ย้อนเวลามาเปลี่ยนผู้ชายไม่เอาไหนให้กลายเป็นยอดสามีในยุค80

ย้อนเวลามาเปลี่ยนผู้ชายไม่เอาไหนให้กลายเป็นยอดสามีในยุค80

last updateLast Updated : 2025-04-23
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 rating. 1 review
28Chapters
2.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะถูกลุงใจร้ายคิดขายเธอและน้องสาวเอาเงินไปเล่นพนัน แต่โชคดีได้เขามาช่วยเอาไว้ เขาที่ตามจีบเธอ อีกทั้งยังเป็นคนไม่เอาไหน ดื่มเหล้าหนัก ไม่ทำงาน อีกทั้งยังชอบเสนอตัวอยากเป็นเป็นสามีเธออยู่นั่น

View More

Chapter 1

บทนำ

~Aurora

The cake I was carrying, freely fell off my trembling hands as I read the content of the beautifully packaged letter.

Divorce papers?! Adrian was divorcing me, for what? I saw his car outside, so I hit the stairs. My heels clanked on the marble stairs as I walked to our room.

“Hmm… oh Adrian. You fill me up so good.” I heard a female voice moaning and I stopped in my tracks. My stomach twisted into five different knots.

My mind asked me to turn and leave, I didn't need to see it but sheer curiosity took over and I slammed the door open to find the sight before me shattering my world. My husband was ramming into– into. My heart almost stopped.

“Adrian?! What the fuck, it's our anniversary!” I screamed as I walked towards the woman. “Vanessa! You bitch!”

I pulled her from under him and gave her a deafening slap, which sent her rolling on the floor.

“That's my husband. And you're supposed to be my best friend!” I screamed, attempting to pounce on her again, when Adrian’s strong hands pushed me aside as my back hit the wooden bed stand.

“You don't get to touch her after everything you have done?” He said, watching me with cold eyes I never knew he had.

“Ahh.” I winced in pain as I watched him pick her up and console her as she shed crocodile tears. “What are you doing? Adrian! Answer me.”

“Oh, shut up Aurora! Must you always be dramatic?” He said, leading her back to the bed as I slowly got up. My heart was ripping into shreds, slowly, embarrassingly, but I stood ready for anything..

“Don't you dare shut me up. We have been married for five long beautiful years. And you decide to cheat on me with this piece of shit. Along with this wasted ink on paper.” I said as I threw the divorce papers in his face.

“Well, you should have thought of that when you started sleeping with Leonard.” He said, putting his pants back on. Who and what was he talking about? My eyebrows arched in confusion.

“What?! Who is Leonard?” I asked, genuinely, because I also needed to know who I supposedly cheated with.

“Why would you deny him? Remember you almost slapped me for threatening to tell Adrian.” She said, getting up slowly with her hands on her cheeks.

“Haha. I knew you would deny it. But Vanessa here has my back. She wanted my happiness and showed me disgusting images of my loving wife and my cousin rival having sex in one of my hotels!”

My eyes almost popped out of its socket. I stood there, shocked. Not shocked at what he was saying but that he actually believed such things.

“I tried to stop you Aurora. I tried to make you stop sleeping around but this was too much.” She said, as crocodile tears formed in her eyes and her voice trembled.

I looked across to Vanessa, who gave me the most wicked smile I had ever seen before changing back to a sad face.

“Fuck! I have treated you well and I have been a good partner to you. Why did you do this?” He asked, approaching me with slow steps as I noticed his hands rolling into a fist.

I stood there, speechless. “You really believe that? That I cheated on you.” I asked, searching his brown eyes for a hint of doubt.

“Don't even try to manipulate me, the CCTV caught everything and it matches your activities. To think he has been sleeping with you for a long time. Please get out of my house. I have unfinished business to attend to. I don't do harlots.” He said, pushing me out of the room. Our room.

Harlot?! Me. I couldn't believe I just stood there and took all the bullshit he said. I banged on the door as I screamed his name, holding back the tears that were threatening to fall out.

But I was answered by Vanessa's continued moans and the clapping sounds of their bodies.

No! Never! I walked myself down the stairs, gripping the railings like life support. My heart felt it was failing. I wanted to do this day over again. Because what just happened?

