วใช่ไหมคะ” 

“ครบแล้ว”

“ดีจังแต่แขกฝ่ายมายด์ยังไม่ทั่วถึง แล้วก็อย่าลืมนะเดือนหน้าเราต้องไปหาป๋าวรรธน์อาของมายด์ รายนี้มายด์รักมากต้องไปเรียนเชิญด้วยตัวเอง”

“ที่มายด์บอกว่าอยู่ทางเหนือใช่ไหม”

“แม่ฮ่องสอนค่ะ แต่คุณแม่บอกว่าไม่สบายใจที่เราจะเดินทางไกลในช่วงนี้”

พอมีคนเตือนว่าคนจะแต่งาน จะบวช จะรับปริญญา ไม่ควรขับขี่หรือเดินทางไกล หญิงสาวก็กังวลใจไปด้วย

“ไม่เป็นอะไรหรอกมายด์ ที่คุณแม่ของหนูเตือนมันไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคนเสมอ และอะไรที่มันจะเกิดไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนมันก็เกิดขึ้นได้”

“ค่ะ” มีธนาไปด้วยทั้งคนไม่มีอะไรน่ากลัวเลย เขาเป็นผู้ใหญ่เกินวัย อบอุ่นมั่นคงมีอนาคต และอีกไม่ถึงสองเดือนผู้ชายคนนี้ก็จะเป็นสามีของเธอโดยสมบูรณ์

เส้นทางรักของธนากับสาวสวยคนนี้ เกิดขึ้นตอนที่เขาไปต่อปริญาโทที่อังกฤษ เพราะจบปริญาตรีมาสองปีแล้ว ทำให้ธนาต้องอ่านหนังสือหนักขึ้นเหมือนเริ่มใหม่ และเขายังต้องหาอาชีพเสริมทำไปด้วย เพราะครอบครัวถือว่ามีฐานะกลางๆ

หลักๆ เงินที่ส่งเขาเรียนมาจากเอวาพี่สาวของเขา ระหว่างเรียนบางวันเขาก็หลับฟุบไปกับโต๊ะ ได้สาวสวยที่นั่งข้างๆ คอยสะกิด เธอชื่อน้องมายด์ เป็นสาวน้อยน่ารักดวงตากลมโต หน้าตาจิ้มลิ้ม ผมยาวสลวย รูปร่างผอมบาง มายด์อายุน้อยกว่าเขาสามปี แต่เธอเรียนจบก็ต่อโททันที จึงกลายเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับเขา

เขาและเธอพัฒนาความสัมพันธ์จากพี่น้อง กลายเป็นคนรักในเวลาอันรวดเร็ว แรกๆ ธนายังลังเลเหมือนอยากปิดกั้นตัวเอง เขาบอกหญิงสาวว่า

“พี่หวั่นไหวกับผู้หญิงที่ พี่ไม่ไปต่อกับเธอ เราไม่ได้รักกัน ไม่เคยรัก แต่มีวันไนท์สแตนด์” น้องมายด์ได้ยินถึงกับหน้าแดงเห่อด้วยความเขินอาย เธอยังบริสุทธิ์ไร้เดียงสาแต่ก็ให้กำลังใจเขา

“ตอนนี้พี่รักเธอมากขึ้นหรือเปล่า”

“เราไม่เคยรักกัน”

“เอาใหม่ค่ะ พี่คิดถึงเธอน้อยลงไหมคะ”

ธนาพยักหน้ารับ

“มายด์เคยอกหักเหมือนกัน แล้วมายด์ก็ร้องไห้หนัก มากๆๆๆ เลย หนึ่งเดือนผ่านไปก็ยังร้องไห้ แต่พอผ่านไปเป็นปี ก็ไม่ได้คิดถึงมากแล้ว นี่เพิ่งครบหนึ่งปีที่มายด์เลิกกับแฟนเก่า ตั้งแต่มาเรียนที่นี่ มายด์รู้สึกเหมือนกับว่าเขาค่อยๆ จางหายจากความคิด ขนาดมายด์รักกันมาสองปียังเลิกรักได้ ถ้าพี่กับผู้หญิงคนนั้นไม่ผูกพันมากเดี๋ยวพี่ก็ลืมได้ค่ะ”

น้องมายด์มองเขาแล้วยังทำสีหน้ามุ่งมั่นเหมือนให้กำลังใจนักกีฬาในสนาม ความใกล้ชิดกันทำให้ธนาได้พบรักที่แสนหวาน น้องมายด์เป็นลูกนักธุรกิจที่ร่ำรวยมาก เธอมีจิตใจดีและน่ารัก ทำให้เขาตกหลุมรักเธออย่างง่ายดาย และความใกล้ชิดก็ทำให้เขาได้ครอบครองเธอทั้งตัวและหัวใจ

“แป้งวันนี้ดูป๋าที่ห้องพิเศษสามนะ”

ป๋าวรรธน์บอกไปได้รับคำตอบแต่พยักหน้า หลังเสี่ยชัชมาส่งเมื่อช่วงเย็น ป๋องแป้งก็ไม่ยอมมองหน้าเขาอีกเลย เพื่อนโทรมาสารภาพภายหลังว่าพูดในสิ่งที่ไม่สมควรออกไป พร้อมยืนยันจะเดินหน้าง้อให้เธอเปิดใจให้จงได้

ถึงจะด่าว่าเสี่ยชัชเพื่อนสนิทยังไง แต่เขายังเชียร์ให้ได้เพื่อนได้ลงเอยกับป๋องแป้งอยู่ดีห้องพิเศษสามเปิดเพลงไม่ตัดเสียงร้อง เพื่อให้ห้องไม่เงียบ เพราะไม่มีบรรดาเสี่ยเพื่อนเจ้าของร้านมาสักคน