I walked out of the building and thoughtlessly moved as my feet dragged on to wherever destination it wanted.

The heavens wept heavily on me as my eyes competed with it. Tears flowed freely even though I had just stopped sobbing. Even though I just fought the most hurtful battle of my life.

I walked down the street, face down, drenched and humiliated. My marriage, my love, my best friend, my everything was gone. Taken by another woman.

What did I do wrong? He had always been loving. I had taken good care of him. I stopped in my tracks, and looked back. I was far from home.

It wasn't safe to call it home anymore. I looked up to the sky as the raindrops hit me violently. Calling me a fool for believing in love in this loveless world.

“Adrian! Why?!” I screamed as I fell on the road. My eyes blurred as people passed by, I didn't look at them. They could die for all I care.

A car began honking loudly beside me. As if the pain and rain wasn't enough, who was this fool?

“Aurora, get in the car!” I heard the voice of my best friend, Rachel. I looked up and she was running towards me with an umbrella.

“Rachel!-” I said, as I heard a loud ringing sound in my heart and my blurry vision turned pitch black.

~~

My eyelashes fluttered. I could hear beeping sounds, and the scent of antiseptic filled my senses.

“Doctor, she's moving.” I heard a familiar voice say. “Aurora.”

“Let's examine her.” A male voice said.

My eyelids slowly opened as the light hit me rapidly, causing me to flinch. Then I slowly opened my eyes again. It was Rachel and the doctor that were speaking.

“R-Rachel..” I tried calling her, but it came out as a whisper.

“I got you, my love.” She said, squeezing my hand softly with that bright smile that could make the rain stop.

“She is doing well, so far. Please Mrs. Aurora, take your healthcare seriously. You almost had a serious complication. I will leave you too now. The nurse will bring medicine for her.” The doctor said before turning to leave.

“How do you feel?” She said, pulling the stool next to me and repacking her long wavy brown hair.

“I feel,” I was about to respond when images of the previous night attacked my memory again. Fresh tears raced down my eyes.

“Oh my. What's wrong, my ginger-haired love?” she asked, her voice filled with worry and concern as her gray eyes searched my black, pain filled eyes for answers.

“Resh. How did I end up in the hospital? And why am I not dead yet?” I asked back, and looked at me with bewilderment.

“Ohk. Calm down. I got an anonymous call that we're in trouble along the streets of your house and luckily I was on my way home.”

“By the time I caught up to you had fallen on the ground and before I could reach you, you fainted. That's why we are here. And as the death part, blame God, he still wants you around.”

She explained and always added her usual level of nonchalance.

“Adrian cheated on me.”

“What?! Oh my darling.” She said, but there was a hint of doubt in her voice. I couldn't blame her. I couldn't even believe it when I saw it.

“He has been…cheating on me.” I sobbed as I spoke.

“What the hell? Is he stupid? Oh, hell no. That's why you almost killed yourself yesterday. No, he would pay for this. Who was the bitch?” She said, getting up now.