ป๋องแป้งจัดกับแกล้มประเภทเม็ดมะม่วง ถั่วทอด และต้มยำปลากะพงให้ป๋า แต่ตัวเธอไม่ได้เข้ามาดูแลตามคำสั่งกลัวจะเจอกับเสี่ยชัชเพื่อนของเขา

“พร ไปเรียกแป้งมาซิ ป๋าบอกให้แป้งมาดูแลห้องนี้ไม่ใช่เหรอ” สาวเสิร์ฟวัยยี่สิบสองถึงกับเสียเซลฟ์ อุตส่าห์หวังว่าถ้าป๋าเมาขึ้นมาเธออาจได้ทิปจากการบริการพิเศษสักหน่อย

“พี่แป้งบอกในครัววุ่นมากค่ะป๋า”

“มีแม่ครัวตั้งสามคนมันจะวุ่นอะไร ไปเรียกแป้งเดี๋ยวนี้”

พูดพลางล้วงเงินในกระเป๋ายื่นให้ห้าร้อยบาท

“ค่ะป๋า”

รับเงินและรับคำพรก็เดินออกไปด่วนจี๋ ได้แค่นี้ก็ยังดี

“นี่โกรธป๋ามากกว่าไอ้เสี่ยชัชสินะ”

เขาบ่นพึมพำคนเดียวแล้วส่ายหัว หวังดีแท้ๆ กลับถูกโกรธ ป๋องแป้งเข้าห้องป๋าวรรธน์ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีน แล้วยังมีผ้ากันเปื้อนสวมทับอีก สีหน้าเธอบึ้งตึงแสดงออกว่าไม่เต็มใจที่จะเข้ามาบริการเขา ในห้องมีกลิ่นยาดองอบอวน

‘เหล้านอกมีไม่กิน นึกยังไงกินเหล้าดองยา’ ซ้ำยังเป็นสูตรที่ลือกันว่าปลุกเจ้าโลกผงาดได้จริงเสียด้วย

“ป๋าจะเอากับแกล้มอะไรเพิ่มหรือเปล่า? ” ตั้งแต่บ่ายจนตอนนี้เพิ่งได้ยินเสียงป๋องแป้ง ทำให้เขาใจชื้นขึ้นมาบ้าง

“ไม่เอาหรอก วันนี้อยากเมา”

เขาบอกพลางใช้กระบวยตักเหล้าในไหเทลงแก้วเป๊กก่อนยกกระดกแล้วจับกระบวยจะตักอีกเหมือนประชด

“แป้งตักให้”

เธอคว้าด้ามกระบวยมาแล้วตักให้เขาแทน

“นี่มันสี่สิบดีกรีนะป๋า เขาไม่เป๊กติดๆ กันแบบนี้หรอก เดี๋ยวก็เมาหัวทิ่ม”  

“สบาย เห็นไม่ค่อยกิน ป๋าก็คอแข็งนะคะบอกให้”

“จะคอยดูนะ หวังว่าจะไม่ต้องเรียกจ้อยมาลากกลับห้องละ”

ที่ผ่านมาวรรธน์ไม่ดื่มมากเท่าไหร่ ส่วนใหญ่นั่งเป็นเพื่อนคุยกับแขกหรือเพื่อนที่แวะเวียนมาเที่ยว คงเพราะเป็นคนไม่ชอบดื่มสักเท่าไหร่ ถึงทำให้ป๋ายังดูหนุ่ม อายุสี่สิบสองปียังดูดีมีเสน่ห์เหมือนเพิ่งสามสิบต้นๆ

ส่วนเคล็ดลับที่ทำให้วงแขนเต็มไปด้วยมัดกล้าม คงเป็นงานทำเฟอร์นิเจอร์ที่ใช้ในรีสอร์ตและร้านอาหาร ป๋ากับลูกน้องสี่ห้าคนออกแบบกันเองลงแรงกันเอง ตัดไม้เลื่อยไม้แบกขน เขาลงไปทำแบบนั้นเพราะถือเป็นการออกกำลังกายไปในตัว

 “เสี่ยชัชบอกเรื่องที่คุยกับแป้งให้ป๋าฟังแล้ว ถ้าทำให้เรารู้สึกไม่ดี ป๋าก็ขอโทษด้วย”

“เพื่อนที่ป๋านัดไว้ไม่มาหรือคะ? ” เธอถามขัดจังหวะไม่อยากให้เขาพูดถึงเรื่องเสี่ยชัช

“นัดไว้ที่ไหนกันป๋าไม่ได้นัดใคร”

“อ้าวแล้วนี่ป๋ามาเปิดห้องพิเศษทั้งที่ไม่มีนัดกับใครงั้นเหรอ ตะกี้ลูกค้าเพิ่งกลับไป เขาจะเอาห้องพิเศษแต่มันไม่ว่าง น่าเสียดายยอดขายหายไปสองสามพันเลยนะป๋า”

ป๋องแป้งพาเสไปเรื่องอื่น เพื่อจะเลี่ยงไม่ให้ป๋าพูดถึงเพื่อนเขาเสียให้ได้

“จะกี่พันก็ช่างมันเถอะ เอ้า….ป๋าอยากจะฟังเพลงอ่ะ มาร้องเพลงให้ฟังหน่อยสิ”

หญิงสาวแอบสะใจเล็กๆ กับความรู้สึกว่าป๋าวรรธน์กำลังง้อเธอ

“แป้งร้องไม่เป็นหรอก วันๆ ก็ทำแต่งาน เลี้ยงแต่ลูก ป๋าก็เปิดเพลงฟังอยู่แล้วนี่ เพราะกว่าให้แป้งแหกปากอีก”