“Resh. Please sit down.” I said trying to move my body to get up as I winced in pain at each movement. “Who is Leonard Montgomery?”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Paison Thimdib
Paison Thimdib
ขอบคุณฉันอ่านจบแล้ว
2025-05-31 12:15:16
1
0
28 Chapters
บทนำ
หมู่บ้านชิงหลง มณฑลกวางตุ้ง"แม่ อย่าทิ้งหนูกับพี่สาวไปนะคะ"เสียงร้องไห้จนแทบจะขาดใจดังออกมาจากบ้านหลังเล็กสภาพทรุดโทรมหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้าน ตอนนี้มีหญิงสาวอายุสิบแปดปีและเด็กหญิงตัวน้อยวัยเพียงหกขวบกำลังนั่งกอดพี่สาวอยู่ไม่ยอมห่างไปไหน เบื้องหน้าของคนทั้งสองมีร่างไร้วิญญาณของคนเป็นแม่ที่นอนอยู่ ภาพนี้ช่างดูเศร้าหมองและน่าเวทนาไม่น้อยเลยหญิงสาวมีชื่อว่าเจียงจวิน ส่วนเด็กหญิงวัยหกขวบซึ่งเป็นน้องสาวของเธอชื่อว่า เจียงเป่าก่อนหน้านี้เจียงจวินก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาโดยตลอด พ่อของเธอเป็นทหารอยู่ในเมืองหลวง มีเวลาเมื่อใดก็มักจะกลับมาเยี่ยมเยือนครอบครัวเสมอ แต่ทว่าไม่นานคุณพ่อก็ไม่ติดต่อมาที่บ้านเลย จนเธอและแม่ได้ทราบข่าวว่าพ่อของเธอล้มป่วยจนตาย คนในกองทัพนำศพของคุณพ่อมาส่งที่บ้าน แม่ของเธอเสียใจจนล้มป่วย เมื่อสิ้นคุณพ่อ แล้วญาติของพ่อก็ไล่เธอกับแม่ออกจากบ้าน เดิมทีญาติฝั่งพ่อก็ไม่ชอบเธอกับแม่และน้องสาวอยู่แล้ว แม่พาเธอมาอาศัยอยู่กับญาตินามว่ากู้ชิน เขาเป็นพี่ชายของแม่ แต่ทว่าคุณลุงกู้ชินกลับมีนิสัยชอบดื่มสุรา ติดการพนัน เมื่อไหร่ที่ได้เงินมาก็มักแอบนำเงินไปเล่นพนันอยู่บ่อยครั
Read more
บทที่ 1 พี่ซื้อเธอแล้ว
เพียงประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากชายหนุ่มปริศนา ก็สร้างเสียงซุบซิบนินทาในหมู่ชาวบ้านที่กำลังมุงดูเหตุการณ์ได้ไม่น้อยเจียงจวินที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบหันไปมองในทันที ก่อนจะแอบก่นด่าในใจเวรละสิ!!! กำลังจะหาทางหนีลุงหน้าเงินมาได้ แต่กลับต้องมาเจอผู้ชายติดเหล้าอีก นี่มันเวรกรรมอะไรกันวะเนี่ยเจียงจวินไม่เคยรู้สึกสิ้นหวังเช่นนี้มาก่อน ตอนที่เธออยู่ในยุคปัจจุบันนั้นเธอช่างสุขสบายเหลือเกิน เพิ่งเรียนจบก็ท่องเที่ยวยังไม่ต้องรีบทำงานเพราะบ้านค่อนข้างมีฐานะ แต่เมื่อมาอยู่ในร่างนี้ชีวิตช่างน่าเศร้าเหลือเกินกู้ชินที่ได้ยินว่าตนเองกำลังจะได้เงินถึงหนึ่งพันหยวนก็ตาลุกวาว เงินเพียงเท่านี้สำหรับเขาแล้วมันมากมายเหลือเกิน สามารถนำไปแอบเล่นการพนันได้อีกหลายวัน เมื่อคิดได้เช่นนี้กู้ชินจึงยิ้มก่อนจะเอ่ยพูด“ได้สิ เช่นนั้นจ่ายหนึ่งพันหยวนมาแล้วเอาตัวพวกมันไปเลย อ้อ ไหนล่ะเงินส่งมาสิ”ชายหนุ่มปริศนาส่งเสียงเหอะออกมาคราหนึ่ง ก่อนจะควักเงินหนึ่งพันหยวนส่งให้กู้ชิน“เอาสัญญากู้เงินมาด้วย”“อ้อ ได้เลย เอาไปสิ”กู้ชินยื่นใบสัญญากู้เงินส่งให้ชายผู้นั้น เขารับมันมา ก่อนจะพับเก็บเอาไว้ และหันมามองเจียงจวินกับเจียงเป่
Read more
บทที่ 2 ไม่เป็นน้องสาวได้ไหม
“อยู่ได้หรือไม่ ทำความสะอาดนิดหน่อยก็ดีกว่าเดิมแล้วแหละ”แม่ของเซียวซาเอ่ยกับเจียงจวินด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เจียงจวินยิ้มให้แม่ของเซียวซาคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย“ได้ค่ะ ป้าเซียวไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”“อืม เช่นนั้นวันนี้ก็พักก่อน พรุ่งนี้ป้าจะพาเธอไปดูงานในบ้าน”“ค่ะป้า”เจียงจวินเอ่ยเรียกแม่ของเซียวซาว่าป้าเซียวนับแต่นั้นป้าเซียวเอ่ยเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินจากไป เจียงจวินวางเจียงเป่าลงบนพื้นพร้อมกับกำชับให้น้องสาวนั่งอยู่เฉยๆ ก่อนที่เธอจะตั้งใจทำความสะอาดภายในห้อง ใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยดี เจียงจวินรู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อยเลยเธอจึงพาตนเองและเจียงเป่าไปอาบน้ำ วันนี้ลุงป้าบ้านเซียวซื้ออาหารมาจากด้านนอกเข้ามากินกัน อีกทั้งยังแบ่งอาหารให้เธอและน้องสาวอย่างใจกว้างส่วนเซียวซาได้ยินว่าเขาสลบเหมือดเพราะดื่มสุราไปมากตั้งแต่กลับมาแล้วค่ำคืนนี้อากาศค่อนข้างเย็นสบายเพราะเข้าสู่ช่วงกลางฤดูใบไม้ผลิแล้ว หลังจากที่พาเจียงเป่าเข้านอนแล้ว เจียงจวินก็เดินออกมารับลมที่ด้านนอกห้องนอน พลางมองดูดวงจันทร์บนท้องฟ้า ในใจหวนนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาอย่างครุ่นคิดชีวิตคนเราไม่แน่นอนจริงๆ ก่อนหน้านี้เธอย
Read more
บทที่ 3 ดอกเบี้ย
รุ่งเช้าของวันต่อมา เจียงจวินตื่นนอนแต่เช้า ด้านเจียงเป่านั้นก็ตื่นตามเธอเช่นเดียวกัน นางพาเจียงเป่าไปล้างหน้าและเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะให้เด็กน้อยเดินตามเธอมาด้วย เมื่อมาถึงก็พบว่าป้าเซียวรอเธออยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นว่าหญิงสาวมาก็ยิ้มให้เล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย“เมื่อคืนหลับสบายดีไหม”“สบายดีค่ะป้าเซียว”“อืม เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ วันนี้ป้าจะพาเธอไปดูงานทั้งในบ้านและที่สวน”“ค่ะป้าเซียว”“อ้อ เจียงเป่าก็ไปด้วยเหรอ ดีๆ ป้าจะพาไปเที่ยวนะ”ป้าเซียวเอ่ยกับเจียงเป่าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน จนเด็กน้อยยิ้มตาหยี เจียงจวินที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกดีไม่น้อย เพราะอยู่ในร่างนี้มานานจึงรู้สึกรักและผูกพันกับเจียงเป่ามากเจียงจวินเดินตามป้าเซียวมาไม่ไกลมากนัก ก่อนจะพบกับสวนผลไม้และสวนผัก เมื่อมองไปที่ภูเขาก็พบกับดอกไม้มากมายที่กำลังเริ่มจะออกดอก “นี่คือสวนผลไม้และสวนผักของบ้านเซียว ส่วนด้านบนภูเขาคือสวนดอกไม้ บ้านเซียวเรามีรายได้จากตรงนี้แหละ แต่เธอไม่ต้องกังวลนะ ฉันไม่ให้เธอทำงานหนักแบบนี้ เพียงพามาดูมาทำความรู้จักกับคนงานเอาไว้ เผื่อว่าจะได้ช่วยเหลือกันได้”“ค่ะป้าเซียว”เจียงจวินมองดูเจียงเป่าที่มองไปโดยรอ
Read more
บทที่ 4 สะใภ้ใหญ่
หลังจากวันนั้นเจียงจวินก็พยายามหลีกเลี่ยงเซียวซามาโดยตลอด แต่คนอยู่บ้านเดียวกันต่อให้หลบหน้าแล้วจะหลบไปได้ถึงเมื่อไหร่กัน เธอจึงเปลี่ยนความคิดใหม่ เธอจะไม่หลบหน้าเขาอีกวันนี้ป้าเซียวบ่นว่าไม่ค่อยสบาย เจียงจวินจึงอาสาไปซื้อของที่ตลาดให้ด้วยตนเอง อีกทั้งยังให้เจียงเป่าคอยอยู่เป็นเพื่อนป้าเซียวอีกด้วยตลาดที่นี่ค่อนข้างเล็ก มีของขายไม่มากเท่าไร เนื้อหมูก็ไม่ได้สดเท่าในเมือง ตั้งแต่มาอยู่ที่บ้านเซียวเธอและน้องก็ได้กินอิ่มมากขึ้น ไม่ต้องอดอยากเช่นตอนที่อยู่บ้านตระกูลกู้หลายวันก่อนได้ยินว่ากู้ชินถูกตำรวจมาลากคอไปแล้ว พราะเขาแอบไปเล่นการพนัน เจียงจวินที่รู้เรื่องก็สะใจไม่น้อยในขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับนั้น ก็พลันมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินมาดักหน้าเธอ และจ้องมองเธอด้วยสายตาที่แทะโลมคนผู้นี้เธอรู้จัก เขาก็คือ หลี่ต้ง บุตรชายของจวนตระกูลหลี่ ที่มีเรื่องกับเซียวซาไปวันนั้น ได้ยินว่าตระกูลหลี่เรียกเงินจากคนตระกูลเซียวไปไม่น้อยเลย ทั้งที่บ้านตนเองก็ไม่ได้ยากจนถึงขนาดขัดสนเงินทองเลยด้วยซ้ำ บ้านหลี่เองก็มีอาชีพรับเหมาก่อสร้าง งานงานหนึ่งได้เงินมาหลายร้อยหยวนด้วย“เจียงจวิน ได้ยินว่าเธอขายตัวให้ไอ้สวะเ
Read more
บทที่ 5 เจียงเป่าไม่สบาย
สองวันต่อมาเซียวตั๋วก็เดินทางกลับมาเยี่ยมบ้าน นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงจวินได้พบกับพี่ชายคนโตของเซียวซา เขาเป็นคนที่สนุกสนานร่าเริงไม่ถือตัว อีกทั้งยังรักใคร่น้องชายอย่างเซียวซาเป็นอย่างมากอีกทั้งความสัมพันธ์กับเย่ซวงผู้เป็นภรรยาก็ดีไม่น้อยเลย เซียวตั๋วดูจะรักใคร่เย่ซวงไม่น้อย เซียวตั๋วอยู่ที่บ้านเซียวต่ออีกสามสี่วันเขาก็ต้องเดินทางกลับกองทัพ ครั้งนี้บ้านเซียวต้องไปส่งดอกไม้ในเมืองพอดี จึงถือโอกาสนี้ให้คนงานขับรถไปส่งเซียวตั๋วด้วย ด้านเย่ซวงเมื่อสามีกลับไปเธอก็รู้สึกเงียบเหงาไม่น้อยบ่ายแก่ๆ ของวันนั้นเจียงเป่าก็มีไข้ขึ้นมาเสียดื้อๆ เจียงจวินพยายามเช็ดตัวให้เท่าไรไข้ก็ไม่ลดละ อีกทั้งเจียงเป่ายังไม่ยอมกินอาหารและดูอ่อนแรงอีกด้วย ตอนนี้คนในบ้านเซียวต่างไปที่สวนกันหมด ส่วนเซียวซาก็คงจะไปที่ร้านสุราอีกตามเคย เจียงจวินจึงเดินมาหาเย่ซวงก่อนจะเอ่ยถาม“พี่เย่ซวงคะ พอดีว่าน้องสาวฉันมีไข้ ฉันจะไปบอกป้าเซียวเสียหน่อย รบกวนฉันฝากน้องสาวเอาไว้กับพี่สักครู่ได้ไหมคะ”เย่ซวงปรายตามองเจียงจวินอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะพูดออกมาอย่างไร้น้ำใจ“น้องสาวเธอ เธอก็ดูเองสิ ไม่ใช่หน้าที่ฉันเสียหน่อย แล้วอีกอย่างนะ เธ
Read more
บทที่ 6 พี่จ่ายเอง
จากนั้นสองวันเจียงเป่าก็หายป่วยกลับมาวิ่งเล่นได้ตามปกติได้ เจียงจวินจึงเบาใจลง สองวันมานี้เธอแทบไม่ได้นอนเต็มตื่นเท่าใดนัก เมื่อจัดการทุกอย่างรวมถึงอาหารเช้าของเจียงเป่าเรียบร้อยแล้ว เธอจึงเดินมาที่ห้องครัวอีกรอบ ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงป้าเซียวบ่นขึ้นมา“กลับบ้านอีกแล้ว ยังเอาเงินเดือนของเซียวตั๋วไปจนหมด ฉันเป็นแม่แท้ๆ กลับไม่ได้ใช้เงินเดือนลูกชายเลยสักหยวน ช่างน่าโมโหนัก”ได้ยินเพียงเท่านั้นเจียงจวินก็รู้ได้ในทันทีว่าเย่ซวงคงกลับบ้านเดิมของเธออีกแล้ว เจียงจวินไม่อยากใส่ใจเพราะไม่ใช่เรื่องของเธอ เธอรีบทำอาหารเช้าให้เสร็จ ก่อนจะยกอาหารไปวางบนโต๊ะ และแบ่งส่วนหนึ่งเอาไว้กินเองด้วยเมื่อกลับเข้ามาในห้องก็พบว่าเจียงเป่าหลับไปอีกรอบหนึ่ง คงเพราะเพิ่งหายไข้จึงง่วงนอนกว่าปกติ เธอทิ้งกายนั่งลงที่หน้าประตูห้อง และมองดูน้องสาวตนด้วยความเอ็นดู“เจียงเป่าดีขึ้นหรือยัง”เจียงจวินเงยหน้าไปมองก่อนจะพบกับเซียวซาที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างเธอ เจียงจวินย่นจมูกเล็กน้อย กลิ่นสุราจากตัวของเขามันทำให้เธอรู้สึกมึนหัวขึ้นมาเสียดื้อๆ เธอจึงเอ่ยกับเขา“ถอยออกไปไกลๆ หน่อย เหม็นกลิ่นเหล้ามากเ
Read more
บทที่ 7 เริ่มงาน
เมื่อกลับมาถึงบ้านแล้ว ก็เป็นไปตามที่เจียงจวินคิดเอาไว้ ป้าเซียวบ่นเซียวซาไปไม่น้อย แต่กลับไม่ได้ตำหนิเธอเลยแม้แต่คำเดียว ป้าเซียวบอกว่าเธอรู้มาตลอดว่าเซียวซาชอบพอเจียงจวิน และเซียวซาก็คงบังคับซื้อของให้เธอ ป้าเซียวจึงเรียกเธอมาคุยในห้อง ก่อนจะเอ่ย"ป้าไม่ได้คิดจะขัดขวาง แต่เจียงจวินเธอเป็นเด็กดีขนาดนี้ หากจะมาอยู่กับคนไม่เอาไหนอย่างเซียวซาจริงๆ เธอจะทนได้หรือ ป้าไม่อยากให้เธอต้องมาเสียเวลากับเขา อีกอย่างเธอคงพอได้ยินมาบ้างว่าเขามีดวงกินภรรยา"เจียงจวินที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกว่าอบอุ่นในหัวใจเหลือเกิน การเข้ามาอยู่ในบ้านเซียวแรกเริ่มเธอคิดว่าช่างเป็นเรื่องที่แสนจะโชคร้าย แต่ทว่านานวันเข้ามันกลับไม่เป็นแบบนั้นทุกคนดีกับเธอและน้องมากเหลือเกิน ดีเสียจนเธอรู้สึกผิดที่เคยมีอคติกับพวกเขา เมื่อได้ยินที่ป้าเซียวพูด เจียงจวินจึงยิ้มออกมาก่อนจะตอบ"หนูไม่เชื่อเรื่องเหลวไหลอย่างการมีดวงกินภรรยาพวกนั้นหรอกค่ะป้าเซียว หนูบอกเขาแล้ว หากเขาเป็นคนดีได้ หนูถึงจะยอมคบหากับเขา หากไม่ได้ ก็เป็นเพียงเจ้าหนี้และลูกหนี้กันไป"ป้าเซียวถอนหายใจออกมาเล็กน้อย มีหรือเธอจะไม่รู้ว่าลูกชายตัวดีทำอะไรเอาไว้บ้าง ใช
Read more
บทที่ 8 พี่สาวกลับมาบ้าน
เซียวซามองดูเจียงจวินอีกครั้ง เดิมทีเขาคิดจะนั่งเล่นอยู่กับเจียงเป่า แต่ไม่นานนักพ่อก็เดินมาบอกว่าให้เขาช่วยแบกปุ๋ยกลับไปเก็บที่ห้องเก็บของ เขาจึงต้องกลับบ้านไป เมื่อกลับมาถึงก็พบกับเซียวหยี่ พี่สาวที่เพิ่งแต่งงานออกไปสองเดือนกำลังนั่งร้องไห้อยู่ในบ้านเซียวซามองดูเซียวหยี่ที่ตอนนี้ใบหน้าบวมช้ำคล้ายเพิ่งถูกคนทุบตีมา ก็พอจะคาดเดาเรื่องราวต่างๆ ได้เป็นอย่างดีสองเดือนก่อนเซียวหยี่แต่งงานออกไปกับสามีต่างหมู่บ้านถัดไป ผู้ชายคนนั้นมีชื่อว่าเฉินซิง มีอาชีพทำสวนผักเช่นเดียวกับบ้านของเขา ค่อนข้างมีฐานะในระดับหนึ่ง แต่ทว่าชอบดื่มสุราเหมือนเขา เพียงได้เห็นหน้าเฉินซิงครั้งแรกเขาก็พอมองนิสัยออกแล้ว เพราะเขาเองก็ชอบดื่มเหล้า แต่เขาเองไม่เคยทำร้ายใครหากใครไม่มาหาเรื่องเขาก่อนแต่กับเฉินซิงไม่ใช่ เขาเป็นพ่อม่ายได้ยินว่าทุบตีภรรยาคนเก่าจนพิการและเลิกกันไป ส่วนภรรยาคนที่สองทนเฉินซิงไม่ไหวต้องจ้างเขาเลิกด้วยเงินถึงสามร้อยหยวน จนมาถึงภรรยาคนที่สามก็คือเซียวหยี่พี่สาวของเขาเซียวหยี่ดื้อรั้นไม่สนใจคำพ่อแม่ที่เตือน จึงถูกเฉินซิงใช้อุบายหลอกล่อจนตกเป็นภรรยา เมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้วก็ย่อมไม่อาจทำสิ
Read more
บทที่ 9 สามีของเซียวหยี่
รุ่งเช้าของวันต่อมา เซียวซา เจียงจวิน และเซียวหยี่ก็ขับรถข้ามหมู่บ้านไปที่บ้านเฉินในทันที ระหว่างทางเซียวหยี่มองเจียงจวินเป็นระยะ เมื่อเช้าตื่นนอนมาได้ยินแม่พูดว่าอีกไม่กี่วันจะแต่งเจียงจวินเข้าบ้านเซียวเป็นสะใภ้ บอกว่าเธอถูกเซียวซาเอาเปรียบ แต่เท่าที่เซียวหยี่มองเห็นกลับรู้สึกว่าสองคนนี้ดูจะชอบพอกันเป็นอย่างมากเธอเป็นคนจิตใจดี ทำให้สามารถพูดคุยกับเจียงจวินได้อย่างสนิทสนมในระยะเวลาอันสั้น เมื่อพูดคุยกันก็รู้สึกว่าถูกคอ เซียวหยี่ก็รู้สึกชอบเจียงจวินเป็นอย่างมากใช้เวลาไม่นานก็ขับรถมาถึงบ้านเฉิน เมื่อมาถึงคนทั้งหมดก็เดินลงจากรถ ทันทีที่ลงมาก็เห็นเฉินซิงกำลังนั่งกินเหล้าอยู่หน้าบ้านพอดี เฉินซิงที่เห็นว่าผู้เป็นภรรยากลับมา ก็พูดขึ้นมาทันที"ไง นังตัวดี ไสหัวกลับมาแล้วเหรอ เสนอหน้ามาทำไม ไม่อยู่บ้านพ่อแม่แกไปเลยล่ะ"เซียวหยี่กำมือแน่น พยายามระงับโทสะ ก่อนจะเอ่ยตอบ"ฉันมาเก็บของ ต่อไปนี้จะไม่อยู่กับคนชั่วๆ แบบแกอีกแล้ว"เฉินซิงที่ได้ยินแบบนั้นก็ส่งเสียงเหอะออกมาและมองเซียวหยี่อย่างดูถูก"ของของแกฉันเผาทิ้งไปหมดแล้ว ส่วนของมีค่าฉันก็เอาไปขายมาซื้อเหล้ากิน อ้อ เงินที่เหลือยังไปซื้อผู้หญิงขาย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status